บทที่ 2

บทที่ 2

แม้จะถูกไล่กลับทุกวัน แต่เหลียนหรูเซียนก็ไม่ยอมแพ้ยังไปที่จวนของเขาทุกวันเหมือนเช่นที่ผ่านมา หากอยากได้หัวใจของเขามาครองนางจะย่อท้อเพียงเพราะเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร

เมื่อมาถึงจวนตระกูลเวยก็พบว่ามีรถม้ามาจอดอยู่ที่หน้าประตูจวน หญิงสาวก็ได้แต่สงสัย เพราะจวนนี้คนที่จะมาได้ก็เพียงแค่คนที่สนิทเท่านั้น และหลายปีที่ผ่านมานางก็แทบไม่เห็นผู้ใดมาเยือนที่จวนนี้เลย

“ผู้ใดมาหรือ” และก็เป็นเช่นทุกครั้งที่นางมา ไฉ่หงจะออกมาต้อนรับเสมอ นางจึงได้โอกาสถามถึงคนที่มาจวนในวันนี้

“เป็นคุณหนูรองเย่จือม่านเจ้าค่ะ” คุณหนูผู้นี้เคยสนิทสนมกับเจ้านายของนาง แต่ไม่กี่ปีก่อนต้องเดินทางกลับบ้านเดิมจึงหายหน้าหายตาไปเลย

“ที่แท้ก็เป็นนางนี่เอง” เย่จือม่านผู้นี้หายหน้าหายตาไปนาน ไม่คิดว่าจะกลับมาอีก ก่อนที่อีกฝ่ายจะออกจากเมืองหลวงก็เคยปะทะฝีปากกันอยู่หลายครั้ง

แม้เย่จือม่านจะไม่ได้แสดงออกชัดเจนว่าชอบเวยซานเซิน แต่สตรีเหมือนกันย่อมมองออก อีกฝ่ายใช้ความสนิทสนมที่มีตั้งแต่เด็กเป็นเครื่องมือเข้าหาเขา และดูเหมือนเขาก็เอ็นดูอีกฝ่ายไม่น้อยเลยทีเดียว

“คุณหนูเหลียนจะไปที่ห้องทำงานของนายท่านเลยหรือไม่เจ้าคะ” ไฉ่หงรู้ถึงความหนักใจของสตรีตรงหน้าดี เพราะนางก็ดูออกว่าอีกฝ่ายมีใจให้เจ้านายของนาง แต่ถ้าถามว่านางอยากได้ผู้ใดมาเป็นนายหญิงของจวน แน่นอนว่าต้องเป็นคุณหนูเหลียนหรูเซียนเท่านั้น

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวข้าไปเอง เจ้าก็ดูแลความเรียบร้อยของจวนไปเถิด” ไฉ่หงถือว่าเป็นคนที่มีไหวพริบเรียนรู้ได้เร็ว อีกไม่นานต้องสามารถจัดการเรื่องในเรือนได้อย่างแน่นอน

เหลียนหรูเซียนเดินไปที่ห้องทำงานของเวยซานเซินด้วยหัวใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ มิใช่ว่าที่ไม่ยอมเปิดใจให้นางเป็นเพราะรอเย่จือม่านกลับมาหรอกนะ หญิงสาวได้แต่คิดไปต่าง ๆ นานา

ตอนนี้นางยังเอาชนะใจของเวยซานเซินไม่ได้ ทั้งยังมีเย่จือม่านมาเป็นมามารผจญอีก ไม่รู้เลยว่าจากนี้ชีวิตของนางจะวุ่นวายมากเพียงใด แค่หาทางเอาชนะใจเวยซานเซินก็เหนื่อยมากแล้ว นี่ยังต้องมาสู้รบกับเย่จือม่านอีก แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

“พี่เซินไว้เราออกไปกินข้าวด้านนอกด้วยกันนะเจ้าคะ”

“ได้สิ อยากกินอันใดเจ้าเลือกเลย เดี๋ยวพี่จะเป็นคนเลี้ยงเอง”

“ดีเจ้าค่ะ ม่านเอ๋อร์จะกินจนพี่เซินเลี้ยงไม่ไหวเลย”

เหลียนหรูเซียนมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบ เวยซานเซินมองเย่จือม่านด้วยสายตาที่อบอุ่น ต่างจากนางที่เขามักจะมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

แต่อย่างไรนางก็ไม่ยอมแพ้หรอก จนกว่าเขาจะพูดกับนางด้วยตนเองว่ามีสตรีในดวงใจแล้ว นั่นก็เท่ากับว่าตอนนี้นางยังมีความหวัง

“จะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ ให้เซียนเอ๋อร์ไปด้วยได้หรือไม่” คนที่เดินเข้ามาใหม่พยายามทำตัวร่าเริง ทั้งที่ในใจตอนนี้อยากจะแยกทั้งสองคนออกจากกันเสียเดี๋ยวนี้

ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาไม่เคยชวนนางออกไปเที่ยว หรือออกไปกินข้าวด้วยกันเลยสักครั้ง แต่ก็ไม่ได้น่าแปลกใจอันใด เพราะจริง ๆ แล้วเขาก็ไม่ได้ชอบนางแล้วจะมาทำดีกับนางได้อย่างไร

“คุณหนูเหลียนไม่ได้พบกันเสียนาน สบายดีหรือไม่” เย่จือม่านทักทายคนที่เข้ามาใหม่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่คิดว่าจะได้เจอเหลียนหรูเซียนได้เร็วเพียงนี้

“ข้าสบายดี คุณหนูรองเย่เล่าเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่” แม้ไม่ได้อยากจะสนทนาด้วยสักเท่าใดแต่ก็ยังตอบด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม อย่างไรนางก็ต้องดูดีในสายตาของเขา

“ข้าสบายดีเจ้าค่ะ” เย่จือม่านยิ้มน้อย ๆ “ว่าแต่คุณหนูเหลียนมีธุระอันใดหรือจึงได้มาที่นี่”

“แล้วคุณหนูรองเย่มีธุระอันใดจึงได้มาที่นี่” เหลียนหรูเซียนไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่ายแต่เลือกจะถามกลับ นางมาที่นี่ทุกวันจำเป็นต้องมีธุระด้วยหรือจึงจะสามารถมาที่นี่ได้

“ข้าเพิ่งกลับมาเมื่อหลวง จึงมาเยี่ยมพี่เซิน”

สตรีสองนางต่างก็ใส่หน้ากากเข้าหากัน ซึ่งในใจทั้งสองรู้ดีว่าความจริงนั่นเป็นอย่างไร ก่อนเย่จือม่านออกนอกเมืองก็มีเรื่องทะเลาะกันอยู่ตลอด แต่มาบัดนี้กลับมานั่งยิ้มให้กันราวกับไม่มีเรื่องผิดใจกัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเสแสร้งใส่กันเพียงใด

เวยซานเซินมองทั้งสองด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขาพอจะมองเห็นเค้าลางความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า

“ว่าแต่เมื่อครู่จะพากันออกไปที่ใดหรือเจ้าคะ” เหลียนหรูเซียนยังคงไม่ยอมแพ้ นางจะไม่ยอมเปิดโอกาสให้สองคนนี้ใกล้ชิดกันเด็ดขาด

“พวกเราสองคนไม่ได้พบหน้ากันนาน จึงจะออกไปกินอาหารพูดคุยลำลึกความหลังเสียหน่อย” ดูจากท่าทางของทั้งสองแล้วหลายปีที่ผ่านมานี้เหลียนหรูเซียนก็คงจะอยู่อย่างไร้ประโยชน์เสียแล้ว

“ให้ข้าไปด้วยได้หรือไม่” เหลียนหรูเซียนเอ่ยปากขออย่างหน้า

ด้าน ๆ แม้จะไม่ให้นางไปด้วย นางก็จะหาทางตามไปอยู่ดี

“หากคุณหนูเหลียนไปด้วยเกรงว่าจะเบื่อเอาได้” เย่จือม่านได้แต่ปฏิเสธอ้อม ๆ โอกาสดีเช่นนี้นางจะให้ผู้อื่นเข้ามาขัดขวางได้อย่างไร ตอนนี้เวยซานเซินก็พ้นการไว้ทุกข์แล้ว นางจะต้องทำให้เขายอมแต่งงานด้วยให้ได้

“ไม่เบื่อหรอกเจ้าค่ะ คุณหนูรองเย่ไปต่างเมืองเสียนานคงจะมีเรื่องสนุกไม่น้อย ข้าเองไม่เคยออกจากเมืองหลวง จึงอยากรับฟังเรื่องสนุกของคุณหนูรองเย่บ้าง” คิดจะสลัดนางทิ้งหรือ ไม่มีทางเสียหรอก ไม่ว่าสองคนนี้จะไปที่ใดนางก็จะไปด้วย

เวยซานเซินมองคนที่ทำตัววุ่นวายด้วยสายตารำคาญ เย่จือม่านมาถึงเมืองหลวงยังไม่ถึงวันเหลียนหรูเซียนก็สร้างเรื่องปวดหัวให้เขาเสียแล้ว

เย่จือม่านที่เห็นสายตาของชายหนุ่มเพียงหนึ่งเดียวมองไปยังเหลียนหรูเซียนก็ยกยิ้มขึ้นทันที ตอนนี้นางพอจะคิดแผนการดี ๆ ออกแล้ว

“หากคุณหนูเหลียนอยากไปข้าก็ไม่ปฏิเสธ” อย่างไรเวยซานเซินก็ต้องสนใจนางมากกว่าสตรีผู้นั้นแน่นอน นางจะทำให้เหลียนหรูเซียนรู้ตัวเสียทีไม่ว่าจะพยายามมากเพียงใดก็ไม่สามารถเอาชนะนางได้

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” หญิงสาวได้แต่ยิ้มบาง ๆ ในที่สุดแผนการของนางก็สำเร็จ สิ่งแรกที่นางต้องทำตอนนี้คือทำอย่างไรก็ได้ไม่ให้สองคนนี้ใกล้ชิดกันไปมากกว่านี้

เวยซานเซินใช้เวลาจัดการงานอีกไม่นานก็พาสตรีทั้งสองออกไปที่ภัตตราคารชื่อดังของเมืองหลวง เขาให้คนมาจองห้องส่วนตัวเอาไว้แล้ว เพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องที่ยากจะควบคุม

“พวกเจ้าสองคนสั่งได้ตามสบาย มื้อนี้ข้าเป็นคนเลี้ยงเอง” เขาบอกอย่างใจกว้าง ปรายตามองเหลียนหรูเซียนครู่หนึ่งก่อนจะหันมาพูดกับเย่จือม่าน “เจ้าไม่ได้กลับมาเมืองหลวงหลายปีรู้สึกคุ้นชินแล้วหรือยัง”

“ยังไม่คุ้นชินเลยเจ้าค่ะ ที่เมืองหลวงหนาวกว่าเมืองจิ่งมาก” เย่จือม่านตอบเสียงหวาน รู้สึกดีใจมากที่เขาดูใส่ใจนางมากเพียงนี้ เพียงเท่านี้นางก็ถือว่าชนะเหลียนหรูเซียนแล้ว

“เช่นนั้นก็ดูแลตัวเองให้มาก อย่าปล่อยให้ตนเองป่วยเอาได้” เขาพูดอย่างเป็นห่วงเป็นใย นางกลับมาช่วงที่หิมะจะตกอาจจะปรับตัวไม่ได้

เหลียนหรูเซียนมองสองคนที่สนทนากันอย่างสนิทสนมด้วยความรู้สึกเจ็บปวด นางอยู่ข้างกายเขามานานหลายปี ทำเพื่อเขาหลายต่อหลายเรื่องแต่เขาไม่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยเช่นนี้ต่อนางเลย

เขาเอาแต่มองนางด้วยสายตาเฉยชา ไม่เคยพูดดีกับนางเลยสักครั้ง ต่างจากสตรีอีกคนที่เขามักจะมองด้วยสาตาอบอุ่นอย่างที่นางไม่เคยได้รับ ทำให้รู้ว่าที่ผ่านมานางไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาเลยสักครั้ง

แม้แต่ตอนนี้ที่นางนั่งอยู่ตรงนี้ข้าง ๆ เขา เขาก็ยังไม่คิดปรายตามองนางเลยสักครั้ง นี่เขาจะใจร้ายกับนางเกินไปหรือไม่

“พี่ซานเซินลองชิมปลาสามรสนี้ดูเจ้าค่ะ อร่อยยิ่งนัก ยามที่มาที่นี่ต้องสั่งประจำ” เหลียนหรูเซียนคีบอาหารให้เขาอย่างเอาใจ เพราะรู้ว่าที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยได้ออกมานอกจวนเช่นนี้เท่าใด ด้วยที่ผ่านมาเอาแต่เก็บตัวทำงานอยู่ที่จวน และออกไปกินเลี้ยงกับพี่ชายของนางที่จวนเท่านั้น

เวยซานเซินไม่ได้กินอาหารที่นางคีบให้ ทำเพียงกินอาหารของตนเองเงียบ ๆ ทำให้คนที่ตั้งใจเอาอกเอาใจถึงกับหน้าเสีย นี่เขาไม่คิดจะไว้หน้านางเลยหรือ

เย่จือม่านที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็แทบจะหลุดขำออกมา นี่มิใช่ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองย่ำแย่ถึงที่สุดแล้วหรือ

“คุณหนูเหลียนมาที่นี่บ่อยหรือเจ้าคะ” แม้จะอยากหัวเราะมากเพียงใดก็ต้องรักษากิริยาเอาไว้ เพราะเดี๋ยวจะเป็นการเสียมารยาทได้

“ยามว่าง ๆ ไม่มีอันใดทำก็มานั่งเล่นบ่อย ๆ เจ้าค่ะ” เหลียนหรูเซียนพยายามฝืนยิ้มออกมา นางแถบอยากจะลุกขึ้นเดินหนีออกไปจากตรงนี้เสีย แต่นางก็ทำใจให้สองคนนี้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังไม่ได้

“วันหน้าหากข้าอยากเที่ยวเล่นในเมืองหลวงจะรบกวนคุณหนูเหลียนได้หรือไม่” เย่จือม่านมองสีหน้าที่เศร้าสร้อยของสตรีตรงหน้าด้วยความสะใจ ขนาดมีเวลามากกว่านางตั้งหลายปีแต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า เช่นนี้ไม่เท่ากับว่านางยังมีหวังหรอกหรือ

“อย่าไปรบกวนคุณหนูเหลียนเลย หากอยากไปที่ใดก็บอกข้า” เขาไม่รอให้เหลียนหรูเซียนตอบ เพราะรู้อยู่แล้วว่าทั้งสองไม่ถูกกัน ก็ไม่รู้ว่าเหตุใดเย่จือม่านจึงอยากเข้าใกล้เหลียนหรูเซียน เพราะก่อนออกเดินทางไปเมืองจิ่นทั้งสองยังทะเลาะกันอยู่เลย หากไม่ชอบหน้ากันก็อย่ามายุ่งเกี่ยวกันเลย

เหลียนหรูเซียนได้ยินเช่นนั้นก็แทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ นี่เขาเกลียดนางถึงเพียงนั้นเลยหรือ นางไม่ดีตรงไหนกัน นางยังทำเพื่อเขาไม่มากพอหรือ เหตุใดเขาจึงไม่เคยเหลียวมามองนางเลย

“ข้ามีธุระ ขอตัวก่อน” พูดจบก็เดินออกไปทันที เพราะนางแทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้แล้ว หากยังอยู่ต่ออีกมีหวังนางคงต้องร้องไห้ต่อหน้าทั้งสองแน่ ๆ

“คุณหนูเป็นอันใดเจ้าคะ” ซูซูเมื่อเห็นว่าเจ้านายเดินตาแดง ๆ ออกมาจากภัตตาคารก็ปรี่เข้าไปถามด้วยความเป็นห่วง ทว่าก็ไม่ได้รับคำตอบ

“กลับจวน” หญิงสาวทำเพียงตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ นี่เขาไม่ใจร้ายกับนางไปหน่อยหรือ ไม่คิดจะไว้หน้าเลยสักนิด ทั้งยังเป็นคนทำให้นางอับอายต่อหน้าเย่จือม่านอีก

“คุณหนูยังไม่พออีกหรือเจ้าคะ” ซูซูมองเจ้านายด้วยสายตาสงสาร ทุกครั้งที่กลับมาจากจวนตระกูลเวยเจ้านายของนางก็มักจะกลับมาร้องไห้เช่นนี้เสมอ นางไม่อยากให้เจ้านายต้องมาเสียใจเช่นนี้

“ข้ายังมีความหวัง ข้ายังไม่ยอมแพ้หรอก” ในเมื่อเขายังไม่มีนางในดวงใจ นางก็ยังมีหวังไม่ใช่หรือ จะให้นางยอมแพ้ง่าย ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร

ซูซูได้แต่ถอนหายใจออกมา นางอยากให้เจ้านายเลิกชอบบุรุษผู้นั้นเสีย แต่ไม่ว่าผู้ใดจะพูดอย่างไรก็ไม่ยอมแพ้เสียที