ตอนที่ 1: เดดไลน์ในโลกที่ไร้เสียง - 2

นนท์ นักข่าวสายสารคดีสืบสวนอิสระ กำลังทำหน้าที่ของเขา—การตามรอยเคสอุบัติเหตุที่มีเงื่อนงำเกี่ยวกับการคอร์รัปชันถนนสายหนึ่งที่เขาเชื่อว่ามีการใช้วัสดุไม่ได้มาตรฐานจนทำให้เกิดอุบัติเหตุซ้ำซาก และเหยื่อรายล่าสุดก็คือกหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างในนั้น

เขากดชัตเตอร์กล้องฟูจิรุ่นล่าสุดในมือ แต่ในช่องมองภาพเขากลับเห็น 'จุดรบกวน' (Noise) บางอย่างที่ดูเหมือนรูปร่างมนุษย์ยืนพิงถังขยะอยู่

“กล้องเสียหรือไงวะ?” นนท์พึมพำพลางลดกล้องลง ขยี้ตาตัวเองแรงๆ เขารู้สึกปวดหัวตุบๆ ผลจากการไม่ได้นอนมาสองคืนเพื่อตัดต่อสารคดีชุดก่อนหน้านี้เริ่มส่งผลให้ประสาทสัมผัสเขาเพี้ยน

“มองอะไรคะคุณพี่? ไม่เคยเห็นคนสวยนั่งบนถังขยะเหรอ?” พิมพ์ขวัญพูดลอย ๆ อย่างขวานผ่าซาก เธอไม่ได้หวังให้เขาได้ยิน แต่ชายหนุ่มกลับชะงักไปครู่หนึ่ง

เขามองตรงมาที่เธอ... ไม่ใช่สิ เขามองผ่านเธอไปที่ป้ายบอกทาง แต่รูม่านตาของเขาขยายออกในลักษณะที่คนเป็น 'ผู้สังเกตการณ์' อย่างพิมพ์ขวัญดูออกว่าเขากำลัง 'พยายาม' จะไม่เห็นอะไรบางอย่าง

“เดี๋ยวนะ...” พิมพ์ขวัญลอยลงมาจากถังขยะ เดินเข้าไปจ่อหน้าเขาจนจมูกแทบชนกัน “คุณ... เห็นฉันใช่ไหม?”

นนท์เม้มปากแน่น เขาหันไปทางอื่นทันทีพลางพรรณนาในใจว่า 'มันคือแสงแฟลร์... มันคืออาการวุ้นในตาเสื่อม... หรือไม่ก็กุมารทองที่ไหนมาเล่นตลก' เขาก้าวเดินหนีไปทางบันไดหนีไฟ

“เฮ้ย! อย่ามาเนียนเดินหนีนะ!” พิมพ์ขวัญรีบตามไป เธอไม่ได้เดิน แต่เธอพุ่งตัวผ่านผนังเข้าไปดักหน้าเขาที่บันไดหนีไฟ นนท์เปิดประตูพรวดเข้ามาแล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นผู้หญิงในชุดเชิ้ตสีขาวเปื้อนเลือดยืนจ้องหน้าเขาอยู่

“เฮ้ย!” นนท์เผลออุทานออกมา เสียงก้องไปทั่วโถงบันได

“เยส! คุณเห็นฉันจริง ๆ ด้วย!” พิมพ์ขวัญกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ “ขอบคุณสวรรค์! ในที่สุดก็เจอคนที่ไม่ได้หูหนวกตาบอดสักที”

“ไปที่ชอบที่ชอบเถอะครับ... ผมไม่ได้ทำอะไรให้คุณ ผมมาทำงาน” นนท์พูดเสียงสั่นแต่พยายามทำใจดีสู้เสือ เขาหยิบพระเครื่องที่คล้องคอไว้ออกมาโชว์ (ซึ่งจริงๆ เขาไม่ได้นับถือเท่าไหร่ แค่เอาไว้กันเหนียวเวลาลงพื้นที่เสี่ยง)

“เก็บของเล่นคุณไปเถอะค่ะ พระท่านคงไม่อยากยุ่งกับครีเอทีฟที่งานยังไม่เสร็จอย่างฉันหรอก” พิมพ์ขวัญรัวคำพูดใส่เขา “ฟังนะคุณ... ฉันชื่อพิมพ์ขวัญ ร่างฉันนอนอยู่ห้อง 302 ฉันยังไม่ตาย และฉันต้องการให้คุณส่งอีเมลงานให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

นนท์อ้าปากค้าง “ส่งอีเมล? ผีมาขอให้ส่งอีเมลเนี่ยนะ? คุณควรจะไปขอส่วนบุญ หรือขอให้ช่วยสืบคดีสิ”

“คดีเอาไว้ก่อน! งานของลูกค้าคือสวรรค์ของฉัน!” พิมพ์ขวัญขยับเข้าใกล้จนนนท์ต้องถอยกรูดไปพิงราวบันได “คุณคือคนเดียวที่สื่อสารกับฉันได้ คุณต้องเป็นเครื่องมือให้ฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะตามคุณไปทุกที่ แม้แต่ตอนคุณเข้าห้องน้ำ!”

นนท์มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอไม่มีความน่ากลัวแบบผีในหนังที่เขาเคยดู ไม่มีเสียงโหยหวน มีแต่ความเกรี้ยวกราดแบบมนุษย์ทำงานที่โดนสั่งแก้งานในวันหยุด ความกลัวในใจเขาค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความสับสนและ 'ความซวย' ที่เขารู้สึกได้ลาง ๆ ว่าชีวิตสงบ ๆ ของเขาพังพินาศแน่

“ทำไมต้องเป็นผม?” เขาถามพลางยกมือกุมขมับ

“เพราะคุณมองเห็นฉันไงไอ้หน้าหล่อ! ถามแปลก ๆ” พิมพ์ขวัญตอบทันควัน “ดูสิ คนอื่นเดินผ่านฉันไปเหมือนอากาศ มีแต่คุณที่ทำตาโตเท่าไข่ห่านใส่ฉัน”

นนท์พยายามตั้งสติ ในฐานะนักข่าว เขาเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ ถ้าผู้หญิงคนนี้เป็นคนเดียวกับเหยื่อในอุบัติเหตุที่เขาตามอยู่ การช่วยเธออาจจะหมายถึงการได้ข้อมูลอินไซด์ที่หาไม่ได้จากที่ไหน แต่การต้องพก 'วิญญาณสาวขี้โวยวาย' ไปไหนมาไหนด้วยมันคือนรกชัด ๆ

“ผมมีงานต้องทำ ผมต้องไปเก็บหลักฐานในที่ที่เกิดอุบัติเหตุ” นนท์พูดพลางพยายามจะเดินเลี่ยง

“ที่เกิดอุบัติเหตุนั่นน่ะเหรอ? ฉันคือนักแสดงนำในฉากนั้นเลยนะคุณ! ถ้าคุณช่วยฉันส่งงาน ฉันจะเล่าทุกอย่างที่เห็นก่อนรถจะชนให้ฟัง... รวมไปถึงป้ายทะเบียนรถคันที่ปาดหน้าฉันด้วย!” พิมพ์ขวัญยื่นข้อเสนอที่เขาปฏิเสธไม่ได้

นนท์หยุดกึ้ง เขาหันมามองเธอ “คุณจำได้เหรอ?”

“จำได้แม่นยิ่งกว่าสเปกคอมพิวเตอร์อีก” เธอโกหกคำโต (จริง ๆ เธอจำได้ราง ๆ แต่สัญชาตญาณนักโฆษณาบอกว่าต้องขายของไว้ก่อน)

นนท์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นี่คือการตัดสินใจที่บ้าที่สุดในชีวิตเขา ระหว่างการทิ้งวิญญาณตนนี้ไว้แล้วไปทำหน้าที่นักข่าวตามปกติ หรือการยอมรับ 'เงื่อนไข' ของสิ่งลี้ลับเพื่อแลกกับความจริงที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตเขาได้

“ตกลง... ผมจะช่วยคุณส่งงาน” นนท์พูดในที่สุด “แต่มีข้อแม้ ข้อแรก อย่ามาเกาะไหล่ผม ข้อสอง อย่ามาสั่งผมเหมือนผมเป็นลูกน้องคุณ และข้อสาม... ถ้าผมทำงานเสร็จ คุณต้องไป”

“ดีล!” พิมพ์ขวัญยื่นมือมาหมายจะเช็กแฮนด์ แต่มือเธอก็ทะลุผ่านมือของเขาไปอีกครั้ง ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน

“แล้ว... งานคุณอยู่ที่ไหน?” นนท์ถาม

“อยู่ที่ร้านกาแฟข้างโรงพยาบาล... เครื่องคอมฯ ของไอ้แว่นหน้าจืดโต๊ะริมหน้าต่าง ฉันต้องไปที่นั่น!”

“แต่คุณไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? คุณติดอยู่ที่นี่” นนท์เตือนสติเธอเมื่อเห็นพฤติกรรมกระวนกระวาย

พิมพ์ขวัญชะงักไป เธอเผลอมองกลับไปที่ห้อง ICU ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มตีกับความเอาแต่ใจ เธอรู้ว่ารัศมีของเธอจำกัด แต่เธอก็ไม่อยากปล่อยให้โอกาสเดียวหลุดลอยไป

“ถ้าคุณเดินไป... แล้วฉันพยายาม 'เกาะ' หลังคุณไปล่ะ? มันอาจจะขยายรัศมีได้นะ” เธอเสนอไอเดียแบบมั่วซั่ว

“ผมไม่ให้คุณเกาะหลัง!” นนท์ค้านเสียงหลง

“งั้นก็เดินนำไปสิ! อย่าช้า!”

การเริ่มต้นความสัมพันธ์ระหว่าง 'นักข่าวขี้รำคาญ' กับ 'วิญญาณสาวสายรุก' เริ่มต้นขึ้นในวินาทีนั้น นนท์ก้าวออกจากโถงบันไดหนีไฟโดยมีพิมพ์ขวัญเดินเคียงข้างไปอย่างติดหนึบ เขาไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจ 'ช่วยส่งอีเมล' ในครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่ความลับที่ดำมืดกว่าอุบัติเหตุทางถนน และความผูกพันที่ก้าวข้ามเส้นกั้นระหว่างความเป็นและความตายอย่างที่เขาไม่เคยจินตนาการถึง