ปัญหาชีวิตคู่

ครืด ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์เครื่องเล็กส่งเสียงร้องอยู่บนโต๊ะกลางห้องรับแขก รัญชิดารีบวางมือจากงานบ้านรุดเข้าไปหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะกดรับสายและกรอกน้ำเสียงหวานหูตอบรับลงไป

"สวัสดีค่ะคุณแม่" นานแล้วที่เธอไม่ได้ไปเยี่ยมท่านเพราะภัควัฒน์มัวแต่ยุ่งอยู่กับการทำงาน ครั้งล่าสุดที่ไปหาท่านมาก็น่าจะเป็นเมื่อหกเดือนที่แล้ว

(หนูรัญ ทำอะไรอยู่ลูก) น้ำเสียงอ่อนโยนของท่านยังไม่เคยแปรเปลี่ยนไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนแล้วก็ตาม ตั้งแต่วันแรกที่ภัควัฒน์พาเธอเข้าไปพบท่าน พิมพาก็มีแต่ความรักและความห่วงใยให้เธอเสมอมา สี่ปีแล้วที่เธอก้าวเข้ามาเป็นลูกสะใภ้ของท่าน แต่รัญชิดาก็ยังคงได้รับความเอ็นดูจากพิมพาเหมือนวันแรกที่เพิ่งพบกัน

"ทำงานบ้านอยู่ค่ะคุณแม่ คุณแม่กับคุณพ่อสบายดีไหมคะ รัญไม่ได้เข้าไปเยี่ยมเลย"

(สบายดีจ้ะ แม่แค่จะโทรมาบอกว่า ถ้าวันนี้หนูรัญว่างก็เข้ามาหาแม่ที่บ้านหน่อยได้ไหม)

"ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวรัญจะรีบไปนะคะ" จบการสนทนารัญชิดาก็เร่งมือจัดการกับงานที่ยังคั่งค้างจนเสร็จเรียบร้อย บ้านของพิมพาอยู่ห่างจากบ้านเธอพอสมควร การจะไปมาหาสู่ท่านทุกครั้งก็จะมีภัควัฒน์ไปด้วย แต่ครั้งนี้เธอคงต้องไปเพียงลำพังโดยรถสาธารณะเช่นเคย

เกือบสามชั่วโมง กว่าที่รัญชิดาจะมาถึงบ้านของพิมพา หญิงสาวเดินเท้าเข้ามาจนถึงตัวบ้าน พิมพาที่ออกมารอต้อนรับถึงกับย่นหน้าด้วยความสงสัยที่เห็นแค่ลูกสะใภ้แต่กลับไม่เห็นลูกชายของตัวเอง

"ตาภาคย์ละหนูรัญ" หญิงสูงวัยเอ่ยถามเมื่อรัญชิดาเดินเข้ามาใกล้

"สวัสดีค่ะคุณแม่" รัญชิดาพนมมือขึ้นกลางอกไหว้แม่สามีก่อนจะพูดต่อ "พี่ภาคย์ไปทำงานค่ะ รัญก็เลยมาคนเดียว" สองมือบางตรงเข้าประคองพิมพาและพาเดินกันเข้าไปในบ้าน

"แม่นึกว่าตาภาคย์จะมาด้วยซะอีก ถ้ารู้ว่าหนูต้องมาเองแบบนี้แม่ไม่ให้มาหรอก กว่าจะเดินทางมาถึงเหนื่อยแย่"

"ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณแม่ รัญมาเองก็ไม่ได้ลำบากอะไร"

"ใช้ไม่ได้เลยตาภาคย์ ปล่อยให้เมียนั่งรถมาเองตั้งไกลแบบนี้ได้ยังไง"

"อย่าไปโทษพี่ภาคย์เลยค่ะ รัญไม่ได้บอกพี่ภาคย์เองว่าจะมาหาคุณแม่ ถ้าบอกพี่ภาคย์ก็คงจะมาด้วย ไม่ปล่อยให้รัญมาคนเดียวหรอกค่ะคุณแม่" รัญชิดาปั้นหน้ายิ้มบอกพิมพาเพื่อให้ท่านเชื่อว่าภัควัฒน์ยังคงดูแลเธอดีไม่เคยปล่อยปละละเลย ทั้งที่ในใจส่งเสียงค้านไปกับทุกคำที่เธอพูด ไม่ว่าเขาจะรู้หรือไม่รู้คำตอบก็เหมือนกันคือเธอต้องมาคนเดียว

"ถ้าอย่างนั้นคราวหลังหนูรัญก็ต้องบอกพี่ภาคย์เขานะลูก อย่ามาคนเดียวแบบนี้แม่เป็นห่วง"

"ค่ะคุณแม่ แล้วนี่คุณพ่อไปไหนคะ"

"นู่นน่ะนั่งรับลมอยู่ในสวนหลังบ้าน อยู่กับนก อยู่กับต้นไม้ สบายใจเขาล่ะ" พิมพาพยักพเยิดหน้าไปทางหลังบ้านที่จัดเป็นสวนเล็ก ๆ สำหรับพักผ่อนหย่อนใจ จนกลายเป็นมุมโปรดของทศพลผู้เป็นสามีไปแล้ว

รัญชิดาประคองแม่สามีเข้ามานั่งยังโซฟา ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันอยู่ครู่ใหญ่เพราะไม่ได้เจอกันนาน ทุกครั้งที่หญิงสาวเข้ามาหาพวกท่านทั้งสอง เธอมักจะได้รับความรักและความอบอุ่นราวกับว่าเธอเป็นลูกสาวในอกของพวกท่านเสียเอง นับว่าเป็นโชคดีของเธอที่พ่อและแม่ของสามีให้ความรักใคร่เอ็นดู และเพราะความปรานีนี้จึงทำให้รัญชิดารักและเคารพพวกท่านทั้งสองเฉกเช่นว่าเป็นพ่อและแม่แท้ ๆ ของตัวเองไปแล้ว

ความรักและความอบอุ่นที่หาไม่ได้จากครอบครัวของตัวเองกลับถูกเติมเต็มจากครอบครัวของสามี

"ที่แม่เรียกให้หนูรัญเข้ามาหาในวันนี้ เพราะแม่อยากจะให้หนูรัญมาเอายาบำรุงไปกิน" คุยสัพเพเหระกันพอหอมปากหอมคอ พิมพาก็เอ่ยถึงเรื่องสำคัญที่ต้องเรียกหญิงสาวให้มาหา

"ยาบำรุง?" รัญชิดาย่นคิ้วถาม เธอไม่ได้ป่วยและร่างกายก็แข็งแรงสมบูรณ์ดี อาจจะมีบ้างที่ดูผอมไปกว่าเมื่อก่อนแต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่ากังวล แล้วเหตุใดจึงต้องกินยาเพื่อบำรุง

"จ้ะ ยาบำรุงร่างกายจะได้แข็งแรง สุขภาพดียังไงล่ะ"

"ก็บอกไปตรง ๆ เลยสิว่ายาบำรุงเพื่อให้มีลูกเร็ว ๆ" ทศพลส่งเสียงพูดขึ้นเมื่อเดินกลับเข้ามาในบ้านและนั่งลงเคียงข้างภรรยาที่เอาแต่พูดอ้อมไปอ้อมมาไม่ตรงประเด็นสักที

"ยาบำรุงให้มีลูกเหรอคะ" หลังจากพนมมือไหว้พ่อสามี รัญชิดาก็ทวนคำพูดของท่านขึ้นอีกครั้ง

"ก็ประมาณนั้นล่ะจ้ะ แม่เห็นว่าหนูรัญกับตาภาคย์แต่งงานกันมาหลายปีแล้วแต่ไม่เห็นจะมีหลานให้แม่อุ้มสักที แม่ก็เลยคิดเอาว่าบางทีหนูรัญอาจจะไม่ค่อยแข็งแรง เลยไปหายาบำรุงมาให้กิน ดูสิตอนนี้ก็ซูบเชียว แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่แม่จะได้อุ้มหลานก็ไม่รู้"

"คนแก่น่ะหนูรัญ อยากอุ้มหลานจนต้องกระเสือกกระสนไปหายามาให้ ชนิดไหนดีกินปุ๊บติดปั๊บก็เอามาหมด พ่อว่าหนูรัญคงได้กินยาแทนข้าวก็คราวนี้แหละ" ทศพลแขวะภรรยาของตัวเอง หลายวันมานี้เห็นพิมพาวิ่งวุ่นอยู่กับการหายามาให้ลูกสะใภ้ก็อดที่จะแซวไม่ได้

"แหม ทำอย่างกับฉันคนเดียวที่อยากมีหลานคุณไม่อยากมีหรือไงคะ" พิมพาหันไปค้อนปะหลับปะเหลือกใส่ผู้เป็นสามี ใช่แค่หล่อนคนเดียวเสียเมื่อไหร่ที่อยากมีหลานจนตัวสั่น เขาก็ใช่ย่อยที่ไหนบ่นอยู่ได้ทุกวันว่าเมื่อไหร่จะมีเด็กตัวน้อย ๆ ออกมาวิ่งเล่นเสียที

"จ้า ผมด้วยจ้ะ" ทศพลรีบพูดเอาใจภรรยาหากไม่รีบยอมรับจะพาลงอนไปเสียอีก

"คุณพ่อกับคุณแม่นี่น่ารักดีนะคะ รักกันมาตั้งหลายปียังหวานเหมือนคู่แต่งงานใหม่ ๆ อยู่เลยค่ะ" รัญชิดาหลุดขำพรืดกับภาพแห่งการหยอกล้อกันของพ่อและแม่สามี พลางฉุกคิดขึ้นมาว่าหากภัควัฒน์ยังรักเธออยู่แบบนี้บ้างเธอก็คงจะมีความสุขไม่น้อย