บทที่ 3

บทที่ 3

เหลียนหรูเซียนยังคงไม่ยอมแพ้เพราะวันรุ่งขึ้นนางก็เดินทางไปที่จวนตระกูลเวยเช่นเดิม นางเองก็ไม่รู้ว่าจะทนเช่นนี้ไปได้อีกนานเท่าใด แต่นางจะพยายามให้ถึงที่สุดจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลัง

“วันนี้เย่จือม่านมาอีกแล้วหรือ” นางถามไฉ่หงที่เข้ามาต้อนรับ ให้พูดตามตรงนางก็ไม่ได้อยากเจอหน้าเย่จือม่านเท่าใด แต่เพราะนางอยากมาเจอหน้าบุรุษในดวงใจจึงจำเป็นต้องมา ไม่รู้ว่าสตรีผู้นั้นจะกลับมาทำไม อยู่ที่เมืองจิ่งก็ดีอยู่แล้ว เหตุใดต้องกลับมาสร้างความวุ่นวายให้นางด้วย

“มาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ”

“ข้าล่ะเบื่อยิ่งนัก” หญิงสาวอดที่จะบ่นไม่ได้ แต่ก็ทำอันใดไม่ได้เพราะเจ้าของจวนสนใจความรู้สึกของเย่จือม่านมากกว่านาง หากนางทำอันใดบุ่มบ่ามจะส่งผลเสียต่อตนเองได้

“เชิญคุณหนูด้านในเจ้าค่ะ” ไฉ่หงได้แต่เอาใจช่วยสตรีตรงหน้าอยู่ห่าง ๆ เพราะอยากได้อีกฝ่ายมาเป็นเจ้านายจริง ๆ

“เจ้าไม่ต้องตามข้าไปหรอก อยู่จัดการเรื่องของตนเองให้เรียบร้อย หากไม่มีอันใดผิดพลาดข้าจะช่วยให้เจ้าขึ้นเป็นผู้ดูแลจวน” หากได้ไฉ่หงดูแลจวนทุกอย่างคงเป็นระเบียบมากกว่านี้ เพราะเฉิงชุนต้องวุ่นวายอยู่กับการช่วยงานเวยซานเซิน ไม่มีเวลามาวุ่นวายเรื่องเรือนหลัง

"ขอบคุณคุณหนูเจ้าค่ะ” ไฉ่หงทำเพียงยิ้มบาง ๆ เท่านั้น นางดีใจมากที่ได้รับความไว้ใจเช่นนี้

เหลียนหรูเซียนเดินไปที่ห้องทำงานของเจ้าของจวนเงียบ ๆ ยามนี้สองคนนั้นคงอยู่ด้วยกัน แค่คิดก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจเสียแล้ว ไม่รู้ว่าจะทนรับความเจ็บปวดนี้ได้อีกนานหรือไม่

“คุณหนูเหลียน” เมื่อเห็นว่ามีคนเดินเข้ามาเย่จือม่านก็เงยหน้าขึ้นมาทักทาย สตรีผู้นี้ไม่รู้ว่าจะมาที่นี่ทำไมทุกวัน ไม่มีการมีงานทำหรือไร

“ไม่คิดว่าวันนี้จะเจอคุณหนูรองเย่ที่นี่” เหลียนหรูเซียนทักทายด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ต่างจากอีกคนที่มีใบหน้ายิ้มแย้ม เพราะนางฝืนยิ้มออกมาไม่ได้จริง ๆ ทุกครั้งยามที่นางมาที่นี่มักจะมีความสุขเสมอ แต่บัดนี้มันไม่ได้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว

“ก่อนออกจากเมืองหลวงข้าก็มาที่นี่ทุกวัน ไม่เห็นจะเป็นเรื่องแปลกอันใด” ตระกูลเย่และตระกูลเวยรู้จักกันมานาน ต่างจากตระกูลเหลียนที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่ปี แล้วเหลียนหรูเซียนจะอาศัยอะไรมาเอาชนะนาง

“ข้าลืมไป เพราะหลายปีมานี้มีข้ามาที่นี่เพียงคนเดียว” วันนี้นางรู้สึกเบื่อจะปะทะฝีปากกับเย่จือม่านยิ่งนัก ยิ่งหลายวันที่ผ่านมานางต้องใช้ความคิดอย่างมากเพื่อมาต่อสู้กับอีกฝ่าย มันหมดแรงที่จะสู้แล้วจริง ๆ

“เช่นนั้นคุณหนูเหลียนก็ทำใจให้ชินไว้นะเจ้าคะ เพราะจากนี้ข้าจะมาที่นี่บ่อย ๆ พี่เซินไม่มีคนดูแลจากนี้ข้าจะเข้ามาช่วยในส่วนนี้เอง” เย่จือม่านพูดอย่างคนที่เหนือกว่า หากว่ากันตามจริงเขาคงจะสะดวกใจให้นางดูแลเรือนหลังให้มากกว่าสตรีที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่ปี

เหลียนหรูเซียนไม่ได้พูดอะไร หันไปมองคนที่เอาแต่ก้มหน้าทำงานอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้สนใจสตรีสองนางที่สนทนากันอยู่ ราวกับว่าพวกนางไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้

“พี่ซานเซินมีเวลาสักครู่หรือไม่” หญิงสาวตัดสินใจหารือเรื่องการดูแลจวนกับเขา เพราะเขาสมควรเลือกคนขึ้นมาดูแลจวนอย่างจริงจังเสียที แม้จวนนี้จะมีคนไม่มากแต่ก็สมควรจัดการให้เป็นระเบียบ

เวยซานเซินที่เห็นว่าคนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเขาจึงละสายตาจากงานแล้วเงยหน้าขึ้นมามองนาง เชิงเป็นการอนุญาตให้พูด

“เรื่องเรื...” เหลียนหรูเซียนยังพูดไม่ทันจบ เย่จือม่านก็พูดขัดขึ้นมาก่อน เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยถึงเรื่องใด

“พี่เซินข้าอยากจะขอมาเรียนรู้เรื่องการแพทย์กับท่านได้หรือไม่ ได้มาอยู่กับท่านหลายวันจึงรู้สึกสนใจเรื่องนี้ขึ้นมา พี่เซินช่วยสอนข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

เวยซานเซินละความสนใจจากหญิงสาวอีกคนมาที่อีกคน ก่อนที่เย่จือม่านจะออกจากเมืองก็ดูเหมือนจะสนใจเรื่องนี้ ไม่คิดว่าตอนนี้นางก็ยังสนใจเรื่องนี้อยู่

“เจ้าสนใจจะเรียนหรือ”

“ใช่เจ้าค่ะ ก่อนออกจากเมืองหลวงก็ได้เรียนนิดหน่อย จึงอยากเรียนรู้เพิ่มเติม” เย่จือม่านเรียกร้องความสนใจจากเวยซานเซินสำเร็จ เพราะหลังจากนางพูดเรื่องการเรียนแพทย์เขาก็ทำเหมือนกับเหลียนหรูเซียนไม่ได้อยู่ตรงนี้

เหลียนหรูเซียนมองสองคนที่สนทนากับด้วยสายตาเรียบเฉย นี่เขาไม่เห็นถึงความสำคัญของนางเลยจริง ๆ ทั้งที่นางเป็นคนพูดก่อน แต่เขากลับเลือกละเลยคำพูดของนางเพื่อไปสนทนากับสตรีอีกคน

เขาเห็นว่านางรักเขาจนคิดว่าจะทำเช่นไรกับนางก็ได้หรือ เขาคิดว่านางเสียใจไม่เป็นใช่หรือไม่จึงได้ใจร้ายกับนางเช่นนี้

หญิงสาวได้แต่หลับตาลงช้า ๆ พยายามอย่างมากที่จะไม่ให้น้ำตาไหลออกมา หลายวันมานี้รู้สึกว่าจะร้องไห้บ่อยเกินไปหรือไม่นะ นางตัดสินใจเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ

ในเมื่อเขาไม่รับความหวังดีจากนาง นางก็ไม่รู้ว่าจะทำเพื่อเขาไปเพื่ออันใดอีก นางคิดว่าจากนี้นางคงไม่ได้ทำอันใดให้เขาอีกแล้ว เพราะเห็นได้ชัดว่าอยากมีคนมาทำหน้าที่นี่แทนนาง

“คุณหนูกลับเลยหรือไม่เจ้าคะ” ซูซูถามเจ้านายเมื่อเห็นว่าเดินออกมาจากจวนตระกูลเวยด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยอีกครั้ง ตั้งแต่สตรีตระกูลเย่กลับมาดูเหมือนว่าเจ้านายของนางจะดูไม่มีความสุขเลยสักนิด ต่างจากเมื่อก่อนที่มาจวนนี้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเสมอ

“กลับจวนเลย” ตอนนี้นางไม่มีอารมณ์จะไปเที่ยวเล่นที่ใด แค่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ก็เหนื่อยมากพอแล้ว