หนทางยื้อรัก

"..." ไม่มีคำตอบจากรัญชิดา หญิงสาวทำได้แค่จับหลอดแล้ววนไปในแก้วน้ำผลไม้ปั่นอย่างเงียบ ๆ แต่นั่นก็พอจะเป็นคำตอบให้คนถามได้เป็นอย่างดี

"เกิดอะไรขึ้นเหรอรัญ บอกบุษได้ไหม" อาการและสีหน้าของรัญชิดาบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าในเวลานี้หรืออาจจะนานมาแล้ว ระหว่างเพื่อนของเธอและภัควัฒน์คงจะต้องกำลังมีปัญหาอะไรสักอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

"รัญก็ไม่รู้ว่าระหว่างรัญและพี่ภาคย์เกิดอะไรขึ้น แต่ทุกวันนี้พี่ภาคย์เขาทำเหมือนว่ารัญไม่ใช่คนรักของเขาเหมือนเมื่อก่อนอีกแลัว รัญไม่มีความสุขเลยบุษ" นานมากแล้วที่เธอเก็บความรู้สึกนี้อยู่ในภายในใจ ไม่มีคนให้ระบาย ไม่มีเพื่อนที่คอยรับฟัง ทุกวันก็ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง หาเหตุผลมาหลอกตัวเอง ยิ่ง

คิดก็ยิ่งเครียด ยิ่งพยายามทำให้มันดีก็ยิ่งแย่ลงกว่าเดิม จากคนที่เคยสดใสร่าเริง สีหน้าเต็มไปด้วยความสุขและมีแต่รอยยิ้ม กลับกลายเป็นคนอมทุกข์ที่มีความเศร้าอยู่ตลอดเวลา แม้ไม่ต้องมีใครบอกแต่เธอก็รู้ตัวเองดี

"มันหนักมากเลยเหรอรัญ" ชีวิตคู่ไม่ใช่เรื่องง่าย คนสองคนที่จะมาอยู่ร่วมกันได้หากไม่มีความรักมาเป็นสื่อกลางก็ยากที่จะประคองกันไปให้ตลอดรอดฝั่ง แม้เธอจะยังไม่เคยผ่านการแต่งงานมาก่อน แต่บุษบาก็เข้าใจในกฎเกณฑ์ธรรมชาติข้อนี้เป็นอย่างดี

"มันหนักขึ้นเรื่อย ๆ หนักจนรัญแทบจะรับไม่ไหวแล้วบุษ เมื่อก่อนพี่ภาคย์เขารักรัญมาก รัญยังเคยคิดว่ารัญตัดสินใจถูกที่เลือกผู้ชายคนนี้ แต่สองปีมานี้รัญเริ่มจะไม่แน่ใจแล้วว่าความคิดนั้นยังถูกอยู่หรือเปล่า" รัญชิดาบอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า จนคนเป็นเพื่อนอดที่จะสงสารไม่ได้

"ใจเย็น ๆ นะรัญ บางทีพี่ภาคย์เขาอาจจะเร่งสร้างเนื้อสร้างตัวเลยไม่มีเวลามาดูแลรัญเหมือนเมื่อก่อนก็ได้"

"รัญก็เคยคิดแบบนั้น บุษรู้ไหม ตั้งแต่ช่วงแรก ๆ ที่พี่ภาคย์เขาเริ่มหมางเมิน รัญก็พยายามปลอบใจตัวเองว่าเขาอาจจะเหนื่อยเพราะบริษัทของเขากำลังเติบโตขึ้น แต่จากวันนั้นถึงวันนี้มันตั้งสองปีแล้วนะบุษ รัญต้องอยู่ในสภาพนี้มาถึงสองปีเต็ม ๆ มันจะเป็นไปได้เหรอที่จะไม่มีสักวันเลยที่พี่ภาคย์เขาจะว่างจากงานแล้วหันมาสนใจรัญบ้าง" ความอัดอั้นตันใจที่สุมอยู่ในอกถูกระบายออกมาให้คนเป็นเพื่อนได้รับฟัง ถึงแม้บุษบาจะเป็นแค่คนนอกที่คงจะไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่แค่ได้มีที่ระบาย แค่มีใครสักคนคอยรับฟัง ก็ถือว่าช่วยเธอได้มากพอแล้ว

บุษบาวางมือลงบนไหล่บอบบางของรัญชิดาแล้วลูบเบาๆเพื่อเป็นการช่วยปลอบใจ รัญชิดาดูผอมลงไปมาก หน้าตาซีดเซียวไม่เหมือนรัญชิดาคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก แววตาที่เคยมีประกายแห่งความสุขบัดนี้มีแต่ความทุกข์บดบังจนมิด ชีวิตคู่ของเพื่อนรักคงจะไม่สวยหรูอย่างที่ฝันเอาไว้ ภัควัฒน์คงจะไม่ใช่เทพบุตรของรัญชิดาอีกต่อไปแล้ว

"ตอนที่รัญยังไม่รักเขา เขาก็คอยเอาใจรัญทุกอย่าง แต่ทำไมพอรัญรักเขาจนหมดหัวใจ เขาถึงได้ทิ้งขว้างรัญแบบนี้ล่ะ รัญเหนื่อย รัญไม่รู้จะทำยังไงแล้วเพื่อให้พี่ภาคย์เขากลับมาเป็นคนเดิม ทุกวันนี้รัญไม่กล้าทำอะไรเลยนะบุษ แค่จะโทรหารัญก็ยังทำไม่ได้เลย กลัวไปหมด คิดมากไปทุกอย่าง รัญไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย" น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มเมื่อความปวดร้าวตีตื้นขึ้นมาจนเกินจะต้านไหว นานมากแล้วที่เธอต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดนี้ เธอเจ็บแต่เขาไม่เคยรู้ เธอทุกข์แต่เขาไม่คิดจะสนใจและไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนที่เธอจะต้องอยู่ในสภาพนี้

"รัญรักพี่ภาคย์เขามากไหม" บุษบาถามด้วยความเห็นใจ แต่เท่าที่ดูจากสิ่งที่รัญชิดากำลังเป็นถึงไม่ตอบเธอก็รู้ว่าภัควัฒน์สำคัญกับรัญชิดาขนาดไหน

"มาก รัญรักพี่ภาคย์มาก มากจนรัญไม่รู้ว่าชีวิตนี้ถ้าไม่มีเขารัญจะอยู่ได้ไหม" ผู้หญิงเมื่อไม่รักก็ไม่เคยคิดจะแลเหลียว แต่หากวันใดที่มอบหัวใจรักใครสักคนไปแล้ว ทั้งชีวิตก็จะมีแค่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้น และเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามยื้อรักจากคนที่เป็นดั่งชีวิตของเธอ

"แล้วตอนนี้รัญมีลูกหรือยัง"

"ยัง รัญคุมกำเนิดเพราะตอนแต่งงานกันใหม่ ๆ พี่ภาคย์บอกว่ายังไม่อยากมีลูกเพราะอยากจะพร้อมกว่านี้"

"บุษไม่รู้หรอกนะว่าการใช้ชีวิตคู่ต้องมีอะไรเข้ามาเป็นส่วนประกอบบ้าง แต่บางทีการอยู่ด้วยกันนาน ๆ เจอแต่เรื่องเดิมๆ ก็อาจจะทำให้ความรู้สึกของคนเราเปลี่ยนไปก็ได้ ถ้ารัญบอกว่ารัญยังรักพี่ภาคย์เขามากและขาดเขาไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นบุษว่ารัญลองมีลูกดูไหม เผื่อบางทีลูกอาจจะทำให้ความรู้สึกของพี่ภาคย์เขาไม่จำเจจนเกินไป มีเด็กตัวน้อย ๆ มาวิ่งเล่นสร้างความสุขให้พ่อกับแม่ก็อาจจะช่วยให้อะไร ๆ มันดีขึ้นก็ได้" ไม่รู้ว่าคำแนะนำของเธอจะได้ผลหรือเปล่า แต่ในเมื่อรัญชิดาไม่สามารถตัดใจจากภัควัฒน์ได้ ก็คงมีแค่หนทางนี้ที่จะทำให้ครอบครัวกลับมามีความสุขได้อีกครั้ง เหมือนที่หลาย ๆ คู่เคยทำมาแล้ว

"..." รัญชิดาได้แต่นิ่งคิดตามข้อเสนอของคนเป็นเพื่อน พลางชั่งใจว่าการมีลูกจะทำให้ภควัฒน์กลับมารักเธอเหมือนเดิมได้จริง ๆ หรือ

"แต่ถ้ารัญคิดว่ารัญพอจะตัดใจจากเขาได้ บุษก็อยากจะแนะนำให้รัญลองถอยห่างออกมาจากพี่ภาคย์ แล้วลองทบทวนดูอีกทีว่า สิ่งที่พี่ภาคย์กำลังรู้สึกคืออะไร เขาแค่ยุ่งกับงานหรือเขาเบื่อที่จะอยู่กับเรา" ไม่ว่าเธอหรือแม้แต่รัญชิดาเองก็คงจะไม่สามารถตอบได้ว่าภัควัฒน์กำลังรู้สึกอย่างไร หากรัญชิดายังเกาะติดยอมจมอยู่ในสถานการณ์แห่งความทุกข์อย่างนี้ก็คงจะไม่มีวันได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว สิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่คืออะไรกันแน่ ระหว่างแค่ไม่มีเวลาหรือว่าหมดใจ

"รัญควรทำยังไงดีบุษ" เธอเห็นด้วยกับคำแนะนำทั้งสองทางของบุษบา แต่ในเวลานี้เธอแค่ยังไม่รู้ว่าทางไหนที่จะเป็นผลดีกับเธอที่สุด ลูกจะทำให้ความรู้สึกของภควัฒน์กลับมาได้จริงไหม แล้วถ้าการถอยห่างออกไปอย่างที่บุษบาแนะนำไม่ได้ทำให้ดีขึ้นแต่กลับแย่ลงจนต้องเสียเขาไปแล้วเธอจะทำอย่างไร

"บุษตอบแทนรัญไม่ได้ หัวใจของรัญ รัญรู้ดีที่สุด รัญลองเก็บเอาคำที่บุษแนะนำกลับไปคิด แล้วเลือกทางที่รัญคิดว่าดีที่สุดสำหรับรัญดู" คนนอกยังไงก็คือคนนอกอยู่ดี ความรู้สึกเป็นเรื่องของบุคคล ต่อให้รัญชิดาจะปวดร้าวสักแค่ไหน แต่หากหัวใจยังปักหลักไม่ยอมถอย เธอก็คงไม่สามารถจะบังคับได้มีแค่เจ้าตัวเท่านั้นที่จะรู้ว่าความอดทนของตัวเองอยู่ได้แค่ระดับไหน