04 ทหารรับจ้าง [2/5]

“อึก” ฟังมาถึงตรงนี้ชายหนุ่มก็เผลอกลืนน้ำลายเพราะตื่นเต้น

นี่มันอย่างกับนิยายแฟนตาซีตามเว็บไซต์ชื่อดังเลยนี่นา

“แล้วทำไมถึงไม่มีการแจ้งเตือนจากภาครัฐเลยล่ะครับ” ออกข่าวโทรทัศน์ก็ยังดี ไม่ใช่เตือนแค่ประกาศจากทางวิทยุกระจายเสียง เรื่องนี้มันใหญ่โตและร้ายแรงมาก ๆ เลยนะ

“อันนี้จากข่าววงในนะครับ เดิมทีเชื้อไวรัสชนิดนี้มันจะกระจายอยู่ในกลุ่มคนที่ติดเชื้ออยู่ก่อนแล้ว และที่ไหนมีคนติดเชื้อก็ต้องมีสถานกักกันหรือสถานพยาบาลรองรับ ในตอนแรกเราไม่รู้ว่าเชื้อมันกลายพันธุ์ จึงได้นำศพผู้เสียชีวิตไปประกอบพิธีและนำไปฝังรวมกันเหมือนที่หลายประเทศทำ แต่วันดีคืนดีศพพวกนั้นกลับลุกขึ้นมาจากหลุมและไล่กัดเจ้าหน้าที่ กลายเป็นการส่งต่อไวรัสอย่างรวดเร็ว ผู้ป่วยบนเตียงเองก็กลายเป็นซอมบี้เช่นเดียวกัน เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นทุกที่รัฐบาลไม่สามารถควบคุมได้อย่างทันท่วงที จึงได้แต่ผลักภาระให้แต่ละจังหวัดบริหารจัดการในส่วนของตนเองไปก่อน” ทีโอค้อมตัวลงเล็กน้อยป้องปากกระซิบ

นัยก็คือถ้าจังหวัดจัดการไม่ดีก็จะเป็นอย่างที่เขาเผชิญอยู่สินะ

ต้องโทษว่าเขาอยู่ชนบทจึงรู้ข่าวช้าหรือ?

“ได้ข่าวว่าพวกคนใหญ่คนโตระดับนายกรัฐมนตรีหรือทหารยศสูง ๆ ต่างใช้เครื่องบินส่วนตัวหนีออกนอกประเทศไปหมดแล้วครับ เพราะไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ อีกทั้งพวกซอมบี้น่ะ ถ้าไม่จัดการที่หัวมันก็จะไม่มีวันตาย ตาแก่พวกนั้นเลยหอบสมบัติหนีตั้งแต่รู้ว่าหลายจังหวัดมีผู้ติดเชื้อเพิ่มสูงขึ้นเกินกว่าที่จะควบคุมไหว”

“แต่เป็นแบบนี้จะหนีไปไหนได้?” ถ้าต้นเหตุคือฝนอุกกาบาต เรื่องซอมบี้นี่คงไม่จบแค่ในประเทศของเขาหรอก คงเป็นเหมือนกันทั้งโลก

“ไม่รู้สิครับ” ชายหนุ่มยักไหล่ คนพวกนั้นไปที่ไหนเขาก็สุดรู้ นอกจากหนีไปอยู่ในเกาะส่วนตัวที่ไม่มีคนเลยล่ะมั้งถึงจะมีชีวิตรอด

“ถ้าอย่างนั้นเรื่องการช่วยเหลือ…” จะยังมีอยู่อีกหรือ

เฉินเฟิงมุ่นคิ้ว แบบนี้ก็เท่ากับพวกเขาต้องดิ้นรนหาทางรอดกันเอง?

“ที่เมืองหลวงมีค่ายของกลุ่มรัฐบาลที่ยังเหลืออยู่ ร่วมมือกับทหารและประชาชนให้ความช่วยเหลือผู้ที่ไม่ติดเชื้ออยู่ครับ เรียกว่าค่ายพันธมิตรเพราะได้รับความร่วมมือจากหลายฝ่าย ตามจังหวัดต่าง ๆ เองก็เริ่มตั้งค่ายของตัวเองเป็นการให้ความช่วยเหลือชั่วคราว  ส่วนพวกเราไม่ใช่ทหารประจำการ แต่เป็นทหารรับจ้างที่จะรับงานจากฐานของกลุ่มพันธมิตรหรือฐานตามต่างจังหวัดอีกที” แต่ก็เพิ่งรับงานนี้เป็นงานที่สี่ เรียกได้ว่าไม่ได้มีผลงานโดดเด่นนัก วันสิ้นโลกมันเพิ่งจะเริ่มเองนี่นา

“ส่วนการช่วยเหลือถึงแหล่งคงต้องรออีกสักพัก แต่ละค่ายยังคงอยู่ในช่วงปรับตัว ถ้าประชาชนสามารถไปที่ค่ายได้ด้วยตัวเอง พวกเขาก็พร้อมจะรับไว้” หมายความว่าอีกสักพักถึงจะมีความช่วยเหลือ

“แล้วที่นี่มีค่ายที่ว่าไหมครับ ต้องเดินทางเข้าเมืองหรือว่าอยู่ในอำเภออื่น พวกคุณพอจะทราบหรือเปล่า” ถ้าพวกเขาไปอยู่ที่นั่นคงจะดีกว่า ยิ่งตอนนี้อาหารที่สะสมไว้ก็มีจำกัด

อีกทั้งตามค่ายที่จัดตั้งแบบนี้ต้องมีการรวบรวมอาวุธแน่นอน ความปลอดภัยย่อมมากกว่าการอาศัยอยู่บนภูเขา เขาอยากนอนหลับอย่างสบายใจโดยไม่ต้องกังวลว่าจะมีซอมบี้บุกมางับคอตอนไหน

“เหมือนจะมีนะครับ อยู่ในตัวอำเภอเมืองเลย ดูเหมือนส.ส.ในพื้นที่จะเป็นคนรวบรวมทหารและประชาชนจัดตั้งค่ายชั่วคราว ผมได้ยินคนในเมืองพูดว่ากำลังขยับขยายและเร่งให้ความช่วยเหลือตามหมู่บ้านใกล้เคียง”

“ขอบคุณมากเลยครับ” รู้อย่างนี้เขาค่อยอุ่นใจหน่อย

“คุณจะเดินทางไปขอความช่วยเหลือที่ค่ายในตัวเมืองจังหวัดเหรอครับ” ทีโอที่อธิบายเพลินก็ชวนคุยต่อ

“ครับ” เฉินเฟิงพยักหน้ายอมรับว่าตนจะเดินทางเข้าเมือง

“ก็ดีนะครับ ยังไงการอยู่รวมกันก็สามารถช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้มากกว่า” ไม่เหมือนพวกเขาที่เป็นพวกหมาป่าเดียวดาย ถ้าไม่มีโจเซฟที่เป็นหัวหน้ากลุ่มทั้งลากทั้งเข็นก็คงไม่มีทางมารวมกลุ่มกันได้ แถมยังไม่อยากยึดโยงกับทหารแบบเต็มตัว เลือกรับงานแบบทหารรับจ้าง

“แค่ตอนนี้หรือเปล่าที่ดี” หงส์ค่อนขอด

“หงส์” โจเซฟปราม

“เรื่องจริงนี่ เพิ่งจะเกิดโรคระบาดได้ไม่เท่าไร พวกเบื้องบนก็หนีตายกันยิ่งกว่ามดโดนน้ำร้อนลวก หงส์ไม่ได้จะว่าคนที่เขายังให้ความช่วยเหลืออยู่หรอกนะ แต่พวกมันบางตัวก็ไม่ได้ดีเด่อะไรเลย ฉากหน้าก็ทำเป็นให้ความช่วยเหลือ เบื้องหลังก็เอาเปรียบลูกน้อง แน่จริงก็ออกไปสู้เองสิ ซอมบี้สักตัวน่ะ เคยฆ่าหรือเปล่า ไม่ใช่เอะอะก็ลงโทษ ๆ ๆ เวลาที่ทำภารกิจผิดพลาด”

“ไม่เป็นไรนะ” ตุ่นเดินเข้าไปกอดแฟนสาวไว้แนบอก รู้ดีว่าอีกคนกำลังโกรธแทนตนเอง “เรื่องมันผ่านมาแล้ว ไม่ต้องคิดมากนะ ตอนนี้ตุ่นก็อยู่กับหงส์แล้วนี่ไง”

เฉินเฟิงมองคนทั้งคู่กอดกันไม่สนสายตาใคร ระหว่างนี้ในสมองก็ต้องตีความประโยคนั้นของหญิงสาวอีกที หรือว่าการไปอยู่ในค่ายจะเป็นเรื่องที่ควรพับเก็บไว้ก่อน