๖ ตกหลุมพลางคนเจ้าเล่ห์

ไม่จู่ ๆ เพราะเหตุใดในยามนี้เขามองนางอยู่ถึงมีภาพเหตุการณ์จากค่ำคืนนั้นทับซ้อนขึ้นมากัน

เซียนหยางชินอ๋องไม่พร่ำพูดให้เสียเวลา เขาพลันถอนอาภรณ์กระตุกผ้าคาดเอวออกทันที “ข้ามีเวลาไม่มากนักถอดเสื้อผ้าของเจ้าออกซะ”

!!!!

สีหน้าของนางย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด ฮั่วซูเม่ยตกใจไม่คิดว่าวิธีพิสูจน์ของบุรุษผู้หรือจะหมายความว่าเช่นนี้

“ข้าท้องอยู่ตาบอดหรือไรกัน!” น้ำเสียงหวานตะโกนตอบ

หัวใจดวงน้อยพลันเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ ทว่าฮั่วซูเม่ยกับนั่งแน่นิ่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับหรือลุกหนีจากไป สายตาของนางยังคงจับจ้องการกระทำของบุรุษตรงหน้าไม่วางตา

เพียงชั่วพริบตาเท่านั้นเซียนหยางพลันเปลือยเปล่าต่อหน้าสตรีผู้นี้โดนไร้ความเขินอาย

“นี่อย่างไรข้ากำลังพิสูจน์”

ตุบ!!

“เจ้าคนลามก!”

สุดท้ายแล้วความอดทนของนางก็ขาดผึงลง ฮั่วซูเม่ยคว้าหมอนโยนกระแทกใส่เซียนหยางด้วยความโมโห “ใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้!”

มุมปากหนาหยักยกขึ้นเล็กน้อย ยิ่งเห็นนางเดือดดาลโมโหแทบกระอักเลือดเช่นนี้เซียนหยางยิ่งนึกสนุก

“ไฉนคุณหนูฮั่วยังไม่คุ้นชินอีก”

เขาพลางก้าวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้านาง “ค่ำคืนนั้นทั้งข้าและคุณหนูต่างเปลือยเปล่าทั้งคู่มิใช่หรือ”

จู่ ๆ ผู้ที่เขินอายจนใบหน้าเห่อร้อนก็คือฮั่วซูเม่ย

“หุบปากซะ!” นางขึ้นเสียงไม่พอใจ

เซียนหยางยังคงไล่ต้อนกระต่ายน้อยตกหน้า “ว่าให้ง่ายเชื่อฟังที่ข้าพูดไม่ได้หรือคุณหนู”

“ถุ้ย! ข้าฟังแล้วจะอ้วก”

“เป็นคุณหนูที่เลือกเอง”

สายตาคมกริบเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวเยือกเย็นทันที เซียนหยางพุ่งตรงเข้าไปผลักเรือนร่างของนางให้นอนราบลงไปกับเพียงขณะเดียวกันก็ระมัดระวังท้องของนาง

“เจ้าคนถ่อย!”

ฮั่วซูเม่ยร้องตกใจ มือทั้งสองข้างของนางพลางถูกจับรวบขึ้นเหนือหัวไม่สามารถขัดขืนหรือต่อกรได้

“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้”

“ปล่อยหรือ…รอประเดี๋ยวเถอะ”

เซียนหยางไล่สายตามองตั้งแต่เนินอกที่ดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นจากคราวก่อนก่อนที่จะหยุดอยู่ที่หน้าท้องนู้นของนาง “ข้าจะเบา” น้ำเสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้น

ฮั่วซูเม่ยรู้แล้วว่านางคงหมดหนทางหนีได้

“รีบทำแล้วรีบไปให้พ้นหน้าข้าซะ!”

“หึ!” มุมปากหนายักยิ้มร้าย

แม้ค่ำคืนนั้นจะผ่านพ้นมาหลายเดือนแล้วอย่างไร เสมือนว่าภาพในห้วงความทรงจำของเซียนหยางยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจลืมไปด้

กลิ่นกายหอมมิต่างจากดอกไม้

ผิวขาวเนียนนุ่มนิ่มมิต่างจากเด็ก

รูปโฉมอรชรเย้ายวน…

เซียนหยางจดจ้องริมฝีปากอวบอิ่มอยู่ครู่หนึ่งก็จะโน้มใบหน้าเข้าไปประกบจูบสอดแทรกลิ้นร้อยเข้าไปในโพรงปากหวาน

“อื้มม…!!”

นางกลับปิดปากขัดขืนไม่ยอมให้บุรุษผู้นี้ได้รุกล้ำแต่กลับต้องไปพ่ายแพ้เพียงชั่วอึดใจ เมื่อถูกขบกัดริมฝีปากจนพลันได้กลิ่นคาวเลือด

เป็นหมาหรือไร!

ฮั่วซูเม่ยสบถด่าอยู่ภายในใจ

เซียนหยางมีสติดีและครบถ้วน เขารู้ตัวว่าตอนนี้กำลังทำอันใดอยู่

เขาประกบจูบสตรีใต้อย่างรุนแรงด้วยความหื่นกระหายจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบดังสนั่นก้อง ลิ้นร้อนไล่ต้อนตวัดดูดเลียอีกฝ่ายอย่างเอาแต่ในและในขณะที่เซียนหยางอาศัยจังหวะที่นางเริ่มคล้อยตามปลดเปลือยอาภรณ์ที่กีดขวางให้พ้นทาง

ฮั่วซูเม่ยหลับตาพริ้มแหงนหน้ารับจูบ “อื้ม..อือ…”

เพราะเหตุใดร่างกายนางถึงไม่ขัดขืนกัน!?

นางเป็นนายหญิงของโรงเตี๊ยมไป๋ชานก็จริงทว่ากลับไม่เคยร่วมหลับนอนกับบุรุษใดมาก่อนนอกจากเซียนหยางชินอ๋อง

“อื้มม! …จ๊วบ!”

เซียหยางผละจูบออกอย่างอ้อยอิ่งเกรงว่าสตรีใต้ร่างจะขาดอากาศหายใจเอาได้

ภายในใจของนางรู้สึกเสียดายเล็กน้อย ทว่าฮั่วซูเม่ยกลับไม่ได้ร้องเรียกอันใด นางพลางหอบหายใจถี่จนหน้าอกกระเพื่อมสั่นไหวไปตามจังหวะ

“คิดจะยั่วยวนข้าไปถึงเมื่อไหร่กัน”

“ข้าเปล่า!”

!!!!

อารมณ์ของเซียนหยางพลุ่งพล่านจนแทบจะคลั่ง

นางเอ่ยยังไม่ทันจบประโยค จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ว่ายอดปทุมทันของนางในตอนนี้กำลังถูกบุรุษผู้นี้ครอบครองดูดเม้มอย่าง เมามัน

“อะ…อ๊ะะ!” น้ำเสียงหวานสะดุ้งครวญครางออกมา

เซียนหยางควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้อีกต่อไป น้ำเสียงของนางที่เล็ดลอดออกมาเมื่อครู่ยิ่งกระตุกปลุกเร้าอารมณ์

ริมฝีปากหนาขบเม้มดูดยอดปทุมทันสีหวานเข้าปากอย่างหื่นกระหาย มืออีกข้างพลันออกแรงบีบนวดคลึงจนทะลักออกมาตามง่ามนิ้ว

นางเจ็บ…

และนางก็รู้สึกดีในคราเดียวกัน

ใบหน้าคนงามเหยเหความเสียวซ่าน ฮั่วซูเม่ยรู้สึกขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่าง

หากนางมีลูก..ลูกของนางจะดูดนมเช่นนี้ใช่หรือไม่

“อ๊ะ…อ๊ะเซียนหยาง!”

ฮั่วซูเม่ยหวีดร้องเสียงหลงสะดุ้งเมื่อจู่ ๆ บุรุษผู้นี้กับขบกัดยอดปทุมทันของนางจนฟันของขูดเข้าพลันรู้สึกเสียวสะท้านเล็กน้อย

“อื้มมม…” น้ำเสียงทุ้มครางแหบพร่าด้วยความพึงพอใจ

เซียนหยางชินอ๋องผละใบหน้าขึ้นมา สายตายังคงจดจ้องผลงานของตนเองที่กระทำกับหน้าอกอวบอิ่มของนางราวกับตีตราแสดงความเป็นเจ้าของไว้

“หึ! บุรุษพวกนั้นทำให้เจ้าเสียวซ่านได้เท่าข้าหรือไม่”

จู่ ๆ ในความคิดของเขาก็มีภาพของนางร่วมรักกับบุรุษผู้อื่นเขามาในหัว เซียนหยางไม่รู้ว่าในยามนี้ตนเป็นอันใดไปกันแน่

ฮั่วซูเม่ยได้ยินขมวดคิ้วไม่พอใจทันที

“ออกไปซะ!”

“ข้าถามแค่นี้โมโหแล้วหรือ”

“ท่านกำลังดูถูกข้า!” น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้น นางสบตาบุรุษตรงหน้าด้วยความจริงจัง

เซียนหยางชะงักเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นความรู้สึกวูบหนึ่งผ่านนัยน์ของสตรีใต้ร่าง “หากข้าพิสูจน์ได้ว่าบุตรในครรภ์ของเจ้าไม่ใช่ลูกข้า เมื่อถึงยามนั้นเจ้าได้กลายเป็นร่างไร้ลมหายใจแน่” เขาพลางเฉไฉพูดเรื่องอื่น

ยามนี้จะใช่หรือไม่ใช่อย่างไร

เขาก็ไม่อยากหยุดลงและลุกหนีไปได้ เซียนหยางรู้สึกปวดหนึบแก่นกายเหลือเกิน

ฮั่วซูเม่ยยกยิ้มเยาะ “เหอะ! กลัวว่าจะไม่ได้ร่วมรักกับข้าอย่างงั้นหรือ”

“เจ้า!”

“คิดว่าข้าโง่งมจนดูไม่ออกหรือไร”

นางไม่ได้โง่งมจนถึงขั้นปล่อยเนื้อปล่อยตัวตามอารมณ์ไป ฮั่วซูเม่ยวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว

นางทำกิจการจะยอมขาดทุนได้อย่างไร

พอได้ยินประโยคอวดดีของนาง อารมณ์ขุ่นเคืองในใจของเซียนหยางเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เสมือนว่าการกระทำอ่อนโยนที่แสดงออกกับนางเสมือนเป็นการอ่อนข้อให้นาง “ในสายตาของข้าเจ้าก็เป็นเพียงสตรีไร้ค่าผู้หนึ่งเท่านั้นคุณหนูฮั่ว”

เซียหยางชินอ๋องขยับตัวต่ำลง จับเรียวขาของนางยกขึ้นพาดเอวสอบไว้ก่อนจะสอดแทรกเข้าลึกขึ้น

งดงาม

กลีบดอกไม้ตรงหน้าไฉนถึงแรกแย้มงดงามได้เพียงนี้

เขากัดฟันกรอดด้วยความปวดหนึบ

“ช้าก่อน!” ฮั่วซูเม่ยมองเห็นการกระทำแล้วร้องตกใจ “เบาแรงได้หรือไม่”

“ข้าเคยทำรุนแรงกับเจ้าด้วยหรือ”