พ่อพ่อลิขิต

เมื่อได้ฟังรายละเอียดจากคนเป็นพ่อศิลาจึงได้แต่เจ็บใจ พ่อรู้ทั้งรู้ว่าเพื่อนของตัวเองหวงที่ดินแต่ก็ยังอยากจะซื้อ ขนาดพ่อที่เป็นเพื่อนกันกับคุณลุงเจ้าของที่ดินยังคุยกันไม่ได้เลย และตัวเขาล่ะเป็นใคร?

พ่อตั้งใจกลั่นแกล้งเขาชัดๆเลยแบบนี้ หนำซ้ำยังส่งให้เขาไปเข้าหาลูกสาวของคุณลุงอีก พ่อของเขาช่างเป็นคนจริงใจต่อเพื่อนรักจริงๆ

“ทำไม? หรือว่าแกไม่มีปัญญา” ที่ดินตรงนั้นเป็นทำเลทองของจังหวัดนครราชสีมาหรือโคราช เพราะอีกไม่กี่ปีข้างหน้ารัฐบาลจะสร้างรถไฟฟ้าความเร็วสูงผ่านตรงนั้น

หากว่าซื้อที่มาได้กำไรทั้งหมดหลังจากที่หักค่าใช้จ่ายจากการลงทุนแล้วเขาจะยกให้เจ้าศิลาทั้งหมดเลย

“พ่อ ที่ดินดีแบบนั้นหากว่าผมเป็นคุณลุงผมลงทุนเองไม่ดีกว่าเหรอ” มันค่อนข้างยากที่ท่านจะขายให้

“ศิลาแกถามฉันอย่างนั้นเหรอ?”

“........” ร่างสูงของเด็กหนุ่มพยักหน้า เรื่องนี้พ่อเป็นคนต้นคิดดังนั้นเรื่องรายละเอียดทั้งหมดพ่อก็น่าจะรู้

“นั้นมันเป็นปัญหาของแก ฉันมอบงานให้แกแล้ว” เรื่องอะไรเขาจะช่วยมัน ให้เจ้าลูกชายไปยุ่งอยู่กับงานนั่นแหละดีแล้ว จะได้ไม่มีเวลามายุ่งกับภรรยาของเขา

มันอยากมีคนดูแลมันต้องหาเมียเอง จะมาอ้อนภรรยาของเขาทำไม มันใช่เรื่องไหม? พิภพพ่อของศิลาคิดในใจ

“แม่ครับ” มีแม่คนเดียวที่สามารถช่วยเขาได้

“เอ่อ ศิลา” เธอจะช่วยศิลาได้ยังไงแค่นี้สามีของเธอก็ดูจะน้อยใจมากแล้ว เขายิ่งเป็นคนแบบนี้ด้วยลองให้เธอเข้าข้างศิลาสิ มีหวังเขาคงโกรธและน้อยใจเธอมากกว่าเดิม

คุณหญิงธารดาวมองหน้าสามีและลูกชายด้วยความวิตกกังวลไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดยังไง

“หึ แม่ไม่ว่างหรอกพ่อจะพาแม่ไปทำสวย” เขารู้ดีว่าภรรยาของเขารักสวยรักงาม หากจะให้เธอยอมเขาจะต้องเอาเรื่องนี้มาอ้าง

“จะจริงเหรอคะ” ดวงตาสวยเบิกกว้างหรือว่าสามีของเธอจะนัดช่างทำสวยคนนั้น คนที่แต่งหน้าทำสปาให้นักแสดงฮอลลีวูด

“อืม ผมนัดไว้นานแล้วกว่าจะได้คิวไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

“อย่างนั้น...ศิลาลูกทำอย่างที่พ่อบอกเถอะ พ่อจะได้ว่างพาแม่ไปทำสวยไง” หญิงสาวยิ้มร่า ลืมเรื่องทุกข์ใจของลูกชายไปเลย

ส่วนชายหนุ่มอย่างศิลาในตอนนี้ เขารู้ชะตากรรมของตัวเองแล้วเขามันสู้พ่อไม่ได้

“อย่ามาทำหน้าแบบนั้น ข้อมูลทุกอย่างพ่อให้เลขาส่งไปให้แล้ว” พิภพว่าอย่างไม่หนักใจ ก่อนจะเดินอ้อมไปหาธารดาวโอบกอดเธอพร้อมกับพาเธอไปหาอะไรอร่อยทาน

“ไปที่รัก ผมนัดร้านอาหารที่คุณชอบเอาไว้ด้วย”

“แล้วเค้กที่ลูกซื้อมาให้ล่ะ” หากว่าเธอไปกับสามีศิลาจะไม่น้อยใจแย่เหรอ

“นั้นสิครับพ่อ แม่อยากกินเค้กมากกว่า” ศิลากล่าวแย้ง เค้กนั้นเขาอุตส่าห์ไปนั่งรอตั้งนานพ่อจะทำเหมือนมันไม่มีค่าแบบนี้ไม่ได้

“เดี๋ยวให้แม่บ้านมาเอาไปแช่ตู้เย็นพรุ่งนี้คุณค่อยกินก็ได้”

“เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ”

ศิลามองพ่อกับแม่ทั้งสองสลับกันไปมา เผื่อว่าท่านทั้งสองจะลืมว่าเขายังเป็นลูกชายของท่านทั้งสองยังคงอยู่ในห้อง จะสวีทหวานอะไรก็อายเขาบ้าง

“พ่อแม่ครับอย่างนั้นผมไปทำงานก่อนนะครับ” ศิลาว่าด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นซ้ำซากตรงหน้า

“อ้าว!นี่ลูกยังอยู่อีกเหรอ?” พิภพคนเป็นพ่อว่าอย่างไม่มีเยื่อใย ก่อนจะเดินไปถือกระเป๋าหรูให้ภรรยาคนสวย

ตาคมเข้มได้แต่มองตามหลังของคนที่เขารักทั้งสองล่ะคนเคยชิน แม้จะรู้สึกเหมือนถูกแกล้งแต่ศิลาก็ชอบบรรยากาศครอบครัวแบบนี้ มันอบอุ่นและไม่อ้างว้างอย่างวัยเด็กที่เขาเคยพบเจอ

อีกด้านหนึ่ง

“พ่อหนูเข้าใจแล้ว” ร่างบางว่าอย่างจำใจเพราะพึ่งได้รับสายโทรศัพท์จากคนเป็นพ่อเกี่ยวกับเรื่องที่เพื่อนของท่านมาขอซื้อที่ดิน ทว่าพ่อกลับไม่สะดวกขึ้นมาในกรุงเทพ

แต่ให้เธอไปคุยธุระแทน ส่วนการตัดสินใจพ่อยกให้เป็นหน้าที่ของเธอเลย

“ดี อย่าไปทำตัวให้พ่อขายขี้หน้าล่ะ”

“พ่อเห็นหนูเป็นคนแบบไหนกัน” พ่อมักจะเอ่ยแซวเธอเรื่องแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง เห็นว่าเธอเป็นสาวบ้านนอกแล้วเธอจะทำตัวให้พ่อขายหน้าหรือไง

“ดีเข้าใจแล้วก็ดี มีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็ปรึกษาคุณลุงเพื่อนพ่อได้เลยน่ะ” ที่จริงเขาไม่ได้อยากจะคุยเรื่องที่ดินอะไรเลย

เพียงแต่ที่ทำแบบนี้เพราะต้องการให้ลูกสาวคนเดียวของตัวเองรู้จักมักคุ้นกับเพื่อนและครอบครัวของเพื่อนเขา เอื้อยเข้าไปอยู่ในกรุงเทพคนเดียว จะไม่ให้เขาอดเป็นห่วงลูกได้ยังไง

เศรษฐีภูธรอย่างธนนท์จะใช้ชีวิตสุขสบายได้ยังไงเมื่อลูกสาวสุดที่รักยังอยู่ห่างอกแบบนี้

“ค่ะพ่อไม่ต้องห่วงนะ หนูจัดการได้แน่นอน” แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่น่าเบื่อก็ตาม เธอสู้อุตส่าห์คิดว่าตอนเย็นจะพักผ่อนแต่กลับมีงานอะไรก็ไม่รู้

ไม่รู้ว่าเพื่อนพ่อสนใจที่ดินตรงไหนทำไมไม่คุยกับพ่อเอง เธอเป็นเพียงลูกสาวของท่านรู้เรื่องรายละเอียดไม่เยอะหรอกนะ

หากว่าพวกเขายื่นขอเสนอที่ถูกใจเธอจะพิจารณาก็แล้วกัน บางทีเก็บที่ดินไว้มากมายก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร สู้ขายไปเอาเงินไปทำอย่างอื่นดีกว่า ร่างบางคิดในใจก่อนจะเข้าไปแต่งตัวเพื่อออกไปข้างนอกอีกครั้ง

โชคยังดีที่คอนโดหรูแห่งนี้อยู่ใกล้กับสถานที่นัดเจอของแขกคนสำคัญของพ่อ เธอจึงไม่ได้เร่งรีบอะไร

‘ขอโทษนะครับที่นัดด่วน’ ก่อนที่เธอจะออกไปตามนัด ก็มีข้อความหนึ่งถูกส่งเข้ามา หญิงสาวสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นแขกที่พ่อให้เธอไปคุยธุระด้วย

‘ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยู่ใกล้ๆอีกไม่นานก็ถึง’ เขาน่าจะได้เบอร์ของเธอมาจากคุณพ่อ เพราะเบอร์ส่วนตัวของเธอรู้เพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

‘ครับ ผมรออยู่ที่........’ ดูเหมือนเขาจะเป็นคนย้อนแย้งนะ อุตส่าห์ทักมาขอโทษเธอที่นัดด่วน แต่ว่าตัวเองกลับไปถึงสถานที่นัดก่อนเธอแล้ว นี่เขาไม่กดดันเธอเลย ไม่เลยสักนิดเป็นเธอเองที่ชักช้า

สงสัยคงเป็นตาแก่วัยกลางคนที่กำลังเข้าสู่ช่วงวัยทองแน่ ถึงได้มีนิสัยย้อนแย้งแบบนี้ แล้วเธอจะคุยกับเขารู้เรื่องไหม

ทำไมนะเพื่อนของพ่อแต่ล่ะคน ถึงได้มีนิสัยเหมือนพ่อของเธอเหมือนกับเป็นฝาแฝดกันเลย เอื้อยคิดในใจในขณะที่กำลังเดินทางไปที่จุดนัดพบ