MasukShare
ตอนที่ 1: เดดไลน์ในโลกที่ไร้เสียง - 2
Terakhir Diperbarui:
2026-01-25 22:45:25นนท์ นักข่าวสายสารคดีสืบสวนอิสระ กำลังทำหน้าที่ของเขา—การตามรอยเคสอุบัติเหตุที่มีเงื่อนงำเกี่ยวกับการคอร์รัปชันถนนสายหนึ่งที่เขาเชื่อว่ามีการใช้วัสดุไม่ได้มาตรฐานจนทำให้เกิดอุบัติเหตุซ้ำซาก และเหยื่อรายล่าสุดก็คือกหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างในนั้น
เขากดชัตเตอร์กล้องฟูจิรุ่นล่าสุดในมือ แต่ในช่องมองภาพเขากลับเห็น 'จุดรบกวน' (Noise) บางอย่างที่ดูเหมือนรูปร่างมนุษย์ยืนพิงถังขยะอยู่
“กล้องเสียหรือไงวะ?” นนท์พึมพำพลางลดกล้องลง ขยี้ตาตัวเองแรงๆ เขารู้สึกปวดหัวตุบๆ ผลจากการไม่ได้นอนมาสองคืนเพื่อตัดต่อสารคดีชุดก่อนหน้านี้เริ่มส่งผลให้ประสาทสัมผัสเขาเพี้ยน
“มองอะไรคะคุณพี่? ไม่เคยเห็นคนสวยนั่งบนถังขยะเหรอ?” พิมพ์ขวัญพูดลอย ๆ อย่างขวานผ่าซาก เธอไม่ได้หวังให้เขาได้ยิน แต่ชายหนุ่มกลับชะงักไปครู่หนึ่ง
เขามองตรงมาที่เธอ... ไม่ใช่สิ เขามองผ่านเธอไปที่ป้ายบอกทาง แต่รูม่านตาของเขาขยายออกในลักษณะที่คนเป็น 'ผู้สังเกตการณ์' อย่างพิมพ์ขวัญดูออกว่าเขากำลัง 'พยายาม' จะไม่เห็นอะไรบางอย่าง
“เดี๋ยวนะ...” พิมพ์ขวัญลอยลงมาจากถังขยะ เดินเข้าไปจ่อหน้าเขาจนจมูกแทบชนกัน “คุณ... เห็นฉันใช่ไหม?”
นนท์เม้มปากแน่น เขาหันไปทางอื่นทันทีพลางพรรณนาในใจว่า 'มันคือแสงแฟลร์... มันคืออาการวุ้นในตาเสื่อม... หรือไม่ก็กุมารทองที่ไหนมาเล่นตลก' เขาก้าวเดินหนีไปทางบันไดหนีไฟ
“เฮ้ย! อย่ามาเนียนเดินหนีนะ!” พิมพ์ขวัญรีบตามไป เธอไม่ได้เดิน แต่เธอพุ่งตัวผ่านผนังเข้าไปดักหน้าเขาที่บันไดหนีไฟ นนท์เปิดประตูพรวดเข้ามาแล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นผู้หญิงในชุดเชิ้ตสีขาวเปื้อนเลือดยืนจ้องหน้าเขาอยู่
“เฮ้ย!” นนท์เผลออุทานออกมา เสียงก้องไปทั่วโถงบันได
“เยส! คุณเห็นฉันจริง ๆ ด้วย!” พิมพ์ขวัญกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “ขอบคุณสวรรค์! ในที่สุดก็เจอคนที่ไม่ได้หูหนวกตาบอดสักที”
“ไปที่ชอบที่ชอบเถอะครับ... ผมไม่ได้ทำอะไรให้คุณ ผมมาทำงาน” นนท์พูดเสียงสั่นแต่พยายามทำใจดีสู้เสือ เขาหยิบพระเครื่องที่คล้องคอไว้ออกมาโชว์ (ซึ่งจริงๆ เขาไม่ได้นับถือเท่าไหร่ แค่เอาไว้กันเหนียวเวลาลงพื้นที่เสี่ยง)
“เก็บของเล่นคุณไปเถอะค่ะ พระท่านคงไม่อยากยุ่งกับครีเอทีฟที่งานยังไม่เสร็จอย่างฉันหรอก” พิมพ์ขวัญรัวคำพูดใส่เขา “ฟังนะคุณ... ฉันชื่อพิมพ์ขวัญ ร่างฉันนอนอยู่ห้อง 302 ฉันยังไม่ตาย และฉันต้องการให้คุณส่งอีเมลงานให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
นนท์อ้าปากค้าง “ส่งอีเมล? ผีมาขอให้ส่งอีเมลเนี่ยนะ? คุณควรจะไปขอส่วนบุญ หรือขอให้ช่วยสืบคดีสิ”
“คดีเอาไว้ก่อน! งานของลูกค้าคือสวรรค์ของฉัน!” พิมพ์ขวัญขยับเข้าใกล้จนนนท์ต้องถอยกรูดไปพิงราวบันได “คุณคือคนเดียวที่สื่อสารกับฉันได้ คุณต้องเป็นเครื่องมือให้ฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะตามคุณไปทุกที่ แม้แต่ตอนคุณเข้าห้องน้ำ!”
นนท์มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอไม่มีความน่ากลัวแบบผีในหนังที่เขาเคยดู ไม่มีเสียงโหยหวน มีแต่ความเกรี้ยวกราดแบบมนุษย์ทำงานที่โดนสั่งแก้งานในวันหยุด ความกลัวในใจเขาค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความสับสนและ 'ความซวย' ที่เขารู้สึกได้ลาง ๆ ว่าชีวิตสงบ ๆ ของเขาพังพินาศแน่
“ทำไมต้องเป็นผม?” เขาถามพลางยกมือกุมขมับ
“เพราะคุณมองเห็นฉันไงไอ้หน้าหล่อ! ถามแปลก ๆ” พิมพ์ขวัญตอบทันควัน “ดูสิ คนอื่นเดินผ่านฉันไปเหมือนอากาศ มีแต่คุณที่ทำตาโตเท่าไข่ห่านใส่ฉัน”
นนท์พยายามตั้งสติ ในฐานะนักข่าว เขาเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ ถ้าผู้หญิงคนนี้เป็นคนเดียวกับเหยื่อในอุบัติเหตุที่เขาตามอยู่ การช่วยเธออาจจะหมายถึงการได้ข้อมูลอินไซด์ที่หาไม่ได้จากที่ไหน แต่การต้องพก 'วิญญาณสาวขี้โวยวาย' ไปไหนมาไหนด้วยมันคือนรกชัด ๆ
“ผมมีงานต้องทำ ผมต้องไปเก็บหลักฐานในที่ที่เกิดอุบัติเหตุ” นนท์พูดพลางพยายามจะเดินเลี่ยง
“ที่เกิดอุบัติเหตุนั่นน่ะเหรอ? ฉันคือนักแสดงนำในฉากนั้นเลยนะคุณ! ถ้าคุณช่วยฉันส่งงาน ฉันจะเล่าทุกอย่างที่เห็นก่อนรถจะชนให้ฟัง... รวมไปถึงป้ายทะเบียนรถคันที่ปาดหน้าฉันด้วย!” พิมพ์ขวัญยื่นข้อเสนอที่เขาปฏิเสธไม่ได้
นนท์หยุดกึ้ง เขาหันมามองเธอ “คุณจำได้เหรอ?”
“จำได้แม่นยิ่งกว่าสเปกคอมพิวเตอร์อีก” เธอโกหกคำโต (จริง ๆ เธอจำได้ราง ๆ แต่สัญชาตญาณนักโฆษณาบอกว่าต้องขายของไว้ก่อน)
นนท์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นี่คือการตัดสินใจที่บ้าที่สุดในชีวิตเขา ระหว่างการทิ้งวิญญาณตนนี้ไว้แล้วไปทำหน้าที่นักข่าวตามปกติ หรือการยอมรับ 'เงื่อนไข' ของสิ่งลี้ลับเพื่อแลกกับความจริงที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตเขาได้
“ตกลง... ผมจะช่วยคุณส่งงาน” นนท์พูดในที่สุด “แต่มีข้อแม้ ข้อแรก อย่ามาเกาะไหล่ผม ข้อสอง อย่ามาสั่งผมเหมือนผมเป็นลูกน้องคุณ และข้อสาม... ถ้าผมทำงานเสร็จ คุณต้องไป”
“ดีล!” พิมพ์ขวัญยื่นมือมาหมายจะเช็กแฮนด์ แต่มือเธอก็ทะลุผ่านมือของเขาไปอีกครั้ง ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน
“แล้ว... งานคุณอยู่ที่ไหน?” นนท์ถาม
“อยู่ที่ร้านกาแฟข้างโรงพยาบาล... เครื่องคอมฯ ของไอ้แว่นหน้าจืดโต๊ะริมหน้าต่าง ฉันต้องไปที่นั่น!”
“แต่คุณไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? คุณติดอยู่ที่นี่” นนท์เตือนสติเธอเมื่อเห็นพฤติกรรมกระวนกระวาย
พิมพ์ขวัญชะงักไป เธอเผลอมองกลับไปที่ห้อง ICU ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มตีกับความเอาแต่ใจ เธอรู้ว่ารัศมีของเธอจำกัด แต่เธอก็ไม่อยากปล่อยให้โอกาสเดียวหลุดลอยไป
“ถ้าคุณเดินไป... แล้วฉันพยายาม 'เกาะ' หลังคุณไปล่ะ? มันอาจจะขยายรัศมีได้นะ” เธอเสนอไอเดียแบบมั่วซั่ว
“ผมไม่ให้คุณเกาะหลัง!” นนท์ค้านเสียงหลง
“งั้นก็เดินนำไปสิ! อย่าช้า!”
การเริ่มต้นความสัมพันธ์ระหว่าง 'นักข่าวขี้รำคาญ' กับ 'วิญญาณสาวสายรุก' เริ่มต้นขึ้นในวินาทีนั้น นนท์ก้าวออกจากโถงบันไดหนีไฟโดยมีพิมพ์ขวัญเดินเคียงข้างไปอย่างติดหนึบ เขาไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจ 'ช่วยส่งอีเมล' ในครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่ความลับที่ดำมืดกว่าอุบัติเหตุทางถนน และความผูกพันที่ก้าวข้ามเส้นกั้นระหว่างความเป็นและความตายอย่างที่เขาไม่เคยจินตนาการถึง
Bab terbaru
วิญญาณนี้มีรัก ตอนพิเศษ: ในช่องว่างของความทรงจำ
แสงไฟนีออนบนเพดานโรงพยาบาลกะพริบถี่เป็นจังหวะที่ชวนให้ปวดหัว พิมพ์ขวัญนอนมองมันมานานหลายชั่วโมง เธอเพิ่งฟื้นได้ไม่กี่วัน ร่างกายของเธอเริ่มกลับมาทำตามคำสั่งได้ทีละน้อย แต่มีบางอย่างในหัวที่ยังคงเหมือนแผ่นเสียงที่ตกร่อง หมอบอกว่ามันคืออาการ 'Retrograde Amnesia' หรือการสูญเสียความทรงจำย้อนหลังเนื่องจากสมองขาดออกซิเจน แต่นั่นคือคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ที่ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึก "หนาวเหน็บที่ขั้วหัวใจ" จางหายไปเลยทุกครั้งที่เธอหลับตา พิมพ์ขวัญจะเห็นภาพชายคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มควัน เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความโศกเศร้าอย่างมหาศาล มือขวาของเขาพันแผลหนาเตอะ และทุกครั้งที่เธอพยายามจะเอื้อมมือไปแตะ ภาพนั้นจะแตกสลายกลายเป็นฟองอากาศเหมือนวิญญาณที่ถูกกระชากออกไปในสุญญากาศ“พี่พิมพ์คะ... ทานยาหน่อยค่ะ” เสียงพยาบาลปลุกเธอจากภวังค์พิมพ์ขวัญมองถ้วยยาในมือพยาบาล แล้วสายตาเธอก็เลื่อนไปสะดุดที่ 'แก้วกาแฟ' บนโต๊ะข้างเตียง มันไม่ใช่แก้วของเธอ แต่เป็นแก้วกระดาษจากร้านกาแฟใต้ตึกที่เขียนชื่อว่า 'Nont' ด้วยลายมือหวัด ๆ“แก้วนั้น... ของใครเหรอคะ?” พิมพ์ขวัญถามด้วยเสียงท
วิญญาณนี้มีรัก ตอนที่ 10: อรุณรุ่งของนกฟีนิกซ์
เสียงระเบิดของถังแก๊สจากโรงครัวเรือนจำดังกัมปนาทสะเทือนไปถึงขั้วปอด แต่มันกลับไม่ใช่เสียงของความตาย มันคือเสียงของกรงขังที่ถูกฉีกกระชาก นนท์ก้าวออกมาจากแดน 4 ท่ามกลางควันไฟสีเทาหม่นที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามเช้าตรู่ เสื้อนักโทษสีซีดของเขาขาดวิ่นและเปื้อนคราบเขม่า แต่ท่วงท่าการเดินของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่การเดินของนักโทษที่ยอมจำนน หรือนักข่าวที่ซ่อนความลับไว้ในอก แต่มันคือการเดินของชายที่เพิ่งค้นพบว่าอิสรภาพไม่ได้อยู่ที่การเปิดประตูคุก แต่อยู่ที่การเลิกกลัวคนกลุ่มหนึ่งที่เรียกตัวเองว่าอำนาจเฮียเล้งและผู้คุมที่เคยพยายามจะสังหารเขา บัดนี้กะพริบตาปริบ ๆ อยู่กลางสนามหญ้าที่รายล้อมไปด้วยพนักงานสอบสวนจากส่วนกลางและสื่อมวลชนนับสิบสำนักที่แห่กันมาหลังจาก "รหัสลึกลับ" ของพิมพ์ขวัญแฮกเข้าระบบแจ้งเตือนภัยของสำนักข่าวทั่วประเทศ นนท์เดินไปที่หน้ากล้องของสถานีโทรทัศน์ช่องหนึ่งที่เขารู้จักดี“คุณนนท์ คุณหนีออกมาได้ยังไงครับ? แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันคืออะไร?” นักข่าวรุ่นน้องคนหนึ่งถามด้วยเสียงสั่นเครือนนท์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขามองไปที่ท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีส้มทอง เขาไม่ได้
วิญญาณนี้มีรัก ตอนที่ 9: อาณาจักรที่มองไม่เห็น
เสียงนกหวีดกรีดร้องดังระงมไปทั่วแดน 4 เป็นสัญญาณเริ่มต้นของเช้าวันใหม่ที่แสนจำเจภายในเรือนจำความมั่นคงสูง นนท์ตื่นขึ้นบนพื้นปูนเย็นเฉียบท่ามกลางนักโทษชายร่างกำยำนับสิบชีวิตที่นอนเบียดเสียดกันแสงแดดรำไรที่ลอดผ่านซี่กรงเหล็กชั้นบนไม่ได้ให้ความอบอุ่น แต่มันกลับเน้นย้ำให้เห็นถึงฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศที่อับชื้น นนท์ในชุดนักโทษสีกากีเข้มดูซูบผอมลงแต่ดวงตายังคงคมกริบ เขาเลิกเป็นนักข่าวหนุ่มมาดเนี้ยบ และกลายเป็นชายที่รู้จักการก้มหน้าเพื่อมองหาโอกาส“เฮ้ย! ไอ้หน้าใหม่ มานี่ซิ!” เสียงแหบพร่าของ 'เฮียเล้ง' ขาใหญ่ประจำแดนดังขึ้นจากโต๊ะไม้หินอ่อนกลางลานกว้าง เฮียเล้งคือคนที่มีอิทธิพลพอที่จะทำให้ใครบางคนหายไปได้ในคืนเดียวโดยไม่มีใครเห็นนนท์เดินเข้าไปหาด้วยท่าทางนอบน้อมที่เขาไม่เคยใช้กับใครข้างนอก “ครับเฮีย มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?”“ข้าได้ยินว่าแกเก่งเรื่องคอมพิวเตอร์ เรื่องรหัสอะไรนั่นน่ะ” เฮียเล้งมองนนท์ด้วยสายตาเหยียดหยาม “ในนี้เราไม่มีคอมพิวเตอร์ให้แกเล่นหรอกนะ แต่เรามี ‘ระบบบันทึกเวลา’ ของผู้คุมที่ข้าอยากจะให้แกช่วย ‘ปรับแก้’ นิดหน่อย แลกกับความคุ้มครองที่แกจะได้รับ แกจะว่ายังไง?”นี่คือก
วิญญาณนี้มีรัก ตอนที่ 8: ศาลเตี้ยในห้องกระจก
ผนังห้องสอบสวนไม่ได้มีสีขาวเหมือนในโรงพยาบาล แต่มันเป็นสีเทาหม่นที่ดูดซับแสงและเสียงจนคนข้างในรู้สึกเหมือนถูกฝังทั้งเป็น นนท์นั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กที่ยึดติดกับพื้น ข้อมือของเขาถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือเย็นเฉียบ แผลที่มือขวาจากการถูกไฟช็อตยังคงปวดหนึบเป็นจังหวะ แต่สิ่งที่ทำให้เขาอึดอัดยิ่งกว่าคือใบหน้าของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ชายที่เรียกตัวเองว่า ‘พนักงานสอบสวนพิเศษจากหน่วยความมั่นคง’“คุณนนท์... ผมอ่านประวัติคุณแล้ว คุณเป็นนักข่าวที่มีอุดมการณ์สูงนะ” ชายคนนั้นพูดพลางวางแฟ้มประวัติลงบนโต๊ะโลหะ “แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันไม่ใช่การรายงานข่าว มันคือการก่อวินาศกรรมทางข้อมูล คุณพาสาวน้อยคนนั้นไปเสี่ยงตาย และตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่อีกห้องหนึ่ง... ในสภาพที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก”นนท์มองจ้องเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย เขาไม่ได้แสดงอาการสะทกสะท้านเหมือนที่เคยเป็นนักข่าวจอมโวยวาย ท่าทางของเขาในตอนนี้ดูเหมือนคนที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนจนไม่เหลือความกลัว “พิมพ์ขวัญเป็นยังไงบ้าง?”“เธอจำอะไรไม่ได้เลย... หรืออย่างน้อยเธอก็อ้างแบบนั้น” ชายชุดสูทโน้มตัวเข้ามาใกล้ “เธอบอกว่าคุณเป็นคนลั
วิญญาณนี้มีรัก ตอนที่ 7: รหัสวิปริตและภาพหลอนนีออน
บรรยากาศภายในห้องควบคุมเครือข่ายใยแก้วนำแสงใต้ดินใจกลางเมือง แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับโกดังร้างที่เพิ่งผ่านมา ที่นี่ไม่มีฝุ่น ไม่มีคราบน้ำมัน มีเพียงเสียงครางพึมพำของเครื่องปรับอากาศอุตสาหกรรมและแสงสีฟ้าจากหลอดไฟสถานะนับล้านดวงที่กะพริบเป็นจังหวะเหมือนชีพจรของอสูรกายดิจิทัลพิมพ์ขวัญนั่งอยู่ที่หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์ แสงสีขาวจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาของเธอจนดูเหมือนหุ่นยนต์ที่ไม่มีวิญญาณ นิ้วมือของเธอขยับเขยื้อนด้วยความเร็วที่ทำให้นนท์ที่ยืนมองอยู่ด้านหลังรู้สึกหนาวเยือก“คุณกำลังจะทำอะไร พิมพ์? นี่มันไม่ใช่แค่การแฮกไฟล์โฆษณาแล้วนะ” นนท์ถามพลางมองแผนที่โครงข่ายไฟจราจรทั่วกรุงเทพฯ ที่บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มทั้งหมดบนจอภาพ“ฉันกำลังจะเปลี่ยนเมืองนี้ให้กลายเป็น ‘โรงละคร’ ของเราไง นนท์”พิมพ์ขวัญตอบโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจที่เขาไม่เคยได้ยิน“พวกมันใช้โครงสร้างพื้นฐานของเมืองสะกดรอยเรา งั้นเราก็ใช้โครงสร้างเดียวกันนี้ประหารชีวิตพวกมันกลางที่สาธารณะสิ”นนท์สังเกตเห็นว่าท่าทางของพิมพ์ขวัญเปลี่ยนไป เธอเลิกสนใจบาดแผลตามตัวหรือความหิวโหย ความทรงจำที่กลับมาในฐานะค
วิญญาณนี้มีรัก ตอนที่ 6: กับดักในรอยแยกของเมือง
เสียงเครื่องยนต์ V8 คำรามแว่วมาจากท้ายถนนเส้นตัดใหม่ที่ยังสร้างไม่เสร็จ นนท์เหยียบคันเร่งรถเอสยูวีคันเก่งจนมิดเข็มไมล์ กลิ่นยางไหม้และควันไอเสียอบอวลอยู่ในห้องโดยสารที่ร้อนระอุเนื่องจากระบบแอร์เพิ่งถูกกระสุนปริศนายิงทะลุแผงคอนเดนเซอร์ไปเมื่อสิบนาทีก่อน พิมพ์ขวัญนั่งอยู่ที่เบาะข้าง ๆ ใบหน้าของเธอซีดเผือดแต่ดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยความโกรธมากกว่าความกลัว มือของเธอกำสายเข็มขัดนิรภัยไว้แน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดนูน“พวกมันตามมาได้ไง? ฉันทิ้งมือถือไว้ที่ออฟฟิศแล้วนะ!” พิมพ์ขวัญตะโกนแข่งกับเสียงลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างที่แตก“พวกมันไม่ได้ตามจากมือถือ แต่มันตามจากป้ายทะเบียนรถผม” นนท์ตอบพลางหักพวงมาลัยหลบหลุมขนาดใหญ่บนพื้นถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นปูน “ผมประเมินพวกมันต่ำไป พิมพ์... พวกนี้ไม่ใช่แค่ลูกกระจ๊อก แต่มันคือหน่วยงานเก็บกวาดที่มีทรัพยากรล้นมือ”นนท์มองกระจกหลัง เห็นรถกระบะสี่ประตูสีดำมืดสนิทสองคันกำลังไล่บี้ตามมาด้วยความเร็วที่เหนือกว่า เขาตัดสินใจหักเลี้ยวเข้าไปในเส้นทางลูกรังมุ่งหน้าสู่โซนโกดังเก่าที่เคยเป็นที่ตั้งของโรงงานผลิตอะไหล่รถยนต์ พิมพ์ขวัญมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วขมวดคิ้ว ความทรงจำบ
Anda juga akan menyukai
รักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว350.4K Dibacaคู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด
ชาไทยเย็น40.4K Dibacaหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย311.6K Dibacaรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา51.5K Dibacaเล่ห์รักซ่อนชู้
รินธารา1.0K Dibacaเขย่ารักท่านรอง
เฮียกังฟู2.1K Dibacaอาหมอ
KHUNLii • คุณลิ1.6K Dibacaไฟริมธาร
เย้ายวนรัก396 Dibaca
