5/B โรงพยาบาลต้องคำสาป

5/B โรงพยาบาลต้องคำสาป

last update최신 업데이트 : 2025-06-30
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
22챕터
818조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อฟูมิโกะและเก็นได้รับคำภารกิจให้มาจัดการกับพวกเงาปีศาจที่หลุดออกมาจากหีบที่โรงพยาบาลร้างแห่งหนึ่ง....งานนี้พวกเขาจะเอาชีวิตรอดไปได้หรือไม่?

더 보기

1화

เงาที่ไล่ไม่ทัน

矢田部千利(やたべ せんり)に18回電話をかけたが、彼は一度も出なかった。

VIP入口の外では人々が熱狂し、歓声が次々と湧き上がっているのに、私の耳に届くのは冷たい機械音声だけだった。

本当は、もう薄々わかっていた。

千利は、また私を裏切ったのだ。

それでも、どうしても答えが欲しくて、私は何度も何度も電話をかけ続けた。

聞き慣れた呼び出し音が繰り返されるたび、心が少しずつ沈んでいく。

フェスはちょうど最高潮を迎えているらしく、会場内からは耳をつんざくような歓声が響いてきた。

重低音がフェンス越しにも伝わり、地面が震えているのがわかる。

その熱気はチケットを持たない外の観客たちにも伝染し、皆がペンライトを振りながら叫んでいた。

その中で、私だけがスマホを握りしめたまま、場違いに立ち尽くしていた。

画面に表示された27件の不在着信を見て、ふと、彼が来るかどうかなんて、もうどうでもいい気がしてきた。

一か月の冷戦が終わるかもしれないという、あのわずかな期待は、この27回の電話で完全にすり減ってしまった。

たとえ今千利が駆けつけてきたとしても、もうやり直そうという気持ちは残っていない。

深く息を吸い、気持ちを整えると、私は一人で入場しようとバッグを開いた。

千利に気分を台無しにされたとはいえ、この音楽フェスティバルは、私が十年以上も好きで追い続けてきたバンドのトリのステージだ。

子どもの頃からずっと来たいと思っていた場所。

せっかく手に入れたVIPリストバンドだ、一人でも絶対に入る。

そう思って仕切りを開いた瞬間、頭の中で何かが弾けた。

――何もない。

数日前、大事にしまっておいたはずの二本のリストバンドが、消えていた。

どこかに入れ替えたのかと必死に記憶を辿っていると、スマホが通知音を鳴らした。

開いてみると、小熊凪希(おぐま なぎ)がSNSを更新した。

そこには、ピンクの綿あめを手に、どこかぎこちない表情で立つ千利の姿。

普段の冷静沈着で全てを掌握するエリート像とは、まるで噛み合っていない。

添えられた文は――

【ついにドミ・ドラ様に会えました~!いつでもお願いを聞いてくれるあの人に感謝】

どうしても繋がらなかった電話と、消えたリストバンド。

そのすべてが、一瞬で繋がった。

千利の昔なじみのグループチャットでは、共通の友人がそのスクリーンショットを共有していた。

【え、千利本当にフェス行ってるのか?】と朋輝。

【完全に凪希に惚れ惚れだな】と知里が続く。

【今週末は奥さんと予定あるって言ってなかったっけ......?】と別の誰か。

彼らは口々に、千利にとって凪希がどれだけ特別か、二人がどれだけ仲がいいかを語っていた。

――誰一人として、私のことには触れない。

結婚して5年になる、本当の妻であるこの私のことを。

朋輝が「パーティーに誘ったのに忙しいっていう理由で断られたよ」と書いているのを見て、私は一瞬ぼんやりした。

数日前、千利がバルコニーで電話していたとき、「行けない」「週末は用事がある」といった言葉がリビングにかすかに聞こえてきたのを思い出す。

あのときの私は、少し浮かれていた。

今日の約束を、彼はちゃんと大事にしてくれているのだと。

これまで音楽フェスティバルなんて興味がないと言っていた彼が、わざわざ友人の誘いを断ってまで、私に付き合ってくれるのだと。

だから私は、この日の夜のレストランも早々に予約していた。

フェスのあと、こちらから少し折れて、この一か月のケンカに終止符を打とうと思っていた。

――確かに、千利はこの約束を大事にしていた。

ただし、相手は私ではなく、凪希だった。

しかも彼女を中に入れるために、私に渡したはずのリストバンドまで、こっそり持ち去っていたのだ。

思わず、自分がひどく滑稽に思えた。

VIP入口の外で、彼を待ちながら焦っていたあの時間。

その頃にはもう、彼は凪希と一緒に中へ入っていたのだ。

私に残されたのは、空っぽのバッグと、決して繋がらない電話だけ。

もしかして最初から、私と一緒に見るつもりなんてなかったのではないか。

ただ形だけ取り繕って、適当にあしらっていただけではないか。

――そんな考えが、頭をよぎる。

彼が珍しく歩み寄ってきたのだと、私は勝手に期待していたのに。

考えているうちに、頬がかすかにむずがゆくなった。

手で拭うと、手のひらがしっとりと濡れていた。

そのとき、隣でフェス配信を見ていた二人の女の子が、突然歓声を上げた。

「やば、甘すぎるでしょ。やっぱり理想の彼氏ってよその旦那だよね」

「真顔で綿あめ持って彼女の推し活に付き合うとか、そのギャップ最高すぎ!」

思わずそちらを見ると、画面の中で凪希が恥じらうように千利の胸に顔を埋めていた。

千利は彼女の腰をしっかりと抱き寄せ、二人はまるで恋人同士のように密着している。

その瞬間、胸の奥で何かがはっきりと砕ける音がした。

破片が心臓を内側から切り裂いていく。

――5年間の間違いも、もう終わりにすべきだ。

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
22 챕터
เงาที่ไล่ไม่ทัน
ฟูมิโกะกำมือเก็นแน่นจนรู้สึกได้ถึงเหงื่อซึมที่ฝ่ามือ ก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะก้าวผ่านขอบประตูที่เรืองแสงสีครามออกมา เสียงก้องของประตูที่ปิดลงด้านหลังสะท้อนไปมาในความเงียบงันชวนขนลุกทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น พวกเขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่กลางโถงทางเดินแคบๆ ที่คุ้นตา แต่ไม่ใช่ในแบบที่พวกเขาเคยเห็นบนภาพถ่ายเก่าๆ ของโรงพยาบาลร้างแห่งนี้ แสงอาทิตย์ที่ควรจะส่องลอดหน้าต่างเข้ามา กลับถูกแทนที่ด้วยแสงสลัวๆ สีเทาจากแหล่งกำเนิดที่ไม่รู้จัก ผนังที่เคยขาวสะอาด บัดนี้เต็มไปด้วยคราบดำทะมึนคล้ายราขึ้นเป็นหย่อมๆ และมีรอยขีดข่วนยาวเฟื้อยที่ดูเหมือนถูกของมีคมกรีดลึก ราวกับเป็นรอยกรงเล็บขนาดใหญ่“น่ากลัวจัง…” ฟูมิโกะพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือจนเก็นแทบจะไม่ได้ยิน เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านมาจากทุกทิศทาง ไม่ใช่ความเย็นจากอากาศ แต่เป็นความเย็นที่กัดกินเข้าถึงกระดูก ความรู้สึกกดดันที่ทำให้ทุกอณูของร่างกายหวาดหวั่นเก็นกระชับมือของฟูมิโกะตอบ พลางขยับตัวมายืนบังเธอไว้เล็กน้อย บ่ากว้างของเขาดูแข็งแกร่งและน่าพึ่งพากว่าที่เคย “ไม่ต้องกลัว ฟูมิโกะ อยู่ด้านหลังฉันไว้” เสียงของเขาหนักแน่นและจริงจัง ดวงตาคมกวา
더 보기
ลมพายุโหมกระหน่ำ
เก็นกำลังจะเอื้อมมือไปจับบานประตูไม้เก่าคร่ำคร่าตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสลงบนเนื้อไม้ เสียงนาฬิกาข้อมืออาคมของฟูมิโกะก็ดังขึ้น ราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัยอันตราย หน้าปัดดิจิทัลที่ปกติจะแสดงค่าพลังวิญญาณแบบคร่าวๆ บัดนี้กลับกระพริบอย่างรุนแรง ตัวเลขสีแดงสดพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นถึง ค่าพลังวิญญาณของเหล่าเงาปีศาจที่ชัดเจนและมหาศาล จนน่าตกใจ มันสูงเกินกว่าที่ฟูมิโกะเคยเห็นมาตลอด“อะไรกันเนี่ย!” ฟูมิโกะเอ่ยด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด เธอชูข้อมือขึ้นมองนาฬิกาที่ส่งเสียงร้องเตือนถี่รัว ราวกับจะบอกว่า “หนีไป!” แสงจากหน้าปัดนาฬิกาสาดกระทบใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเก็นหันกลับมามองนาฬิกาข้อมือของฟูมิโกะ เขาเห็นตัวเลขที่พุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นทันที ความประหลาดใจและความกังวลฉายชัดในแววตา แต่ก็เพียงชั่วครู่เดียว ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าก็เข้ามาแทนที่ เขาเหลือบมองประตูบานใหญ่ตรงหน้าอีกครั้ง แล้วหันกลับไปสบตาฟูมิโกะ“เราไม่มีทางเลือก ฟูมิโกะ” เก็นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงด้วยความเด็ดขาด “ถ้ามันอันตรายขนาดนี้ แสดงว่าเราม
더 보기
ลูกสมุน
คำพูดของเก็นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของฟูมิโกะ ความกลัวยังคงเกาะกุมแน่น แต่ในคำพูดนั้นมีความมุ่งมั่นที่ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด เก็นไม่ลังเล เขาคว้า มีดลงอาคม ขนาดเท่าฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อออกมา ใบมีดสีเงินวาววับสะท้อนแสงสลัวๆ ของโถงทางเดิน มีอักขระโบราณสลักอยู่ทั่วด้ามจับ เขาจับมีดแน่น พลาง ตั้งท่าสู้ ร่างกายของเขานิ่งสงบราวกับเสือชีตาห์ที่พร้อมพุ่งทะยานฟูมิโกะพยายามรวบรวมสติ แม้ขาทั้งสองข้างจะยังสั่นไม่หยุด เธอหลับตาลงชั่วขณะ ตั้งจิต ให้มั่นคง พลังงานบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นรอบกายเธออย่างช้าๆ เธอสัมผัสได้ถึงการไหลเวียนของมันในเส้นเลือด กำขวดใส่วิญญาณ ที่เอวแน่น ขวดแก้วเล็กๆ ที่มีสัญลักษณ์โบราณสลักอยู่เต็มใบ ราวกับเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวของเธอในตอนนี้เงาปีศาจขนาดยักษ์พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่ไม่อาจคาดเดาได้ ร่างของมันดูเหมือนของเหลวสีดำที่พุ่งทะยานเข้ามา เสียงกรีดร้องของมันไม่ได้ดังออกมาจากลำคอ แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในหัวของฟูมิโกะราวกับเสียงตะโกนจากขุมนรกเก็นพุ่งเข้าปะทะกับเงาปีศาจร่างยักษ์นั้นอย่างดุเดือด!เขาใช้ความคล่องตัวและไหวพริบหลบหลีกการโจมตีอันบ้าค
더 보기
ความเงียบที่ผิดปกติ
ชัยชนะเหนือเงาปีศาจ “ลูกสมุน” ตัวแรก แม้จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้น แต่ก็จุดประกายความหวังและ ความมั่นใจให้กับฟูมิโกะ เธอคลายความกังวลลงได้มาก โล่งใจที่อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ได้อ่อนแอเกินไป และมีหนทางที่จะต่อกรกับภัยคุกคามเหล่านี้ได้“นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม เก็น?” ฟูมิโกะเอ่ยขึ้นพลางมองขวดอาคมในมือ ซึ่งตอนนี้มีเงาสีดำจางๆ ขยับตัวอยู่ภายใน “เราจัดการมันได้จริงๆ ด้วย”เก็นพยักหน้า สีหน้าของเขาผ่อนคลายลงกว่าเมื่อครู่มาก “แน่นอนสิ ฟูมิโกะ เธอก็มีฝีมือไม่เบาเหมือนกันนะ” เขาเอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้มจางๆ ดวงตาของเขาอ่อนลงเมื่อมองมาที่เธอ “ตอนนี้เราต้องเดินหน้าต่อ อย่าเพิ่งชะล่าใจ”ฟูมิโกะพยักหน้ารับ เธอก้มมองนาฬิกาข้อมืออาคมอีกครั้ง ค่าพลังวิญญาณลดลงไปมากหลังจากจัดการเงาปีศาจตัวนั้นได้ แต่ก็ยังคงมีค่าพลังงานที่สูงกว่าปกติปรากฏอยู่ แสดงว่ายังมีสิ่งชั่วร้ายซ่อนอยู่ภายในโรงพยาบาลแห่งนี้อีกมาก“แล้วเราจะไปทางไหนดีล่ะ เก็น?” ฟูมิโกะถามเมื่อทั้งคู่เริ่มออกเดินอีกครั้ง พวกเขาก้าวผ่านประตูคู่บานใหญ่เข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของโรงพยาบาลทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา ความรู้สึกที่แตกต่างจากโถงทางเดินด้านนอกก็พุ่งเข้าปะทะ
더 보기
ผ้ายันต์
“ฟูมิโกะ! ไปหาผ้ายันต์ซะ! ฉันจะถ่วงเวลาเจ้านี่ไว้เอง!”เสียงตะโกนของเก็นดังก้องในความมืดมิดของห้อง เสียงโลหะปะทะกับเงาที่มองไม่เห็นดังขึ้นเป็นจังหวะ บอกเล่าถึงการต่อสู้ที่ดุเดือด ฟูมิโกะมองเห็นเงาร่างมนุษย์พุ่งเข้าใส่เก็นอีกครั้ง ร่างของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อมันพยายามดูดพลังงานจากเขา ฟูมิโกะรู้ว่าเธอต้องรีบ เธอหันกลับไปมอง โคมไฟเพดานเก่าๆ ที่ห้อยอยู่กลางห้องอีกครั้ง แสงไฟสลัวๆ จากมันไม่ได้ช่วยให้มองเห็นอะไรชัดขึ้นเลย แต่เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอาคมที่แผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากภายใน“อึ่ก!” เก็นส่งเสียงครางเมื่อเงาร่างมนุษย์พยายามบีบอัดเขา แรงกดดันที่มองไม่เห็นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกบีบขยี้จากทุกทิศทาง“เก็น! ฉันจะรีบ!” ฟูมิโกะตะโกนตอบ เธอวิ่งไปที่ใต้โคมไฟ พยายามกระโดดเอื้อมมือขึ้นไปคว้ามัน แต่โคมไฟนั้นอยู่สูงเกินไป และเธอก็ตัวเล็กเกินกว่าจะเอื้อมถึง“ไม่สูงหรอก! แค่กระโดดอีกนิด!” เก็นตะโกนบอก พลางใช้มีดลงอาคมฟันเข้าใส่เงาร่างมนุษย์ เพื่อบังคับให้มันขยับห่างออกไปจากตัวเขาเล็กน้อยฟูมิโกะพยายามอีกครั้ง เธอตั้งหลัก กระโดดสุดตัว พยายามเอื้อมมือไปคว้าโคมไฟ แต่ปลายนิ้วของเธอก็เพียงแค่สัมผั
더 보기
ฉันจะไม่ยอมแพ้
ชัยชนะครั้งที่สองไม่ได้นำมาซึ่งความโล่งใจได้นานนัก หลังจากที่ฟูมิโกะช่วยพยุงเก็นขึ้นมานั่งพิงผนัง พวกเขาก็พักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อฟื้นฟูกำลังที่ร่อยหรอ ฟูมิโกะก้มลงสำรวจผ้ายันต์ในมืออีกครั้ง มันยังคงส่องแสงศักดิ์สิทธิ์จางๆ ราวกับจะคอยปกป้องพวกเขาจากสิ่งชั่วร้าย“แน่ใจนะว่าไหว เก็น?” ฟูมิโกะถามด้วยความเป็นห่วง เธอเห็นสีหน้าซีดเซียวของเขาชัดเจนขึ้นในแสงสลัวๆ ของโรงพยาบาลเก็นพยักหน้าช้าๆ “ไหว…น่า” เสียงของเขาแหบพร่า “เราต้องรีบหาผ้ายันต์ที่เหลือแล้วก็กลับออกไปให้เร็วที่สุด”ฟูมิโกะรู้ว่าเก็นพูดถูก พวกเขาไม่สามารถเสียเวลาได้อีกต่อไป ทั้งคู่พยุงกันและกันให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ และเริ่มออกเดินเท้าต่อไปอย่างระมัดระวัง แม้จะยังคงรู้สึกเจ็บระบมไปทั่วร่างกาย แต่พวกเขาก็ต้องเดินหน้าต่อทางเดินที่ทอดยาวเบื้องหน้ายังคงมืดมิดและเงียบสงัดเหมือนเดิม มีเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่ก้องกังวานไปมา ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงสองชีวิตที่เหลืออยู่ในสถานที่แห่งนี้ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ฟูมิโกะรู้สึกพะอืดพะอม เธอพยายามใช้ความสามารถในการรับรู้พลังงานวิญญาณของเธอ เพื่อสัมผัสถึงผ้ายันต์ผื
더 보기
ความหวังลิบลี่
ฟูมิโกะหลับตาแน่น เตรียมรับการโจมตีครั้งต่อไปจากเงาพยาบาลที่พุ่งเข้ามา แต่แล้ว…เคร้ง!เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ฟูมิโกะลืมตาขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและประหลาดใจ เงาพยาบาลหยุดชะงักอยู่ตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่นิ้ว มันกำลังง้างมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นสีดำคล้ำขึ้น แต่กลับมี กริชสั้นเล่มหนึ่ง ปักคาอยู่ที่แขนของมันอย่างจัง แสงสีเงินจางๆ แผ่ออกมาจากคมกริชนั้น ทำให้เงาพยาบาลส่งเสียงกรีดร้องที่น่าเวทนาออกมา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงที่ดังขึ้นในหัวของเธอ แต่เป็นเสียงที่ดังแผ่วๆ ราวกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของใครบางคนฟูมิโกะมองกริชที่ปักอยู่บนแขนของเงาพยาบาลอย่างงุนงง เธอแน่ใจว่าเธอไม่ได้พกกริชเล่มนี้มาด้วย แต่แล้วเธอก็เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เธอเข้าใจ นาฬิกาข้อมืออาคมของเธอเรืองแสงเข้มขึ้น และมีตัวเลขบางอย่างปรากฏขึ้นบนหน้าปัดอย่างรวดเร็ว ตัวเลขเหล่านั้นคือ “พลังงานสะสมจากผ้ายันต์” และมันกำลังถูกเปลี่ยนเป็น “พลังโจมตีอัตโนมัติ”นี่คือความสามารถที่ซ่อนอยู่ในนาฬิกาข้อมือที่เก็นเป็นคนปรับแต่งให้! มันสามารถใช้พลังงานที่กักเก็บไว้ในตัวเพื่อสร้างการป้องกันหรือโจมตีฉุกเฉินได้เงาพยาบาลสะบัด
더 보기
กับดัก
“ไม่นะ… เก็น!”เสียงนาฬิกาข้อมืออาคมยังคงส่งเสียงเตือนภัย สัญญาณชีพของเก็นอ่อนลงเรื่อยๆ และจุดสีดำขนาดใหญ่หลายจุดบนแผนที่ก็กำลังเคลื่อนที่เข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ฟูมิโกะรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอกำลังถูกบีบขยี้ด้วยความหวาดกลัว เธอรู้ว่าเธอไม่มีเวลาแม้แต่วินาทีเดียวที่จะลังเลเธอพุ่งตัวออกจากห้องผ่าตัดทันที วิ่งกลับไปตามทางเดินที่มืดมิดด้วยความเร็วที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอต้องไปหาเก็น เธอต้องช่วยเขา!ขณะที่ฟูมิโกะวิ่งไปตามทางเดิน เสียงฝีเท้าของเธอดังก้องสะท้อนไปมา เธอพยายามใช้ความสามารถในการรับรู้พลังงานวิญญาณของเธอเพื่อจับทิศทางของจุดสีดำบนแผนที่ในนาฬิกาข้อมือ มันเป็นกลุ่มของเงาปีศาจจำนวนมาก และดูเหมือนพวกมันจะเร็วกว่าที่เธอคิด“ใกล้… ใกล้เข้ามาแล้ว!” ฟูมิโกะพึมพำกับตัวเอง เธอเห็นแผนที่บนนาฬิกาแสดงให้เห็นว่าเธอกำลังวิ่งเข้าใกล้จุดที่เก็นอยู่ แต่เธอก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างระหว่างทางที่เธอจะต้องกลับไปหาเก็น มีจุดสีแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนแผนที่ ผ้ายันต์อาคมผืนที่สาม! มันอยู่ที่ ห้องแล็บร้าง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากทางที่เธอจะไปหาเก็นมากนักฟูมิโกะชะงักไปเล็กน้อย การจะแวะไปเอาผ้ายันต์อาจจะทำให้เธอเสียเว
더 보기
แสงสว่างในความมืด
ฟูมิโกะวิ่งไม่คิดชีวิต เสียงฝีเท้าของเธอดังก้องไปตามโถงทางเดินอันมืดมิดของโรงพยาบาลร้าง หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองศึก ความกังวลเกาะกุมแน่นอยู่ในอกเมื่อสัญญาณชีพของเก็นบนนาฬิกาข้อมืออาคมยังคงอ่อนลงเรื่อยๆ พร้อมกับคำเตือน “วิกฤต… วิกฤต…” ที่กะพริบถี่ขึ้นทุกขณะเธอฝ่าฟันความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แผนที่บนนาฬิกาเป็นสิ่งเดียวที่นำทางเธอ เธอหอบหายใจอย่างแรง ปอดของเธอเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แต่เธอก็ไม่ยอมหยุด เธอต้องไปให้ถึงตัวเก็น เธอต้องช่วยเขาให้ได้!“เก็น! นายต้องไม่เป็นอะไรนะ!” ฟูมิโกะพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอแหบพร่าเธอวิ่งผ่านห้องพักผู้ป่วยที่ดูว่างเปล่า ห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยซากสิ่งของ เธอไม่สนใจสิ่งใดนอกจากเส้นทางสีแดงที่นำไปสู่จุดที่เก็นอยู่ และจุดสีดำขนาดใหญ่หลายจุดที่กำลังเคลื่อนที่เข้าหาเขา“พวกมัน… กำลังไปหาเก็น!” ฟูมิโกะคิดอย่างตื่นตระหนก เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก เธอรู้ว่าวินาทีนี้คือเดิมพันชีวิตในที่สุด ฟูมิโกะก็มาถึงโถงทางเดินที่เธอทิ้งเก็นไว้ แสงไฟฉายสลัวๆ ส่องไปเบื้องหน้า เธอกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว และสิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอถอนหายใจด้วยความโล
더 보기
การรักษาและภัยคุกคาม
ฟูมิโกะช่วยพยุงร่างของเก็นให้เดินไปตามทางเดินที่มืดมิดอย่างช้าๆ ทุกก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แม้เก็นจะยังอ่อนแรงมาก แต่เขาก็พยายามเดินด้วยตัวเองอย่างเต็มที่ เพื่อไม่ให้เป็นภาระของเธอมากเกินไป ฟูมิโกะมองดูบาดแผลที่แขนของเขา มันดูแย่ลงกว่าเดิมมาก เลือดสีคล้ำยังคงซึมออกมา และรอยดำคล้ำรอบแผลก็ลามขึ้นไปถึงต้นแขนแล้ว“ไหวไหมเก็น? อีกนิดเดียวก็จะถึงห้องผ่าตัดแล้ว” ฟูมิโกะถามด้วยความเป็นห่วง เสียงของเธอแฝงความเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเก็นพยักหน้าช้าๆ “ไหว… ฉันไหว…” เสียงของเขาแหบพร่า “แค่… รู้สึกเหมือนพลังงาน… กำลังจะหมดไป…”ฟูมิโกะเม้มริมฝีปากแน่น เธอรู้ว่าเก็นกำลังหมายถึงอะไร พลังชีวิตของเขากำลังถูกดูดกลืนไปอย่างช้าๆ โดยสิ่งที่อยู่ในบาดแผลในที่สุด พวกเขาก็มาถึงประตูห้องผ่าตัดที่ฟูมิโกะเคยเจอ ประตูบานเก่าที่ขึ้นสนิมเปิดอ้าอยู่เล็กน้อย เผยให้เห็นความมืดมิดและกลิ่นคาวที่รุนแรงกว่าเดิม“เข้ามาก่อนเก็น” ฟูมิโกะบอก เธอช่วยประคองเขาเข้าไปในห้องผ่าตัดที่เต็มไปด้วยเงาตะคุ่มๆ ของอุปกรณ์แพทย์เก่าๆ ที่วางทิ้งเกลื่อนกราด เธอใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องนำทาง พยายามหาโต๊ะหรือเตียงที่พอจ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status