ログインเมื่อฟูมิโกะและเก็นได้รับคำภารกิจให้มาจัดการกับพวกเงาปีศาจที่หลุดออกมาจากหีบที่โรงพยาบาลร้างแห่งหนึ่ง....งานนี้พวกเขาจะเอาชีวิตรอดไปได้หรือไม่?
もっと見るPreview
Nasrin
Zain chuckled, his laugh devoid of any humor making me shudder. He leaned closer and my eyes widened when his lips went past mine to press against my ear as he whispered, “I don’t want to know why you think so lowly of me but I assure you, future wife…” A slither of pleasure rolled over my spine hearing his rumbling velvety voice, his lips brushing over the shell of my ear, “That you would be the one begging me to touch you.”
He was so right, he had no idea. I would beg. For him. Only him. My eyes were glazed when they roved over his powerful, lean body, the muscles on his biceps moving when he leaned back on the stool. I pressed my teeth on my bottom lip, the air around us thickening with the steam, exotic oil, his musky cologne. I met his eyes. “Then I beg you to touch me, Zain.” I swallowed the lump in my throat and added in a soft whisper, “Please.”His eyes widened a little with shock, and something darker coursed through them. My heart thudded loudly when I realised what it was. Pure lust. Desire. If I could move back in the bath, I would, because his gaze turned predatory, and I felt like his prey. Naked in the bath, while he was covered in clothes. I watched when he unbuttoned the top two buttons of his dark shirt, revealing the tan skin underneath. My tongue seeped out to wet my lips. A hint of a smirk grazed his lush lips when he said, “Spread your legs and show me your cunt, Princess.”BLURB:
He is my only chance at freedom. She is the daughter of my enemy. Will their love survive?
Zain
As the Sultan of one of the most powerful countries in the Middle-East, I need to find my Sultana. But I don’t intend to have heirs or even get married. Until I stumbled into Nasrin Elbaz. I cannot resist her. So I will claim her as mine. My Sultana. My Wife. My Lover.I, Sultan Zain Al Latif, will propose to Princess Nasrin for a marriage. If she rejects me…Well, I have been told I can be quite persuasive and demanding when I want to be.Nasrin
He is a Sultan and I am the Princess of the country he is nemesis with. I don’t belong in his wealthy country that bleeds gold and his Palace.I am trying to hold on to what little freedom I have. No way can I fall for some dirty talking or his obsidian eyes curling with hunger whenever he sees me. Even if my body craves his tender touch and his sinful mouth.I have to get my freedom and find a way to escape the proposals of marriage. Without his help, thank you very much.“I am asking you to marry me.”
“Are you asking or ordering, Sultan?”“I am asking, Princess.” I smiled at her. “For now.”Dirty Wild Sultan is the first book in the sweet, steamy royal romance Alluring Rulers of Azmia Series. It is a perfect read if you enjoy sweet, steamy romance. No cliffhangers!
You'll love this story if you enjoy:
1. Dirty, filthy mouthed Heroes2. Strong female characters!3. Steamy and kinky romance4. Rich, royal heroes who'd do anything for their love5. Did I mention kinky?If you want, you can join Mahi Mistry's F******k Group or Page: Author Mahi Mistry and also follow her on I*******m @authormahimistry to keep up with the recent updates regarding her books! You can access all the books + bonus content on her P*****n Page Mahi Mistry.
Dirty Wild Sultan
Copyright © 2021 Mahi MistryAll rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any electronic or mechanical means, including information storage and retrieval systems, without written permission from the author, except for the use of brief quotations in a book review.
This book is a piece of fiction. Names, characters, places, and incidents are the product of the author’s imagination. Any resemblance to actual events, locales, or persons, living or dead, is coincidental.
This book is licensed for your personal enjoyment only.
แสงแรกของรุ่งอรุณสาดส่องผ่านหน้าต่างที่พังทลายของห้องผ่าตัด สาดไล่ความมืดมิดที่เคยปกคลุมโรงพยาบาลแห่งนี้มานานหลายทศวรรษให้จางหายไป ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่ฟูมิโกะและเก็นอย่างหนัก ทั้งคู่ล้มตัวลงนอนแผ่กับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอนอันยาวนาน แต่ในดวงตาของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความโล่งอกและความสุขที่ไม่สามารถบรรยายได้ฟูมิโกะหันไปมองเก็น ใบหน้าของเธอเปื้อนฝุ่นและมีรอยขีดข่วนเล็กน้อย แต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากกลับเปล่งประกายสดใส เก็นเองก็ยิ้มตอบ ดวงตาของเขายังคงฉายแววอ่อนเพลีย แต่ก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในสิ่งที่พวกเขาทำสำเร็จ“เราทำได้จริงๆ ด้วยนะเก็น…” ฟูมิโกะพึมพำ เสียงของเธอแหบพร่าด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความตื้นตันใจ“ใช่ฟูมิโกะ… เราทำได้แล้ว” เก็นตอบ เสียงของเขาเองก็หอบไม่แพ้กัน “มันเป็นการต่อสู้ที่หนักหนาสาหัสที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย”ฟูมิโกะค่อยๆ หยิบ ขวดกักเก็บวิญญาณ ที่มีแสงสีเหลืองอำพันเรืองรองอยู่ภายในขึ้นมาดูด้วยรอยยิ้ม แสงนั้นอบอุ่นและบริสุทธิ์ ไม่ใช่แสงสีดำที่น่าขนลุกเหมือนตอนแรกอีกต่อไป“ในที่สุด… เหล่าวิญญาณก็ไ
เสียงทุบประตูห้องผ่าตัดยังคงดังกึกก้องไม่หยุดหย่อน ผนังห้องสั่นสะเทือนราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ เก็นและฟูมิโกะนั่งพิงกำแพง หอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายของพวกเขาเหนื่อยล้าเต็มทีจากบาดแผลและจากการต่อสู้ที่ไม่รู้จบกับ "นายใหญ่" ที่ยังคงกราดเกรี้ยวอยู่ภายนอก“เราจะทำยังไงดีเก็น?” ฟูมิโกะถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เธอพลิกหน้าหนังสืออาคมอย่างรวดเร็ว ดวงตากวาดไปตามตัวอักษรโบราณพยายามหาวิธีที่จะเอาชนะนายใหญ่ได้เสียทีเก็นมองไปที่ประตูห้องผ่าตัด ผ้ายันต์ผืนที่สองที่แปะอยู่เริ่มเรืองแสงริบหรี่ลงแล้ว แสดงว่าพลังป้องกันของมันกำลังจะหมดลงในไม่ช้า “เราต้องหาทางหยุดมันให้ได้ก่อนที่มันจะบุกเข้ามา ฟูมิโกะ!”ตูม!ประตูห้องผ่าตัดถูกกระแทกอย่างรุนแรงจนบานประตูเริ่มปริแตกออก เศษไม้กระเด็นเข้ามาในห้อง“มันใกล้จะพังแล้ว!” ฟูมิโกะอุทาน เธอกัดฟันแน่น พยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี เพื่ออ่านหนังสืออาคมให้เร็วที่สุดทันใดนั้น!ดวงตาของฟูมิโกะก็หยุดอยู่ที่หน้ากระดาษหน้าหนึ่ง! เธอจำได้ว่าเคยเห็นคาถานี้มาก่อน! มันเป็นคาถาที่ดูเหมือนจะไม่รุนแรงมาก แต่กลับมีคุณสมบัติที่น่าสนใจ!“เก็น! ฉันเจอแล้ว!” ฟูมิโกะตะ
กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ผสมปนเปกับความชื้นและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงคละคลุ้งอยู่ในห้องแล็บที่มืดมิด ฟูมิโกะกับเก็นนั่งอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ หอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับ "นายใหญ่" บนดาดฟ้า ผ้ายันต์ผืนที่สองที่แปะอยู่บนประตูกำลังเรืองแสงจางๆ เป็นเกราะป้องกันที่เปราะบาง แต่ก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขารู้สึกปลอดภัยได้ในตอนนี้“เราต้องหาผ้ายันต์อีกสองผืนให้เจอ” ฟูมิโกะบอก เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย เธอเปิดหนังสืออาคมเล่มหนาออกอีกครั้ง พยายามกวาดสายตาหาเบาะแสเก็นพยักหน้า เขายังคงกุมแขนที่บาดเจ็บจากกรงเล็บของนายใหญ่ “ใช่… ยิ่งเราได้ผ้ายันต์ครบเร็วเท่าไหร่ เราก็ยิ่งมีโอกาสโค่นมันได้มากเท่านั้น”“แต่ผ้ายันต์ผืนสุดท้ายที่ฉันสัมผัสบนดาดฟ้า… มันหายไป” ฟูมิโกะพึมพำ “ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร หรือว่ามันทำงานยังไง”“อย่าเพิ่งคิดมากเรื่องนั้นเลยฟูมิโกะ” เก็นบอก “ตอนนี้เราต้องหาอีกสองผืนที่เหลือให้เจอ” เขามองไปที่นาฬิกาข้อมืออาคมของฟูมิโกะที่วางอยู่ข้างๆฟูมิโกะเห็นแล้ว ดวงตาของเธอเบิกกว้าง “จุดสีแดง! มันอยู่ที่ด้านหลังโรงพยาบาล! ทั้งสองจุดเลย!” เธอกรีดร้องด้วยความดีใจ“ด้านหลังโรงพยาบาลเหร
แสงจันทร์ส่องสลัวๆ ลงมาบนดาดฟ้าที่ทรุดโทรมของโรงพยาบาลร้าง เสียงลมยามค่ำคืนพัดหวีดหวิวราวกับเสียงกระซิบของเหล่าวิญญาณที่ถูกจองจำ เก็นและฟูมิโกะยืนเผชิญหน้ากับ “นายใหญ่” ร่างกายของมันสูงใหญ่กำยำ บิดเบี้ยวผิดรูป เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งราวกับหินผา ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่พวกเขาอย่างอำมหิต พลังงานมืดมิดแผ่ออกมาจากร่างของมันอย่างมหาศาล จนอากาศรอบตัวรู้สึกหนักอึ้ง“เจ้า… จะต้องชดใช้… สำหรับสิ่งที่เจ้าทำ!” เสียงของนายใหญ่ดังก้องในหัวของฟูมิโกะและเก็น มันไม่ใช่เสียงพูดที่ออกมาจากลำคอ แต่เป็นเสียงที่ส่งตรงจากจิตใจ เต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่รุนแรงจนน่าสะพรึงกลัวเก็นก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย มือหนึ่งกำมีดลงอาคมแน่น อีกมือหนึ่งถือผ้ายันต์แห่งสายฟ้าที่ยังคงเรืองแสงสีม่วงเข้ม “เรามาที่นี่เพื่อยุติความทุกข์ทรมานของวิญญาณทุกดวงในโรงพยาบาลแห่งนี้! และเราจะไม่มีวันยอมให้เจ้าทำร้ายใครได้อีก!”“หึหึ… ไร้สาระ!” นายใหญ่หัวเราะเยาะ เสียงหัวเราะของมันแหบพร่าและน่าขนลุก “เจ้าคิดว่า… เจ้าจะทำอะไรข้าได้งั้นหรือ? ข้าคือ… ผู้ที่ควบคุมทุกสิ่งในสถานที่แห่งนี้! ข้าคือ… ผู้ที่สร้างพวกมันขึ้นมา!” มันยกแข
เสียงฝีเท้าหนักอึ้งที่ดังเข้ามาจากภายนอกห้องทำให้บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก ฟูมิโกะมองไปที่เก็น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล“เก็น… เสียงนั่น… มันไม่ใช่แค่เงาปีศาจธรรมดาแล้วใช่ไหม?” ฟูมิโกะถาม เสียงของเธอแผ่วเบาจนเกือบเป็นกระซิบเก็นกำมีดลงอาคมแน่น เขาพยักหน้าช้าๆ “ใช่… ฉัน
กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งไปทั่วห้องเก็บเอกสาร ร่างที่ซีดเซียวผอมแห้งถูกตรึงไว้กับเก้าอี้กลางห้อง ดวงตาเบิกโพลงไร้แววของมันจ้องมองมาที่ฟูมิโกะและเก็น ผ้ายันต์ผืนที่สี่กับห้าที่แปะอยู่บนหน้าผากและหน้าอกของร่างนั้นกำลังเรืองแสงสีดำทึบ ดูดกลืนพลังงานชีวิตออกจากมันอย่างไม่หยุดยั้ง“นี่มัน… ผ
ฟูมิโกะและเก็นก้าวเดินออกจากลานกว้างที่บัดนี้เต็มไปด้วยความสงบเงียบหลังจากที่วิญญาณของหมอใหญ่ได้รับการปลดปล่อย พวกเขาเดินไปตามถนนคอนกรีตที่ทอดยาวออกจากโรงพยาบาลร้าง แม้จะยังคงอยู่ในบริเวณของโรงพยาบาล แต่ตอนนี้พวกเขาก็รู้สึกถึงความหวังที่มากขึ้นเมื่อผ้ายันต์ผืนที่สามอยู่ในมือของฟูมิโกะแล้ว“ดูสิเก็น
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องผ่าตัดอีกครั้งหลังจากที่ปีศาจพยาบาลถูกผนึกไปแล้ว มีเพียงเสียงหอบหายใจของฟูมิโกะและเก็นที่ยังคงดังก้องอยู่ เก็นยังคงยืนประคองฟูมิโกะอยู่ ใบหน้าของเขาซีดเซียวเล็กน้อย แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งกว่าเดิม“นายแน่ใจนะว่าไหวเก็น?” ฟูมิโกะถามด้วยความเป็นห่วง











