ลัทธินิยมสาวอ้วน (ไอดอลหนุ่มย้อนเวลาไปคลั่งรักสาวอ้วน)

ลัทธินิยมสาวอ้วน (ไอดอลหนุ่มย้อนเวลาไปคลั่งรักสาวอ้วน)

last updateLast Updated : 2025-10-30
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
43Chapters
1.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ไอดอลหนุ่มที่บูชาสาวอ้วนจนตาย ได้เกิดใหม่ในยุคโบราณพร้อมภรรยาอ้วนที่น่ารักเกินต้าน เขาอยากบูชาสาวอ้วนทุกคน แต่หัวใจก็พ่ายแพ้ให้กับภรรยา…หรือสุดท้ายเขาต้องมีนางเพียงผู้เดียว? ไม่นะ! เขาเป็นของทุกคนนนนน *** “เจ้างดงามนัก ลี่เอ๋อร์ เจ้าเป็นเทพธิดาจำแลงใช่หรือไม่” ฟางหลินเฉินคุกเข่าลงตรงหน้าของภรรยาและกอดเอวกลมอวบอ้วนของนางไว้ “ท่าน..ท่านพี่” หลิวลี่อินมองไปรอบๆ นางกังวลว่าอาจมีคนเห็นพวกเขาแสดงความใกล้ชิดมากเกินไปเช่นนี้ และอาจถูกตำหนิ แต่รอบๆ กลับไม่มีผู้ใดเลย อีกทั้งประตูหน้าต่างของห้องโถงก็ถูกปิดมิดชิดเรียบร้อยแล้ว “เจ้าตัวหอมยิ่งนัก” เขาสูดดมกลิ่นดอกไม้แห้งจากตักของภรรยาอย่างหลงใหล “เอ่อ..ข้ากำลังเย็บถุงหอมอยู่เจ้าค่ะ จึงเตรียมดอกไม้หอมไว้บ้าง..หากท่านพี่ชอบ ข้าจะ..” “ข้าชอบ..แต่ชอบดมจากตัวเจ้ามากกว่า” ฟางหลินเฉินวนเวียนอยู่บนตักของภรรยา เขาค่อยๆ ลากปลายจมูกไปตามแนวพุงกลมของนางแผ่วเบา ไล่ขึ้นไปเรื่อยๆ “ท่าน..ท่านพี่..” หญิงสาวเสียงสั่น เพราะรู้สึกว่าเขากำลังแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาของนาง ***

View More

Chapter 1

บทที่ 1 คืนโกลาหล

圈裡所有好友都知道,蘇雨眠愛慘了江易淮。

愛到沒有自己的生活,沒有自己的空間,恨不得一天二十四小時圍著他轉。

每次分手不到三天,又會乖乖回來求復合。

天底下誰都可能把「分手」兩個字說出口,唯獨她蘇雨眠不會。

江易淮摟著新歡進來的時候,包廂詭異地安靜了五秒。

蘇雨眠剝橘子的動作頓住,「怎麼都不說話?看我幹什麼?」

「眠眠……」好友投來擔憂的目光。

江易淮卻若無其事地摟著女人,徑直坐到沙發上,「生日快樂,程子。」

明目張膽,若無其事。

蘇雨眠起身,程周過生日,她不想鬧得太難看。

「我去趟洗手間。」

關門的時候,她聽見裡面已經聊開——

「江哥,雨眠姐在呢,我不是提前通知你了嗎?怎麼還把人帶來?」

「就是!淮子,這次你太過分了。」

「不影響。」江易淮鬆開女人纖細的腰肢,給自己點了根菸。

升騰的白霧中,眉目含笑。

像個遊戲人間的浪蕩客。

剩下的話,門關上了,蘇雨眠沒聽到。

她平靜地上完洗手間,補妝的時候,看著鏡子裡的自己,突兀地勾了勾唇。

「真難看。」

活得難看。

蘇雨眠深吸口氣,心裡暗暗做了決定。

可返回包廂,推開門看到的一幕,還是讓她忍不住攥緊門把,險些破防。

江易淮正貼上女人嬌嫩的唇,口水沾濕了兩人中間的紙巾。

周圍大笑起鬨——

「靠!還是淮子會玩!」

「貼上了!貼上了!」

「氣氛都烘托到這兒了,給大家親一個唄!」

蘇雨眠握著門把的手在顫抖。

這就是她愛了六年的男人,此時此刻,她只覺得諷刺。

「喂,別玩了……」有人小聲提醒,並示意門口。

眾人齊刷刷看過來。

「眠、眠眠,你回來了?大家鬧著玩的,你別介……」

江易淮卻打斷了他的解釋,淡淡看過來:「雨眠,正好你今天也在,我們就把話說開了。」

「嗯,你說。」

「這些年來來回回挺沒勁的,我們之間也早淡了。」

蘇雨眠攥緊手指,指甲陷進掌心,可她卻彷彿感覺不到疼。

呵,六年的感情,最終換來一句「淡了」。

「熙熙是個好女孩,我想給她個名分。」

蘇雨眠麻木地點了點頭:「好。」

「雖然咱倆分了,但還是朋友,以後在京城有什麼困難,還是可以找我。」

「不用了,」蘇雨眠扯出一抹笑,很輕,「既然分了,就斷得乾淨點,對人家姑娘也公平。」

江易淮挑眉,似乎有些驚訝。

「程子,」蘇雨眠看向今天的主角程周,「生日快樂。大家玩得開心,我先走了。桌上那盤橘子我剝的,大家吃了吧,別浪費。」

江易淮不愛吃水果,橘子除外。

但他嘴刁,要把每一瓣上的白絲挑乾淨才肯吃。

這些年為了讓他每天吃一個水果補充維生素,蘇雨眠都是剝好了、又撕乾淨白絲,放在盤子裡擺好送到他面前。

江易淮高興的時候,會摟著她親暱地撒嬌:「我女朋友也太好了,怎麼這麼賢慧呢?」

「是想被我娶回家嗎?」

他一直都知道她想要什麼,卻從來不提要給。

江易淮:「我讓司機送你。」

「不用,我叫了車。」

程周:「雨眠姐,我送你到門口。」

蘇雨眠擺手謝絕,轉身離開。

「江哥,你看這鬧得……我感覺雨眠姐這次真的生氣了。」

「不至於,不至於。」

「就是!他倆鬧過多少次了?哪回她蘇雨眠不是過幾天又乖乖回來,下次聚會又跟沒事人一樣。」

「這次我賭五天。」

「我賭六天。」

江易淮看了眼沒有關上的包廂門,笑得冷淡:「我賭三個小時,她又會回來找我。」

「得,江哥穩贏,全世界都知道蘇雨眠愛他愛得發狂。」

「唉,你們說怎麼就沒有一個女人對我這麼死心塌地呢?」

「就你?趕快滾吧!」

「哈哈哈……」

……

回到別墅,已經凌晨。

蘇雨眠花了半個小時收拾行李。

她在這裡住了三年,如今要帶走的一只小箱子就能裝下。

衣帽間裡那些沒穿過的大牌成衣,還有那些沒戴過的珠寶首飾,她通通沒動。

唯一覺得可惜的就是那一牆的專業書。

不過還好,內容都在她腦子裡了,載體也就沒那麼重要。

目光掃過梳妝台,蘇雨眠走過去拉開抽屜。

裡面放著一張支票,整整五千萬。

支票下面壓著一份文件——《東郊72號3-5地塊轉讓合約》。

雖然是郊外,但保守估計也值兩千萬。

兩樣東西江易淮都簽了字,是之前兩人鬧分手的時候江易淮就撂下的,一直放在抽屜裡。

他篤定了蘇雨眠不敢收,因為收了,這段關係就徹底結束了。

六年換七千萬?

蘇雨眠突然覺得也不算虧。

有幾個女人的青春耗損費能拿到這麼多?

她把兩樣東西都裝進包裡。

人都給了,為什麼不要?

感情沒了,至少還有錢。

她又不是霸總文學裡視金錢如糞土的傻白甜女主。

「喂,清潔公司嗎?接不接急件?」

「……對,大掃除,我加錢。」

蘇雨眠把鑰匙留在玄關,坐上計程車,直奔閨蜜家。

路上,清潔阿姨再次打電話來確認——

「小姐,你這些東西都不要了嗎?」

「嗯,你看著處理吧。」

說完掛斷電話。

江易淮到家的時候已經下半夜,清潔早就收拾完離開了。

身上刺鼻的香水味薰得他頭疼,扯鬆領口,打算在沙發上坐坐,結果就這麼睡了過去。

第二天醒來,廚房傳出熟悉的碗盤碰撞聲。

他掀開毛毯坐起來,一邊揉太陽穴,一邊伸手去拿水杯。

沒想到摸了個空,他手頓在茶几上方。

隨即又扯了扯嘴角,人都回來了,毛毯也蓋了,不給他準備醒酒茶?

這種「不徹底的對抗」這麼多年還沒玩膩?呵……

江易淮起身:「你今天最好……」

「少爺,你醒了?」

「王媽?」

「您先洗漱,再等個兩分鐘就可以吃早餐了。對了,睡著不冷吧?我開了暖氣,覺得不放心,又給加了一條毛毯。」

「……嗯。」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
43 Chapters
บทที่ 1 คืนโกลาหล
ท่ามกลางสายฝนตกพรำในค่ำคืน เรือนสีแดงสดที่ถูกตกแต่งคล้ายกับสถาปัตยกรรมโบราณแห่งหนึ่งกลับมีควันไฟลอยออกมาเป็นระยะแต่เดิมเรือนสีแดงสดหลังนี้ถูกตกแต่งด้วยโคมไฟแดงสลัวเย้ายวน แต่ยามนี้ทั่วบริเวณกลับมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากถนนที่ยังพอส่องให้เห็นบริเวณนี้เป็นถือว่าเป็นย่านคนรวย ผู้คนจึงต่างฝ่ายต่างอยู่ในพื้นที่บริเวณกว้างขวางของตัวเอง แม้จะมีควันไฟมากผิดปกติ แต่ก็ไม่มากพอให้เพื่อนบ้านรับรู้ชายหนุ่มตัวสูงคนหนึ่งกำลังอุ้มร่างของหญิงสาวอวบอ้วนออกมาวางที่สนามหญ้าของเรือนสีแดง รูปร่างเขาดูสูงโปร่งแต่กลับเต็มไปด้วยมัดกล้าม แม้สายฝนจะน้อยนิดจนไม่สามารถทำให้เส้นผมเปียกได้ทั้งหัว แต่เขากลับเปียกชุ่มไปทั้งตัว เหมือนเขาจะตั้งใจราดน้ำใส่ตัวเองมากกว่าเมื่อเขาวางร่างสาวอวบลง เขาก็วิ่งกลับเข้าไปในเรือนสีแดงอีกครั้ง ไม่นานเขาก็อุ้มหญิงสาวอวบอ้วนอีกคนออกมาวางนอกสนาม และวิ่งเข้าไปช่วยคนต่อไป เขาทำเช่นนี้จนอุ้มหญิงสาวคนที่ห้าออกมาวางที่สนาม เรือนสีแดง เปลวเพลิงก็เริ่มลุกไหม้ออกมานอกตัวอาคาร แต่ชายหนุ่มคนนั้นยังคงวิ่งกลับเข้าไปช่วยหญิงสาวคนต่อไปเมื่อเริ่มมีเปลวไฟ ผู้คนรอบบริเวณก็เริ่มสังเกตเห็นถึงความผิดป
Read more
บทที่ 2 ท่านอ๋องฉินกวง
ฟางหลินเฉินรู้ตัวอีกที เขาก็พบว่าตัวเขาถูกผูกมัดไว้กับบางสิ่งที่ทั้งเย็นและนุ่มมาก แต่เขาไม่เห็นสิ่งใดมัดเขาทั้งสิ้น และไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่สามารถหลุดออกไปได้ เขามองไปรอบๆ และพบกับบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง ชายผู้นั้นคล้ายอายุมากแล้ว แต่กลับยังคงงดงามยิ่งกว่าสตรี ใส่ชุดโบราณรุ่ยร่ายสีดำมืดมิด ในมือถือพู่กันสีทองกำลังนั่งขีดเขียนบางอย่างในพื้นที่ว่างเปล่า และด้านข้างของบุรุษรูปงามนั้นยังมีกระจก หรือจะเรียกให้ถูกคือแอ่งน้ำที่ใสและนิ่งมากจนแทบไม่มีอะไรกระเพื่อม“เอ่อ..คุณครับ” ฟางหลินเฉินเอ่ย“อืม..มาแล้วหรือ” ชายรูปงามตอบโดยไม่มองหน้าเขา“ช่วยแก้มัดได้ไหม ถ้าคุณ..อยากได้เงิน ผมพอมี..แต่ถ้าอยากได้ร่างกาย ..ผมให้ได้มากสุดแค่หอมแก้ม”“...”“ผมสาบานว่าจะไม่บอกใคร” ฟางหลินเฉินพยายามต่อรอง เขาคิดว่าตัวเองถูกแฟนคลับประหลาดที่ใส่ชุดคอสเพลย์จับตัวมาเรียกค่าไถ่ หรือไม่ก็หลงใหลเขาจนทนไม่ได้จึงทำเช่นนี้“สาบานหรือ? ..เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไม่พูด?” ในที่สุดบุรุษงดงามก็เงยหน้ามองเขา“ผมไม่พูดแน่นอน” ฟางหลินเฉินรีบยืดยกรับคำ ทั้งที่ในใจคิดไว้ว่าถ้าหลุดออกไปได้จะต้องรีบแจ้งตำรวจให้มาจับคนโรคจิตนี่ให้เร็
Read more
บทที่ 3 ลืมตาพบสาวงาม
ฟางหลินเฉินลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเขานอนอยู่ในห้องที่ถูกตกแต่งด้วยผ้าม่านสีแดงเต็มไปหมด แม้แต่แสงไฟสลัวในห้องก็ยังเป็นสีแดงจางๆ เขากะพริบตาเพื่อไล่ความง่วงงุน แต่ไม่ทันไรเขาก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้เบาๆ เสียงนั้นไพเราะยิ่งเขาหันไปตามเสียงสะอื้นที่พยายามปกปิดไว้ ทันใดหัวใจของฟางหลินเฉินก็เต้นรัวราวกับจะกระดอนออกมาข้างนอกให้ได้ เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบกับความงดงามบาดลึกลงในใจเช่นนี้“..นางฟ้า” เสียงของเขาแหบพร่าสั่นรัว คล้ายเขาละเมอออกไปโดยไม่รู้ตัวหญิงสาวในชุดแดงเงยหน้าขึ้นมาสบตาฟางหลินเฉิน ท่าทางของนางคล้ายตกใจและนึกไม่ถึงอยู่หกส่วน แต่อีกสี่ส่วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวชั่วขณะที่สายตาของฟางหลินเฉินสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น โลกทั้งใบพลันหยุดนิ่ง สรรพเสียงรอบข้างเหมือนถูกกลืนหายไปในลมหายใจติดขัดของสตรีตรงหน้าผีเสื้อนับพันเริ่มโบยบินในท้องของเขา ทุกอย่างรอบตัวลอยละล่องดั่งหมอกยามเช้า เขามองเห็นรายละเอียดทุกอย่างในตัวนางที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นดวงตาผลซิ่ง[1]กลมโตเป็นประกายของนาง เขารู้สึกว่ากำลังจ้องมองดาวที่สว่างสดใสที่สุดในท้องฟ้ายามค่ำคืน คราบน้ำตาเล็กๆ ที่มุมหางตากลมทำให้เขารู
Read more
บทที่ 4 ไร้สิ่งป้องกัน (NC)
หญิงสาวไม่ประสาที่ได้แต่ตัวสั่นพยายามรับมือบุรุษหิวโหย แต่ก็ถูกเขากลืนกินลิ้นของนางอีกครั้ง เขาทั้งกัดทั้งดูดดื่ม สองมือใหญ่ก็คว้าคลึงอกอิ่มของนาง สอดมือเข้าไปด้านในตู้โตวและใช้ปลายนิ้วลูบรอบๆ ยอดอกจนนางตัวสั่นครวญครางผ่านริมฝีปากที่เขายึดครองฟางหลินเฉินพึงพอใจมาก เขายอมปล่อยริมฝีปากระเรื่อให้นางได้หอบหายใจ เลื่อนลงมาดูดเม้มที่คอนุ่มนิ่ม หญิงสาวตัวกลมยังไม่ทันหายใจได้ถึงท้องเขาก็เลื่อนลงมาดื่มยอดถันผ่านตู้โตว“อ๊ะ..!” เสียงหวานครางตกใจเพราะไม่เคยถูกล่วงเกินมากเพียงนี้มาก่อน นางยกมือสั่นขึ้นมาปกปิดเสียงน่าอาย แต่ไม่อาจกลั้นทนความเสียวซ่านที่เขาเลียจนตู้โตวของนางเปียกชุ่มมือใหญ่ข้างหนึ่งเอื้อมมาดึงมืออวบของนางเพราะอยากได้ยินเสียงไพเราะ ทั้งที่อีกมือยังคงบีบยอดถันของนางและยังคงลิ้มเลียยอดชมพูอีกข้างของนางอย่างหิวกระหาย“อืม..คนงาม..ครางหน่อย เสียงคุณเพราะมาก ยังกับเสียงนางฟ้าเลย” เขาขอร้องเสียงแหบพร่าหญิงสาวใต้ร่างของเขาตัวสั่นระริกหอบกระเส่าอย่างน่าสงสาร แต่ฟางหลินเฉินกลับกระตุกเชือกผูกตู้โตวของนางเพื่อเปิดเผยอกอวบ เมื่อเขาดึงตู้โตวของนางออก ชายหนุ่มถึงกับหยุดหายใจซาลาเปาลูกใหญ่ตรงห
Read more
บทที่ 5 เริ่มใหม่อีกครั้ง (NC)
ฟางหลินเฉินยอมปล่อยมือจากขาอวบ ก้มลงมาจูบดูดดื่มลิ้นแดงน่ารัก และกอดไหล่เนียนของนางเอาไว้แน่น ระหว่างที่เขาฝังแท่งหยกร้อนเสียดสีแผดเผาร่องฉ่ำน้ำเสียงเตียงดังสนั่นตามแรงกระแทกของชายหนุ่ม เขาก้มลงไปกัดไหล่นวลฝังเขี้ยวของเขาลงในเนื้อแน่นสุดแรง ขยับสะโพกของเขาขึ้นลงอย่างเร็วเร่ง ในที่สุดความสุขล้นปรี่ก็ปลดปล่อยใส่ธารน้ำคับแคบของหญิงสาว เขาคำรามออกมาผ่านเนื้อนุ่มที่กัด ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเพราะการปลดปล่อย สองมือใหญ่กอดร่างแน่นนิ่มไว้ แม้จะไปถึงยอดเขาแล้วแต่ฟางหลินเฉินยังคงขยับนวดคลึงแท่งหยกร้อนของเขาเบาๆ เพื่อคงระยะเวลาแห่งความสุขสันต์ไว้ให้นานขึ้น เมื่อเขารีดนมขาวขุ่นของตัวเองออกมาจนแทบทุกหยด ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวสั่นเทาใต้ร่างของเขา เขาคาดว่าจะได้เห็นสีหน้าสุขสมแต่กลับเห็นเพียงใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด นางกัดริมฝีปากตัวเองไว้แรงจนแทบห้อเลือด“แม่นาง!” เขารีบชันศอก เอื้อมมือออกไปแตะริมฝีปากสีชาด “อย่ากัด..อย่ากัดตัวเอง เจ็บมากใช่ไหม..หายใจ อย่ากัดตัวเอง” เขาใช้นิ้วโป้งดึงริมฝีปากล่างของนางเบาๆ “ดี..เด็กดี” เขาเอ่ยชื่นชม เมื่อนางยอมอ้าปากหอบหายใจอย่างเชื่อฟัง
Read more
บทที่ 6 เข้าหอกับฮูหยิน (NC)
“เจ้าชื่ออะไร” ฟางหลินเฉินโยนผ้าแพรทิ้งและก้มลงมาจุมพิตริมฝีปากของหญิงสาว เอ่ยถามเรื่องสำคัญ ทั้งที่ปกติเขาจะไม่ถามชื่อของใครเวลาทำเรื่องพวกนี้ แต่นางฟ้าตรงหน้าทำให้เขาอดใจไม่ได้จริงๆ เขาอยากรู้จักนางมากขึ้น“ข้า..คือ ท่านไม่รู้หรือ” หญิงสาวมองเขาและขมวดคิ้วด้วยความไม่แน่ใจ เขาไม่รู้จักชื่อของนางจริงหรือ“หือ?..” เขายังคงถูริมฝีปากไปมาแผ่วเบาบนริมฝีปากของนางอย่างหลงใหล“ข้า หลิวลี่อิน[1]เจ้าค่ะ” นางได้แต่คิดว่าเขาอาจกำลังสับสน“อือ ไพเราะจัง เหมือนเสียงของเจ้าเลย” เขาพูดและแนบจุมพิตลงไปบนปากระเรื่อแรงๆ หนึ่งครั้ง “เอ่อ..ขอบ..ขอบคุณเจ้าค่ะ” หญิงสาวใบหน้าแดงก่ำกับคำชื่นชมนั้น นางคิดว่าเขารังเกียจนางมาโดยตลอด ที่แท้เขาทั้งอ่อนโยนและชื่นชมนาง หรือเขาเพียงกลั่นแกล้ง นางไม่อาจรู้ แต่รู้เพียงยามนี้ในอกของนางสุขสมมากล้นด้วยความอบอุ่น เท่านี้ก็เพียงพอ“ข้าจะเบามือ เราลองกันใหม่อีกครั้งนะ ข้าสัญญาจะทำให้เจ้ารู้สึกดี ไม่เจ็บปวดอีก” ฟางหลินเฉินเงยหน้าขึ้นมามองสบตากลมโตคล้ายผลซิ่ง[2]ของหลิวลี่อิน “ลองใหม่..อะไรเจ้าคะ” นางถามด้วยความไร้เดียงสา“ฮึ..ก็..” เขาจับมืออวบอ้วนของหญิงสาวลงไปบีบคลึงแท่งห
Read more
บทที่ 7 ไม่มีรอบสาม (NC)
ฟางหลินเฉินเป็นบุรุษที่ผ่านสมรภูมิบนเตียงมามาก วันนี้เขายอมรับกับตัวเองว่าหญิงสาวใต้ร่างคนนี้ ถูกใจเขาไปเสียทุกอย่าง แม้แต่ยามที่นางควบคุมตัวเองไม่อยู่ สุขสมจนหน้าแดงก่ำสายตาเหลือกกลับ นางยังคงดูน่ารัก ขณะที่นางคว้าจับผ้าปูที่นอนไว้แน่น สองมืออวบของนางก็ยังน่ามองสำหรับเขา“อ้า..อา ไม่..ไม่..อ้า!” หลิวลี่อินรู้สึกใกล้ลอยไปถึงขอบฟ้าทุกขณะ ความร้อนแรงของสัมผัสที่สอดประสานกันแผดเผาราวกับเปลวไฟที่ลุกโชน นางแทบจะหยุดหายใจเมื่อเขากัดที่ข้อเท้าและกระทุ้งเข้ามาในตัวนางลึกสุดครั้งแล้วครั้งเล่าฟางหลินเฉินรู้สึกถึงการบีบรัดในช่องแคบ เขาจึงขยับสะโพกให้เร็วขึ้นและแรงขึ้น จนตัวเขาเองก็ใกล้ถึงจุดระเบิดความเสียวซ่านเพราะนางบีบแน่นเหลือเกิน แต่ยังคงพยายามอดทนเพื่อพานางฟ้าแสนน่ารักไปให้ถึงยอดเมฆาเสียก่อน“อ๊ะ อ้า ๆ ๆ....” เสียงกรีดร้องอย่างไร้สติดังออกมา สายน้ำแห่งความสุขสันต์พุ่งกระแทกตัวของเขาและแตกออกราวกับน้ำพุคลั่ง หญิงสาวร่างอวบอ้วนตัวสั่นสะท้าน แอ่นอกขึ้นและหลับตาแน่นกัดฟัน ปลายเท้าของนางสั่นอย่างรุนแรงคล้ายไม่อาจควบคุมใกล้ริมฝีปากของเขาฟางหลินเฉินแทบคลั่งเมื่อสายน้ำรักของนางพรั่งพรูออกมาจากช่อ
Read more
บทที่ 8 แต่งภรรยาแล้ว
หลังจากนั้น แม้หลิวลี่อินจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ตอบคำถามของเขา เล่าความจริงให้เขาฟัง เขาถามซ้ำๆ หลายครั้ง แต่ก็ยังได้คำตอบเดิม ที่แท้..เขาตายไปแล้วจริงๆ และที่นี่เขาเพียงอยู่ในร่างผู้อื่น!หลิวลี่อินเล่าว่านางกำลังจะแต่งงานให้กับคุณชายน้อยฟางหลินเฉิน บุรุษผู้มีชื่อและหน้าตาเหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยน แต่ชายผู้นั้นเจ็บแค้นใจที่จะได้แต่งงานกับหญิงสาวน่าเกลียดเช่นหลิวลี่อิน เขาจึงชิงดื่มยาพิษฆ่าตัวตาย แต่ถึงแม้ศพของคุณชายน้อยฟางจะตัวเย็นชืด หลิวลี่อินก็ยังต้องแต่งเข้าจวนฟางอยู่ดี เดิมทีนางคิดว่าจะฆ่าตัวตายตามสามี แต่ระหว่างที่นางกำลังหวาดกลัวอยู่ข้างเตียง เขากลับลืมตาขึ้นมา และทุกอย่างก็เลยเถิดจนถึงขั้นนี้ฟางหลินเฉินนั่งอยู่ปลายเตียงและมองหลิวลี่อินเล่า นางทั้งหวาดหวั่นและน่าสงสาร สตรีงดงามเช่นนี้ แต่เจ้าโง่คุณชายฟางอะไรนั่นกลับบอกว่าน่าเกลียด ถึงขั้นฆ่าตัวตายเพื่อหนีงานแต่ง เขารู้สึกทั้งโกรธและรังเกียจยิ่งนัก“มานี
Read more
บทที่ 9 สิ่งสำคัญคือความมั่งมี
ฟางหลินเฉินพาเสี่ยวตงเดินไปตามถนนยามเช้าที่แสนวุ่นวาย ผู้คนในยุคโบราณต่างต้องตื่นเช้าเพื่อจะรีบทำงานรักษาชีวิต แต่ถึงแม้จะมีคนเดินผ่านไปมามากมาย ก็ไม่มีฝูงชนวิ่งเข้ามาเบียดเพื่อขอลายเซ็นเขาอีกต่อไปชายหนุ่มรู้สึกดีมากที่ได้เดินบนถนนอย่างสบายอารมณ์เช่นนี้ ไม่รู้ว่านานเท่าไรแล้วที่เขาไม่ได้เดินท่ามกลางถนนสาธารณะอย่างอิ่มเอม อาจตั้งแต่ที่เขาเดบิวต์กับวงไอดอลของเขา ถึงจะแลกมาด้วยความใฝ่ฝันและเงินทองชื่อเสียง แต่เขาก็ขาดอิสรภาพเช่นนี้ไม่รู้ว่ายามนี้จะมีเพื่อนๆ ในวงคิดถึงเขาหรือเสียใจจริงๆ ที่เขาตายไปแล้วหรือไม่ แต่เขาก็ยังดีใจที่ได้ออกมาใช้ชีวิตอิสระ ไม่ต้องคอยระวังว่าความต้องการของเขาจะทำให้ชื่อเสียงของวงเสื่อมเสีย ฟางหลินเฉินเดินชื่นชมอาคาร ถนน และรูปแบบการใช้ชีวิตของคนยุคนั้นอยู่นานมาก ในที่สุดเสี่ยวตงเป็นฝ่ายเดินไม่ไหว เขาจึงพาเด็กรับใช้เข้าไปนั่งพักในร้านน้ำชาแห่งหนึ่งท่ามกลางความวุ่นวาย ฟางหลินเฉินเห็นชายคนหนึ่งใส่เ
Read more
บทที่ 10 เข้าหอนางโลมหลังงานแต่ง
ตกค่ำ ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท ฟางหลินเฉินก็ลากเสี่ยวตงไปยังหอนางโลมที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวง เขาเพียงก้าวเท้าเข้าไปก็มีหญิงสาวหลายคนวิ่งเข้ามาหาและร้องทักทายราวกับสนิทสนมกันมาก เขารู้ได้ทันทีว่าเจ้าของร่างก็คงมาที่นี่บ่อยๆ ในห้องรับรองพิเศษที่ฟางหลินเฉินจ่ายทองคำไปสองแท่งเพื่อความเป็นส่วนตัว มีหญิงสาวมากกว่าสิบคนมายืนเรียงให้เขาเลือก หรือถ้าตามที่แม่เล้าบอก เขาสามารถเลือกได้ทุกคน แต่กลับมีเพียงหญิงสาวเอวบางร่างเล็ก เขาจึงขมวดคิ้วและถอนหายใจ“เสี่ยวตง มานี่สิ” “ขอรับนายน้อย” เสี่ยวตงก้มหน้าลง เอียงหูไปใกล้คุณชาย เมื่อนายน้อยพูดบางอย่าง เสี่ยวตงก็ขมวดคิ้วลำบากใจ เขาหน้าแดงเขินอาย แต่ก็ยอมออกไปบอกความต้องการของนายน้อยให้แม่เล้าฟังไม่นานสาวๆ ในห้องก็ถูกแม่เล้าเรียกตัวกลับ และส่งสาวสวยแบบที่คุณชายน้อยฟางต้องการเข้ามาในห้องส่วนตัว หญิงสาวร่างอวบมีน้ำมีนวลสี่คนเดินเหนียมอายเข้ามา ต่างส่งสายตา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status