บทที่ 4

4

          ยามซวี

          ตะเกียงแขวนนอกเรือนและภายในเรือนถูกจุดขึ้นเพื่อทำให้มันสว่างซึ่งยามนี้เป็นเวลากลางคืนที่ต้องพึ่งพาความสว่างของมันจนกว่าจะถึงยามเช้า มันถูกจุดขึ้นมาโดยคนนอกซึ่งไม่ใช่เจ้าของเรือนแห่งนี้ ส่วนเจ้าของบ้านเรือนยังคงนอนหลับสนิทไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา

          ไม่คิดจะตื่นขึ้นมาหาข้าวหาปลากินหรือไง

          ทว่าเรื่องนี้ไม่ต้องเป็นห่วง อาหารได้ถูกเตรียมเอาไว้หมดแล้วโดยฝีมือของคนนอกอย่างหนิงอัน

          จนมาถึงตอนนี้นางยังแปลกใจในเรื่องสัมผัสสิ่งของ ปกติแล้วไม่ว่าจะเป็นกำแพงหรือประตูสามารถเดินผ่านทะลุเข้าไปได้ แล้วตอนนี้ยังสามารถสัมผัสสิ่งของได้อีกด้วย เหตุผลคงเป็นเพราะความต้องการก็เลยทำให้สัมผัสบางสิ่งบางอย่างได้อย่างใจนึก บางทีอาจจะเป็นเพราะว่ายังไม่ตาย เป็นเพียงแค่ร่างวิญญาณกึ่งเป็นกึ่งตายก็เลยสามารถทำในสิ่งที่ต้องการอยากจะทำได้

          ถือว่าเป็นความสามารถอย่างหนึ่งที่จำเป็นสำหรับการดำรงชีวิต

          เปลือกตาโตค่อยๆเปิดออกทีละนิดพรางกวาดตามองไปยังรอบตัว เผยให้เห็นหญิงสาวที่เจอกันตอนยามซื่อ นางกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างสบายอารมณ์

          “นี่เจ้า ยังอยู่อีกหรือ”

          น้ำเสียงเพิ่งตื่นนอนเอ่ยออกมาให้ได้ยิน

ร่างสูงดูแข็งแรงลุกขึ้นจากเตียงไม้ไผ่ก่อนเอามือไปจับศีรษะที่ยังคงรู้สึกมึนงงไปหมดพร้อมกับหาวนอนปากกว้างชุดใหญ่

          “ให้ตายสิ ปวดเมื่อยไปหมด”

          “นอนต่ออีกสักหน่อยก็ได้”

          “ไม่ ข้ายังมีงานต้องทำ”

          จื่อหยวนลุกขึ้นจากเตียงไม้ไผ่แล้วเดินตรงไปยังวาดภาพที่กางอยู่โดยมีขายึดภาพเอาไว้เพื่อทำให้ภาพวาดกางตึงทั้งสี่มุมซึ่งมันจะทำให้ภาพดูไม่หย่อน สีน้ำถูกจัดเตรียมใหม่อีกโดยการผสมสีธรรมชาติเข้าไปเพื่อให้ได้สีที่ต้องการ จากนั้นก็ใช้พู่กันวาดภาพขึ้นมาตามจินตนาการของตนเองโดยที่ไม่ได้สนใจหนิงอันเลยว่านางได้เตรียมอาหารเอาไว้ให้

          “ข้าทำกับข้าวเอาไว้ให้เจ้าด้วยนะ”

          “ขอบใจเจ้านะ เอาวางไว้ตรงนั้นแหละเดี๋ยวข้าไปกินเอง”

          “เย็นแล้วมันจะไม่อร่อยนะ”

          ขืนยังไม่ยอมกินข้าว จื่อหยวนก็คงจะไม่มีสมาธิในการวาดภาพเป็นแน่ มีแต่ต้องยอมคนทำกับข้าวให้กินสถานเดียว

          กับข้าวบนโต๊ะมีปลาดุกย่างเกลือไหม้เกรียมกำลังดี ข้าวต้มเห็ดส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนทำให้ท้องร้องยาวจนทำให้ได้ยินชัดเจน วัตถุดิบที่ทำก็ได้มาจากการหาในป่า ปลาได้ก็จากการดักเอาไว้ที่ธารน้ำตก ส่วนเครื่องปรุงก็ใช้ของในเรือน

          ด้วยความที่ยังตื่นไม่เต็มตา จื่อหยวนจ้องมองข้าวต้มและปลาดุกย่างเกลือสลับไปมาก่อนจะตักข้าวต้มเข้าปากตามด้วยฉีกเนื้อปลาดุกเป็นชิ้นพอดีคำเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

          “อร่อยมาก ขอบใจเจ้ามากที่ทำให้ข้ากิน”

          “อร่อยก็ดีแล้ว กินให้เยอะๆจะได้มีแรง”

          .

          .

          .

          หลังจากกินข้าวเสร็จ จื่อหยวนก็เข้างานวาดภาพของตนเองพรางพูดคุยกับหนิงอันไปด้วย

แล้วแบบนี้จะมีสมาธิในการวาดภาพไหมหนอ

          พู่กันถูกบังคับด้วยมือที่หยาบกระด้างแลดูอ่อนนุ่มขณะตวัดพู่กันไปมาอย่างมืออาชีพ มีน้อยคนนักที่สามารถทำเหมือนอย่างจื่อหยวน มันเป็นเทคนิคชั้นเซียนเพียงแค่ดูด้วยตาเปล่าก็ไม่สามารถลอกเลียนแบบได้ จะต้องฝึกฝนนานนับปีกว่าจะฝึกฝนจนสำเร็จ

          ไม่นาน ภาพวิวทิวทัศน์สวยงามก็เสร็จสมบูรณ์ จื่อหยวนจ้องมองผลงานตนเองจนตาเป็นมันวาว เขายังเก็บรายละเอียดเพิ่มเติมเพื่อให้ผลงานออกมาดียิ่งขึ้น

          “ข้านึกขึ้นมาได้ เมื่อเช้าข้าเดินทางเข้าไปในเมือง ข้าได้ยินชาวบ้านที่ตลาดพูดกันหนาหูเรื่องการหมั้นหมายของขุนนางด้วยกัน แล้วข้าก็ได้ยินนามของเจ้า หนิงอัน นั้นคือเจ้าใช่หรือไม่”

          “ใช่ ข้าเองแหละ”

          “แล้วทำไมเจ้ากลายเป็นวิญญาณ หรือว่าเจ้าตายไปแล้ว”

          “ปากเสีย ข้าไม่ได้ตายสักหน่อย ข้าน่ะมีเหตุผลอันสำคัญที่ต้องกลายมาเป็นวิญญาณ”

          “เหตุผลอันใดหรือ”

          “ข้าถูกบังคับให้หมั้นหมายกับชายที่ข้าไม่ได้รัก ตอนนั้นข้าหนีออกจากจวนเข้าไปในป่า แล้วข้าก็เจอกับท่านซือซง ท่านได้ทำให้ความต้องการของข้าเป็นจริง นั่นก็คือทำให้วิญญาณของข้าหลุดออกมาจากร่าง เพื่อการหนีหมั้นหมายน่ะ”

          “งั้นหรือ เรื่องวิญญาณข้าเองก็ไม่ได้เชื่อ

พอได้เห็นเจ้าล่อยลองขึ้นบนท้องฟ้าได้ข้าก็เชื่อขึ้นมาทันที”

          เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ทั้งสองก็เริ่มสนิทชิดเชื้อกัน ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ใกล้ชิดกันจนเกินไป ทั้งสองเว้นระยะห่างซึ่งกันและกันเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง

          ยังไงเสีย ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่มีทางเกิดเรื่องคาดไม่ถึงของทั้งสองเป็นแน่ เพราะพวกเขาไม่ได้คิดเรื่องชู้สาวแม้แต่น้อยนิด

          “แล้วเจ้าไม่คิดจะกลับไปหาครอบครัวบ้างหรือ”

          “ก็อยากกลับไปนั่นแหละ แต่ข้ากลายเป็นวิญญาณนะ พูดกับใครก็ไม่ได้”

          “ก็กลับเข้าร่างของเจ้าสิ”

          “ทำไม่ได้เหมือนกัน ท่านซือซองบอกข้าว่าหากข้าอยากกลับร่างข้าจะต้องมีความรัก แล้วคนที่ข้ารักจะต้องรักข้าอีกด้วย ไม่ใช่แค่นั้น คนที่รักข้าจะต้องจูบข้าในร่างไร้วิญญาณ ข้าถึงจะกลับเข้าไปในร่างของข้าได้ โถ่ชีวิต ทำไมชีวิตของข้าถึงได้เป็นเช่นนี้กันนะ”

          น้ำเสียงที่ฟังดูเหนื่อยพร้อมใบหน้าที่เศร้าหมองนี้จะยังคงอยู่ไปอีกนานตราบใดที่ยังกลับคืนร่างตนเองไม่ได้ มันจะหลอกหลอนนางไปตลอด ทว่านางยังโชคดีที่ได้มาพบกับจื่อหยวนบนป่าเขา แล้วยังเป็นคนที่สามารถพูดคุยสื่อสารกันได้ จะบอกว่าการได้พบกันมันอาจจะเป็นโชคชะตาอย่างที่ซือซงเคยเล่าให้ฟัง

          “เอาเป็นว่า หากเจ้าไม่รังเกียจข้า เจ้าจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนข้าก็ได้ ข้าเชื่อว่ามันคงมีสักทางที่ทำให้เจ้ากลับคืนร่างเดิมของเจ้า”

          “หากมีวิธีอื่นก็ดี ทว่าตอนนี้ข้ายังอยากกลายเป็นวิญญาณจนกว่าการหมั้นหมายจะถูกยกเลิก”

          “งั้นหรือ เจ้านี่แปลกคน”

          ...