บทที่ 1.6

เห็นอีกฝ่ายหน้าซีดแต่ก็รีบรับคำอย่างจริงจัง หลังจากนั้นก็มองไปรอบๆ “คุณหนูวางใจ ข้าไม่มีทางบอกผู้ใดและจะทำตามที่ท่านสั่ง”

มองสาวใช้ออกไปแล้วหญิงสาวเดินเข้าไปเปิดหีบบนโต๊ะ ในนั้นมีทั้งเครื่องประดับ ตั๋วแลกเงิน เงินที่แลกมาพร้อมใช้ กับของมีค่าอีกหลายชิ้น รวมไปถึงของพระราชทาน

เฉินหมิงเหยาแม้อายุยังน้อยทว่านางเป็นถึงท่านหญิงจวนโหว ดังนั้นเงินแน่นอนว่าไม่ขาดมือ ของมีค่ามีมากมายจนหีบที่ใช้เก็บยังแทบไม่มีที่วาง หากเงินพร่องลงเสี่ยวหมานก็จะแจ้งผู้ดูแล จากนั้นเงินจะถูกเติมจนเต็มเสมอ

นางมองเงินในมือทั้งเงินที่แลกมาแล้วกับตั๋วเงิน ริมฝีปากเม้มกันแน่น “ยังไม่พอ...” คิ้วเรียวมุ่นลง มองไปยังเครื่องประดับที่มีหากสามารถขายได้นางก็จะซื้อบ้านเล็กๆ หลังหนึ่งเอาไว้ลับๆ

เพียงแต่...หากทำเช่นนั้นย่อมต้องถูกสงสัย เครื่องประดับของท่านหญิงจวนโหวมีค่าควรเมือง หากนำออกไปขายย่อมถูกสืบสาวที่มา ในที่สุดก็จะถูกจับได้ นางไม่อยากให้ใครล่วงรู้ในสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำ...

เสี่ยวจูสาวใช้อีกคนของนางเดินเข้ามา “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูฟางมาขอพบท่านเจ้าค่ะ”

“ฟางอวี้หรู??” นางเบิกตา “มาได้จังหวะยิ่ง!” นางมีถุงเงินเดินได้เป็นสหายนี่นา!

กล่าวถึงฟางอวี้หรู... อีกฝ่ายเป็นถึงคุณหนูจวนแม่ทัพฟาง มารดาของนางเป็นคนจากตระกูลสวีที่เป็นเจ้าของโรงแลกเงินอันดับหนึ่งของต้าเหลียง ฟางอวี้หรูคือถุงเงินเดินได้นั้นนางไม่ได้กล่าวเกินจริง เพราะตระกูลสวีไม่มีทายาทคนอื่น จนถึงบัดนี้มารดาของฟางอวี้หรูแม้เป็นฮูหยินแม่ทัพ ทว่าอีกฐานะก็ยังเป็นเจ้าของโรงแลกเงินที่มั่งคั่งที่สุดในเสียนหยางด้วย!!

“หมิงหมิงข้าขออนุญาตท่านป้าแล้ว พวกเราออกไปเดินเที่ยวในตลาดกัน!”

“หรูหรูข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน!” นางโผเข้ากอดสหาย ด้วยชาติที่แล้วอีกฝ่ายแต่งงานและย้ายออกไปอยู่ต่างเมือง

“อะไรกันเพิ่งเจอกันเมื่อสองวันก่อน”

เฉินหมิงเหยายิ้มกว้าง “วันนี้ข้าเลี้ยงเนื้อแกะตุ๋นของหอซูโหลว!”

“ตกลงตามนี้!” ฟางอวี้หรูเกี่ยวแขนนาง นางเองก็เดินเคียงข้างไปกับสหาย สายตาของผู้คนมองมาด้วยความหลากหลาย บ้างดูแคลน บ้างแอบซุบซิบ บ้างก็มองด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

แน่ละ...อย่างไรเสียมารดาของฟางอวี้หรูก็นับว่าเป็นคหบดี การที่ขุนนางแต่งคหบดีเป็นฮูหยิน แถมให้กำเนิดบุตรสาวไม่มีบุตรชาย จะอย่างไรก็ย่อมถูกดูแคลน เช่นนี้ฐานะของฟางอวี้หรูในสายตาสตรีชนชั้นสูงก็นับว่าไร้ที่ยืน ส่วนเพราะอะไรตั้งแต่แรกเฉินหมิงเหยาไม่ได้รังเกียจชาติตระกูลของอีกฝ่าย ก็เพราะถูกชะตาอย่างไรเล่า!!

“หรูหรูข้ามีเรื่องน่าสนุกจะชวนเจ้าทำ”

“อะไรหรือ”

“ข้าอยากแอบซื้อบ้านหลังเล็กๆ เอาไว้สักหลัง ซื้อแบบลับๆ ไม่ให้ผู้ใดรู้แม้แต่ท่านพ่อ ท่านแม่ หรือแม้กระทั่งพี่ใหญ่ของข้า”

ฟางอวี้หรูเลิกคิ้ว “เจ้าเนี่ยนะ!”

“ใช่แล้ว ข้ารู้สึกว่าพวกเราสมควรมีป้อมลับๆ เผื่อว่าวันไหนเบื่อๆ ไม่อยากออกมานั่งในหอสูงราคาแพงนี่ พวกเราก็ลองใช้ชีวิตแบบชาวบ้านดูสักหน่อย น่าสนุกออก ลองเข้าครัว จุดเตา หุงข้าว ทำกับข้าว เป็นสามัญชนสักวันจะได้เข้าอกเข้าใจชาวบ้าน”

ฟางอวี้หรูยังมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ “เจ้าเป็นท่านหญิงอยู่ดีๆ เหตุใดอยากออกไปลำบาก อย่าบอกนะว่าเจ้าโกรธท่านโหวที่เอาแต่สนใจพี่ชายกับน้องสาวของเจ้าเหล่านั้น? ข้าเคยบอกไปแล้วว่าเจ้าอย่างไรก็สำคัญที่สุดในจวนโหว”

หญิงสาวขมวดคิ้วมองสหาย “สำคัญที่สุด?” นางคิดมาตลอดว่าบิดายุติธรรมเสมอมา “เหตุใดเจ้าคิดเช่นนั้น”

“ไม่ใช่เพียงข้านะ ทุกคนล้วนมองเห็น เจ้าเป็นท่านหญิงที่มีฐานะสูงส่ง แม้เป็นบุตรสาวแต่ก็มีฐานะกึ่งเชื้อพระวงศ์ ฮองเฮารักและเอ็นดู ฮ่องเต้เองก็พระราชทานสิ่งของมากมาไม่เคยขาด เจ้าเคยเห็นพี่ชายของเจ้าได้รับสิ่งใดจากฮ่องเต้และฮองเฮาหรือไม่เล่า ไม่มีแน่นอน บิดาของเจ้าตามใจเจ้า มารดาของเจ้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง ไปร่วมงานเลี้ยงพี่ชายของเจ้าที่เป็นซื่อจื่อยังต้องเดินตามหลังเจ้าเลย”