LOGINShare
๒๘ วาสนาที่พลาดไป
publish date:
2026-11-05 18:31:50
Latest chapter
วาสนารักไม่หวนคืน ๒๙ คำนับฟ้าดิน ผูกพันชั่วชีวิต
เช้าตรู่ของวันมงคล...บรรยากาศจวนสกุลซูที่เคยเงียบสงบ ยามนี้กลับดูคึกคักไปด้วยผู้คนตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดี โคมมงคลสีแดงชาดถูกแขวนเรียงรายตลอดแนวชายคา ผืนผ้าแพรสีแดงมงคลสั่นพลิ้วไหวรับสายลมอ่อนยามเช้า กลิ่นอายอ่นๆ ของกำยานหอมกรุ่นลอยอบอวลคละ คลุ้งเคล้าไปกับเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของเหล่าสาวใช้ที่ต่างวิ่งวุ่นจัดเตรียมงานอยู่ทั่วทั้งจวน“เร็วเข้าๆ คุณหนูจะได้ฤกษ์แต่งหน้าผลัดแป้งแล้ว!”“เครื่องประดับหงส์ทองเก้าหางอยู่ที่ใด รีบนำมาเร็วเข้า”“ระวังเสีย! อย่าให้ชายกระโปรงชุดมงคลเปื้อนฝุ่น”ยามนี้ภายในจวนสกุลซูแม้จะดูวุ่นวายโกลาหลไปบ้าง ทว่ากลับเต็มไปด้วยความมงคลและยินดีอย่างที่ปิดไม่มิด ช่างดูแตกต่างจากเมื่อหลายวันก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิงราวกับว่าจวนสกุลซูได้ฟื้นคืนชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้งอย่างแท้จริงภายในเรือนหลันเยวี่ย ซูหว่านชิงนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่บนโต๊ะเครื่องแป้ง นางสวมใส่อาภรณ์เจ้าสาวสีแดงชาดที่ปักดิ้นทองลวดลายหงส์ร้อยบุปผาอย่างประณีตงดงามและยังช่วยขับเน้นผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะของนางให้ยิ่งดูผุดผ่องงดงามเกินกว่าสตรีในใต้หล้าเรือนผมสีดำขลับราวน้ำหมึกของนางก็ถูกเกล้ามวยขึ
วาสนารักไม่หวนคืน ๒๘ วาสนาที่พลาดไป
บรรยากาศยามกลางดึกของจวนสกุลเซียววันนี้ ท้องฟ้ามืดครึ้มไร้แสงจันทราดูราวกับเป็นลางร้าย สายลมพัดโชยผ่านลานกว้างจนกิ่งไม้ไหวเอนลู่ลม ส่งเสียงเสียดสีเอียดอ๊าดชวนวังเวงขนลุกซู่หากแต่บรรยากาศโดยรอบกลับเงียบสงัด เสียจนน่าอึดอัดคล้ายมีหินหนักหมื่นชั่งกดทับลมหายใจเอาไว้เงาร่างสูงของเซียวมู่เฉินก้าวผ่านบานประตูจวนเข้ามาด้วยสภาพย่ำแย่ไร้เค้าโครงแม่ทัพใหญ่ไร้พ่ายนัก เสื้อคลุมดูยับย่นเปรอะเปื้อนฝุ่นดินยิ่งกว่าพวกขอทาน ทั้งดวงตาคมกริบยังดูแดงก่ำและปูดโปน ริมฝีปากแห้งผากจนแตก สีหน้าว่างเปล่าไร้แววชีวิตชีวาดูราวกับซากศพที่เดินได้ก็ไม่ปานเหล่าสาวใช้ในจวนที่เคยเห็นคนผู้นี้ด้วยภาพแม่ทัพผู้เกรียงไกรสง่างาม ยามนี้ต่างพากันก้มหน้าหลบตาตัวสั่นเทา ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยทักทายหรือเฉียดกายเข้าใกล้แม้แต่คำเดียวเพราะไม่ว่าผู้ใดต่างก็รับรู้ข่าวลือที่แพร่สะพัดแล้วว่า...แม่ทัพผู้ไร้พ่ายของพวกเขา...แพ้เสียแล้วพ่ายยับเยินและหาใช่พ่ายแพ้ในสนามรบติดพันด้วยคมหอกดาบ ทว่ากลับเป็นการพ่ายแพ้อย่างราบคาบต่อหัวใจของสตรีผู้หนึ่งที่เขาเคยตราหน้าว่าไร้ค่าเซียวมู่เฉินเดินพุ่งตรงกลับเรือนทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเหลียวแลผู้ใด
วาสนารักไม่หวนคืน ๒๗ จุดเริ่มต้นของการรอคอย
หลังจากพูดคุยตกลงรายละเอียดเรื่องพิธีการเสร็จสิ้นนายท่านซูจึงเอ่ยปากชักชวนพาฮูหยินซูออกไปตรวจดูสมุดบัญชีสินเดิมที่เรือน จึงตั้งใจปล่อยให้บุตรสาวและว่าที่บุตรเขยได้อยู่ร่วมกันตามลำพังภายในศาลาริมสระบัวสายลมอ่อนพัดโชยผิวน้ำจนเกิดระลอกคลื่น แม้บรรยากาศจะดูเงียบสงัดไร้สุ้มเสียงใดๆ หากแต่ความอบอุ่นกลับค่อยๆ แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ หาได้ชวนให้รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใดซูหว่านชิงเป็นฝ่ายรวบรวมความกล้าเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นก่อน นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเหลือบไปมองบุรุษข้างกาย“ราชครูเยี่ย...”พอได้ยินน้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบาราวกับนางกำลังเอ่ยกระซิบอยู่ข้างหูนั้น เยี่ยจิ่งเทียนจึงหันกลับมามองในทันที“หืม…”“งานมงคลนี้ ท่านไม่รู้สึกว่าทุกอย่างมันดูรวดเร็วและเร่งรัดเกินไปหน่อยหรือเจ้าคะ” ซูหว่านชิงเอ่ยถามอย่างดูตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมให้มากความ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเงยขึ้นช้อนประสานสบตากับราชครูหนุ่มพอดีเยี่ยจิ่งเทียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบลุ่มลึกจับจ้องมองใบหน้าคนงามตรงหน้า ก่อนที่เขาจะหลุดหัวเราะแผ่วเบาออก มาในลำคออย่างนึกเอ็นดู“สำหรับคุณหนูซู...เรื่องนี้อาจจะดูรวดเร็วปุบปับ” เขาหยุดคำพูดไปเล็ก
วาสนารักไม่หวนคืน ๒๖ ความสุขที่ยืมมา
หัวใจของหลินชิงเยว่กระตุกวูบจนปวดหนึบ ใบหน้าคนงามที่เคยแฝงไปด้วยความหวาดระแวงก็พลันดูเจื่อนลง ก่อนเปลี่ยนเป็นความผิดหวังและปวดร้าวในอกในคราเดียวกัน พอได้ยินคำถามแทงใจดำนี้…นางก็อดไม่ได้ที่จะหวนนึกย้อนไปถึงความสัมพันธ์แสนห่างเหินเย็นชาตลอดหลายวันมานี้มิหนำซ้ำ ยังทับซ้อนกับภาพเมื่อคราที่ยังอยู่ชายแดน...ไฉนเลยผู้เป็นสามีจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้มากถึงเพียงนี้กัน…ราวกับที่นางไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งที่นอนร่วมเรียงเคียงหมอนกันมาก็หลายปีหลินชิงเยว่เม้มริมฝีปากแน่น มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันจนเล็บจิกลงไปในเนื้อคล้ายกำลังอดกลั้นอารมณ์ขื่นขมที่กำลังปะทุขึ้น มาแน่นจนคับอกไม่ให้ปะทุออกมา“ท่านพี่…สบายดีเจ้าค่ะ เห็นว่ายามนี้มีงานในวังหลวงมาก มายที่ค้างคาให้ต้องรีบสะสาง”แม้นางจะพยายามข่มน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือมากเพียงใดทว่าสุดท้ายแล้วกลับเปล่าประโยชน์ ความสั่นพร่านั้นยังคงเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินชัดเจนอย่างปิดไม่มิดหญิงชราที่เฝ้าสังเกตเห็นอาการดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาระลอกใหญ่อย่างอดไม่ได้ สายตาที่นางทอดมองสตรีตรงหน้าก็พลันเบนเบี่ยงมองไปทางอื่น คล้ายไม่อยากมองดูความผิดหวังระทมทุกข์นั้นให
วาสนารักไม่หวนคืน ๒๕ คนที่สายเกินไป
หลายวันผ่านไป…ยามนี้ภายในเมืองหลวงมีกระแสข่าวลือมากมายราวกับดั่งมรสุมใหญ่ ให้ชาวบ้านกลางตลาดได้จับกลุ่มพูดคุยกันสนุกปากแทบไม่ได้พักหายใจหายคอเลยทีเดียวเรื่องแรกนั้น อย่างไรย่อมหนีไม่พ้นข่าวคราวที่ชวนตกตะลึงของแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรอย่างเซียวมู่เฉินที่ถูกคุณหนูซูหว่านชิงฉีกหนังสือหมั้นหมายทิ้งอย่างไม่ไยดี ทั้งที่นางเคยรักใคร่ลึกซึ้งและก้มหน้าก้มตาตรอมตรมรอคอยเขามานานอึดอัดตั้งสิบปีเต็มทว่าเรื่องที่ทำให้ผู้คนแตกตื่นจนตาค้าง ยิ่งกว่าข่าวการถอนหมั้น…ก็คือข่าวลือที่ว่าท่านราชครูผู้สูงส่งและเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี กำลังจะแต่งตั้งคุณหนูใหญ่สกุลซูเป็นภรรยาเอก!ทั้งยังขนขบวนสินสอดทรัพย์สินเงินทองยาวเหยียดดูจนนับไม่ถ้วน พาแม่สื่อใหญ่ไปหมั้นถึงที่จวนสกุลซูความรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบนี้….มิต่างจากคำกล่าวที่ว่า น้ำที่สาดหน้าประตูจวนสกุลซูยังไม่ทันแห้งก็มีผู้เหยียดย่ำเดินเข้าไปคุณหนูซูประกาศถอนหมั้นยังไม่ทันสิ้นคำดีด้วยซ้ำ แต่ไฉนเลยพอตกเย็นราชครูเยี่ยก็ส่งคนไปสู่ขอคุณหนูซูมาเป็นคู่หมั้นแล้วมิหนำซ้ำก็ยังเตรียมยกฐานะให้เป็นภรรยาแต่เพียงผู้เดียวท่าทางที่ดูเร่งรีบเช่นนี้…ราวกับกำลังหวาดกลัวว่า สตรี
วาสนารักไม่หวนคืน ๒๔ วาสนาพันลี้
ภายในใจของซูหว่านชิงย่อมผุดคำถามและเกิดความสงสัยขึ้นมาทันทีที่ได้ยินถ้อยคำมั่นสัญญาใหญ่เกินจริงนั้น...หากจะว่าไปแล้ว เรื่องราวทั้งหมดนี้ไม่ดูรวดเร็วและปุบปับเกินไปหน่อยหรือ…มิหนำซ้ำท่าทีของเขายังดูเร่งรัดผูกมัดนางเสียจนน่าประหลาดใจนัก เหตุใดบุรุษเฉกเช่นราชครูเยี่ยผู้นี้ถึงได้ทำราวกับว่าพึงใจและรู้จักมักคุ้นกับนางมาเนิ่นนานหลายปีทั้งที่ความจริงแล้ว หากจำไม่ผิด นางและเขาเพิ่งจะเคยพบพานสบตากันเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นหัวคิ้วเรียวงามของซูหว่านชิงค่อยๆ ขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความแคลงใจจนแทบผูกเป็นปม นัยน์ตาเมล็ดซิ่งยังคงจ้องประสานสบสายตากับคนตรงหน้าราวกับกำลังค้นหาความจริงบางอย่างทว่าแววตาของราชครูหนุ่มกลับนิ่งสนิทและยังดูล้ำลึกราวกับห้วงมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึงในขณะที่นายท่านซูและฮูหยินซู…พอได้ยินถ้อยคำประกาศกร้าวที่เต็มไปด้วยความหนักแน่นเช่นนั้น ใบหน้าของคนทั้งคู่ก็ระรื่นเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มกว้างด้วยความตื้นตันใจอย่างปิดไม่มิดไม่เว้นแม้กระทั่งเหล่าสาวใช้ ก็ยังอดยินดีด้วยอยู่ภายในใจเพราะนางต้องทนทุกข์ตรอมตรมเฝ้ารอคอยบุรุษไร้ใจผู้นั้นมานานถึงสิบปี จนอายุอานามก็ล่วงเลยวัยออกเรือนไปมาก ทั
You May Also Like
พันธกาลเร้นรัก
มู่เฉิงซินสวี่44.4K viewsปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว185.8K viewsเวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก
อักษรามณี26.8K viewsอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู1.0M viewsสามีข้าคือฮ่องเต้โฉด
บ้านนิยายบายโซ712 viewsทะลุมิติไปพลิกชะตาครอบครัวตัวร้าย (ยุค80)
หวงตี้ny16 viewsเจ้าสาวข้ามภพมาเกิดใหม่ในยุค80
บ้านนิยายบายโซ881 viewsย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน
จิ๋วโหย่ว643 views
