5/B โรงพยาบาลต้องคำสาป

ฟูมิโกะกำมือเก็นแน่นจนรู้สึกได้ถึงเหงื่อซึมที่ฝ่ามือ ก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะก้าวผ่านขอบประตูที่เรืองแสงสีครามออกมา เสียงก้องของประตูที่ปิดลงด้านหลังสะท้อนไปมาในความเงียบงันชวนขนลุก

ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น พวกเขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่กลางโถงทางเดินแคบๆ ที่คุ้นตา แต่ไม่ใช่ในแบบที่พวกเขาเคยเห็นบนภาพถ่ายเก่าๆ ของโรงพยาบาลร้างแห่งนี้ แสงอาทิตย์ที่ควรจะส่องลอดหน้าต่างเข้ามา กลับถูกแทนที่ด้วยแสงสลัวๆ สีเทาจากแหล่งกำเนิดที่ไม่รู้จัก ผนังที่เคยขาวสะอาด บัดนี้เต็มไปด้วยคราบดำทะมึนคล้ายราขึ้นเป็นหย่อมๆ และมีรอยขีดข่วนยาวเฟื้อยที่ดูเหมือนถูกของมีคมกรีดลึก ราวกับเป็นรอยกรงเล็บขนาดใหญ่

“น่ากลัวจัง…” ฟูมิโกะพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือจนเก็นแทบจะไม่ได้ยิน เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากทุกทิศทาง ไม่ใช่ความเย็นจากอากาศ แต่เป็นความเย็นที่กัดกินเข้าถึงกระดูก ความรู้สึกกดดันที่ทำให้ทุกอณูของร่างกายหวาดหวั่น

เก็นกระชับมือของฟูมิโกะตอบ พลางขยับตัวมายืนบังเธอไว้เล็กน้อย บ่ากว้างของเขาดูแข็งแกร่งและน่าพึ่งพากว่าที่เคย “ไม่ต้องกลัว ฟูมิโกะ อยู่ด้านหลังฉันไว้” เสียงของเขาหนักแน่นและจริงจัง ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ใบหน้าของเขาฉายแววจดจ่ออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

พวกเขาเริ่มก้าวเดินไปตามโถงทางเดินที่ทอดยาวราวกับไม่มีที่สิ้นสุด เสียงฝีเท้าของพวกเขาก้องกังวานในความเงียบ วินาทีแล้ววินาทีเล่าที่ผ่านไป ความหวาดระแวงก็เกาะกุมแน่นขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวจางๆ ลอยมาปะทะจมูกเป็นระยะ บางครั้งฟูมิโกะรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองจากเงามืดที่ซ่อนอยู่ตามซอกหลืบ แต่เมื่อเธอหันไปมอง ก็ไม่พบสิ่งใดนอกจากความว่างเปล่า

“เก็น…” ฟูมิโกะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงเบากว่าเดิม “นายรู้สึกไหม…เหมือนมีบางอย่างอยู่กับเราตลอดเวลา”

เก็นไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เขาพยักหน้าน้อยๆ ดวงตาของเขายังคงกวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่หยุดนิ่ง

ทันใดนั้น!

เงาดำทะมึนขนาดใหญ่กระโดดผ่านหน้าพวกเขาไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ มันพุ่งตรงไปยังทางเดินด้านซ้ายที่มืดมิดกว่าเดิม แล้วหายลับไปในซอกหลืบของความมืด

“นั่นมัน! นั่นมันอยู่นั่น!” เก็นเอ่ยขึ้นเสียงดัง กระชับมือฟูมิโกะแน่น ก่อนจะจูงมือเธอให้วิ่งตามไป “ไปฟูมิโกะ!”

ขาของทั้งคู่พาพวกเขาออกวิ่งไปตามทางเดินที่เงาดำเพิ่งหายไป ฟูมิโกะรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาจากอกด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัว แต่เธอก็ยังคงวิ่งตามเก็นไปอย่างไม่ลังเล เสียงฝีเท้าที่ก้องกังวานในทางเดินที่มืดมิดกลายเป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจของเธอ

“เร็วเข้าฟูมิโกะ!” เก็นเร่งอีกครั้ง เขาวิ่งเร็วและแข็งแกร่งกว่าเธอมาก แต่ก็ยังคงจูงมือเธอไว้ไม่ปล่อย เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ทางเดินดูเหมือนจะยาวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเขาวงกตที่ไม่มีที่สิ้นสุด ห้องต่างๆ ที่เรียงรายอยู่สองข้างทางดูคล้ายกันไปหมด ประตูบางบานเปิดอ้าออกเผยให้เห็นความมืดมิดภายใน บางบานปิดสนิทแต่มีรอยขีดข่วนน่าขนลุกปรากฏอยู่ ผนังที่เคยขาวซีดกลายเป็นสีดำสนิทในบางช่วง และมีหยดอะไรบางอย่างคล้ายของเหลวสีดำไหลเยิ้มลงมา

“มัน…มันวิ่งเร็วมากเลยนะเก็น!” ฟูมิโกะหอบ เธอเริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่แล่นไปทั่วขา แต่แรงกระชับที่มือของเก็นยังคงเป็นกำลังใจให้เธอวิ่งต่อไป

“ไม่ว่าเราจะวิ่งกันไปสักแค่ไหนก็ตามเงานั้นไม่ทัน” เก็นหอบเช่นกัน ใบหน้าของเขาเริ่มมีเหงื่อซึม แต่ดวงตายังคงแน่วแน่ เขารู้สึกได้ว่าเงามืดนั้นกำลัง “ล่อ” พวกเขาให้ลึกเข้าไปในโรงพยาบาลแห่งนี้ มันไม่ใช่การวิ่งหนี แต่เป็นการวิ่งนำทาง

ทันใดนั้น พวกเขาก็มาถึงทางแยกที่กว้างกว่าเดิม ทางซ้ายมือเป็นบันไดที่ทอดยาวขึ้นไปสู่ชั้นบนที่มืดมิด ส่วนทางขวาเป็นประตูคู่บานใหญ่ที่ปิดสนิท บรรยากาศรอบๆ ตัวดูหนาวเย็นและกดดันยิ่งกว่าเดิม ฟูมิโกะหยุดชะงัก เธอหายใจหอบถี่ และร่างกายของเธอเริ่มสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่มากขึ้นกว่าเดิม

“เก็น… ฉัน… ฉันรู้สึกว่ามันอยู่ใกล้เรามากขึ้นแล้ว” ฟูมิโกะเอ่ยเสียงแผ่ว พลางชี้ไปที่มุมหนึ่งของทางเดินที่มืดสนิทตรงหน้า มีบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังแผ่พลังงานบางอย่างที่เธอรู้สึกได้ออกมา

เก็นมองตามทิศทางที่ฟูมิโกะชี้ไป เขามองไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด แต่เขารู้ว่าฟูมิโกะมีความสามารถพิเศษในการรับรู้ถึงสิ่งเหล่านี้ได้ เขาเชื่อเธอ

“มันอาจจะไม่ได้ต้องการให้เราตามมันไปจริงๆ แต่มันต้องการให้เราไป ‘ที่นั่น’” เก็นพึมพำกับตัวเอง เขากวาดสายตามองรอบๆ ทางแยกอีกครั้ง พยายามหาเบาะแส

“ที่นั่น… ที่ไหน?” ฟูมิโกะถามเสียงสั่น

เก็นไม่ตอบ แต่เขามองไปที่ประตูคู่บานใหญ่ทางขวามือ ประตูที่ดูเก่าแก่กว่าบานอื่นๆ มีตราสัญลักษณ์บางอย่างที่เลือนลางประทับอยู่บนบานประตู พร้อมกับรอยขีดข่วนขนาดใหญ่หลายรอยที่ดูเหมือนพยายามจะ “แกะ” หรือ “ทำลาย” สัญลักษณ์นั้น

“ฟูมิโกะ ประตูบานนั้น…” เก็นเอ่ย “ฉันรู้สึกว่ามันกำลัง ‘เรียก’ เรา”

ฟูมิโกะมองตามสายตาของเก็นไปที่ประตูบานนั้น เธอรู้สึกถึงพลังงานที่รุนแรงและมืดมิดแผ่ออกมาจากบานประตู พลังงานที่ทำให้ขนของเธอลุกชันไปทั่วทั้งตัว

“ไม่นะเก็น… ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าเราควรเข้าไปในนั้น มันรู้สึก… แย่มาก” เธอพยายามดึงมือออกจากเก็น แต่เขายิ่งจับแน่นขึ้น

เก็นหันมาสบตาฟูมิโกะ ดวงตาของเขาฉายแววความมุ่งมั่นที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “ฟูมิโกะ เรามาที่นี่เพื่อกำจัดวิญญาณปีศาจไม่ใช่เหรอ? ถ้าเราไม่เข้าไปในที่ที่มันต้องการให้เราไป เราก็ไม่มีทางเจอแก่นแท้ของมันหรอก”

“แต่… แต่มันอาจจะเป็นกับดัก!” ฟูมิโกะค้าน เธอไม่เคยกลัวอะไรขนาดนี้มาก่อน

“ฉันรู้” เก็นตอบเสียงเรียบ “แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ฟูมิโกะ เธอเชื่อฉันได้ไหม?”

ฟูมิโกะมองเข้าไปในดวงตาของเก็น เธอมองเห็นความมุ่งมั่นและเชื่อมั่นในตัวเองที่ส่องประกายอยู่ในนั้น มันทำให้ความกลัวในใจของเธอเบาบางลงไปบ้าง

“ตกลง… ฉันเชื่อ” เธอตอบเสียงเบา

เก็นพยักหน้าเล็กน้อย เขากระชับมือฟูมิโกะอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ก้าวเดินตรงไปยังประตูคู่บานใหญ่ที่ปิดสนิทนั้น ช้าๆ แต่มั่นคง ราวกับกำลังจะก้าวเข้าไปสู่ใจกลางของความมืดมิดที่รอคอยอยู่ภายใน