Masuk“ข้าถามสิ่งใด ให้ตอบ”“ขอรับๆ ข้าพาคนมาด้วย แต่เป็นเพียงของบรรณาการ ที่ฝั่งนั้นส่งมาให้ฝ่าบาทเท่านั้น ข้ากำลังจะพาพวกนางไปพักจวนนอกวัง รอฝ่าบาทตัดสินพระทัย ว่าจะทำอย่างไรกับพวกนาง” เหวินหยวนที่เข้าใจอารมณ์ของภรรยา ก็ค่อยๆ เข้าไปโอบประคองคนท้อง ดึงมีดออก แล้วส่งไปให้รองแม่ทัพไห่จิ้งหรงเก็บไว้“…”“ภรรยาข้างามถึงเพียงนี้ เหตุใดข้าต้องแต่งสตรีอื่นเข้ามาด้วยเล่า”“แน่หรือ” บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่เริ่มผ่อนคลาย ทหารกล้าที่ติดตามมาก็ถอนหายใจโล่งอก“แน่ เจ้าก็รู้ว่ากว่าจะได้รักจากเจ้า เราผ่านเรื่องราวกันมามากมาย แล้วมีเหตุผลใดที่ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจเล่า ไม่คุ้มค่าเลยสักนิด”“ขะ ข้าขอโทษ” เมื่อความโกรธลดลง ความรู้สึกผิดก็เพิ่มพูนขึ้น เนี่ยนเจินไม่ยอมถามไถ่สามีก่อน แต่กลับทำให้เขาขายหน้า“มิเป็นไร มิต้องร้องๆ …รองแม่ทัพไห่ พาขบวนเข้ามาพักดื่มชากันก่อนเถิด ข้าขอเวลาสักครู่ หลิงหลิงช่วยรับรองแขกให้ข้าที”“เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ” เมื่อเอ่ยสั่งการเรียบร้อย แม่ทัพใหญ่ของแคว้นก็ช้อนตัวมารดาของบุตรขึ้นแนบอก ตรงไปที่ห้องนอนทันทีร่างอวบถูกวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ใบหน้าคมไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความโกรธ ซ้
“ท่านแม่ขอรับ วันนี้ท่านพ่อจะกลับมาแล้วใช่หรือไม่” เสียงของเด็กน้อยวัยสี่ขวบเอ่ยถามผู้เป็นมารดา“ใช่แล้ว อาหยางของแม่ดีใจใช่หรือไม่”“ดีใจขอรับ น้องเองก็คงดีใจ ดูสิขอรับ ดิ้นใหญ่เลย” ชางหยางจง บุตรชายของแม่ทัพชางเหวินหยวน ใช้มือน้อยๆ ลูบท้องกลมของมารดา“คงจะเป็นเช่นนั้น”“อ๊ะ ข้าขอไปเอาของเล่นในเรือนก่อนนะขอรับ” เนี่ยนเจินพยักหน้าตอบรับบุตรชาย พลางทอดมองไปจนสุดสายตา แต่แทนที่จะมีสีหน้าสุขใจ คนท้องกลับเศร้าหมองลงถนัดตา“ฮูหยินอย่าพึ่งคิดมากเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพรักฮูหยินถึงเพียงนั้น ข่าวลือมิมีทางเป็นจริงแน่”“ข้าเองก็หวังเช่นนั้นหลิงหลิง แต่ในใจข้ากลับนึกหวาดกลัว ข้ารู้ดีว่าในฐานะของภรรยา มิอาจห้ามให้สามีรับอนุได้ แต่ในใจข้าก็ยังรู้สึกเสียใจอยู่ดี”เมื่อสามเดือนก่อน ตอนที่เนี่ยนเจินพึ่งรู้ว่าตนเองตั้งครรภ์ที่สอง ได้เพียงสามเดือน สามีก็ต้องเดินทางไปเจรจากับชนเผ่านอกด่าน ที่คิดจะก่อสงคราม อันที่จริงก็ถือเป็นการยกทัพไปขู่แบบกลายๆซึ่งการเจรจาก็เป็นไปในทิศทางที่ดี วันนี้เหวินหยวนก็จะเดินทางกลับมาที่เรือนแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้สตรีตั้งครรภ์ต้องทุกข์ใจอยู่ตอนนี้ คือข่าวลือที่ได้ฟังมาชาวบ้านต่า
“ซีฮันเป็นเด็กฉลาด มีไหวพริบ ทั้งยังมีอาจารย์เป็นถึงอดีตรัชทายาท ย่อมต้องทำได้ดี” เหวินหยวนเล่าเรื่ององค์รัชทายาทให้ภรรยาฟังแล้ว จึงไม่ต้องปกปิดเรื่องฐานะของอาจารย์ตง“ข้าก็หวังเช่นนั้นเจ้าค่ะ แต่หากไม่ได้ก็มิเป็นไร ยังมีโอกาสหน้า”“หึ พูดว่ามิเป็นไร แล้วเหตุใดต้องมือไม้สั่นถึงเพียงนี้” แม่ทัพใหญ่ของแคว้นหัวเราะภรรยา แต่ก็ไม่วายขยับเข้าไปกอดปลอบให้อีกฝ่ายผ่อนคลายลงรอเพียงไม่นาน ผู้เข้าสอบต่างก็เดินออกมา บ้างก็มีสีหน้าดีใจ บ้างก็ผิดหวังถึงขั้นร้องไห้ จะมีก็แต่จ้าวซีฉัน ที่บัดนี้เดินตรงมาหาพี่สาวและพี่เขยด้วยท่าทีเหม่อลอย จนคนมองนึกสงสาร“มิเป็นไรดอกซีฮัน เรายังมีเวลาอีกมาก เจ้าพึ่งจะอายุสิบห้าหนาวเท่านั้น” เนี่ยนเจินนึกอยากดึงน้องชายมากอดปลอบ แต่ก็นึกถึงความเหมาะสม จึงไม่ได้ทำเช่นนั้น“นั่นสิ อย่าพึ่งท้อใจไป ข้ากับพี่สาวเจ้าจะคอยช่วยเอง”“มิใช่ขอรับ…ข้าสอบผ่าน แต่ข้าเพียงตกใจที่ได้คะแนนอันดับหนึ่ง” ว่าเพียงเท่านั้น คู่สามีภรรยาก็ดีใจกันยกใหญ่ บ่าวไพร่ที่มาด้วยปรบมือชื่นชมด้วยความยินดีด้วยเหตุนี้สกุลจ้าวจึงได้เชิญสกุลชางมาร่วมฉลอง ให้กับหลานชายตามประสาครอบครัวเนี่ยนเจินดีอกดีใจถึงขั้
เรือนสกุลชางเต็มไปด้วยความตึงเครียด ไม่มีผู้ใดรับรู้ถึงเหตุการณ์ภายนอกเลยแม้แต่น้อย สองพ่อลูกสกุลชางก็ยังไม่กลับมาจากด้านนอก“ข้ากังวลเหลือเกิน ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรกันบ้าง”“ฮูหยินใหญ่อย่าได้วิตก นายท่านชางและหลานเขยเป็นนักรบที่เก่งกาจ ย่อมจัดการเรื่องทุกอย่างได้โดยง่าย”“เจ้าค่ะท่านหมอ” จ้าวเป่าตงยิ้มปลอบใจ พลางหันมาลูบศีรษะหลานสาวที่สีหน้าไม่ค่อยดีนักหลังจากที่เนี่ยนเจินตื่นมา นางก็ไม่ได้พบบุรุษบ้าตัณหาที่เคี่ยวกรำนาง เขาเพียงฝากสารไว้ว่าจะไปสอบสวนคนร้าย ทว่าหลังจากนั้นก็มีข่าวการตั้งกองทัพและการอพยพผู้คน ขนาดท่านปู่และซีฮันยังถูกพามาที่สกุลชางไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นตายร้ายดีอย่างไร นางกลัวเหลือเกินว่าเหวินหยวนจะต้องตายตกเหมือนครั้งอดีต“นายท่านกับแม่ทัพใหญ่กลับมาแล้วขอรับ” “พะ พวกเขาบาดเจ็บหรือไม่” ฮูหยินทั้งสองรีบลุกขึ้นถาม“ข้าไม่ได้บาดเจ็บที่ใดขอรับท่านแม่” เหวินหยวนเข้าไปกอดมารดา ก่อนจะเดินมากดจุมพิตลงบนหน้าผากมน“ข้าเองก็ไม่เจ็บที่ใด ขอบพระคุณท่านหมอจ้าว ที่ช่วยอยู่ดูแลทุกคนที่เรือน” นายท่านชางหันมาคำนับผู้อาวุโส“นายท่านชางเกรงใจเกินไปแล้ว ข้าต่างหากที่มาพึ่งพาสกุลชาง”“มิไ
การปราบกบฏเริ่มขึ้นอย่างเงียบเชียบ ชาวบ้านที่ไม่ได้อาศัยอยู่เขตเมืองหลวงและบริเวณใกล้เคียงแทบไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ว่าทหารนับแสนนายกำลังมีช่วงเวลาที่ยากลำบากแม้ว่าเหวินหยวนจะเคยผ่านสงครามมามาก แต่การเข่นฆ่าคนในแผ่นดินเดียวกัน ก็เป็นเรื่องที่น่าสลด แม่ทัพหนุ่มพยายามประกาศให้อีกฝ่ายยอมจำนน แต่ก็มีเพียงครึ่งเท่านั้นที่ยอมแพ้แต่โดยดี ส่วนที่เหลือก็สู้จนตัวตาย“องค์ชายรอง พระองค์กลับไปกับกระหม่อมแต่โดยดีเถิด”“หึ เจ้าเป็นเพียงแม่ทัพ ถือสิทธิ์อันใดมาสั่งข้า” เสียงโวยวายดังไปทั่วกระโจมใหญ่“เช่นนั้นก็ถือว่ากระหม่อมเมตตาพระองค์แล้ว” ว่าเพียงเท่านั้น เหวินหยวนก็ออกมาจากกระโจม ปล่อยให้พี่น้องร่วมสายเลือดจัดการเรื่องนี้กันเอาเองเมื่อเสียงหวีดร้องโหยหวนเงียบลง อดีตรัชทายาทของแคว้นก็ออกมาพร้อมกับศีรษะของน้องชาย กล่าวว่าให้นำไปมอบเป็นของขวัญให้กับพระสนมเฉิน“จากนี้ฝากแม่ทัพใหญ่จัดการด้วย”“อาจารย์ตงจะไม่ไปพบฝ่าบาทและฮองเฮาหรือขอรับ” บุรุษสวมหมวกยกยิ้มอ่อน“ข้าย่อมไป เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา คงต้องรอให้แคว้นโจวมีรัชทายาทองค์ใหม่ก่อน มิฉะนั้นสิ่งที่ข้าทำมาทั้งหมดจะสูญเปล่า” สองเอกบุรุษบังคับม้าเคียง
กระท่อมหลังเล็กตั้งอยู่โดดเดี่ยวในชานเมือง ห่างไกลผู้คนจนคิดว่าผู้อยู่อาศัยไม่กลัวโจรผู้ร้ายเลยหรืออย่างไร“มีผู้ใดอยู่ในเรือนหรือไม่ ข้ามาตามคำแนะนำของท่านหมอจ้าว”“เข้ามาก่อนเถิด” เสียงของบุรุษดังออกมาจากในเรือน ขาแกร่งจึงค่อยๆ ก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง เท่าที่สังเกตภายในเรือนไม่ได้มีของใช้มากมาย แต่มีสิ่งหนึ่งที่บ่งบอกตัวตนของคนผู้นี้เป็นอย่างดี“อาจารย์ตงหรือ” หมวกที่วางอยู่ เป็นสิ่งที่บอกว่าชายผู้นี้เป็นคนเดียว กับที่เขาเคยเจอในเรือนสกุลจ้าวทว่า…เพียงแค่บุรุษผู้นั้นหันหน้ามา เหวินหยวนก็แข้งขาอ่อน ทรุดนั่งลงกับพื้นทันที“อะ องค์รัชทายาท!!?”“เป็นข้าเอง ท่านสบายดีหรือไม่แม่ทัพชาง”“กะ กระหม่อมสบายดีพ่ะย่ะค่ะ เหตุใดพระองค์ถึง-”“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถิด ที่ท่านหมอจ้าวให้เจ้ามาที่นี่ คงเพราะเหลือบ่ากว่าแรงแล้วใช่หรือไม่” เมื่อได้ยินผู้สูงศักดิ์ว่า แม่ทัพหนุ่มก็รีบตั้งสติและเอ่ยเล่าเรื่องราวที่แคว้นโจวกำลังประสบให้อีกฝ่ายฟัง“ทหารที่กระหม่อมส่งไปติดตาม ถูกพวกมันฆ่าตายทั้งหมด จึงไม่รู้ว่าบัดนี้มันเคลื่อนพลมาถึงไหนแล้ว”“เจ้ามิต้องกังวลไป ข้ารู้ว่าพวกมันไปกบดานอยู่ที่ใด คราก่อนก็เป็นข้
ช่องทางแคบถูกสอดแทรกด้วยแท่งร้อน ทุกจังหวะที่ขยับเข้ามา ความจุกเสียดก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ฟันขาวกัดเข้าหากันแน่น หวังช่วยคลายความเจ็บที่เกิดขึ้นกลางกายสาว แต่ก็เพียงไม่นาน เพราะเมื่อแท่งทวนอันใหญ่เข้ามาจนสุด ความรู้สึกอึดอัดกลับมีมากกว่า“อะ อึดอัด! ท่านทำอันใดสักอย่างเถิด”“ย่อมได้ ข้าจะขยับให้เดี๋ยว
“ท่านแม่ เจินเอ๋อร์ ออกมาได้แล้วขอรับ” ได้ยินเสียงของแม่ทัพใหญ่ ทุกคนก็เบาใจ รีบออกจากที่ซ่อน“มะ ไม่ได้บาดเจ็บที่ใดใช่หรือไม่เจ้าคะ”“ข้ามิได้บาดเจ็บที่ใด ท่านพ่อเองก็ไม่ได้บาดเจ็บ” เหวินหยวนโอบประคองภรรยา คอยลูบแผ่นหลังบางเพื่อปลอบใจ“พวกเจ้าแยกย้ายกันไปพักเถิด ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว มิมีสิ่งใด
ชางเหวินหยวนได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ เมื่อน้องชายภรรยาเข้ามาเรียก ให้ไปช่วยประลองดาบเคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!“ฝีมือใช้ได้ทีเดียวนะ ซีฮัน” เอ่ยชมไป ก็วาดดาบฟาดฟัน เพื่อทดสอบเด็กหนุ่มไปด้วย“ข้าพัฒนาไปมากใช่หรือไม่ขอรับ”“ใช่ แต่หากจะชนะข้า คงต้องรออีกนาน”เคร้ง! ดาบในมือซีฮันตกลงกับพื้น ด้วยแรงฟาดฟันข
“ฮูหยินใหญ่เจ้าคะ คุณหนูลู่มาขอพบฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ”“อ่า เช่นนั้นเจ้าพานางไปที่สวนก่อนก็แล้วกัน ข้ารู้สึกไม่สบายท้อง”“เอ่อ ทางคุณหนูลู่แจ้งว่าจะนำของมาให้ท่านแม่ทัพด้วยเจ้าค่ะ” บ่าวชราค่อนข้างลำบากใจ ไม่อยากเอ่ยเรื่องนี้ต่อหน้าฮูหยินน้อยที่พึ่งแต่งเข้ามา“อาหยวน เจ้าไปรับแขกแทนแม่ก่อน ประเดี๋ยวแม่







