กำจัดลูกชายให้ห่างจากภรรยา

“รับไว้เถอะนะคะ คุณคนนี้ไม่ใช่โรคจิตอย่างแน่นอน” พนักงานสาวที่เห็นสีหน้าของเอื้อยจึงช่วยพูดให้เธอวางใจ ว่าคุณศิลาชายหนุ่มรูปหล่อไม่ใช่คนโรคจิต

หากแต่เป็นเทพบุตรเทวดาที่มีเพียบพร้อมทุกอย่างทั้งหน้าตาแก้วแหวนเงินทอง

“เอ่อ จะดีเหรอคะ”

“ฉันมั่นใจค่ะว่าคุณเขาไม่ใช่โรคจิตอย่างแน่นอน” เมื่อเห็นว่าพนักงานมั่นใจแบบนี้ อย่างนั้นเธอจะรับเอาไว้พอเป็นพิธีก็แล้วกัน

แม้ว่าเขาจะให้เบอร์เธอมาแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะติดต่อไป สมัยนี้ไว้ใจใครได้ที่ไหนกัน

.................

ร่างสูงยืนมองร่างเล็กที่กำลังเดินออกไปจากตึก เขาเห็นตำตาว่าเธอโยนบางอย่างทิ้งลงในถังขยะซึ่งหากจะให้เดาก็คงเป็นกระดาษไลน์ติดต่อของเขาที่ให้พนักงานเอาไว้ให้เธอ

“ศิลาลูกมองอะไรเหรอ” ดูจากท่าทางแล้วลูกชายของเธอน่าจะมองลงไปยังชั้นล่างสุดของตึก แต่ว่ามองจากข้างบนลงไปมันเห็นอะไรกัน มันเล็กมากแทบดูไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าเป็นอะไร

คุณหญิงธารดาว หญิงสาวที่มีอายุสี่สิบแปดย่างเข้าสี่สิบเก้าปี ทว่ารูปร่างและหน้าตาของเธอยังคงดูเหมือนหญิงสาววัยสามสิบต้นๆด้วยซ้ำ

ความสวยงามบวกกับความมีเสน่ห์เย้ายวน ทำให้เธอยิ่งน่าหลงใหลเข้าไปอีกแม้ว่าจะเริ่มมีอายุที่มากขึ้นก็ตาม

“เปล่าครับแม่” จะบอกแม่ได้ยังไงว่าเขากำลังมองสาวอยู่ เขาอายเป็นเหมือนกันให้บอกแม่ว่าลูกชายของแม่โดนสาวเมินอย่างนั้นเหรอ?

แม้ว่าศิลาจะเอ่ยวาจาปฏิเสธออกไป ทว่าคุณหญิงธารดาวกลับดูออกว่าคำพูดของลูกชายมันไม่เป็นความจริง แต่เธอก็ไม่อยากจะคาดคั้นอะไร

เธอเข้าใจดีว่าช่วงวัยรุ่นมักจะมีช่วงที่สับสนและไม่เข้าใจอย่างนี้

“เบื่อหรือเปล่าที่ต้องมาดูงานกับพ่อ” น้ำเสียงอ่อนโยนเปล่งออกมาด้วยความเป็นห่วงบุตรชาย ก่อนจะจัดเตรียมน้ำส้มคั้นให้ศิลาได้ดื่ม

“มีบ้างครับ แต่ผมไหว” ศิลาหันมาสนใจคนเป็นแม่ที่กำลังเตรียมน้ำส้มให้เขาเหมือนทุกครั้ง

ภาพแบบนี้เขาจะไม่มีทางให้พวกเพื่อนชายในกลุ่มมาเห็นเด็ดขาด ว่าผู้ชายอกสามศอกอย่างเขา ต้องดื่มน้ำส้มคั้นทุกวันแบบนี้ หากว่าพวกมันรู้มีหวังคงล้อเลียนเขายันมีลูกมีหลานแน่

“ไม่ไหวลูกอย่าฝืนนะ เดี๋ยวแม่คุยกับพ่อให้” ที่จริงลูกชายของเธอยังถือว่าเด็กมาก เขายังเรียนอยู่มัธยมปลายอยู่เลย จะมาเรียนรู้งานในบริษัทคงเป็นอะไรที่เหนื่อยน่าดู

“ไม่ครับผมไหวแน่นอน ผมช่วยพ่อแม่จะได้มีเวลาไปเที่ยวพักผ่อนไงครับ” ศิลายิ้มร่าก่อนจะเดินเข้ามากอดคนเป็นแม่อย่างรักใคร่

“ขี้อ้อน..”

“ผมมีแม่คนเดียวครับ ไม่อ้อนแม่ธารดาวแล้วจะไปอ้อนใคร” ตั้งแต่เรื่องราววันนั้นผ่านมา ทั้งชีวิตของเขาก็มีเพียงแม่ธารดาวกับพ่อเท่านั้น

แม้ว่าแม่ธารดาวจะไม่ใช่แม่แท้ๆของเขา ทว่าเขาไม่ได้รู้สึกว่าเธอเป็นคนอื่นเลย เขารักแม่ธารดาวเหมือนแม่แท้ๆของเขาคนหนึ่ง

“ปากหวานจริงๆเลย ถ้าเกิดว่ามีสาวคงต้องไปอ้อนสาวแน่ๆ” ธารดาวยิ้มอย่างมีความสุขที่ศิลามอบความรักอันบริสุทธิ์นี้ให้เธอ แม้ว่าตัวของเธอจะไม่ได้เบ่งเขาออกมาก็ตาม

“สาวที่ไหนจะสู้แม่ได้กัน”

“ไม่แน่หรอก เผื่อเจอขึ้นมาเกรงว่าลูกคงลืมแม่ลืมพ่อและลืมทางกลับบ้าน” เธอโตมาจนอายุปูนนี้แล้วทำไมจะไม่เข้าใจเรื่องความรักความหลงกัน

“พอเลยศิลา!” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นมาจากมุมหนึ่งของห้อง เขาทำงานมาเหนื่อยๆเห็นภาพนี้แล้วรู้สึกหงุดหงิดเหมือนโดนลูกชายแย่งความรัก

“พ่อนี่แม่ผม!” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่พอใจ เขาคิดว่าบางที่พ่ออาจจะลืมไปว่าเขาเป็นลูกของท่านและลูกของแม่ ทำไมต้องทำหน้าตาไม่พอใจแบบนั้นใส่เขาด้วย

“นั้นก็เมียพ่อเหมือนกัน!” คนกลางอย่างธารดาวที่เห็นเหตุการณ์แบบนี้จึงได้แต่ส่ายหน้า

ผ่านมาแล้วหลายปีคนทั้งสองก็ยังคงทำนิสัยหวงของเหมือนเดิม พวกเขาพ่อลูกลืมไปหรือเปล่าว่าพวกเขาเป็นพ่อลูกกัน

“ไม่รู้แหละยังไงแกก็ออกมาให้ห่างๆจากธารดาว” คนเป็นพ่อชี้หน้าลูกชายอย่างเอาเรื่อง

“คุณพิภพ” สามีเด็กคนนี้เกินไปแล้ว ท่าทางที่เขาทำมันไม่เหมือนคนเป็นพ่อที่พึ่งทำกับลูกเลย หรือว่าท่าทางความเป็นผู้ใหญ่ของเขาที่แสดงออกให้เธอเห็นเมื่อหลายสิบปีก่อนจะเป็นเรื่องหลอกลวง

“ธารดาว อย่าเอาใจศิลามากมันจะเสียนิสัย”

เหอะ!สามีของเธอไม่รู้เหรอว่าศิลานิสัยเหมือนใคร มันไม่ใช่เหมือนเขาที่เป็นพ่อหรือไง นิสัยขี้หวงและขี้ระแวงมันเป็นตัวเขาเลย

“พ่อผมกับพ่อไม่ต่างกันหรอกครับ”

“ต่างสิ ทำไมจะไม่ต่างกัน” เจ้าลูกชายของเขามันจะไปรู้อะไร

“ต่างยังไงเราสองคนเหมือนกันจะตาย” พ่อจะมาไม้ไหนอีก เมื่อเห็นว่าคนเป็นพ่อไม่ยอมเลิกรา ร่างสูงของศิลาจึงยอมผละออกห่างจากคนเป็นแม่

ไม่ใช่ว่าเขากลัวพ่อหรอกนะ แต่กลัวว่าแม่จะกลายเป็นหญิงหม้ายหากว่าพ่อของเขาป่วยเป็นเส้นเลือดในสมองแตกตาย ศิลาคิดในใจอย่างหวงคนเป็นแม่

“ต่างตรงที่ฉันเป็นพ่อ ส่วนแกมันเป็นลูก” บารมีมันต่างกัน เจ้าศิลายังต้องให้เขาบอกอีกอย่างนั้นเหรอ

แม้ว่าพิภพคนเป็นพ่อจะพูดอย่างนั้นเพื่อเตือนสติศิลาให้อยู่ห่างจากภรรยาของเขา แต่ทว่าหน้าตาของเจ้าศิลาที่เขาเห็นมันไม่ได้สลดเลยสักนิด

เขารู้สึกหมั่นไส้ลูกชายตัวเอง...คงต้องหาวิธีให้มันอยู่ให้ห่างจากธารดาวภรรยาของเขาแล้ว

เมื่อคิดได้อย่างนั้นชายวัยกลางคนจึงยกยิ้มอย่างชอบใจเมื่อคิดอะไรบางอย่างออก

“ศิลาช่วงนี้งานบริษัทไม่ค่อยมีอะไรให้แกเรียนรู้แล้ว พ่อมีเรื่องอยากให้แกช่วยหน่อย” หากว่าลูกชายของเขาทำได้ เงินทั้งหมดที่ได้มาเขาจะยกให้ศิลาเลย อีกอย่างงานนี้จะทำให้ลูกชายของเขาอยู่ห่างจากภรรยาของเขาอีกด้วย

“อะไรเหรอครับ” แม้ว่าตอนที่ชายหนุ่มอยู่กับพ่อเขาจะดูเป็นคนกวนๆ ทว่าพอถึงเรื่องงานเขากลับเปลี่ยนไปเป็นคนล่ะคน

“ไปคุยเรื่องที่ดินกับลูกสาวเพื่อนพ่อหน่อย” ได้ข่าวว่าลูกสาวของเพื่อนเขาเดินทางมากรุงเทพ ดีเลยเขาจะใช้โอกาสนี้ให้ลูกชายอยู่ห่างจากภรรยา