ลัทธินิยมสาวอ้วน (ไอดอลหนุ่มย้อนเวลาไปคลั่งรักสาวอ้วน)

ลัทธินิยมสาวอ้วน (ไอดอลหนุ่มย้อนเวลาไปคลั่งรักสาวอ้วน)

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-10-30
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
43บท
1.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ไอดอลหนุ่มที่บูชาสาวอ้วนจนตาย ได้เกิดใหม่ในยุคโบราณพร้อมภรรยาอ้วนที่น่ารักเกินต้าน เขาอยากบูชาสาวอ้วนทุกคน แต่หัวใจก็พ่ายแพ้ให้กับภรรยา…หรือสุดท้ายเขาต้องมีนางเพียงผู้เดียว? ไม่นะ! เขาเป็นของทุกคนนนนน *** “เจ้างดงามนัก ลี่เอ๋อร์ เจ้าเป็นเทพธิดาจำแลงใช่หรือไม่” ฟางหลินเฉินคุกเข่าลงตรงหน้าของภรรยาและกอดเอวกลมอวบอ้วนของนางไว้ “ท่าน..ท่านพี่” หลิวลี่อินมองไปรอบๆ นางกังวลว่าอาจมีคนเห็นพวกเขาแสดงความใกล้ชิดมากเกินไปเช่นนี้ และอาจถูกตำหนิ แต่รอบๆ กลับไม่มีผู้ใดเลย อีกทั้งประตูหน้าต่างของห้องโถงก็ถูกปิดมิดชิดเรียบร้อยแล้ว “เจ้าตัวหอมยิ่งนัก” เขาสูดดมกลิ่นดอกไม้แห้งจากตักของภรรยาอย่างหลงใหล “เอ่อ..ข้ากำลังเย็บถุงหอมอยู่เจ้าค่ะ จึงเตรียมดอกไม้หอมไว้บ้าง..หากท่านพี่ชอบ ข้าจะ..” “ข้าชอบ..แต่ชอบดมจากตัวเจ้ามากกว่า” ฟางหลินเฉินวนเวียนอยู่บนตักของภรรยา เขาค่อยๆ ลากปลายจมูกไปตามแนวพุงกลมของนางแผ่วเบา ไล่ขึ้นไปเรื่อยๆ “ท่าน..ท่านพี่..” หญิงสาวเสียงสั่น เพราะรู้สึกว่าเขากำลังแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาของนาง ***

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 คืนโกลาหล

結婚式の前日、婚約者の山崎哲也(やまざき てつや)が突然私に言った。

「結婚式を、一週間延期させてくれないか。急な出張が入ったんだ」

哲也の冷たい態度を見ていると、私は昨日の夜、彼の秘書から届いたラインが頭をよぎった。

【結婚式の前に、哲也さんと一緒に世界一周旅行に行きたいの。綾菜(あやな)さん、許してくれるよね?】

そう思いながら私は哲也の言うことを受け入れ、黙って結婚式をキャンセルした。

次の日、哲也と青木莉子(あおき りこ)は、エッフェル塔の下で熱く抱き合っていた。

私は一人で病院へ行き、お腹の子を堕ろした。

3日目、哲也と莉子は、ブルジュ・ハリファの大きな窓の前で肌を重ねていた。

私は哲也の母親の山崎久美子(やまざき くみこ)に、哲也とはもう二度と会わないと伝えた。

すると、「綾菜、哲也はきっと仕事が忙しいだけよ。

彼が帰ってきたら、私からきつく言っておくから。ちゃんとあなたに謝らせるわ」

そう言いながら、久美子は振り返りもせずに、意識をしてもらっているネイルに集中させていた。

久美子にしてみれば、私ひとりが騒いでも大したことではない。どうせお腹にはもう子供がいるのだから。

むしろ莉子の存在は、久美子にとって好都合なのだろう。

だって、莉子は私よりずっと前から、久美子のことを「お母さん」と呼んでいるのだから。

彼女にとって、籍も入れていない嫁の私は、ただの子どもを産むための道具、というわけだ。

それを見て、私は力なく笑うと、静かにその場をあとにした。

「もう、哲也と青木さんの好きにさせてあげることにしたんです」

だが、久美子は、私がそこを離れたことにまったく気づいていないようだった。

それどころか、私が何を言ったのかさえ、耳に入っていなかった。

「綾菜、哲也は社長なんだから、仕事上の付き合いだってあるのよ。

それもぜんぶ、あなたたちの将来のためなんだから。

あなたも分かってあげなきゃ。そうでなきゃ、莉子がいなくなっても、また次の女が出てくるだけ。いちいち怒ってたら体がもたないわ。

それに、あなたにはお腹に赤ちゃんがいるのよ。哲也以外に、誰があなたをもらってくれるっていうの?

これは、経験者からの助言よ」

久美子は一方的に話し続けていたけれど、私はもうとっくにその屋敷を出ていた。

そして、私は、そっと自分のお腹に手を当てた。

私をまるで鎖に繋がれた籠の鳥のように扱っているのも、子供がいるから、彼らは何をしても許されると思っているからだろう。

いくらもがいても、彼らの手からは逃れられないとでも思っているんだ。

でも、その彼らが頼りにしている鎖を、私は今まさに断ち切ろうとしている。

そう思いながら家に帰り、ベッドに横になって静かに泣いていると私は、いつの間にか眠りについてしまった。

夢うつつの中、哲也が帰ってきた。彼は私を優しく抱きしめると、ネックレスを取り出して私の首にかけてくれた。

「プレゼントだよ。気に入った?」

ネックレスに目をやると、それは確かにとても綺麗なものだった。

もし、莉子のインスタでこれと同じものを見ていなかったら、素直に喜べていたはずだ。

莉子のインスタには6つものネックレスが写っていて、哲也が私にくれたのは、その中で一番安く、莉子自身が一番気に入らないと言っていたものだった。

莉子はインスタのコメントで、友達とこんなやり取りをしていた。

【この360万円のネックレス、『サファイアの想い』のおまけなの。哲也さんが取っておけって言わなかったら、捨ててたかも】

そう。このネックレスは、2億円以上もする名匠の作品、「サファイアの想い」に付いてきた、ただのおまけなのだ。

私は黙ってネックレスを外した。

「青木さんへのおまけを、わざわざ私のために持ち帰ってくれるなんて。ご丁寧にどうも」

すると、背後にあった哲也の体が、ぴくりとこわばった。そして、彼の口調は一気に冷たくなった。

「ただの付き合いだ。そんな細かいこと気にするなよ」

それを聞いて、私も冷ややかに言った。

「ただ別に、そんなに気を遣ってもらわなくてもいいと思っただけよ。あなたが何をしようと、もう私には関係ないから」

その言葉に、哲也は怒りをあらわにした。

「もうすぐ結婚するっていうのに、どうしても事を荒立てたいんだな。

なんだ、結婚したくないのかよ」

私が妊娠する前、哲也は決してこんな話し方をしなかった。

でも今は、その言葉を聞けば、裏に隠れる本心がすぐに読めたのだ。

子供ができたんだから、大人しく言うことを聞いていればいい。

他に、こんな私をもらってくれる男なんているはずがない、とでも言いたいのだろう。

そう思うと私はカッとなって、すべてをぶちまけてやろうと思った。

しかし、先に哲也が荒々しくドアを閉める音が、部屋中に響き渡ったのだった。

次の日の朝。目を覚ますと、哲也がベッドのそばに座っているのが見えた。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
43
บทที่ 1 คืนโกลาหล
ท่ามกลางสายฝนตกพรำในค่ำคืน เรือนสีแดงสดที่ถูกตกแต่งคล้ายกับสถาปัตยกรรมโบราณแห่งหนึ่งกลับมีควันไฟลอยออกมาเป็นระยะแต่เดิมเรือนสีแดงสดหลังนี้ถูกตกแต่งด้วยโคมไฟแดงสลัวเย้ายวน แต่ยามนี้ทั่วบริเวณกลับมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากถนนที่ยังพอส่องให้เห็นบริเวณนี้เป็นถือว่าเป็นย่านคนรวย ผู้คนจึงต่างฝ่ายต่างอยู่ในพื้นที่บริเวณกว้างขวางของตัวเอง แม้จะมีควันไฟมากผิดปกติ แต่ก็ไม่มากพอให้เพื่อนบ้านรับรู้ชายหนุ่มตัวสูงคนหนึ่งกำลังอุ้มร่างของหญิงสาวอวบอ้วนออกมาวางที่สนามหญ้าของเรือนสีแดง รูปร่างเขาดูสูงโปร่งแต่กลับเต็มไปด้วยมัดกล้าม แม้สายฝนจะน้อยนิดจนไม่สามารถทำให้เส้นผมเปียกได้ทั้งหัว แต่เขากลับเปียกชุ่มไปทั้งตัว เหมือนเขาจะตั้งใจราดน้ำใส่ตัวเองมากกว่าเมื่อเขาวางร่างสาวอวบลง เขาก็วิ่งกลับเข้าไปในเรือนสีแดงอีกครั้ง ไม่นานเขาก็อุ้มหญิงสาวอวบอ้วนอีกคนออกมาวางนอกสนาม และวิ่งเข้าไปช่วยคนต่อไป เขาทำเช่นนี้จนอุ้มหญิงสาวคนที่ห้าออกมาวางที่สนาม เรือนสีแดง เปลวเพลิงก็เริ่มลุกไหม้ออกมานอกตัวอาคาร แต่ชายหนุ่มคนนั้นยังคงวิ่งกลับเข้าไปช่วยหญิงสาวคนต่อไปเมื่อเริ่มมีเปลวไฟ ผู้คนรอบบริเวณก็เริ่มสังเกตเห็นถึงความผิดป
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ท่านอ๋องฉินกวง
ฟางหลินเฉินรู้ตัวอีกที เขาก็พบว่าตัวเขาถูกผูกมัดไว้กับบางสิ่งที่ทั้งเย็นและนุ่มมาก แต่เขาไม่เห็นสิ่งใดมัดเขาทั้งสิ้น และไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่สามารถหลุดออกไปได้ เขามองไปรอบๆ และพบกับบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง ชายผู้นั้นคล้ายอายุมากแล้ว แต่กลับยังคงงดงามยิ่งกว่าสตรี ใส่ชุดโบราณรุ่ยร่ายสีดำมืดมิด ในมือถือพู่กันสีทองกำลังนั่งขีดเขียนบางอย่างในพื้นที่ว่างเปล่า และด้านข้างของบุรุษรูปงามนั้นยังมีกระจก หรือจะเรียกให้ถูกคือแอ่งน้ำที่ใสและนิ่งมากจนแทบไม่มีอะไรกระเพื่อม“เอ่อ..คุณครับ” ฟางหลินเฉินเอ่ย“อืม..มาแล้วหรือ” ชายรูปงามตอบโดยไม่มองหน้าเขา“ช่วยแก้มัดได้ไหม ถ้าคุณ..อยากได้เงิน ผมพอมี..แต่ถ้าอยากได้ร่างกาย ..ผมให้ได้มากสุดแค่หอมแก้ม”“...”“ผมสาบานว่าจะไม่บอกใคร” ฟางหลินเฉินพยายามต่อรอง เขาคิดว่าตัวเองถูกแฟนคลับประหลาดที่ใส่ชุดคอสเพลย์จับตัวมาเรียกค่าไถ่ หรือไม่ก็หลงใหลเขาจนทนไม่ได้จึงทำเช่นนี้“สาบานหรือ? ..เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไม่พูด?” ในที่สุดบุรุษงดงามก็เงยหน้ามองเขา“ผมไม่พูดแน่นอน” ฟางหลินเฉินรีบยืดยกรับคำ ทั้งที่ในใจคิดไว้ว่าถ้าหลุดออกไปได้จะต้องรีบแจ้งตำรวจให้มาจับคนโรคจิตนี่ให้เร็
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 ลืมตาพบสาวงาม
ฟางหลินเฉินลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเขานอนอยู่ในห้องที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าม่านสีแดงเต็มไปหมด แม้แต่แสงไฟสลัวในห้องก็ยังเป็นสีแดงจางๆ เขากะพริบตาเพื่อไล่ความง่วงงุน แต่ไม่ทันไรเขาก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้เบาๆ เสียงนั้นไพเราะยิ่งเขาหันไปตามเสียงสะอื้นที่พยายามปกปิดไว้ ทันใดหัวใจของฟางหลินเฉินก็เต้นรัวราวกับจะกระดอนออกมาข้างนอกให้ได้ เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบกับความงดงามบาดลึกลงในใจเช่นนี้“..นางฟ้า” เสียงของเขาแหบพร่าสั่นรัว คล้ายเขาละเมอออกไปโดยไม่รู้ตัวหญิงสาวในชุดแดงเงยหน้าขึ้นมาสบตาฟางหลินเฉิน ท่าทางของนางคล้ายตกใจและนึกไม่ถึงอยู่หกส่วน แต่อีกสี่ส่วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวชั่วขณะที่สายตาของฟางหลินเฉินสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น โลกทั้งใบพลันหยุดนิ่ง สรรพเสียงรอบข้างเหมือนถูกกลืนหายไปในลมหายใจติดขัดของสตรีตรงหน้าผีเสื้อนับพันเริ่มโบยบินในท้องของเขา ทุกอย่างรอบตัวลอยละล่องดั่งหมอกยามเช้า เขามองเห็นรายละเอียดทุกอย่างในตัวนางที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นดวงตาผลซิ่ง[1]กลมโตเป็นประกายของนาง เขารู้สึกว่ากำลังจ้องมองดาวที่สว่างสดใสที่สุดในท้องฟ้ายามค่ำคืน คราบน้ำตาเล็กๆ ที่มุมหางตากลมทำให้เขารู
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 ไร้สิ่งป้องกัน (NC)
หญิงสาวไม่ประสาที่ได้แต่ตัวสั่นพยายามรับมือบุรุษหิวโหย แต่ก็ถูกเขากลืนกินลิ้นของนางอีกครั้ง เขาทั้งกัดทั้งดูดดื่ม สองมือใหญ่ก็คว้าคลึงอกอิ่มของนาง สอดมือเข้าไปด้านในตู้โตวและใช้ปลายนิ้วลูบรอบๆ ยอดอกจนนางตัวสั่นครวญครางผ่านริมฝีปากที่เขายึดครองฟางหลินเฉินพึงพอใจมาก เขายอมปล่อยริมฝีปากระเรื่อให้นางได้หอบหายใจ เลื่อนลงมาดูดเม้มที่คอนุ่มนิ่ม หญิงสาวตัวกลมยังไม่ทันหายใจได้ถึงท้องเขาก็เลื่อนลงมาดื่มยอดถันผ่านตู้โตว“อ๊ะ..!” เสียงหวานครางตกใจเพราะไม่เคยถูกล่วงเกินมากเพียงนี้มาก่อน นางยกมือสั่นขึ้นมาปกปิดเสียงน่าอาย แต่ไม่อาจกลั้นทนความเสียวซ่านที่เขาเลียจนตู้โตวของนางเปียกชุ่มมือใหญ่ข้างหนึ่งเอื้อมมาดึงมืออวบของนางเพราะอยากได้ยินเสียงไพเราะ ทั้งที่อีกมือยังคงบีบยอดถันของนางและยังคงลิ้มเลียยอดชมพูอีกข้างของนางอย่างหิวกระหาย“อืม..คนงาม..ครางหน่อย เสียงคุณเพราะมาก ยังกับเสียงนางฟ้าเลย” เขาขอร้องเสียงแหบพร่าหญิงสาวใต้ร่างของเขาตัวสั่นระริกหอบกระเส่าอย่างน่าสงสาร แต่ฟางหลินเฉินกลับกระตุกเชือกผูกตู้โตวของนางเพื่อเปิดเผยอกอวบ เมื่อเขาดึงตู้โตวของนางออก ชายหนุ่มถึงกับหยุดหายใจซาลาเปาลูกใหญ่ตรงห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 เริ่มใหม่อีกครั้ง (NC)
ฟางหลินเฉินยอมปล่อยมือจากขาอวบ ก้มลงมาจูบดูดดื่มลิ้นแดงน่ารัก และกอดไหล่เนียนของนางเอาไว้แน่น ระหว่างที่เขาฝังแท่งหยกร้อนเสียดสีแผดเผาร่องฉ่ำน้ำเสียงเตียงดังสนั่นตามแรงกระแทกของชายหนุ่ม เขาก้มลงไปกัดไหล่นวลฝังเขี้ยวของเขาลงในเนื้อแน่นสุดแรง ขยับสะโพกของเขาขึ้นลงอย่างเร็วเร่ง ในที่สุดความสุขล้นปรี่ก็ปลดปล่อยใส่ธารน้ำคับแคบของหญิงสาว เขาคำรามออกมาผ่านเนื้อนุ่มที่กัด ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเพราะการปลดปล่อย สองมือใหญ่กอดร่างแน่นนิ่มไว้ แม้จะไปถึงยอดเขาแล้วแต่ฟางหลินเฉินยังคงขยับนวดคลึงแท่งหยกร้อนของเขาเบาๆ เพื่อคงระยะเวลาแห่งความสุขสันต์ไว้ให้นานขึ้น เมื่อเขารีดนมขาวขุ่นของตัวเองออกมาจนแทบทุกหยด ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวสั่นเทาใต้ร่างของเขา เขาคาดว่าจะได้เห็นสีหน้าสุขสมแต่กลับเห็นเพียงใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด นางกัดริมฝีปากตัวเองไว้แรงจนแทบห้อเลือด“แม่นาง!” เขารีบชันศอก เอื้อมมือออกไปแตะริมฝีปากสีชาด “อย่ากัด..อย่ากัดตัวเอง เจ็บมากใช่ไหม..หายใจ อย่ากัดตัวเอง” เขาใช้นิ้วโป้งดึงริมฝีปากล่างของนางเบาๆ “ดี..เด็กดี” เขาเอ่ยชื่นชม เมื่อนางยอมอ้าปากหอบหายใจอย่างเชื่อฟัง
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 เข้าหอกับฮูหยิน (NC)
“เจ้าชื่ออะไร” ฟางหลินเฉินโยนผ้าแพรทิ้งและก้มลงมาจุมพิตริมฝีปากของหญิงสาว เอ่ยถามเรื่องสำคัญ ทั้งที่ปกติเขาจะไม่ถามชื่อของใครเวลาทำเรื่องพวกนี้ แต่นางฟ้าตรงหน้าทำให้เขาอดใจไม่ได้จริงๆ เขาอยากรู้จักนางมากขึ้น“ข้า..คือ ท่านไม่รู้หรือ” หญิงสาวมองเขาและขมวดคิ้วด้วยความไม่แน่ใจ เขาไม่รู้จักชื่อของนางจริงหรือ“หือ?..” เขายังคงถูริมฝีปากไปมาแผ่วเบาบนริมฝีปากของนางอย่างหลงใหล“ข้า หลิวลี่อิน[1]เจ้าค่ะ” นางได้แต่คิดว่าเขาอาจกำลังสับสน“อือ ไพเราะจัง เหมือนเสียงของเจ้าเลย” เขาพูดและแนบจุมพิตลงไปบนปากระเรื่อแรงๆ หนึ่งครั้ง “เอ่อ..ขอบ..ขอบคุณเจ้าค่ะ” หญิงสาวใบหน้าแดงก่ำกับคำชื่นชมนั้น นางคิดว่าเขารังเกียจนางมาโดยตลอด ที่แท้เขาทั้งอ่อนโยนและชื่นชมนาง หรือเขาเพียงกลั่นแกล้ง นางไม่อาจรู้ แต่รู้เพียงยามนี้ในอกของนางสุขสมมากล้นด้วยความอบอุ่น เท่านี้ก็เพียงพอ“ข้าจะเบามือ เราลองกันใหม่อีกครั้งนะ ข้าสัญญาจะทำให้เจ้ารู้สึกดี ไม่เจ็บปวดอีก” ฟางหลินเฉินเงยหน้าขึ้นมามองสบตากลมโตคล้ายผลซิ่ง[2]ของหลิวลี่อิน “ลองใหม่..อะไรเจ้าคะ” นางถามด้วยความไร้เดียงสา“ฮึ..ก็..” เขาจับมืออวบอ้วนของหญิงสาวลงไปบีบคลึงแท่งห
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 ไม่มีรอบสาม (NC)
ฟางหลินเฉินเป็นบุรุษที่ผ่านสมรภูมิบนเตียงมามาก วันนี้เขายอมรับกับตัวเองว่าหญิงสาวใต้ร่างคนนี้ ถูกใจเขาไปเสียทุกอย่าง แม้แต่ยามที่นางควบคุมตัวเองไม่อยู่ สุขสมจนหน้าแดงก่ำสายตาเหลือกกลับ นางยังคงดูน่ารัก ขณะที่นางคว้าจับผ้าปูที่นอนไว้แน่น สองมืออวบของนางก็ยังน่ามองสำหรับเขา“อ้า..อา ไม่..ไม่..อ้า!” หลิวลี่อินรู้สึกใกล้ลอยไปถึงขอบฟ้าทุกขณะ ความร้อนแรงของสัมผัสที่สอดประสานกันแผดเผาราวกับเปลวไฟที่ลุกโชน นางแทบจะหยุดหายใจเมื่อเขากัดที่ข้อเท้าและกระทุ้งเข้ามาในตัวนางลึกสุดครั้งแล้วครั้งเล่าฟางหลินเฉินรู้สึกถึงการบีบรัดในช่องแคบ เขาจึงขยับสะโพกให้เร็วขึ้นและแรงขึ้น จนตัวเขาเองก็ใกล้ถึงจุดระเบิดความเสียวซ่านเพราะนางบีบแน่นเหลือเกิน แต่ยังคงพยายามอดทนเพื่อพานางฟ้าแสนน่ารักไปให้ถึงยอดเมฆาเสียก่อน“อ๊ะ อ้า ๆ ๆ....” เสียงกรีดร้องอย่างไร้สติดังออกมา สายน้ำแห่งความสุขสันต์พุ่งกระแทกตัวของเขาและแตกออกราวกับน้ำพุคลั่ง หญิงสาวร่างอวบอ้วนตัวสั่นสะท้าน แอ่นอกขึ้นและหลับตาแน่นกัดฟัน ปลายเท้าของนางสั่นอย่างรุนแรงคล้ายไม่อาจควบคุมใกล้ริมฝีปากของเขาฟางหลินเฉินแทบคลั่งเมื่อสายน้ำรักของนางพรั่งพรูออกมาจากช่อ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 แต่งภรรยาแล้ว
หลังจากนั้น แม้หลิวลี่อินจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ตอบคำถามของเขา เล่าความจริงให้เขาฟัง เขาถามซ้ำๆ หลายครั้ง แต่ก็ยังได้คำตอบเดิม ที่แท้..เขาตายไปแล้วจริงๆ และที่นี่เขาเพียงอยู่ในร่างผู้อื่น!หลิวลี่อินเล่าว่านางกำลังจะแต่งงานให้กับคุณชายน้อยฟางหลินเฉิน บุรุษผู้มีชื่อและหน้าตาเหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยน แต่ชายผู้นั้นเจ็บแค้นใจที่จะได้แต่งงานกับหญิงสาวน่าเกลียดเช่นหลิวลี่อิน เขาจึงชิงดื่มยาพิษฆ่าตัวตาย แต่ถึงแม้ศพของคุณชายน้อยฟางจะตัวเย็นชืด หลิวลี่อินก็ยังต้องแต่งเข้าจวนฟางอยู่ดี เดิมทีนางคิดว่าจะฆ่าตัวตายตามสามี แต่ระหว่างที่นางกำลังหวาดกลัวอยู่ข้างเตียง เขากลับลืมตาขึ้นมา และทุกอย่างก็เลยเถิดจนถึงขั้นนี้ฟางหลินเฉินนั่งอยู่ปลายเตียงและมองหลิวลี่อินเล่า นางทั้งหวาดหวั่นและน่าสงสาร สตรีงดงามเช่นนี้ แต่เจ้าโง่คุณชายฟางอะไรนั่นกลับบอกว่าน่าเกลียด ถึงขั้นฆ่าตัวตายเพื่อหนีงานแต่ง เขารู้สึกทั้งโกรธและรังเกียจยิ่งนัก“มานี
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 สิ่งสำคัญคือความมั่งมี
ฟางหลินเฉินพาเสี่ยวตงเดินไปตามถนนยามเช้าที่แสนวุ่นวาย ผู้คนในยุคโบราณต่างต้องตื่นเช้าเพื่อจะรีบทำงานรักษาชีวิต แต่ถึงแม้จะมีคนเดินผ่านไปมามากมาย ก็ไม่มีฝูงชนวิ่งเข้ามาเบียดเพื่อขอลายเซ็นเขาอีกต่อไปชายหนุ่มรู้สึกดีมากที่ได้เดินบนถนนอย่างสบายอารมณ์เช่นนี้ ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้วที่เขาไม่ได้เดินท่ามกลางถนนสาธารณะอย่างอิ่มเอม อาจตั้งแต่ที่เขาเดบิวต์กับวงไอดอลของเขา ถึงจะแลกมาด้วยความใฝ่ฝันและเงินทองชื่อเสียง แต่เขาก็ขาดอิสรภาพเช่นนี้ไม่รู้ว่ายามนี้จะมีเพื่อนๆ ในวงคิดถึงเขาหรือเสียใจจริงๆ ที่เขาตายไปแล้วหรือไม่ แต่เขาก็ยังดีใจที่ได้ออกมาใช้ชีวิตอิสระ ไม่ต้องคอยระวังว่าความต้องการของเขาจะทำให้ชื่อเสียงของวงเสื่อมเสีย ฟางหลินเฉินเดินชื่นชมอาคาร ถนน และรูปแบบการใช้ชีวิตของคนยุคนั้นอยู่นานมาก ในที่สุดเสี่ยวตงเป็นฝ่ายเดินไม่ไหว เขาจึงพาเด็กรับใช้เข้าไปนั่งพักในร้านน้ำชาแห่งหนึ่งท่ามกลางความวุ่นวาย ฟางหลินเฉินเห็นชายคนหนึ่งใส่เ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 เข้าหอนางโลมหลังงานแต่ง
ตกค่ำ ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท ฟางหลินเฉินก็ลากเสี่ยวตงไปยังหอนางโลมที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวง เขาเพียงก้าวเท้าเข้าไปก็มีหญิงสาวหลายคนวิ่งเข้ามาหาและร้องทักทายราวกับสนิทสนมกันมาก เขารู้ได้ทันทีว่าเจ้าของร่างก็คงมาที่นี่บ่อยๆ ในห้องรับรองพิเศษที่ฟางหลินเฉินจ่ายทองคำไปสองแท่งเพื่อความเป็นส่วนตัว มีหญิงสาวมากกว่าสิบคนมายืนเรียงให้เขาเลือก หรือถ้าตามที่แม่เล้าบอก เขาสามารถเลือกได้ทุกคน แต่กลับมีเพียงหญิงสาวเอวบางร่างเล็ก เขาจึงขมวดคิ้วและถอนหายใจ“เสี่ยวตง มานี่สิ” “ขอรับนายน้อย” เสี่ยวตงก้มหน้าลง เอียงหูไปใกล้คุณชาย เมื่อนายน้อยพูดบางอย่าง เสี่ยวตงก็ขมวดคิ้วลำบากใจ เขาหน้าแดงเขินอาย แต่ก็ยอมออกไปบอกความต้องการของนายน้อยให้แม่เล้าฟังไม่นานสาวๆ ในห้องก็ถูกแม่เล้าเรียกตัวกลับ และส่งสาวสวยแบบที่คุณชายน้อยฟางต้องการเข้ามาในห้องส่วนตัว หญิงสาวร่างอวบมีน้ำมีนวลสี่คนเดินเหนียมอายเข้ามา ต่างส่งสายตา
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status