บททั้งหมดของ วาสนารักไม่หวนคืน: บทที่ 1 - บทที่ 4

ท่ามกลางผู้คนมากมายและเสียงดังอื้ออึ้ง ทว่าบรรยากาศที่อยู่โดยรอบของซูหว่านชิงพลันเงียบสงัดลงทันที ราวกับจะถูกกลบหายไป เหลือเพียงเสียงก้องสะท้อนของคำว่า…ท่านพ่อที่ดังซ้ำๆ อยู่ในหัวของนางซ้ำราวกับถูกก้อนหินกระแทกหัวรอยยิ้มบนใบหน้าคนงดงามเลือนหายไปโดยสิ้น ทั้งซีดขาวเจื่อนลงราวกับคนตาย พร้อมกับลมหายใจที่สะดุดขาดตอนหัวใจที่เคยเต็มไปด้วยความหวังเมื่อครู่ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากออกมาแล้วบดขยี้จนแหลกเหลวไม่มีชิ้นดีซูหว่านชิงยืนนิ่งงันภาพเบื้องหน้า นัยน์ตาเมล็ดซิ่งดูสั่นไหวระริกยากเกินจะควบคุม เมื่อเห็นว่านอกจากตะมีเด็กน้อยผู้นั้น ก็ยังมีโฉมงามสะคราญผู้หนึ่งก้าวลงจากรถม้าตามมานางกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนให้แม่ทัพหนุ่มที่อยู่บนหลังม้าและสายตาที่เซียวมู่เฉินทอดมองไปยังร่างสตรีผู้นั้นและเด็กน้อยก็ช่างดูอบอุ่น อ่อนโยน และเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักยิ่งนัก“บอกแล้วอย่างไร หากมีข้าอยู่…พวกเจ้าจะปลอดภัย”หัวใจของซูหว่านชิงกระตุกวูบจนปวบหนึบทันที ราวกับว่าสายตาเช่นนี้ที่ต่อจากนี้ไปนางจะไม่มีวันได้รับมันอีกชั่วชีวิตพวกเขาสามคน...ช่างดูเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบท่ามกลางเสียงร้องแสดงความยินดีของคนทั้

ภายในเรือนหลังหนึ่งของจวนสกุลซู...บรรยากาศโดยรอบดูเงียบงันและวังเวงเสียจนน่าใจหายแสงไฟจากตะเกียงสลัวสั่นวูบไหวตามแรงลมที่พัดโชยเล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง แต่กลับมิอาจปัดเป่าความหนาวเหน็บที่กัดกินลึกเข้าไปในกระดูกของสตรีในเรือนได้เลยสักนิดนับตั้งแต่กลับมาถึงเรือนนั้น ซูหว่านชิงก็เอาแต่ขังตัวเองอยู่ภายในห้อง นางไม่ยอมเปิดประตูต้อนรับหรือพบเจอผู้ใด แม้กระทั่งมื้อเย็นที่สาวใช้นำมาให้จนเย็นชืดหมดแล้ว นางเอาแต่นั่งเหม่อลอย ทอดสายตามองทุกอย่างตรงหน้าอย่างไร้จุดหมายชิงเอ๋อร์ชะงักนิ่งอยู่หน้าประตู นางเดินเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับถาดน้ำชาและขนมหวาน ดวงตาของนางแดงก่ำด้วยความสงสารและเป็นห่วงคุณหนูของตนจนจับใจ“คุณหนูเจ้าคะ...กินอะไรสักหน่อยเถิดเจ้าคะ” น้ำเสียงของสาวใช้สั่นเครือซูหว่านชิงไม่ได้เอ่ยคำใดตอบกลับไป ร่างบางยังคงนั่งนิ่งงันอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งคันฉ่องทองเหลือง ก็ยิ่งสะท้อนให้เห็นใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเมล็ดซิ่งบวมช้ำเพราะร้องไห้อย่างหนักและเบื้องหน้าของนางในยามนี้มีกล่องไม้ใบหนึ่งวางอยู่ มันคือกล่องที่เก็บรักษาความทรงจำทั้งหมดตลอดสิบปีเอาไว้ซูหว่านชิงพลางใช้ปลายนิ้วลูบไล้ตัวอั