๐๙ แสงสว่างกลางเงามืด มิตรภาพความเข้าใจ

เดือนอ้าย ปีวสันต์ รัชศกเทียนเหอปีที่เจ็ดสิบแปด

ยามตรุษวสันต์เวียนมาบรรจบ อากาศยังคงเย็นยะเยือก เสียงประทัดดังกึกก้องแผ่วเบาจากหมู่บ้านใกล้เคียง ตู้เยี่ยนอวี่ยืนอยู่ริมหน้าต่างมองดูแสงจันทร์ที่ทอแสงนวลผ่องลงมายังลานเรือนที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ดุจแพรไหมสีขาวที่คลี่คลุมผืนดิน เหตุการณ์เมื่อปลายปีที่แล้วยังคงตราตรึงอยู่ในห้วงความคิดของนาง

การที่นางสามารถรักษาชายผู้ที่ถูกวางยาพิษได้อย่างปาฏิหาริย์ มิเพียงแต่ทำให้ชื่อเสียงของนางโด่งดังยิ่งขึ้นเท่านั้น หากแต่ยังช่วยขจัดข่าวลือร้าย ๆ ที่ฮูหยินหลี่พยายามแพร่กระจาย ผู้คนในหมู่บ้านต่างมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความศรัทธาและความเคารพยำเกรง ดุจเทพธิดาที่จุติลงมาโปรดสัตว์

“คุณหนูเจ้าคะ หิมะตกหนักเช่นนี้ มิหนาวหรือเจ้าคะ ?” เสียงของเสี่ยวจูดังขึ้นจากด้านหลัง นางนำเสื้อคลุมตัวหนามาสวมให้เยี่ยนอวี่อย่างแผ่วเบา

ตู้เยี่ยนอวี่ยิ้มเล็กน้อย “มิต้องเป็นห่วงหรอกเสี่ยวจู กายของข้าแข็งแรงขึ้นมากแล้ว”

“จริงเจ้าค่ะ” เสี่ยวจูกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ “คุณหนูตั้งแต่ฝึกฝนวิชาแปลก ๆ นั่น ก็ดูแข็งแรงขึ้นมาก ผิวพรรณก็ผ่องใสนักเจ้าค่ะ”

ตู้เยี่ยนอวี่รู้ดีว่าวิชาที่เสี่ยวจูกล่าวถึงนั้นคือกำลังภายใน ที่นางฝึกฝนอย่างลับ ๆ มาตลอด มิมีผู้ใดล่วงรู้ความลับนี้นอกจากตัวนางเอง

“เสี่ยวจู เจ้ากับข้ามิใช่เพียงนายบ่าว” เยี่ยนอวี่หันไปมองเสี่ยวจู ดวงตาของนางฉายแววความจริงใจ “แต่เราเป็นดุจพี่น้องที่พึ่งพาอาศัยกัน”

เสี่ยวจูดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวซาบซึ้งใจยิ่งนัก บ่าวจะขออยู่รับใช้คุณหนูไปจนสิ้นชีวิตเจ้าค่ะ”

ความผูกพันระหว่างตู้เยี่ยนอวี่และเสี่ยวจูยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน เสี่ยวจูเป็นทั้งผู้ช่วย แม่บ้าน และเพื่อนสนิทที่คอยอยู่เคียงข้างนางเสมอ ไม่ว่ายามสุขหรือยามทุกข์

ยามลมหนาวเริ่มคลายตัว ดอกท้อเริ่มผลิบานส่งกลิ่นหอมกรุ่น ตู้เยี่ยนอวี่ตัดสินใจที่จะริเริ่มโครงการเล็ก ๆ เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านในด้านการเกษตร ซึ่งเป็นอาชีพหลักของพวกเขา

นางรวบรวมชาวบ้านผู้สูงอายุและผู้ที่มีความรู้ด้านการเกษตร มารวมตัวกันที่ลานกว้างหน้าเรือนตู้ เพื่อจัดประชุมเล็ก ๆ

“ท่านลุง ท่านป้าทุกท่าน” เยี่ยนอวี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ข้าใคร่ขอคำชี้แนะจากท่านทั้งหลายเกี่ยวกับวิธีการเพิ่มผลผลิตทางการเกษตรของเรา”

ชาวบ้านต่างมองหน้านางด้วยความประหลาดใจ แต่พวกเขาก็ยินดีที่จะให้ความร่วมมือ

“คุณหนูเยี่ยนอวี่ ท่านช่างถ่อมตนยิ่งนัก” ท่านลุงเจิ้ง หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พวกเราต่างหากที่ต้องเรียนรู้จากท่าน”

ตู้เยี่ยนอวี่เริ่มอธิบายถึงแนวคิดเรื่องการปลูกพืชหมุนเวียน การบำรุงดินด้วยปุ๋ยอินทรีย์ การจัดการน้ำอย่างมีประสิทธิภาพ และการเลือกพันธุ์พืชที่เหมาะสมกับสภาพดินฟ้าอากาศ ชาวบ้านรับฟังอย่างตั้งใจ บางคนก็จดบันทึก บางคนก็ซักถามข้อสงสัย

“หากเราปลูกพืชชนิดเดิมซ้ำ ๆ กันนานเกินไป ดินก็อาจจะเสื่อมสภาพได้เจ้าค่ะ” ตู้เยี่ยนอวี่อธิบาย “แต่หากเราปลูกพืชหมุนเวียน ดินก็จะฟื้นฟูตัวเองได้”

นางยังแนะนำให้ชาวบ้านรู้จักการทำปุ๋ยหมักจากเศษอาหาร ใบไม้แห้ง และมูลสัตว์ ซึ่งจะช่วยบำรุงดินให้สมบูรณ์ขึ้น โดยมิต้องสิ้นเปลืองเงินทองมากมาย

“คุณหนู วิธีนี้ของท่านช่างดีนัก พวกเรามิเคยคิดถึงเรื่องนี้กันเลยขอรับ” ชาวบ้านต่างพากันกล่าวชื่นชม

หลังจากนั้นตู้เยี่ยนอวี่ก็ลงมือสาธิตวิธีการทำปุ๋ยหมัก และการเตรียมแปลงปลูก ชาวบ้านต่างให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่

ยามฤดูใบไม้ผลิผลิบานเต็มที่ หมู่บ้านซีหลินกลับมามีชีวิตชีวาอีกครา

การเปลี่ยนแปลงที่ตู้เยี่ยนอวี่นำมาซึ่งการเกษตร เริ่มเห็นผลลัพธ์อย่างชัดเจน ผลผลิตของพืชผักเพิ่มขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ดุจปาฏิหาริย์จากสรวงสวรรค์

“คุณหนู ! ดูสิเจ้าคะ ! หัวผักกาดของเราใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมากเลยเจ้าค่ะ !” เสี่ยวจูร้องด้วยความดีใจขณะเก็บเกี่ยวผลผลิต

“จริงด้วย” ตู้เยี่ยนอวี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ “นี่เป็นผลมาจากการที่เราดูแลดินให้ดี”

ความสำเร็จนี้มิเพียงแต่ทำให้ชาวบ้านมีกินมีใช้มากขึ้นเท่านั้น หากแต่ยังช่วยให้พวกเขามีรายได้เพิ่มขึ้นด้วย ชาวบ้านต่างชื่นชมในสติปัญญาของตู้เยี่ยนอวี่ และเชื่อมั่นในคำแนะนำของนางยิ่งกว่าเดิม

แน่นอนว่าความสำเร็จของตู้เยี่ยนอวี่มิได้พ้นจากสายตาของฮูหยินหลี่ ผู้ซึ่งยังคงเก็บงำความริษยาไว้ในใจ นางได้ยินข่าวคราวความสำเร็จของตู้เยี่ยนอวี่จากบ่าวไพร่ แล้วก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจยิ่งนัก

“นางเด็กนั่น ช่างโชคดีนัก” ฮูหยินหลี่บ่นพึมพำกับอาซิ่น “ทำสิ่งใดก็สำเร็จไปเสียหมด”

“ฮูหยินอย่าได้ทรงกังวลเลยเจ้าค่ะ นางเด็กนั่นคงจะใช้เล่ห์กลอันใดเป็นแน่” อาซิ่นกล่าวปลอบใจ

แต่ฮูหยินหลี่มิได้คลายความริษยาลงเลยแม้แต่น้อย นางเริ่มคิดหาทางที่จะทำลายชื่อเสียงของตู้เยี่ยนอวี่อีกครา

ยามลมร้อนเริ่มพัดโชยมา ตู้เยี่ยนอวี่ตัดสินใจที่จะเดินทางไปยังเมืองจิ่นหยาง ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านซีหลินออกไปหลายวัน เพื่อหาซื้อตำราแพทย์และสมุนไพรหายากเพิ่มเติม

“คุณหนูจะเดินทางไปเมืองจิ่นหยางหรือเจ้าคะ ? มันจะมิเป็นอันตรายเกินไปหรือเจ้าคะ ?” เสี่ยวจูถามด้วยความกังวลใจ “ระหว่างทางอาจจะมีโจรผู้ร้ายก็ได้นะเจ้าคะ”

ตู้เยี่ยนอวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน “มิต้องเป็นห่วงหรอกเสี่ยวจู ข้าจะระมัดระวังตนเองให้ดี” นางหันไปหาท่านผู้เฒ่าตู้และฮูหยินตู้ที่ยืนมองอยู่ด้วยความเป็นห่วง “ท่านพ่อ ท่านแม่ มิต้องเป็นกังวลเลยเจ้าค่ะ ข้าจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”

ท่านผู้เฒ่าตู้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เดินทางปลอดภัยนะลูก หากมีอันใดเกิดขึ้น ให้รีบส่งข่าวมาให้พ่อทันที”

การเดินทางครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ตู้เยี่ยนอวี่ต้องจากบ้านไปไกล แม้ในใจจะรู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะเพิ่มพูนความรู้ให้แก่ตนเอง นางก็พร้อมที่จะเผชิญกับทุกสิ่งทุกอย่างที่รออยู่เบื้องหน้า

นางสวมชุดที่เรียบง่าย พกพาถุงผ้าบรรจุเงินทองและสมุนไพรบางชนิด ติดตัวไปพร้อมกับเสี่ยวจูที่ขอติดตามไปด้วย

“คุณหนู บ่าวจะดูแลคุณหนูเองเจ้าค่ะ” เสี่ยวจูกล่าวอย่างมั่นใจ

ระหว่างทางที่เดินทางไปยังเมืองจิ่นหยาง ตู้เยี่ยนอวี่และเสี่ยวจูต้องเผชิญกับความยากลำบากหลายประการ ทั้งเส้นทางที่ขรุขระ ผู้คนที่แปลกหน้า และอันตรายจากโจรผู้ร้ายที่อาจจะดักซุ่มอยู่ตามรายทาง

แต่ด้วยความรู้ด้านกำลังภายในที่ตู้เยี่ยนอวี่ฝึกฝนมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้นางสามารถป้องกันตนเองและเสี่ยวจูให้พ้นจากอันตรายได้หลายครา

ทว่าอยู่มาวันหนึ่ง …

ขณะที่พวกนางกำลังเดินทางผ่านป่ารกทึบ ก็มีกลุ่มชายฉกรรจ์สี่ห้าคนออกมาจากป่า ดุจสัตว์ร้ายที่กำลังจะออกล่า พวกเขามีใบหน้าดุร้าย และถืออาวุธครบมือ

“พวกเจ้าจะไปไหนกัน ส่งทรัพย์สมบัติมาให้พวกข้าเสียดี ๆ !” ชายคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงหยาบกระด้าง

เสี่ยวจูตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ทำให้ตู้เยี่ยนอวี่ต้องก้าวออกมาข้างหน้า ปกป้องเสี่ยวจูที่อยู่ด้านหลัง ดวงตาของนางสงบนิ่ง แต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว

“พวกท่านต้องการอันใด ?” เยี่ยนอวี่ถามเสียงเรียบ “เรามิได้มีทรัพย์สมบัติมากมายอันใด”

“อย่ามาเล่นลิ้น ! หากมิอยากเจ็บตัว ก็จงส่งทุกสิ่งที่มีมาให้พวกข้าเสียดี ๆ !” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยความโกรธ

ตู้เยี่ยนอวี่ถอนหายใจเล็กน้อย “ในเมื่อพวกท่านมิยอมเลิกลา ข้าก็คงต้องสั่งสอนพวกท่านให้หลาบจำเสียบ้าง”

เมื่อกล่าวจบ นางก็พุ่งเข้าใส่ชายฉกรรจ์เหล่านั้นอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว ท่วงท่าของนางพลิ้วไหว แต่ก็แฝงไว้ด้วยพลังที่แข็งแกร่ง กำลังภายในที่ฝึกฝนมาตลอดหลายเดือนถูกนำมาใช้อย่างเต็มที่

เพียงไม่นาน ชายฉกรรจ์เหล่านั้นก็ล้มลงไปนอนกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด พวกเขามิอาจคาดคิดได้ว่าสตรีร่างบอบบางเช่นนาง จะมีพลังยุทธ์ที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้

“พวกเจ้าจำไว้ จงกลับตัวกลับใจเสีย” เยี่ยนอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หากยังคงกระทำความชั่วเช่นนี้ ต่อไปจะมิมีที่ยืนในแผ่นดินนี้อีกต่อไป”

ชายฉกรรจ์เหล่านั้นมองเยี่ยนอวี่ด้วยความหวาดกลัว และรีบพยุงตนเองหนีหายเข้าไปในป่าด้วยความรวดเร็ว

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูช่างเก่งกาจยิ่งนักเจ้าค่ะ !” เสี่ยวจูร้องอุทานด้วยความทึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโล่งใจ

ตู้เยี่ยนอวี่เพียงยิ้มตอบเล็กน้อย “เจ้ามิต้องเป็นห่วงแล้วเสี่ยวจู เราเดินทางกันต่อเถิด”

การเดินทางครั้งนี้เป็นบทพิสูจน์ถึงความสามารถของตู้เยี่ยนอวี่ และทำให้เสี่ยวจูยิ่งเชื่อมั่นในตัวนางมากยิ่งขึ้น