5/B โรงพยาบาลต้องคำสาป

5/B โรงพยาบาลต้องคำสาป

last update最終更新日 : 2025-06-30
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
評価が足りません
22チャプター
973ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

แฟนตาซี

ปีศาจ

โรงเรียน

เมื่อฟูมิโกะและเก็นได้รับคำภารกิจให้มาจัดการกับพวกเงาปีศาจที่หลุดออกมาจากหีบที่โรงพยาบาลร้างแห่งหนึ่ง....งานนี้พวกเขาจะเอาชีวิตรอดไปได้หรือไม่?

もっと見る

第1話

เงาที่ไล่ไม่ทัน

LAUREN'S POV

I knew today would fall apart but hearing it from my daughter made it worse.

“Mommy, do you think Daddy forgot again?”

That question hit me harder than I thought it would. I looked up from the sink, where I’d been rinsing off Elena’s cereal bowl. Her voice was soft, like she already knew the answer but wanted to hear something else. Anything else.

I dried my hands on the dish towel and walked into the living room. There she was, sitting on the edge of the couch in her pink dress, the same one she’d picked out two weeks ago just for today. Her legs dangled above the floor, her shiny black shoes tapping gently against the couch.

“No, baby,” I said, trying to keep my voice steady. “Daddy’s just… running a little late, that’s all. He said he’d be here before five, remember?”

She looked up at the wall clock. It was already quarter past six.

“He said that last year too,” she mumbled, eyes drifting toward the window. “And he never came.”

I swallowed the lump forming in my throat. She remembered. I didn’t have the heart to lie to her, but I also didn’t want to crush whatever little hope she was holding on to.

“Elena,” I crouched down beside her, tucking a loose strand of hair behind her ear. “I know he missed last year, but he promised he’d make it up this time. Maybe something came up at work. Grown-up stuff can be really… complicated sometimes.”

She didn’t answer. Just kept staring out the window like she was waiting for a miracle to pull into the driveway.

I stood up and rubbed my palms down my jeans, trying to stay calm. Inside, I was burning. Not just from today but from everything. Every missed birthday. Every forgotten school event. Every night Elena asked me where he was and I had to pretend like I knew.

I reached for my phone and dialed Ethan's number but he wasn't picking up.

The clock struck 6:30pm and I already knew Ethan would come home late. Elena's face was already pale and she looked tired from sitting at the exact position for so long. There was no need for her to keep on waiting for her father who couldn't keep his promise.

“Rosa,” I called out.

The maid poked her head from the hallway.

"Yes ma'am."

"Can you help Elena change into her nightwear, please?”

Elena’s face dropped, but she didn’t fight it. She just slid off the couch and followed Rosa upstairs quietly, dragging her feet as she went.

I sat down, staring at the empty doorway. The silence in the house felt heavier than usual. I picked up my phone and checked the time again. 6:47 PM. Still no text. No call. Nothing.

I sent him a quick message: “Ethan, where are you? Elena waited all day. You promised.”

Still no response.

The hours passed slowly. I sat on the couch, scrolling through the same old photos on my phone, the ones where we actually looked like a family. Back when Ethan used to smile for real. Back when he used to come home early. Back when he looked at me like I was more than just… background noise.

At 8:20 PM, Rosa came back downstairs.

“She’s asleep, ma’am. Didn’t touch her glass of milk.”

I nodded. “Thanks, Rosa. You can go rest.”

I climbed the stairs slowly, peeking into Elena’s room. She was curled up in bed, still in her dress. I was sure she refused to take them off. Her arms wrapped around that old teddy bear Ethan gave her when she was a baby one of the few things he actually showed up for.

I walked over and gently pulled the blanket over her. She didn’t even stir.

“Happy birthday, baby,” I whispered, kissing her forehead. “I’m so sorry.”

Back downstairs, I waited. The clock ticked past 9, then 10, then 11. I didn’t even realize how late it was until the numbers turned to 12:00.

I almost didn’t hear the front door click open.

I shot up, my heart racing. It was him.

Ethan stepped inside like nothing had happened. Coat in one hand, phone in the other. He didn’t even look surprised to see me still awake.

“Where the hell have you been?” I said, voice high but shaking. I can't remember the last time I raised my voice at him but right now I didn't care how high my voice was.

He blinked. “I told you, I had a lot going on at the company lately."

“Don’t.” I held up my hand. “Don’t you dare say that again.”

He sighed, like I was the one being unreasonable. “Lauren, I had a long day, alright? I’m tired, and I really don’t want to do this right now.”

“No. You don’t get to walk in here and act like nothing happened. Your daughter sat in that living room all dressed up, waiting for you. She kept staring at the clock like you were going to burst through that door with balloons and hugs. And you never came.”

Something flickered across his face maybe guilt, maybe just discomfort. But I saw it. I knew that look. He forgot. Again. Just like last year.

“She told you every morning for the last two weeks that today was her birthday. She counted down on the fridge calendar. She talked about it nonstop.”

“I was busy, Lauren.”

“Busy with what? That you couldn't pick my call or reply to my messages? You run your own business Ethan. You set your schedule. You could’ve made time if you wanted to. One day. One damn day for your daughter.”

He looked away, jaw tight. “I’m not doing this.”

He turned to walk past me, but I reached out and grabbed his arm and he quickly turned. There was a faint scent of something sweet and unfamiliar — not his and definitely not mine. That’s when I saw it.

A faint pink lip stain on the collar of his white shirt.

Lipstick.

I stared at it. The world around me dimmed for a second, the silence roaring in my eyes.

“Who is she?” I asked, barely above a whisper.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
22 チャプター
เงาที่ไล่ไม่ทัน
ฟูมิโกะกำมือเก็นแน่นจนรู้สึกได้ถึงเหงื่อซึมที่ฝ่ามือ ก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะก้าวผ่านขอบประตูที่เรืองแสงสีครามออกมา เสียงก้องของประตูที่ปิดลงด้านหลังสะท้อนไปมาในความเงียบงันชวนขนลุกทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น พวกเขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่กลางโถงทางเดินแคบๆ ที่คุ้นตา แต่ไม่ใช่ในแบบที่พวกเขาเคยเห็นบนภาพถ่ายเก่าๆ ของโรงพยาบาลร้างแห่งนี้ แสงอาทิตย์ที่ควรจะส่องลอดหน้าต่างเข้ามา กลับถูกแทนที่ด้วยแสงสลัวๆ สีเทาจากแหล่งกำเนิดที่ไม่รู้จัก ผนังที่เคยขาวสะอาด บัดนี้เต็มไปด้วยคราบดำทะมึนคล้ายราขึ้นเป็นหย่อมๆ และมีรอยขีดข่วนยาวเฟื้อยที่ดูเหมือนถูกของมีคมกรีดลึก ราวกับเป็นรอยกรงเล็บขนาดใหญ่“น่ากลัวจัง…” ฟูมิโกะพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือจนเก็นแทบจะไม่ได้ยิน เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากทุกทิศทาง ไม่ใช่ความเย็นจากอากาศ แต่เป็นความเย็นที่กัดกินเข้าถึงกระดูก ความรู้สึกกดดันที่ทำให้ทุกอณูของร่างกายหวาดหวั่นเก็นกระชับมือของฟูมิโกะตอบ พลางขยับตัวมายืนบังเธอไว้เล็กน้อย บ่ากว้างของเขาดูแข็งแกร่งและน่าพึ่งพากว่าที่เคย “ไม่ต้องกลัว ฟูมิโกะ อยู่ด้านหลังฉันไว้” เสียงของเขาหนักแน่นและจริงจัง ดวงตาคมกวา
続きを読む
ลมพายุโหมกระหน่ำ
เก็นกำลังจะเอื้อมมือไปจับบานประตูไม้เก่าคร่ำคร่าตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสลงบนเนื้อไม้ เสียงนาฬิกาข้อมืออาคมของฟูมิโกะก็ดังขึ้น ราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัยอันตราย หน้าปัดดิจิทัลที่ปกติจะแสดงค่าพลังวิญญาณแบบคร่าวๆ บัดนี้กลับกระพริบอย่างรุนแรง ตัวเลขสีแดงสดพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นถึง ค่าพลังวิญญาณของเหล่าเงาปีศาจที่ชัดเจนและมหาศาล จนน่าตกใจ มันสูงเกินกว่าที่ฟูมิโกะเคยเห็นมาตลอด“อะไรกันเนี่ย!” ฟูมิโกะเอ่ยด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด เธอชูข้อมือขึ้นมองนาฬิกาที่ส่งเสียงร้องเตือนถี่รัว ราวกับจะบอกว่า “หนีไป!” แสงจากหน้าปัดนาฬิกาสาดกระทบใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเก็นหันกลับมามองนาฬิกาข้อมือของฟูมิโกะ เขาเห็นตัวเลขที่พุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นทันที ความประหลาดใจและความกังวลฉายชัดในแววตา แต่ก็เพียงชั่วครู่เดียว ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าก็เข้ามาแทนที่ เขาเหลือบมองประตูบานใหญ่ตรงหน้าอีกครั้ง แล้วหันกลับไปสบตาฟูมิโกะ“เราไม่มีทางเลือก ฟูมิโกะ” เก็นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงด้วยความเด็ดขาด “ถ้ามันอันตรายขนาดนี้ แสดงว่าเราม
続きを読む
ลูกสมุน
คำพูดของเก็นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของฟูมิโกะ ความกลัวยังคงเกาะกุมแน่น แต่ในคำพูดนั้นมีความมุ่งมั่นที่ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด เก็นไม่ลังเล เขาคว้า มีดลงอาคม ขนาดเท่าฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อออกมา ใบมีดสีเงินวาววับสะท้อนแสงสลัวๆ ของโถงทางเดิน มีอักขระโบราณสลักอยู่ทั่วด้ามจับ เขาจับมีดแน่น พลาง ตั้งท่าสู้ ร่างกายของเขานิ่งสงบราวกับเสือชีตาห์ที่พร้อมพุ่งทะยานฟูมิโกะพยายามรวบรวมสติ แม้ขาทั้งสองข้างจะยังสั่นไม่หยุด เธอหลับตาลงชั่วขณะ ตั้งจิต ให้มั่นคง พลังงานบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นรอบกายเธออย่างช้าๆ เธอสัมผัสได้ถึงการไหลเวียนของมันในเส้นเลือด กำขวดใส่วิญญาณ ที่เอวแน่น ขวดแก้วเล็กๆ ที่มีสัญลักษณ์โบราณสลักอยู่เต็มใบ ราวกับเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวของเธอในตอนนี้เงาปีศาจขนาดยักษ์พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่ไม่อาจคาดเดาได้ ร่างของมันดูเหมือนของเหลวสีดำที่พุ่งทะยานเข้ามา เสียงกรีดร้องของมันไม่ได้ดังออกมาจากลำคอ แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในหัวของฟูมิโกะราวกับเสียงตะโกนจากขุมนรกเก็นพุ่งเข้าปะทะกับเงาปีศาจร่างยักษ์นั้นอย่างดุเดือด!เขาใช้ความคล่องตัวและไหวพริบหลบหลีกการโจมตีอันบ้าค
続きを読む
ความเงียบที่ผิดปกติ
ชัยชนะเหนือเงาปีศาจ “ลูกสมุน” ตัวแรก แม้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้น แต่ก็จุดประกายความหวังและ ความมั่นใจให้กับฟูมิโกะ เธอคลายความกังวลลงได้มาก โล่งใจที่อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ได้อ่อนแอเกินไป และมีหนทางที่จะต่อกรกับภัยคุกคามเหล่านี้ได้“นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม เก็น?” ฟูมิโกะเอ่ยขึ้นพลางมองขวดอาคมในมือ ซึ่งตอนนี้มีเงาสีดำจางๆ ขยับตัวอยู่ภายใน “เราจัดการมันได้จริงๆ ด้วย”เก็นพยักหน้า สีหน้าของเขาผ่อนคลายลงกว่าเมื่อครู่มาก “แน่นอนสิ ฟูมิโกะ เธอก็มีฝีมือไม่เบาเหมือนกันนะ” เขาเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้มจางๆ ดวงตาของเขาอ่อนลงเมื่อมองมาที่เธอ “ตอนนี้เราต้องเดินหน้าต่อ อย่าเพิ่งชะล่าใจ”ฟูมิโกะพยักหน้ารับ เธอก้มมองนาฬิกาข้อมืออาคมอีกครั้ง ค่าพลังวิญญาณลดลงไปมากหลังจากจัดการเงาปีศาจตัวนั้นได้ แต่ก็ยังคงมีค่าพลังงานที่สูงกว่าปกติปรากฏอยู่ แสดงว่ายังมีสิ่งชั่วร้ายซ่อนอยู่ภายในโรงพยาบาลแห่งนี้อีกมาก“แล้วเราจะไปทางไหนดีล่ะ เก็น?” ฟูมิโกะถามเมื่อทั้งคู่เริ่มออกเดินอีกครั้ง พวกเขาก้าวผ่านประตูคู่บานใหญ่เข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของโรงพยาบาลทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา ความรู้สึกที่แตกต่างจากโถงทางเดินด้านนอกก็พุ่งเข้าปะทะ
続きを読む
ผ้ายันต์
“ฟูมิโกะ! ไปหาผ้ายันต์ซะ! ฉันจะถ่วงเวลาเจ้านี่ไว้เอง!”เสียงตะโกนของเก็นดังก้องในความมืดมิดของห้อง เสียงโลหะปะทะกับเงาที่มองไม่เห็นดังขึ้นเป็นจังหวะ บอกเล่าถึงการต่อสู้ที่ดุเดือด ฟูมิโกะมองเห็นเงาร่างมนุษย์พุ่งเข้าใส่เก็นอีกครั้ง ร่างของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อมันพยายามดูดพลังงานจากเขา ฟูมิโกะรู้ว่าเธอต้องรีบ เธอหันกลับไปมอง โคมไฟเพดานเก่าๆ ที่ห้อยอยู่กลางห้องอีกครั้ง แสงไฟสลัวๆ จากมันไม่ได้ช่วยให้มองเห็นอะไรชัดขึ้นเลย แต่เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอาคมที่แผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากภายใน“อึ่ก!” เก็นส่งเสียงครางเมื่อเงาร่างมนุษย์พยายามบีบอัดเขา แรงกดดันที่มองไม่เห็นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกบีบขยี้จากทุกทิศทาง“เก็น! ฉันจะรีบ!” ฟูมิโกะตะโกนตอบ เธอวิ่งไปที่ใต้โคมไฟ พยายามกระโดดเอื้อมมือขึ้นไปคว้ามัน แต่โคมไฟนั้นอยู่สูงเกินไป และเธอก็ตัวเล็กเกินกว่าจะเอื้อมถึง“ไม่สูงหรอก! แค่กระโดดอีกนิด!” เก็นตะโกนบอก พลางใช้มีดลงอาคมฟันเข้าใส่เงาร่างมนุษย์ เพื่อบังคับให้มันขยับห่างออกไปจากตัวเขาเล็กน้อยฟูมิโกะพยายามอีกครั้ง เธอตั้งหลัก กระโดดสุดตัว พยายามเอื้อมมือไปคว้าโคมไฟ แต่ปลายนิ้วของเธอก็เพียงแค่สัมผั
続きを読む
ฉันจะไม่ยอมแพ้
ชัยชนะครั้งที่สองไม่ได้นำมาซึ่งความโล่งใจได้นานนัก หลังจากที่ฟูมิโกะช่วยพยุงเก็นขึ้นมานั่งพิงผนัง พวกเขาก็พักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อฟื้นฟูกำลังที่ร่อยหรอ ฟูมิโกะก้มลงสำรวจผ้ายันต์ในมืออีกครั้ง มันยังคงส่องแสงศักดิ์สิทธิ์จางๆ ราวกับจะคอยปกป้องพวกเขาจากสิ่งชั่วร้าย“แน่ใจนะว่าไหว เก็น?” ฟูมิโกะถามด้วยความเป็นห่วง เธอเห็นสีหน้าซีดเซียวของเขาชัดเจนขึ้นในแสงสลัวๆ ของโรงพยาบาลเก็นพยักหน้าช้าๆ “ไหว…น่า” เสียงของเขาแหบพร่า “เราต้องรีบหาผ้ายันต์ที่เหลือแล้วก็กลับออกไปให้เร็วที่สุด”ฟูมิโกะรู้ว่าเก็นพูดถูก พวกเขาไม่สามารถเสียเวลาได้อีกต่อไป ทั้งคู่พยุงกันและกันให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ และเริ่มออกเดินเท้าต่อไปอย่างระมัดระวัง แม้จะยังคงรู้สึกเจ็บระบมไปทั่วร่างกาย แต่พวกเขาก็ต้องเดินหน้าต่อทางเดินที่ทอดยาวเบื้องหน้ายังคงมืดมิดและเงียบสงัดเหมือนเดิม มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่ก้องกังวานไปมา ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงสองชีวิตที่เหลืออยู่ในสถานที่แห่งนี้ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ฟูมิโกะรู้สึกพะอืดพะอม เธอพยายามใช้ความสามารถในการรับรู้พลังงานวิญญาณของเธอ เพื่อสัมผัสถึงผ้ายันต์ผื
続きを読む
ความหวังลิบลี่
ฟูมิโกะหลับตาแน่น เตรียมรับการโจมตีครั้งต่อไปจากเงาพยาบาลที่พุ่งเข้ามา แต่แล้ว…เคร้ง!เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ฟูมิโกะลืมตาขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและประหลาดใจ เงาพยาบาลหยุดชะงักอยู่ตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่นิ้ว มันกำลังง้างมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นสีดำคล้ำขึ้น แต่กลับมี กริชสั้นเล่มหนึ่ง ปักคาอยู่ที่แขนของมันอย่างจัง แสงสีเงินจางๆ แผ่ออกมาจากคมกริชนั้น ทำให้เงาพยาบาลส่งเสียงกรีดร้องที่น่าเวทนาออกมา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงที่ดังขึ้นในหัวของเธอ แต่เป็นเสียงที่ดังแผ่วๆ ราวกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของใครบางคนฟูมิโกะมองกริชที่ปักอยู่บนแขนของเงาพยาบาลอย่างงุนงง เธอแน่ใจว่าเธอไม่ได้พกกริชเล่มนี้มาด้วย แต่แล้วเธอก็เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เธอเข้าใจ นาฬิกาข้อมืออาคมของเธอเรืองแสงเข้มขึ้น และมีตัวเลขบางอย่างปรากฏขึ้นบนหน้าปัดอย่างรวดเร็ว ตัวเลขเหล่านั้นคือ “พลังงานสะสมจากผ้ายันต์” และมันกำลังถูกเปลี่ยนเป็น “พลังโจมตีอัตโนมัติ”นี่คือความสามารถที่ซ่อนอยู่ในนาฬิกาข้อมือที่เก็นเป็นคนปรับแต่งให้! มันสามารถใช้พลังงานที่กักเก็บไว้ในตัวเพื่อสร้างการป้องกันหรือโจมตีฉุกเฉินได้เงาพยาบาลสะบัด
続きを読む
กับดัก
“ไม่นะ… เก็น!”เสียงนาฬิกาข้อมืออาคมยังคงส่งเสียงเตือนภัย สัญญาณชีพของเก็นอ่อนลงเรื่อยๆ และจุดสีดำขนาดใหญ่หลายจุดบนแผนที่ก็กำลังเคลื่อนที่เข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ฟูมิโกะรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอกำลังถูกบีบขยี้ด้วยความหวาดกลัว เธอรู้ว่าเธอไม่มีเวลาแม้แต่วินาทีเดียวที่จะลังเลเธอพุ่งตัวออกจากห้องผ่าตัดทันที วิ่งกลับไปตามทางเดินที่มืดมิดด้วยความเร็วที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอต้องไปหาเก็น เธอต้องช่วยเขา!ขณะที่ฟูมิโกะวิ่งไปตามทางเดิน เสียงฝีเท้าของเธอดังก้องสะท้อนไปมา เธอพยายามใช้ความสามารถในการรับรู้พลังงานวิญญาณของเธอเพื่อจับทิศทางของจุดสีดำบนแผนที่ในนาฬิกาข้อมือ มันเป็นกลุ่มของเงาปีศาจจำนวนมาก และดูเหมือนพวกมันจะเร็วกว่าที่เธอคิด“ใกล้… ใกล้เข้ามาแล้ว!” ฟูมิโกะพึมพำกับตัวเอง เธอเห็นแผนที่บนนาฬิกาแสดงให้เห็นว่าเธอกำลังวิ่งเข้าใกล้จุดที่เก็นอยู่ แต่เธอก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างระหว่างทางที่เธอจะต้องกลับไปหาเก็น มีจุดสีแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนแผนที่ ผ้ายันต์อาคมผืนที่สาม! มันอยู่ที่ ห้องแล็บร้าง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากทางที่เธอจะไปหาเก็นมากนักฟูมิโกะชะงักไปเล็กน้อย การจะแวะไปเอาผ้ายันต์อาจจะทำให้เธอเสียเว
続きを読む
แสงสว่างในความมืด
ฟูมิโกะวิ่งไม่คิดชีวิต เสียงฝีเท้าของเธอดังก้องไปตามโถงทางเดินอันมืดมิดของโรงพยาบาลร้าง หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองศึก ความกังวลเกาะกุมแน่นอยู่ในอกเมื่อสัญญาณชีพของเก็นบนนาฬิกาข้อมืออาคมยังคงอ่อนลงเรื่อยๆ พร้อมกับคำเตือน “วิกฤต… วิกฤต…” ที่กะพริบถี่ขึ้นทุกขณะเธอฝ่าฟันความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แผนที่บนนาฬิกาเป็นสิ่งเดียวที่นำทางเธอ เธอหอบหายใจอย่างแรง ปอดของเธอเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แต่เธอก็ไม่ยอมหยุด เธอต้องไปให้ถึงตัวเก็น เธอต้องช่วยเขาให้ได้!“เก็น! นายต้องไม่เป็นอะไรนะ!” ฟูมิโกะพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแหบพร่าเธอวิ่งผ่านห้องพักผู้ป่วยที่ดูว่างเปล่า ห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยซากสิ่งของ เธอไม่สนใจสิ่งใดนอกจากเส้นทางสีแดงที่นำไปสู่จุดที่เก็นอยู่ และจุดสีดำขนาดใหญ่หลายจุดที่กำลังเคลื่อนที่เข้าหาเขา“พวกมัน… กำลังไปหาเก็น!” ฟูมิโกะคิดอย่างตื่นตระหนก เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก เธอรู้ว่าวินาทีนี้คือเดิมพันชีวิตในที่สุด ฟูมิโกะก็มาถึงโถงทางเดินที่เธอทิ้งเก็นไว้ แสงไฟฉายสลัวๆ ส่องไปเบื้องหน้า เธอกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว และสิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอถอนหายใจด้วยความโล
続きを読む
การรักษาและภัยคุกคาม
ฟูมิโกะช่วยพยุงร่างของเก็นให้เดินไปตามทางเดินที่มืดมิดอย่างช้าๆ ทุกก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แม้เก็นจะยังอ่อนแรงมาก แต่เขาก็พยายามเดินด้วยตัวเองอย่างเต็มที่ เพื่อไม่ให้เป็นภาระของเธอมากเกินไป ฟูมิโกะมองดูบาดแผลที่แขนของเขา มันดูแย่ลงกว่าเดิมมาก เลือดสีคล้ำยังคงซึมออกมา และรอยดำคล้ำรอบแผลก็ลามขึ้นไปถึงต้นแขนแล้ว“ไหวไหมเก็น? อีกนิดเดียวก็จะถึงห้องผ่าตัดแล้ว” ฟูมิโกะถามด้วยความเป็นห่วง เสียงของเธอแฝงความเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเก็นพยักหน้าช้าๆ “ไหว… ฉันไหว…” เสียงของเขาแหบพร่า “แค่… รู้สึกเหมือนพลังงาน… กำลังจะหมดไป…”ฟูมิโกะเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ว่าเก็นกำลังหมายถึงอะไร พลังชีวิตของเขากำลังถูกดูดกลืนไปอย่างช้าๆ โดยสิ่งที่อยู่ในบาดแผลในที่สุด พวกเขาก็มาถึงประตูห้องผ่าตัดที่ฟูมิโกะเคยเจอ ประตูบานเก่าที่ขึ้นสนิมเปิดอ้าอยู่เล็กน้อย เผยให้เห็นความมืดมิดและกลิ่นคาวที่รุนแรงกว่าเดิม“เข้ามาก่อนเก็น” ฟูมิโกะบอก เธอช่วยประคองเขาเข้าไปในห้องผ่าตัดที่เต็มไปด้วยเงาตะคุ่มๆ ของอุปกรณ์แพทย์เก่าๆ ที่วางทิ้งเกลื่อนกราด เธอใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องนำทาง พยายามหาโต๊ะหรือเตียงที่พอจ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status