๐๘ ความริษยา คลื่นใต้น้ำในจิตใจคน

ยามลมหนาวเริ่มพัดหวน บรรยากาศของหมู่บ้านซีหลินเริ่มปกคลุมด้วยความเงียบสงบยามค่ำคืน ทว่าในใจของบางคนกลับมิได้สงบนิ่งเช่นเดียวกับสายลม ตู้เยี่ยนอวี่ยังคงดำเนินชีวิตเฉกเช่นปกติวิสัย นางใช้เวลาในยามเช้าตรู่ฝึกฝนกำลังภายใน ยามสายออกตรวจเยี่ยมชาวบ้านที่เจ็บป่วย และยามบ่ายศึกษาตำราโบราณ เพื่อเพิ่มพูนความรู้ให้แก่ตนเองอย่างมิมีวันหยุดหย่อน

ด้วยความสามารถที่เพิ่มพูนขึ้นทุกวัน และจิตใจที่เปี่ยมด้วยความเมตตา ทำให้ชื่อเสียงของหมอเทวดาตู้แผ่ขยายออกไปไกลยิ่งกว่าเดิม ชาวบ้านจากหัวเมืองใกล้เคียงต่างหลั่งไหลมาขอความช่วยเหลือจากนางมิขาดสาย ผู้คนต่างชื่นชมในคุณธรรมและสติปัญญาของนาง

ทว่ายามใดที่มีแสงสว่างเจิดจ้า ย่อมมีเงาอันมืดมิดติดตาม

ความชื่นชมยกย่องที่ตู้เยี่ยนอวี่ได้รับ มิได้เป็นที่ยินดีแก่ทุกผู้คนเสมอไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฮูหยินหลี่ ภรรยาของเศรษฐีหลี่ ผู้มีฐานะร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน และเป็นที่เคารพนับถือของผู้คนมายาวนาน นางเป็นสตรีผู้มีรูปโฉมงดงาม แต่ก็มักจะโอ้อวดในทรัพย์สมบัติและยศถาบรรดาศักดิ์ของตระกูลตนเสมอ ดุจนกยูงที่รำแพนอวดขน

ฮูหยินหลี่มองตู้เยี่ยนอวี่ด้วยแววตาที่ไม่พอใจ ยามที่นางเห็นชาวบ้านต่างพากันไปพึ่งพาตู้เยี่ยนอวี่ มิใช่หมอประจำหมู่บ้านอย่างท่านผู้เฒ่าหลี่ หรือแม้แต่มิได้มาขอความช่วยเหลือจากตนผู้เป็นภรรยาของเศรษฐีผู้มั่งคั่ง ฮูหยินหลี่รู้สึกว่าชื่อเสียงของตู้เยี่ยนอวี่กำลังบดบังรัศมีของตนเอง ดุจเงาที่บดบังแสงจันทร์

“นางเด็กบ้านนอกนั่น มีดีอันใดกันนักหนา” ฮูหยินหลี่บ่นพึมพำกับ อาซิ่น บ่าวรับใช้คนสนิทของนาง ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความริษยา “เป็นแค่เด็กสาววัยกระเตาะ มาจากตระกูลสามัญชน เหตุใดจึงเป็นที่สรรเสริญเยินยอถึงเพียงนี้”

อาซิ่นผู้จงรักภักดี ตอบด้วยน้ำเสียงเอาอกเอาใจ “ฮูหยินอย่าได้ทรงกังวลเลยเจ้าค่ะ นางเด็กนั่นมิอาจเทียบรัศมีของฮูหยินได้หรอกเจ้าค่ะ”

แต่คำพูดของอาซิ่นมิอาจทำให้ฮูหยินหลี่คลายความริษยาลงได้เลย ยิ่งวันคืนผ่านไปยิ่งเห็นผู้คนหลั่งไหลไปหาตู้เยี่ยนอวี่มากขึ้นเท่าใด ความไม่พอใจในใจของนางก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น ฮูหยินหลี่เริ่มวางแผนการร้ายในใจ เพื่อทำลายชื่อเสียงของตู้เยี่ยนอวี่

–

ยามหิมะโปรยปรายลงมา อากาศหนาวเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ ตู้เยี่ยนอวี่และชาวบ้านต่างช่วยกันเตรียมรับมือกับฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง นางแนะนำให้ชาวบ้านเก็บฟืนให้เพียงพอ และเตรียมเสื้อผ้ากันหนาวที่หนาแน่น เพื่อป้องกันการเจ็บป่วย

ทว่าอยู่มาวันหนึ่ง ข่าวลืออันน่าสะพรึงกลัวก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน มีคนร่ำลือว่าตู้เยี่ยนอวี่ใช้มนต์ดำในการรักษาโรค หรือใช้สมุนไพรแปลกปลอมที่มิอาจทราบที่มาในการปรุงยา คำครหาเหล่านี้แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว และทำให้ผู้คนเริ่มตั้งข้อสงสัยในตัวนาง

“หมอเทวดาตู้นางใช้มนต์ดำจริงหรือ ?” ชาวบ้านบางคนเริ่มพูดคุยกันด้วยความหวาดระแวง

“ข้าว่าคงเป็นเรื่องจริง นางเด็กนั่นมาจากไหนก็ไม่รู้ ทำไมถึงได้เก่งกาจถึงเพียงนี้” อีกคนสมทบ

เสียงซุบซิบนินทาเหล่านี้ส่วนใหญ่มาจากกลุ่มคนที่ไม่เคยได้รับการช่วยเหลือจากตู้เยี่ยนอวี่ หรือผู้ที่ได้รับอิทธิพลจากคำพูดของฮูหยินหลี่

ตู้เยี่ยนอวี่ที่พอจะได้ยินข่าวลือเหล่านี้มาบ้างก็มิได้สนใจมากนัก นางยังคงมุ่งมั่นที่จะทำหน้าที่ของตนเองอย่างเต็มที่ เพราะนางก็เชื่อว่าความจริงจะเปิดเผยในไม่ช้า

ทว่าคำครหาเหล่านี้กลับเริ่มส่งผลกระทบต่อจิตใจของคนในครอบครัวตู้ ท่านผู้เฒ่าตู้และฮูหยินตู้เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

“อวี่เอ๋อร์ เจ้าได้ยินข่าวลือที่ชาวบ้านพูดถึงหรือไม่ลูก ?” ฮูหยินตู้ถามบุตรสาวด้วยความกังวลใจ ใบหน้าของนางฉายแววความทุกข์ระทม

ตู้เยี่ยนอวี่วางตำราลงช้า ๆ “ข้าได้ยินมาบ้างแล้วเจ้าค่ะท่านแม่”

“พวกเขาพูดว่าเจ้าใช้มนต์ดำในการรักษาโรค” ฮูหยินตู้กล่าวเสียงสั่น “แม่มิอยากให้เจ้าต้องแปดเปื้อนกับเรื่องร้าย ๆ เช่นนี้เลย”

ท่านผู้เฒ่าตู้ที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ข่าวลือเหล่านี้ช่างร้ายกาจนัก มันทำลายชื่อเสียงของคนเราได้โดยง่าย”

ตู้เยี่ยนอวี่มองบิดามารดาของร่างนี้ด้วยความสงสาร นางรู้ดีว่าพวกเขาห่วงใยนางมากเพียงใด นางกุมมือของฮูหยินตู้ไว้แน่น

“ท่านแม่ ท่านพ่อ มิต้องเป็นกังวลเลยเจ้าค่ะ ข้ามิได้ทำสิ่งใดผิด และข้าก็เชื่อว่าความจริงย่อมเป็นสิ่งไม่ตาย”

“แต่หากข่าวลือเหล่านี้แพร่กระจายไปมากกว่านี้ อาจจะทำให้เราเดือดร้อนได้นะลูก” ท่านผู้เฒ่าตู้กล่าวด้วยความเป็นห่วง

“ข้าจะพิสูจน์ให้พวกเขาเห็นว่าความจริงเป็นเช่นไรเจ้าค่ะ” ตู้เยี่ยนอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง ดวงตาของนางฉายแววแน่วแน่ ดุจหินผาที่ไม่หวั่นไหวต่อกระแสลม

ยามสิ้นปีใกล้เข้ามา อากาศยิ่งหนาวเย็นยะเยือก

มีชาวบ้านคนหนึ่งล้มป่วยหนักด้วยอาการแปลกประหลาดที่มิเคยพบเห็นมาก่อน อาการของเขาหนักมากจนแพทย์คนใดในหมู่บ้านก็มิอาจรักษาได้

“หมอหลี่ ! ท่านช่วยบุตรชายของข้าด้วยเถิดขอรับ” มารดาของชายผู้นั้นร้องขอความช่วยเหลือจากท่านผู้เฒ่าหลี่ด้วยความสิ้นหวัง

ท่านผู้เฒ่าหลี่ตรวจดูอาการของชายผู้นั้นด้วยความกังวล “อาการของเขาน่าเป็นห่วงยิ่งนัก ลมปราณติดขัดรุนแรงจนแทบจะมิมีเรี่ยวแรง ข้ามิเคยพบเห็นอาการเช่นนี้มาก่อนเลย”

ในยามที่ทุกคนกำลังสิ้นหวัง ฮูหยินหลี่ก็ปรากฏกายขึ้น

“ข้าว่าพวกท่านควรจะไปขอความช่วยเหลือจากหมอเทวดาตู้ของพวกท่านนะ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “เห็นว่านางเก่งกาจนัก มิรู้ว่านางจะช่วยผู้ป่วยผู้นี้ได้หรือไม่”

คำพูดของฮูหยินหลี่ทำให้ชาวบ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างหันมามองหน้ากันด้วยความลังเล หลายคนยังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งในข่าวลือที่แพร่สะพัด

“แต่...แต่ว่าข่าวลือที่ว่านางใช้มนต์ดำ...” ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างลังเล

ท่านผู้เฒ่าตู้ที่บังเอิญผ่านมาได้ยินบทสนทนานั้นพอดี ก็ก้าวเข้ามาทันที

“ข่าวลือเหล่านั้นมิเป็นความจริงเลยแม้แต่น้อย ! อวี่เอ๋อร์ของข้าเป็นเด็กดี มีคุณธรรม และมีความรู้ความสามารถอย่างแท้จริง”

ท่ามกลางความสับสนของชาวบ้าน ตู้เยี่ยนอวี่ก็เดินเข้ามาในที่เกิดเหตุ ดวงตาของนางสงบนิ่งและมั่นคง

“ข้าขออนุญาตตรวจดูอาการของผู้ป่วยเจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ

เมื่อตรวจดูอาการของชายผู้นั้น ตู้เยี่ยนอวี่ก็พบว่าอาการของเขาหนักกว่าที่คิดไว้มาก ลมปราณในกายถูกปิดกั้นอย่างรุนแรง และมีพิษแปลกปลอมอยู่ในร่างกาย นางนึกย้อนถึงตำราแพทย์โบราณที่กล่าวถึงอาการที่เกิดจากการถูกวางยาพิษบางชนิด

“เขาถูกพิษ” ตู้เยี่ยนอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่น้ำเสียงนั้นกลับดังก้องไปทั่วบริเวณ

คำกล่าวของตู้เยี่ยนอวี่ทำให้ผู้คนต่างตกตะลึง ฮูหยินหลี่ถึงกับหน้าซีดเผือดเล็กน้อย

“ข้าจะพยายามรักษาเขาให้หายเจ้าค่ะ” ตู้เยี่ยนอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง “แต่จะต้องใช้เวลาและต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกท่าน”

นางสั่งให้เสี่ยวจูเตรียมสมุนไพรบางชนิด และนำเข็มเงินออกมาอย่างรวดเร็ว นางเริ่มทำการฝังเข็มที่จุดลมปราณสำคัญบนร่างกายของชายผู้นั้นอย่างแม่นยำและรวดเร็ว พลางส่งพลังปราณภายในของตนเองเข้าไปกระตุ้นการไหลเวียนของลมปราณที่ติดขัด

ผ่านไปนานนับชั่วยาม เหงื่อกาฬไหลหยดจากใบหน้าของตู้เยี่ยนอวี่ แต่สายตาของนางยังคงแน่วแน่ มุ่งมั่นที่จะช่วยเหลือชีวิตตรงหน้า

ในที่สุดชายผู้นั้นก็เริ่มกระสับกระส่ายเล็กน้อย และอาเจียนของเหลวสีดำออกมาเล็กน้อย

“เขาพ้นขีดอันตรายแล้วเจ้าค่ะ” ตู้เยี่ยนอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน แต่นัยน์ตาฉายแววแห่งความโล่งใจ

ชาวบ้านที่มุงดูต่างส่งเสียงฮือฮาด้วยความยินดี ความสงสัยและความหวาดระแวงที่มีต่อตู้เยี่ยนอวี่เลือนหายไปสิ้น มีเพียงความชื่นชมและศรัทธาที่เข้ามาแทนที่

ฮูหยินหลี่ผู้ซึ่งยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยใบหน้าซีดเผือด มิอาจกล่าวอันใดได้อีก นางทำได้เพียงถอยห่างออกมาอย่างเงียบ ๆ

ยามสิ้นปี รัชศกเทียนเหอปีที่เจ็ดสิบเจ็ดได้ผ่านพ้นไปแล้ว ตู้เยี่ยนอวี่ในวัยสิบห้าปีบริบูรณ์ ได้ผ่านพ้นบททดสอบครั้งสำคัญ นางได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าความจริงย่อมเป็นสิ่งไม่ตาย และคุณธรรมที่แท้จริงย่อมปราศจากข้อกังขา