MasukShare
บทที่ 3
Tanggal publikasi:
2025-12-27 21:18:04บทที่ 3
เหลียนหรูเซียนยังคงไม่ยอมแพ้เพราะวันรุ่งขึ้นนางก็เดินทางไปที่จวนตระกูลเวยเช่นเดิม นางเองก็ไม่รู้ว่าจะทนเช่นนี้ไปได้อีกนานเท่าใด แต่นางจะพยายามให้ถึงที่สุดจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลัง
“วันนี้เย่จือม่านมาอีกแล้วหรือ” นางถามไฉ่หงที่เข้ามาต้อนรับ ให้พูดตามตรงนางก็ไม่ได้อยากเจอหน้าเย่จือม่านเท่าใด แต่เพราะนางอยากมาเจอหน้าบุรุษในดวงใจจึงจำเป็นต้องมา ไม่รู้ว่าสตรีผู้นั้นจะกลับมาทำไม อยู่ที่เมืองจิ่งก็ดีอยู่แล้ว เหตุใดต้องกลับมาสร้างความวุ่นวายให้นางด้วย
“มาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ”
“ข้าล่ะเบื่อยิ่งนัก” หญิงสาวอดที่จะบ่นไม่ได้ แต่ก็ทำอันใดไม่ได้เพราะเจ้าของจวนสนใจความรู้สึกของเย่จือม่านมากกว่านาง หากนางทำอันใดบุ่มบ่ามจะส่งผลเสียต่อตนเองได้
“เชิญคุณหนูด้านในเจ้าค่ะ” ไฉ่หงได้แต่เอาใจช่วยสตรีตรงหน้าอยู่ห่าง ๆ เพราะอยากได้อีกฝ่ายมาเป็นเจ้านายจริง ๆ
“เจ้าไม่ต้องตามข้าไปหรอก อยู่จัดการเรื่องของตนเองให้เรียบร้อย หากไม่มีอันใดผิดพลาดข้าจะช่วยให้เจ้าขึ้นเป็นผู้ดูแลจวน” หากได้ไฉ่หงดูแลจวนทุกอย่างคงเป็นระเบียบมากกว่านี้ เพราะเฉิงชุนต้องวุ่นวายอยู่กับการช่วยงานเวยซานเซิน ไม่มีเวลามาวุ่นวายเรื่องเรือนหลัง
"ขอบคุณคุณหนูเจ้าค่ะ” ไฉ่หงทำเพียงยิ้มบาง ๆ เท่านั้น นางดีใจมากที่ได้รับความไว้ใจเช่นนี้
เหลียนหรูเซียนเดินไปที่ห้องทำงานของเจ้าของจวนเงียบ ๆ ยามนี้สองคนนั้นคงอยู่ด้วยกัน แค่คิดก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจเสียแล้ว ไม่รู้ว่าจะทนรับความเจ็บปวดนี้ได้อีกนานหรือไม่
“คุณหนูเหลียน” เมื่อเห็นว่ามีคนเดินเข้ามาเย่จือม่านก็เงยหน้าขึ้นมาทักทาย สตรีผู้นี้ไม่รู้ว่าจะมาที่นี่ทำไมทุกวัน ไม่มีการมีงานทำหรือไร
“ไม่คิดว่าวันนี้จะเจอคุณหนูรองเย่ที่นี่” เหลียนหรูเซียนทักทายด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ต่างจากอีกคนที่มีใบหน้ายิ้มแย้ม เพราะนางฝืนยิ้มออกมาไม่ได้จริง ๆ ทุกครั้งยามที่นางมาที่นี่มักจะมีความสุขเสมอ แต่บัดนี้มันไม่ได้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว
“ก่อนออกจากเมืองหลวงข้าก็มาที่นี่ทุกวัน ไม่เห็นจะเป็นเรื่องแปลกอันใด” ตระกูลเย่และตระกูลเวยรู้จักกันมานาน ต่างจากตระกูลเหลียนที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่ปี แล้วเหลียนหรูเซียนจะอาศัยอะไรมาเอาชนะนาง
“ข้าลืมไป เพราะหลายปีมานี้มีข้ามาที่นี่เพียงคนเดียว” วันนี้นางรู้สึกเบื่อจะปะทะฝีปากกับเย่จือม่านยิ่งนัก ยิ่งหลายวันที่ผ่านมานางต้องใช้ความคิดอย่างมากเพื่อมาต่อสู้กับอีกฝ่าย มันหมดแรงที่จะสู้แล้วจริง ๆ
“เช่นนั้นคุณหนูเหลียนก็ทำใจให้ชินไว้นะเจ้าคะ เพราะจากนี้ข้าจะมาที่นี่บ่อย ๆ พี่เซินไม่มีคนดูแลจากนี้ข้าจะเข้ามาช่วยในส่วนนี้เอง” เย่จือม่านพูดอย่างคนที่เหนือกว่า หากว่ากันตามจริงเขาคงจะสะดวกใจให้นางดูแลเรือนหลังให้มากกว่าสตรีที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่ปี
เหลียนหรูเซียนไม่ได้พูดอะไร หันไปมองคนที่เอาแต่ก้มหน้าทำงานอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้สนใจสตรีสองนางที่สนทนากันอยู่ ราวกับว่าพวกนางไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้
“พี่ซานเซินมีเวลาสักครู่หรือไม่” หญิงสาวตัดสินใจหารือเรื่องการดูแลจวนกับเขา เพราะเขาสมควรเลือกคนขึ้นมาดูแลจวนอย่างจริงจังเสียที แม้จวนนี้จะมีคนไม่มากแต่ก็สมควรจัดการให้เป็นระเบียบ
เวยซานเซินที่เห็นว่าคนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเขาจึงละสายตาจากงานแล้วเงยหน้าขึ้นมามองนาง เชิงเป็นการอนุญาตให้พูด
“เรื่องเรื...” เหลียนหรูเซียนยังพูดไม่ทันจบ เย่จือม่านก็พูดขัดขึ้นมาก่อน เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยถึงเรื่องใด
“พี่เซินข้าอยากจะขอมาเรียนรู้เรื่องการแพทย์กับท่านได้หรือไม่ ได้มาอยู่กับท่านหลายวันจึงรู้สึกสนใจเรื่องนี้ขึ้นมา พี่เซินช่วยสอนข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”
เวยซานเซินละความสนใจจากหญิงสาวอีกคนมาที่อีกคน ก่อนที่เย่จือม่านจะออกจากเมืองก็ดูเหมือนจะสนใจเรื่องนี้ ไม่คิดว่าตอนนี้นางก็ยังสนใจเรื่องนี้อยู่
“เจ้าสนใจจะเรียนหรือ”
“ใช่เจ้าค่ะ ก่อนออกจากเมืองหลวงก็ได้เรียนนิดหน่อย จึงอยากเรียนรู้เพิ่มเติม” เย่จือม่านเรียกร้องความสนใจจากเวยซานเซินสำเร็จ เพราะหลังจากนางพูดเรื่องการเรียนแพทย์เขาก็ทำเหมือนกับเหลียนหรูเซียนไม่ได้อยู่ตรงนี้
เหลียนหรูเซียนมองสองคนที่สนทนากับด้วยสายตาเรียบเฉย นี่เขาไม่เห็นถึงความสำคัญของนางเลยจริง ๆ ทั้งที่นางเป็นคนพูดก่อน แต่เขากลับเลือกละเลยคำพูดของนางเพื่อไปสนทนากับสตรีอีกคน
เขาเห็นว่านางรักเขาจนคิดว่าจะทำเช่นไรกับนางก็ได้หรือ เขาคิดว่านางเสียใจไม่เป็นใช่หรือไม่จึงได้ใจร้ายกับนางเช่นนี้
หญิงสาวได้แต่หลับตาลงช้า ๆ พยายามอย่างมากที่จะไม่ให้น้ำตาไหลออกมา หลายวันมานี้รู้สึกว่าจะร้องไห้บ่อยเกินไปหรือไม่นะ นางตัดสินใจเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ
ในเมื่อเขาไม่รับความหวังดีจากนาง นางก็ไม่รู้ว่าจะทำเพื่อเขาไปเพื่ออันใดอีก นางคิดว่าจากนี้นางคงไม่ได้ทำอันใดให้เขาอีกแล้ว เพราะเห็นได้ชัดว่าอยากมีคนมาทำหน้าที่นี่แทนนาง
“คุณหนูกลับเลยหรือไม่เจ้าคะ” ซูซูถามเจ้านายเมื่อเห็นว่าเดินออกมาจากจวนตระกูลเวยด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยอีกครั้ง ตั้งแต่สตรีตระกูลเย่กลับมาดูเหมือนว่าเจ้านายของนางจะดูไม่มีความสุขเลยสักนิด ต่างจากเมื่อก่อนที่มาจวนนี้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเสมอ
“กลับจวนเลย” ตอนนี้นางไม่มีอารมณ์จะไปเที่ยวเล่นที่ใด แค่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ก็เหนื่อยมากพอแล้ว
Bab terbaru
วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก บทส่งท้าย
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องของจูหลานจางและเย่จือม่านจบลง เวยซานเซินก็กลับไปอยู่ที่จวนของตนเอง เพราะตอนนี้หิมะก็หยุดตกแล้ว อยู่ที่จวนเหลียนต่อจะทำให้ดูไม่ดี“เซียนเอ๋อร์วันนี้ผ่านร้านขนมชื่อดัง จึงได้ซื้อมาฝากเจ้า” ตอนนี้เขาจะจัดการงานของตนเองให้เสร็จก่อนค่อยมาที่จวนตระกูลจิน แล้วอยู่กับนางจนฟ้ามืดจึงค่อยกลับจวนของตนเองความสัมพันธ์ของเขาและนางเป็นไปอย่างเรียบง่าย เขาไม่ได้เร่งรัดในความสัมพันธ์ อยู่เป็นความสบายใจให้กันและกัน“เหตุวันนี้ถึงได้มาเร็วนักเล่า” เหลียนหรูเซียนถามอย่างแปลกใจ ปกติเขาจะมาหลังมื้ออาหารเที่ยงตลอด“คิดถึงเซียนเอ๋อร์จึงได้มาเร็วหน่อย” เขายิ้มหน้าบาน ตอนนี้เขาไม่ได้เร่งรัดที่จะเอาสถานะกับนาง ขอเพียงได้อยู่ข้างกายของนางเช่นนี้ก็พอ แม้ว่านางไม่ตกลงแต่งงานกับเขา เขาก็จะอยู่กับนางเช่นนี้ตลอดไป“ท่านนี่ช่างพูดเสียจริง” เหลียนหรูเซียนยิ้มอย่างเขินอาย ช่วงนี้เขามักจะมาทำให้นางเขินอายอยู่เป็นประจำ และเรื่องแต่งงานเขาก็ไม่เคยพูดถึงอีกเลยตั้งแต่เกิดเรื่อง แต่เป็นเช่นนี้ก็ทำให้นางรู้สึกสบายใจขึ้นมาก ไม่ต้องมากดดันตัวเองหากถึงวันที่นางพร้อมที่จะแต่งงานกับเขาจริง ๆ นางจะเป็นคนบอกเข
วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก บทที่ 25/2
หลังจากได้กินยาพักผ่อนอย่างเต็มที่เหลียนหรูเซียนก็อาการดีขึ้นมาก จึงได้กลับจวนของตนเอง ไม่รู้ว่าตอนนี้เรื่องราวเป็นอย่างไรบ้างและนางก็ยังไม่อยากรับรู้ตอนนี้ ขอให้อาการของนางดีขึ้นกว่านี้หน่อยก็แล้วกันระหว่างนั่งรถม้ากลับจวนก็พยายามคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น แม้ทุกอย่างจะเลือนรางแต่ก็พอจะจำได้บ้างว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น รู้สึกดีไม่น้อยที่เขาไม่ได้ทำตามที่นางร้องขอ เช่นนี้ก็แน่ชัดแล้วว่านางเลือกคนไม่ผิด เพราะหากเป็นบุรุษคนอื่นคงจะไม่พานางมารักษาทางการแพทย์เช่นนี้“เหตุใดเมื่อวานท่านไม่...” แม้จะอยากรู้ความคิดของเขาแต่ก็ไม่กล้าถามออกไปตรง ๆ เพราะคิดถึงเรื่องนั้นทีไรก็รู้สึกอายขึ้นมาทันที“ไม่ทำตามที่เจ้าต้องการน่ะหรือ” เขาได้แต่หัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของนาง ท่าทางเช่นนี้ของนางก็ใช่ว่าจะเห็นกันได้ง่าย ๆ“จะ เจ้าค่ะ” หญิงสาวได้แต่ก้มหน้างุด อยากทุบเขาแรง ๆ ที่กล้าหัวเราะนางเช่นนี้ ก็นางถูกวางยาจึงได้แสดงท่าทางที่น่าขายหน้าเช่นนั้นออกมา“เพราะข้าไม่อยากทำลายศักดิ์ศรีของเจ้า งานแต่งครั้งนี้จะต้องถูกจัดขึ้นเพราะเจ้าพอใจที่จะแต่ง มิใช่บีบบังคับเพียงเพราะเกิดเรื่องพวกนั้นขึ้น” เขายื่นม
วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก บทที่ 25/1
บทที่ 25เหลียนหรูเซียนที่หลับไปนานก็รู้สึกตัวในรุ่งเช้าของอีกวัน เมื่อสติกลับคืนมาครบถ้วนก็รีบสำรวจตัวเองทันที เพราะจำได้ว่าเมื่อวานถูกวางยาปลุกกำหนัด เมื่อเห็นว่าร่างกายยังปกติดีอยู่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“ตื่นแล้วหรือ” เวยซานเซินที่ออกไปเตรียมยาเมื่อเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วเห็นว่าคนตัวเล็กตื่นแล้วก็รีบเดินเข้ามาด้วยความเป็นห่วง “เป็นอย่างไรบ้าง ยังปวดหัวอีกหรือไม่”“ยังปวดอยู่นิดหน่อย” ตอนนี้นางยังปวดหัวอยู่หน่อย ๆ สมองตื้อคิดอ่านอันใดก็ชักช้าไปหมด“เช่นนั้นกินข้าวกินยาแล้วพักผ่อนต่ออีกหน่อย หรือว่าอยากจะกลับไปพักที่จวน” ที่โรงหมอนี้แม้จะไม่ใหญ่โตแต่ก็ไม่ได้สะดวกขนาดนั้น แต่ดีหน่อยที่นี่เป็นโรงหมอตระกูลเวยเขาจึงสั่งปิดเพื่อไม่ให้ผู้ใดเข้ามาวุ่นวาย“พักที่นี่อีกหน่อยก็ได้เจ้าค่ะ” ตอนนี้นางไม่มีแรงจะออกไปไหน แค่ลุกจากเตียงก็ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือไม่เหลียนหรูเซียนกินข้าวกินยาเสร็จก็นอนต่อ ไม่คิดว่าฤทธิ์ยากำหนัดจะทำให้นางหมดแรงเช่นนี้ จูหลานจางผู้นั้นช่างสารเลวจริง ๆ ถึงขั้นกล้าใช้ยาสกปรกเช่นนี้“ตอนนี้ข่าวด้านนอกเป็นอย่างไรบ้าง” เวยซานเซินถามเฉิงชุนที่ยืนรอรายงาน อย่าคิดเลยว่าทำกับ
วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก บทที่ 24/2
หลังจากเวยซานเซินออกไปซูซูก็รีบจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้านายของตนเอง คุณหนูของนางช่างน่าสงสารยิ่งนัก ไม่น่าไปรู้จักคนสารเลวเช่นนั้นเลย เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้านายแล้วก็มานั่งเฝ้าไม่ห่าง ไม่ต่างจากเวยซานเซินที่เปลี่ยนเสื้อผ้าและต้มยาให้นางเรียบร้อยก็มานั่งเฝ้าด้วยความเป็นห่วงไม่ต่างกัน“นางเป็นอย่างไรบ้าง มีรู้สึกตัวขึ้นบ้างหรือยัง”“ยังเลยเจ้าค่ะ” ซูซูรู้สึกเป็นห่วงเจ้านายมาก แต่ว่านางก็ไม่สามารถทำอันใดได้จึงได้แต่นั่งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง“เจ้าไปพักผ่อนเถิด เดี๋ยวข้าดูแลนางต่อเอง” ตอนนี้ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสีแล้ว “เจ้ากลับไปรออาหวงที่จวนเล่าเรื่องวันนี้ให้ฟังอย่างละเอียด”ตระกูลจูไม่ควรคบค้ากันอีกต่อไป และที่สำคัญผู้นำตระกูลจูสมควรรับรู้พฤติกรรมของบุตรชายตนเองว่าสารเลวมากเพียงใด“เจ้าค่ะ” แม้จะยังเป็นห่วงเจ้านายแต่ว่าให้เวยซานเซินดูแลเจ้านายของนางจะดีกว่า เพราะอีกฝ่ายเป็นหมอจะดูแลได้ดีกว่านางแน่นอนหลังจากที่ได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเหลียนเฟิงหวงรีบอยากออกไปจากจวนตระกูลจูทันที แต่ก็ต้องข่มใจเอาไว้เพราะมีเรื่องสำคัญต้องที่ต้องจัดการต่อจากนี้เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปสักพักเหลียนเฟิง
วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก บทที่ 24/1
บทที่ 24“เรื่องนี้ให้เจ้าตัดสินใจ” เขาพอจะรู้แล้วว่าสองคนนี้ต้องการทำอันใด อยากเปลี่ยนข้าวสารเป็นข้าวสุก ทำให้เหลียนหรูเซียนปฏิเสธการแต่งงานไม่ได้เขาไม่เคยคิดเลยว่าเย่จือม่านจะเป็นคนที่เลวร้ายเช่นนี้ เสียดายที่ผ่านมาเขาเอ็นดูเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง แต่นางมาทำเช่นนี้กับสตรีที่เขารัก เขาคงจะปล่อยนางไปไม่ได้จริง ๆ“เช่นนั้นก็จัดการเถิด” อยากรู้ว่าหากสองคนนั้นได้แต่งงานกันจะเป็นเช่นไร “เรื่องนี้จะต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ คนรู้มากเท่าใดยิ่งดี”“ตามที่เจ้าต้องการ” เขาให้องครักษ์ลับของตนเองมาพาตัวจูหลานจางออกไปที่เรือนรับรองด้านหน้า เพื่อไปอยู่ห้องเดียวกับเย่จือม่านเหลียนหรูเซียนจัดการเปลื้องผ้าของทั้งสองแล้วพาขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยกัน เสร็จแล้วก็รีบหลบออกไปจากจวนอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้ยาที่อยู่ในร่างกายเริ่มจะออกฤทธิ์แล้วเหมือนกันเวยซานเซินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้คนสนิทฟังแล้วให้เข้าไปแจ้งเหลียนเฟิงหวงที่อยู่ด้านใน ให้จัดการตามแผนที่เขาวางเอาไว้ อย่างไรวันนี้คนก็ต้องเห็นเรื่องหน้าอายระหว่างเย่จือม่านและจูหลานจาง และเขาจะทำให้เรื่องนี้ดังไปทั่วเมืองหลวงคิดทำร้ายเขาเขาไม่ว่า แต่อย่ามาคิดทำร้า
วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก บทที่ 23/2
“เรื่องนี้คงเป็นเรื่องเข้าใจผิด เชิญเข้าไปด้านในก่อนขอรับ” ในเมื่อทำอันใดไม่ได้จูหลานจางก็ทำได้เพียงเชิญทั้งสามเข้าไปด้านใน หากบิดาเขาไม่เห็นเหลียนเฟิงหวงและเวยซานเซินคงเป็นเรื่องใหญ่แน่ ที่ไม่ได้เชิญเวยซานเซินตั้งแต่แรกเพราะคิดว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่มา พอตระกูลเหลียนมาแจ้งว่าเวยซานเซินจะมาก็รีบจัดแจงที่นั่งอย่างดี ผู้ใดจะไม่อยากตีสนิทกับตระกูลแพทย์เล่าเขาจึงได้ให้บ่าวรับใช้มาขวางเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายเข้าไปเพราะเขาก็มีแผนการในใจเหมือนกัน แต่ก็ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ คิดว่าหากเป็นเช่นนี้แล้วเวยซานเซินจะยอมกลับไปง่าย ๆ ไม่คิดว่าพี่น้องตระกูลเหลียนจะกลับไปด้วยเวยซานเซินมองหน้าสหายแล้วพยักหน้าให้กันเบา ๆ เพราะคิดว่างานเลี้ยงครั้งนี้ต้องมีแผนการแน่นอน“เจ้าดูแลนางดี ๆ” เหลียนเฟิงหวงบอกกับสหายเสียงเบา ดีที่ครั้งนี้เวยซานเซินมาด้วยมิเช่นนั้นเขาก็คงไม่มีเรื่องให้เอะใจเช่นนี้“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง” เขาเข้าใจว่าอีกฝ่ายมีเรื่องการค้าต้องคุย ทว่าหากจะเป็นเรื่องดีจะดีกว่านี้หากไม่ต้องร่วมการค้ากันเลย เพราะแค่นี้ก็ดูแล้วว่าไม่มีความจริงใจให้กันจูหลานจางเดินนำทั้งสามไปด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารม
วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก บทที่ 14/2
ชายหนุ่มมาที่จวนตระกูลเหลียนทุกวัน และนั่งรออยู่อย่างนั้นแม้ว่าเหลียนหรูเซียนจะไม่ออกมาพบก็ตาม เขาทำเช่นนั้นอยู่หลายวันนางก็ยังคงไม่ยอมโผล่หน้าออกมาให้เขาพบ แต่เขาก็ไม่คิดจะยอมแพ้“คุณหนูวันนี้นายท่านเวยก็มาอีกแล้วเจ้าค่ะ” ซูซูเข้ามารายงานเจ้านาย ตอนนี้เริ่มจะเห็นใจคนที่รอ เพราะยามที่เจ้านายของนางไ
วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก บทที่ 14/1
บทที่ 14เหลียนหรูเซียนนั่งคิดเรื่องของเวยซานเซินเงียบ ๆ ได้แต่คิดเรื่องของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะพยายามสลัดเรื่องของเขาออกจากหัวแต่ก็ไม่สามารถทำได้สักทีนางไม่เชื่อว่าเขาจะชอบนางเช่นที่พี่ชายพูดจริง ๆ นางยังจำคำที่เขาต่อว่านางได้ทุกคำ คนเช่นนี้หรือจะมาชอบนางได้จริง ๆ หากที่ผ่านมาเขามีท่าทีว่าชมชอบ
วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก บทที่ 13/1
บทที่ 13เวยซานเซินออกมารอที่หน้าประตูจวนตระกูลเหลียนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ส่วนคนที่ไม่รู้เรื่องก็รีบตื่นขึ้นมาเตรียมตัวเพื่อออกไปที่จวนของสหายเช่นทุกวัน โดยไม่รู้เลยว่ามีคนรอสะสางบัญชีอยู่“พวกเจ้ามาช่วยข้าแต่งตัวเร็วเข้า” เหลียนหรูเซียนบอกด้วยน้ำเสียงรีบร้อน เพราะวันนี้อากาศหนาวกว่าปกตินางจึงค่อน
วางใจเถิด ต่อจากนี้ไม่ขอรักท่านอีก บทที่ 12/1
บทที่ 12หลังจากที่ถกเถียงกับเวยซานเซินเมื่อสองวันก่อน เหลียนหรูเซียนก็เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในเรือน ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น ไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรกันแน่ ทั้งที่นางยอมถอยแล้วแท้ ๆ แต่เขากลับไม่ยอมจบเรื่องนี้ เพียงแค่เขาเฉยชากับนางเหมือนเช่นเมื่อก่อน เรื่องราวก็จะไม่ต้องวุ่นวายเช่นนี้
Anda juga akan menyukai
ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ49.4K Dibacaย้อนชะตาวิวาห์รัก ชาตินี้ข้าขอเป็นฮองเฮา
กระต่ายน้อยใต้ดวงจันทร์101.6K Dibacaจากสาวน้อยบ้านนาสู่ภรรยาท่านแม่ทัพ (จบ)
ประตูฟ้ายั่งยืน28.3K Dibacaจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.4K Dibacaเถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ
กระดิ่งจันทร์119 Dibacaนางร้ายเช่นข้าขอคืนพระเอกให้นางเอก
ปกแดง3.9K Dibacaสาปรักบุษบัน
กามาสุตรา70 Dibacaคุณหนูรองมิใช่สตรีร้ายกาจ
ฝอยทองหวานน้อย373 Dibaca
