ตอนที่ 1: เดดไลน์ในโลกที่ไร้เสียง - 3

ระหว่างทางเดินไปยังทางออก พิมพ์ขวัญที่ดูเหมือนจะกังวลเรื่องงานตลอดเวลา กลับหยุดนิ่งอยู่หน้าบอร์ดประกาศข่าวของโรงพยาบาล เธอเห็นภาพตัวเองในข่าวทีวีที่ติดตั้งอยู่บนเพดาน

'ครีเอทีฟสาวอนาคตไกลประสบอุบัติเหตุสยอง คาดหลับในจากการทำงานหนัก' หัวข้อข่าวทำให้พิมพ์ขวัญหน้าชา

“หลับในบ้านพวกคุณดิ... ฉันตื่นเต็มตาตอนที่เห็นรถบรรทุกคันนั้นสวนมา...” เธอพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนจากโวยวายกลายเป็นความสั่นเครือเพียงชั่วครู่เดียว ก่อนที่เธอจะปรับโหมดกลับมาเป็นสาวมั่นทันที “ช่างมันเถอะ ข่าวพวกนี้ชอบใส่ไข่ ไปกันเถอะ!”

นนท์ลอบมองปฏิกิริยาของเธอ เขาเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกที่แข็งกระด้าง เขาเริ่มรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้แค่ 'ขี้โวยวาย' แต่เธอคือคนที่พยายามจะปฏิเสธความสูญเสียของตัวเองด้วยการยึดเหนี่ยวสิ่งสุดท้ายที่เธอทำได้... นั่นคืองาน

“คุณโอเคไหม?” เขาถามเบา ๆ โดยไม่หันไปมอง

“อย่ามาทำเป็นห่วงหน่อยเลยน่า รีบไปก่อนที่ไอ้แว่นนั่นจะปิดคอมฯ หนีไป!” พิมพ์ขวัญสั่ง

เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงประตูทางออกอัตโนมัติ พิมพ์ขวัญหยุดชะงัก เธอเริ่มรู้สึกถึง 'แรงดึง' ที่หน้าอก มันเหมือนมีหนังยางยืดขนาดใหญ่พยายามรั้งเธอไว้กับตึกโรงพยาบาล นนท์เดินพ้นประตูไปแล้ว เขาหันกลับมามองเห็นเธอที่มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

“มาดิ... ก้าวมา” นนท์เรียก

พิมพ์ขวัญกัดฟันแน่น เธอตัดสินใจ 'พุ่ง' ตัวไปหานนท์ในจังหวะเดียวกับที่เขายื่นมือมาคว้าอากาศในตำแหน่งที่ไหล่เธอควรจะอยู่

เปรี้ยง!

ความรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าเข้าที่กลางใจ ทั้งคู่กระเด็นออกไปคนละทิศละทาง นนท์เซล้มลงพื้น ส่วนพิมพ์ขวัญกระเด็นไปพิงกระจกประตู ผู้คนรอบข้างมองนนท์ด้วยสายตาสงสัยว่าเขาล้มลงไปทำไม

แต่นนท์ไม่ได้สนใจสายตาคนอื่น เขามองเห็นพิมพ์ขวัญที่ยังอยู่ข้างนอกเขตโรงพยาบาลได้! แรงดึงดูดนั้นหายไปชั่วขณะเมื่อเขาสัมผัสเธอ

“เราทำได้...” พิมพ์ขวัญพูดเสียงหอบ “คุณคือ... ตั๋วผ่านทางของฉันจริงๆ ด้วย”

และนั่นคือบทเริ่มต้นของความวุ่นวายที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เมื่อวิญญาณที่ควรจะนอนสงบนิ่ง กลับเลือกที่จะเดินเข้าสู่แสงแดดแผดเผาของกรุงเทพฯ เพื่อทำภารกิจสุดท้ายให้สำเร็จ โดยมีชายหนุ่มผู้โชคร้ายเป็นคนแบกรับชะตากรรมนี้ไปด้วยกัน

แสงแดดภายนอกโรงพยาบาลแผดเผาจนถนนยางมะตอยดูเหมือนจะละลาย แต่นนท์กลับรู้สึกเย็นยะเยือกที่ต้นคอตลอดเวลา เขากำลังเดินกึ่งวิ่งไปตามทางเท้าโดยมีพิมพ์ขวัญลอยตัวตามมาติด ๆ ในระยะไม่เกินสองฟุต สภาพของเขาตอนนี้ดูเหมือนคนสติหลุด เขากำลังพึมพำกับปกเสื้อตัวเอง (ซึ่งจริงๆ คือการคุยกับพิมพ์ขวัญ) พลางทำท่าทางปัดป้องอากาศทุกครั้งที่พิมพ์ขวัญพยายามจะถลาเข้ามาใกล้เพื่อเร่งฝีเท้าเขา

“คุณช่วยเดินให้มันเป็นธรรมชาติกว่านี้หน่อยได้ไหม?” นนท์กระซิบผ่านไรฟัน “คนเขามองกันทั้งถนนแล้ว เขาจะคิดว่าผมเมายาหรือไม่ก็คุยกับกุมารทอง”

“ธรรมชาติบ้านคุณสิ! อีกสิบนาทีจะบ่ายสองแล้วนะนายนนท์ ถ้าอีเมลนั่นไม่เด้งเข้ากล่องขาเข้าของลูกค้าภายในสิบนาทีนี้ ชื่อของพิมพ์ขวัญจะถูกแบล็กลิสต์ออกจากวงการเอเจนซี่ทันที คุณเข้าใจความหมายของคำว่า ‘สิ้นชื่อ’ ไหม? มันเจ็บปวดกว่าการตายจริงๆ อีกนะ!” พิมพ์ขวัญแผดเสียงข้างหูเขาจนแก้วหูแทบสั่น

เมื่อทั้งคู่มาถึงหน้าร้านกาแฟเจ้าปัญหา นนท์หยุดชะงักหน้าประตูบานกระจก เขาเห็นชายหนุ่มแว่นหนาในชุดพนักงานออฟฟิศที่พิมพ์ขวัญเรียกว่า ‘ไอ้แว่นหน้าจืด’ กำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าแล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้ เขากำลังจะเก็บของ พิมพ์ขวัญเห็นดังนั้นก็พุ่งทะลุกระจกเข้าไปทันทีโดยไม่รอให้นนท์เปิดประตู

“อย่าเพิ่งปิด! หยุดมือเดี๋ยวนี้!” เธอตะโกนใส่หน้าไอ้หนุ่มแว่นที่กำลังจะหับหน้าจอคอมพิวเตอร์แน่นอนว่าเขาไม่ได้ยิน เขาเพียงแค่รู้สึกถึงลมหนาวที่พัดผ่านหน้าไปจนต้องกระชับเสื้อกันหนาว นนท์รีบตามเข้าไปข้างใน กลิ่นคั่วกาแฟและเสียงบดเมล็ดกาแฟดังกลบเสียงฝีเท้าเขา เขาเดินตรงไปที่โต๊ะข้างๆ แล้วทรุดตัวลงนั่งอย่างรวดเร็ว

“เอาไงต่อ?” นนท์ถามอากาศ พลางแสร้งทำเป็นหยิบมือถือขึ้นมาแนบหูให้ดูเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์

“ไปแย่งคอมฯ เขามาดิ!” พิมพ์ขวัญสั่ง สองมือของเธอพยายามจะตะปบไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์แต่กลับวาดผ่านหน้าจอไปมาเหมือนเด็กเล่นเงา “เครื่องนั้นแหละ งานฉันอยู่ในโฟลเดอร์ ‘Final_Draft_v13_Edit_RealFinal_02’ คุณต้องก๊อปมันลงแฟลชไดรฟ์ หรือไม่ก็ล็อกอินอีเมลฉันส่งออกไปเลย”

นนท์มองไปที่ชายหนุ่มคนนั้น ซึ่งดูเหมือนจะเป็นพนักงานฝ่ายไอทีที่ได้รับมอบหมายให้มาเก็บกู้งานของเพื่อนร่วมงานที่ประสบอุบัติเหตุ “คุณจะให้ผมไปแย่งของจากคนแปลกหน้าเนี่ยนะ? ผมคือนักข่าวสืบสวนนะคุณ ไม่ใช่โจรชิงทรัพย์”

“โอย... นักข่าวผู้ทรงเกียรติคะ ดูหน้าไอ้แว่นนั่นก่อน มันกำลังจะฟอร์แมตเครื่องหรือเปล่าก็ไม่รู้ งานเหนื่อยยากของฉันตลอดสามเดือนนะนั่น!” พิมพ์ขวัญทำท่าจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เธอเปลี่ยนมาใช้แผนบีด้วยการแสร้งทำเป็นโผเข้ากอดขาไอ้หนุ่มแว่น (ซึ่งแน่นอนว่าเขารู้สึกแค่เหมือนโดนแอร์ตกใส่ขา) “ช่วยฉันเถอะนะนนท์... ถือว่าทำบุญล้างซวยให้ตัวเองที่ต้องมาเห็นผีอย่างฉันไง”

นนท์ถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ เขาตัดสินใจใช้ทักษะการเนียนระดับมืออาชีพที่เคยใช้ตอนแฝงตัวทำข่าวคอร์รัปชัน เขาเดินเข้าไปหาชายหนุ่มแว่นคนนั้นด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะปั้นได้

“เอ่อ ขอโทษนะครับ... คุณใช่คนที่มาจากบริษัทเอ็กซ์คลูซีฟ มีเดีย หรือเปล่าครับ?” นนท์เสี่ยงถามออกไป โดยมีพิมพ์ขวัญคอยกระซิบเชียร์อยู่ข้างหลังว่า ‘ใช่ ๆ ชื่อบริษัทนี้แหละ!’

ไอ้หนุ่มแว่นเงยหน้าขึ้นอย่างงงๆ “เอ่อ... ใช่ครับ คุณคือ...?”

“ผมเป็นเพื่อนสนิทของพิมพ์ขวัญครับ... เอ่อ คนที่ประสบอุบัติเหตุเมื่อเช้า” นนท์โกหกหน้าตาย พิมพ์ขวัญถึงกับยิ้มกว้างออกมา “เธอเพิ่งโทรมาหาผมก่อนหน้านี้... เอ้ย ไม่ใช่สิ ผมหมายถึง ผมคุยกับที่ออฟฟิศมา เขาบอกว่างานในเครื่องนี้ต้องรีบส่งด่วน ผมเลยอาสามาช่วยรับช่วงต่อเพราะบ้านผมอยู่แถวนี้พอดี”