บทที่ 3

หลังจากวันที่เหลียนหรูเซียนหนีกลับโดยที่ไม่ได้บอกผู้ใดนางก็ไม่ได้ไปที่จวนตระกูลเวยอีกเลย นี่ก็ผ่านมาสี่วันแล้วที่นางยังไม่ได้ไปเหยียบที่จวนตระกูลเวย เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในจวน จนคนเป็นพี่ชายอดเป็นห่วงไม่ได้

“เป็นอันใดไป เหตุใดไม่เห็นเซียนเอ๋อร์ออกไปเที่ยวเล่นเหมือนเช่นเมื่อก่อน” เหลียนเฟิงหวงที่กำลังจะออกไปทำงานเห็นว่าน้องสาวนั่งเล่นอยู่ในศาลาจึงได้แวะเข้าไปหา

“พี่ใหญ่จะไปทำงานแล้วหรือ” เหลียนหรูเซียนยิ้มน้อย ๆ ไม่ได้ตอบคำถามของพี่ชาย แต่เลือกที่จะชวนคุยเรื่องอื่น นางยังไม่อยากพูดถึงนั้นในตอนนี้

ผู้เป็นพี่ชายเห็นว่านางเลี่ยงคำตอบก็ไม่ได้ถามต่อ เพราะรู้ดีว่าที่น้องสาวเป็นเช่นนี้ก็เพราะสหายของตนเอง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร เพราะหากจะให้บังคับสหายให้มาแต่งงานกับน้องสาวก็ใช่เรื่อง

และเขาเองก็พูดกับนางจนไม่อยากจะพูดแล้วว่าให้ตัดใจจากเวยซานเซิน แต่นางก็ไม่คิดจะฟังเลยสักนิด จึงต้องมานั่งเสียใจอยู่เช่นนี้

“ใช่ จะไปทำงานแล้ว เจ้าอยากไปกับพี่หรือไม่ ไม่ได้ไปดูร้านค้านานแล้วมิใช่หรือ” เหลียนเฟิงหวงชวนน้องสาวให้ออกไปด้านนอกด้วยกัน เพราะไม่อยากให้น้องสาวต้องมานั่งเสียใจเช่นนี้ เขาก็ได้แต่หวังว่านางจะสามารถตัดใจได้โดยเร็ว

“ไปเจ้าค่ะ” ผู้เป็นน้องสาวตอบตกลงทันที จะมานั่งเสียใจอยู่เช่นนี้ก็เสียเวลาเปล่า ๆ มิสู้ออกไปทำให้ตัวเองมีความสุขไม่ดีกว่าหรือ

เหลียนหรูเซียนตัดสินใจออกไปนอกจวนกับพี่ชายเพื่อไม่ให้ตัวเองเอาแต่คิดเรื่องของบุรุษผู้นั้น ได้ออกไปทำนั่นทำนี่ทำให้ตอนนี้นางอารมณ์ดีขึ้นมาหลายส่วน ก่อนกลับจวนสองพี่น้องจึงชวนกันไปนั่งที่ภัตตาคารเพื่อดื่มสุรากินอาหาร

“เป็นอย่างไรบ้างสบายใจขึ้นหรือยัง” เมื่อเห็นว่าสีหน้าของน้องสาวผ่อนคลายขึ้นก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่น เห็นน้องสาวยิ้มได้เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย มิเช่นนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำเช่นไรแล้วเหมือนกัน

“ดีขึ้นมาแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณพี่ใหญ่นะเจ้าคะ” หญิงสาวยิ้มให้พี่ชาย นางรู้ว่าพี่ชายกังวลเรื่องของนางมากเพียงใด “ขอต้องขอโทษพี่ใหญ่ด้วยที่ทำให้เป็นห่วง”

“ไม่โทษเจ้า ขอแค่เจ้ามีความสุขก็พอแล้ว” เหลียนเฟิงหวงยื่นมือไปลูบศีรษะของน้องสาวอย่างอ่อนโยน เขามีน้องสาวคนเดียวจึงตั้งใจว่าจะดูแลนางให้ดีที่สุด

“พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ ข้ารักพี่ซานเซินก็จริง แต่ข้าก็รักตนเองมากพอ ย่อมเหลือทางรอดให้ตนเองอยู่แล้วเจ้าค่ะ” นางก็มีขีดจำกัดของตนเอง และก็ดูเหมือนว่าขีดจำกัดของนางจะมาถึงในไม่ช้า

“เจ้าคิดได้เช่นนี้ก็ดี พี่จะรอวันที่เจ้ากลับมามีรอยยิ้มสดใสเช่นเดิม” ไม่ว่าน้องสาวจะตัดสินใจเช่นไรเขาก็พร้อมจะสนับสนุน ขอเพียงนางมีความสุขกับทางที่เลือกก็พอ

“อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้เลยเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากคิดถึงเรื่องนี้” ออกมาผ่อนคลายเช่นนี้นางไม่อยากนำเรื่องพวกนี้มาคิดให้ปวดหัว แค่หลายวันที่ผ่านมาก็ทำให้นางเศร้าใจมามากพอแล้ว

“ได้ ๆ พวกเราสองพี่น้องไม่ได้ดื่มสุราด้วยกันมานานแล้ว วันนี้ก็มาดื่มกินให้เต็มที่” เขายื่นมือไปรินสุราให้น้องสาวอย่างใส่ใจ แค่เห็นว่านางยิ้มได้เขาก็มีความสุขแล้ว

สองพี่น้องดื่มกินกันจนเมามาย ทำให้เหลียนหรูเซียนเมาหลับไป ผู้เป็นพี่ชายจึงได้อุ้มน้องสาวไปนอนที่ห้องนอนภายในภัตตาคารที่เขาสร้างเอาเพื่อพักผ่อนยามที่ทำงานถึงดึกดื่น

“เจ้าดูแลเจ้านายของเจ้าให้ดี” ก่อนกลับไปพักห้องของตนเองก็ไม่วายกำชับสาวใช้ของน้องสาวให้ดูแลนางอย่างดี

“เจ้าค่ะ”

หลังจากได้นอนเต็มอิ่มเหลียนหรูเซียนก็ตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น ตอนนี้นางมีกำลังสู้ต่อแล้วหลังจากเศร้าสร้อยไปหลายวัน จึงตัดสินใจว่าจะไปที่จวนตระกูลเวยอีกครั้ง นางอยากรู้ว่าหากกลับไปเจอเขาแล้วจะรู้สึกเช่นไร

“ซูซูเจ้าไปเตรียมตัว ข้าจะไปจวนเวย” เหลียนหรูเซียนบอกสาวใช้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบต่างจากทุกครั้ง ยามที่จะไปจวนตระกูลเวยนางมักมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเสมอ “เจ้าไปสั่งทางห้องครัวให้เตรียมอาหารอย่างดีสักสี่ห้าอย่างหน่อย”

“เจ้าค่ะ” ซูซูได้แต่ทำตามคำสั่งอย่างขัดไม่ได้ เจ้านายของนางดีและใส่ใจเวยซานเซินขนาดนี้เขากลับมองไม่เห็น ไม่รู้ว่าเจ้านายของนางต้องทำดีขนาดไหนจึงจะหันมามอง

“จะไปแล้วหรือ” เมื่อเห็นว่าน้องสาวเดินเข้ามาหาในห้องทำงานเหลียนเฟิงหวงก็ถามขึ้น คิดว่านางจะอยู่ที่นี่ต่ออีก

“จะไปจวนเวยเจ้าค่ะ” นางไม่ได้ปิดบังความต้องการของตนเอง เพราะอย่างไรพี่ชายของนางก็ต้องรู้อยู่ดี

“หากทำแล้วมีความสุขก็ทำไปเถิด แต่ถ้าหากเป็นทุกข์ก็อย่าฝืนเลย” เขาไม่ห้ามหากน้องสาวจะทำอันใด แต่เขาอยากให้นางทำแต่เรื่องที่ตนเองมีความสุข ไม่อยากให้นางต้องมานั่งทุกข์ใจเช่นนี้

“ขอบคุณพี่ใหญ่ที่เป็นห่วง แต่ข้าไม่ได้เป็นอันใดจริง ๆ” หญิงสาวยังคงยืนยันหนักแน่น ความสุขของนางคือการได้เห็นใบหน้าของเวยซานเซิน แต่หากวันหน้าเขาไม่ใช่ความสุขของนางอีกต่อไป นางก็จะไม่ยื้อให้ตนเองต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้