บทนำ

บทนำ

โดย : wasin

×××××

 

เป็นวันแรกที่มหาวิทยาลัยจัด open house ซึ่งซุ้มของวายุกับซันอยู่ติดกัน ทั้งสองกลุ่มไม่รู้มาก่อน เพราะตอนที่จองสถานที่เป็นเพื่อนกลุ่มอื่น แต่ทำไมกลุ่มของซันถึงมาอยู่ใกล้กับกลุ่มของวายุได้ ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ

แฟนคลับของทั้งสองฝ่ายเมื่อรู้แบบนั้นต่างก็ตกใจและแตกตื่นไม่น้อย พวกเขาพร้อมใจกันยกมือถือขึ้นมาเตรียมถ่ายภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจ เมื่อเห็นว่ากลุ่มของวายุและซันนั้นอยู่ซุ้มใกล้ ๆ กัน นั่นเป็นเพราะแฟนคลับบางส่วนก็จิ้นวายุและซัน

ต่างจากอีกกลุ่มหนึ่งที่ไม่ชอบใจนักและตบตีกันอยู่บ่อยครั้งจนเป็นเรื่องปกติ ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าที่ทั้งสองกลุ่มนี้ไม่ถูกกันเกิดจากการประกวดดาวเดือนปีหนึ่งที่ผ่านมา ข่าวลือที่พูดกันปากต่อปากว่าวายุซื้อเสียงเพราะอยากดันตัวเองให้ขึ้นเป็นเดือนมหาวิทยาลัย

ซันเลยเกิดความไม่พอใจ และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาทั้งกลุ่มของวายุและกลุ่มของซันต่างก็เขม่นกันทุกครั้งที่เจอหน้า แต่ไม่ถึงกับลงไม้ลงมือชกต่อยกัน แต่เชือดนิ่ม ๆ ด้วยการปะทะฝีปาก โดยไม่ต้องออกแรง

กลุ่มของวายุเรียนคณะทันตแพทย์ ส่วนกลุ่มของซันเรียนคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์…แต่ถึงจะอยู่คนละคณะแต่ทั้งสองฝ่ายก็มักพูดจากวนอวัยวะเบื้องล่างทุกทีที่พบกัน เพราะเรื่องในอดีตยังย้ำเตือนในสมองอยู่เสมอ

 

ทันทีที่กลุ่มของวายุเดินเข้ามา ฝั่งกลุ่มของซันก็พร้อมใจกันจ้องหน้า สีหน้ากวน ๆ ของกลุ่มวายุยิ่งทำให้ทีมของซันไม่พอใจและจะเข้าไปหาเรื่อง ซันจึงห้ามไว้

“เฮ้ย ! อย่า พวกมึงอย่าลืมดิ ตอนนี้พวกเรากำลังเข้าร่วมกิจกรรม และคนก็เยอะแยะ อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามเว้ย”

“โธ่เว้ย อะไรวะเนี่ย!” อองตวนกำมือแน่นพร้อมชักสีหน้าหงุดหงิดเมื่อไม่สามารถทำอะไรกลุ่มอริได้

“กูละคันไม้คันมือฉิบหายว่ะ เห็นหน้ากวนตีน ๆ ของพวกมันแล้วอยากจะจัดสักป๊าบสองป๊าบ” ตาต้ากัดฟันกรอด

“เออ นั่นดิ” แจ็คเห็นด้วยพร้อมกับลูบฝ่ามือของตัวเอง

“อย่าถึงกับออกแรงเลยเว้ย กูไม่อยากให้มือพวกเราเปื้อนเลือดของพวกมัน แค่ด่ามันให้เจ็บ ๆ ก็พอแล้ว”

“ปัดโธ่เอ๊ย แค่ด่ามันจะไปเจ็บอะไรวะ ต้องต่อยซะให้เข็ด นั่น ! มึงดูดิ ไอ้เชี้ยหาญทำหน้าล้อเลียนพวกเรา” อองตวนหันไปเจอหนึ่งในทีมของวายุหันมายักคิ้วและยิ้มเยาะใส่ ยิ่งทำให้เขารู้สึกหมั่นไส้เข้าไปอีก

“เหอะน่า ช่างหัวมันเหอะ” ซันยังคงพูดอย่างใจเย็น ทั้งที่นิสัยของเขาไม่ใช่แบบนี้ แต่เพราะอยู่ร่วมกับคนหมู่มากจึงไม่อยากมีเรื่อง

เมื่อนักเรียนพากันเดินเข้ามาปุ๊บก็เกิดการประชดประชันกันไปมา กวน ๆ ฮา ๆ เพราะทั้งสองกลุ่มแค่เขม่นหน้า ไม่ได้ถึงขั้นโกรธกันจริงจัง แต่ชอบทำเหมือนเกลียดกันมากกว่า ส่วนหนึ่งก็แค้นมาจากการประกวดหลัก ๆ แหละ

“โอ๊ย คนบางกลุ่มเนี่ยนะ แม่งชอบใช้เงินฟาดหัวคนอื่นถึงได้ตำแหน่งเดือนมหา’ ลัยมา ช่างสุจริตจริง ๆ โว้ย” ตาต้าเอ่ยขึ้นพร้อมแอบปรายตาไปยังกลุ่มอริ

“ก็ยังดีกว่าคนบางกลุ่มที่ไม่ใช่สมอง ก็เลยทำให้ชนะไม่ได้ อดครอบครองตำแหน่งเดือน ฮ่า ๆๆ” หาญหัวเราะอย่างสะใจ

“เออ นั่นดิ สมน้ำหน้าฉิบหาย” ตุลย์เสริม

“ก็ถ้าไอ้คนบางกลุ่มไม่ใช้เงินซื้อ…มึงคงได้เป็นเดือนมหา’ ลัยแล้วเว้ยไอ้ซัน” แจ็คกล่าวกับซัน

หาญเอ่ยขึ้นมาอีกว่า

“มั่นหน้าเหลือเกิน”

“ไอ้ซัน มึงบอกมันไปดิ ว่ามึงมั่นหน้าหรือเปล่า”

ทว่าซันไม่ทำตามเพื่อน กลับหันไปจ้องตาวายุ ในขณะที่วายุทำหน้านิ่งใส่

“ไอ้วายุ มึงทาครีมอะไรมาวะ หน้าโคตรหล่อเลยว่ะ”

“กูจะใช้ครีมอะไรมันก็เรื่องของกู คนอย่างมึงไม่มีปัญญาซื้อใช้หรอกเว้ย อ้อ แล้วกูก็รู้ด้วยว่ามึงคิดอะไรอยู่ เพราะฉะนั้นมึงจะไม่มีทางสมหวังแน่” วายุโต้กลับด้วยวาจาแข็งกร้าว

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นซันก็เปลี่ยนแววตา จากลึกซึ้งกลายเป็นไม่โกรธขึ้นมา นักเรียนเริ่มสนใจฝั่งวายุ ซันเห็นอย่างนั้นเลยไม่ชอบใจเพราะเหมือนโดนหักหน้าเลยเกิดสงครามขนาดย่อม ในขณะที่เพื่อน ๆ ทั้งสองกลุ่มนั่งมองดูความดุเดือด คิดว่าวายุและซันโกรธกันมาก

“อ้าวเฮ้ย ! มึงชักจะดูถูกกูเกินไปแล้วนะเว้ย ระดับกูเนี่ย ซื้อครีมที่แพงกว่าเสื้อผ้าของมึงยังได้เลย เดี๋ยวกูจะซื้อมาฟาดใส่หน้ามึงให้ดู” ซันพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

วายุหัวเราะเยาะ

“มึงซื้อมาให้ได้ก่อนเหอะ แล้วค่อยมาพูด โธ่เอ๊ย ทำเป็นคุย”

“นั่นดิ ระดับอย่างไอ้ซันอะ ไม่มีปัญญาซื้อครีมทาหน้าให้หล่อเหมือนไอ้วายุหรอก” ตุลย์ช่วยเพื่อนรุมว่าซัน

อองตวนไม่พอใจแทนหัวหน้ากลุ่มเลยโต้ตอบกลับไป

“เฮ้ย ! มาว่าไอ้ซันงี้ได้ไงวะ มันชักจะมากไปแล้วนะเว้ย” แล้วจะเข้าไปหาเรื่องอีกฝ่าย

หาญกล่าวขึ้นมาว่า

“กฎระเบียบของมหา’ ลัย ข้อหนึ่ง…ห้ามทะเลาะวิวาทหรือใช้ความรุนแรง ถ้าใครฝ่าฝืนจะโดนไล่ออกจากมหา’ ลัยทันที”

อองตวนจึงถอยกลับไปยืนที่เดิมของตัวเอง ได้แต่มองหน้าคู่อริอย่างไม่พอใจ กำมือแน่นจนเห็นเส้นเลือด บ่งบอกได้ว่าเขากำลังเก็บกดสุด ๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“น้อง” วายุทักนักเรียนสาวร่างระหงคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ เมื่ออีกฝ่ายหันมาเขาก็ยิ้มโปรยเสน่ห์ทันที “น้องนั่นแหละครับ น้องมีแฟนยังอะ”

“แล้วถ้าหนูตอบว่ายังไม่มีแฟน พี่จะจีบหนูงั้นเหรอคะ” เธอยิ้มหวาน

“ก็ไม่แน่นะครับ” ชายหนุ่มเล่นหูเล่นตา

“ไอ้วายุ !” ซันเผลอเรียกชื่อวายุเสียงดัง

ทุกคนหันมองซันเป็นสายตาเดียวกัน และพากันสงสัยว่าทำไมซันต้องเรียกชื่อวายุดังขนาดนั้น ฟังจากน้ำเสียงดูเหมือนไม่พอใจมาก

วายุหันไปมองอีกฝ่ายแวบหนึ่งพร้อมยิ้มกวน ๆ ใส่ แล้วหันกลับมาพูดกับนักเรียนคนนั้นต่อ

“ว่ายังไงครับ น้องมีแฟนหรือยัง”

“ขอโทษนะคะ หนูมีแฟนแล้วค่ะพี่ เสียดายที่เราเจอกันช้าไป” นักเรียนสาวคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเสียดายเอามาก ๆ

‘หึ ! สมน้ำหน้ามึง อกหักตั้งแต่ครั้งแรกเลยมั้ยล่ะ’ ซันคิดในใจ รู้สึกสะใจที่วายุจีบผู้หญิงคนนั้นไม่สำเร็จ

แต่คนอย่างวายุก็ไม่ย่อท้อ จีบต่อไป

“มีแฟนแล้วไม่เป็นไร งั้นพี่ขอเป็นกิ๊กแทนละกัน”

“เฮ้ย ๆ ไอ้เชี้ยวายุ น้อง ๆ นักเรียนเขามางาน open house นะเว้ย ไม่ได้มาให้มึงจีบ” เพื่อนคนหนึ่งตบหัววายุทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้

นักศึกษาหนุ่มลูบหัวตัวเองพลางบอกว่า

“สัส ! กูแค่หยอกน้อง ๆ เล่นเท่านั้นเอง”

“หยอกเล่นพ่อมึงดิ ไป ไปแนะแนวการศึกษาให้น้อง ๆ”

“เออ ๆ” วายุทำหน้าเซ็ง

หลังจากนั้นนักศึกษารุ่นพี่จากคณะต่าง ๆ ก็อธิบายเกี่ยวกับคณะที่ตัวเองเรียนว่าน่าสนใจยังไง เรียนจบแล้วจะไปทำงานอะไรได้บ้าง ในขณะที่นักเรียนพากันจดรายละเอียดไว้ในสมุด เพื่อที่จะเก็บเอาไปพิจารณาดู

วายุสาธยายให้น้อง ๆ นักเรียนฟังอย่างตลก ๆ จนซันเผลอหัวเราะตามอย่างชอบใจ

“ไอ้ซัน มึงหัวเราะทำไม ไอ้พวกนั้นมันเป็นคู่อริของเรานะเว้ย” อองตวนถามอย่างไม่พอใจนัก

ซันรีบหยุดหัวเราะกึก ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบนิ่ง

“กูลืมตัวไปหน่อย แต่จะว่าไปก็ไม่เห็นว่าไอ้วายุจะพูดตลกตรงไหนเลยนี่หว่า แล้วพวกนักเรียนหัวเราะอะไรกันวะ คำพูดไม่เห็นจะดูดีตรงไหน พูดแบบนั้นกูก็พูดได้ โธ่เอ๊ย !”

“เออ นั่นดิ” ตาต้าเห็นด้วย

“อือ ใช่” อีกฝ่ายพยักหน้า ก่อนจะหันไปดูวิทยากรจากคณะทันตแพทย์ต่อ คราวนี้สีหน้าดูเรียบเฉย ดูไม่สนใจวายุเลยสักนิด