บทที่ 1.5

“ใช่แล้ว...วันนี้น่าจะทรงเสด็จกลับแดนตะวันตกจึงมาทูลลากระมัง”

ได้ยินมาว่าอ๋องน้อยเฉิงซีอายุยังน้อยก็มีคุณงามความดียิ่ง ไม่เพียงสืบทอดบรรดาศักดิ์จากท่านอ๋องผู้เป็นบิดาที่ล้มป่วยตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เขายังทำหน้าที่ปกป้องแดนตะวันตกอย่างกล้าหาญ เป็นหลานชายที่ฮ่องเต้ไว้ใจที่สุด ส่วนฮองเฮาเองก็รักใคร่เอ็นดู เขานับเป็นสายสัมพันธ์ที่เชื่อมคานอำนาจระหว่างฮ่องเต้และฮองเฮาอย่างแท้จริง ไม่เลือกฝั่งใดแต่สนับสนุนทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่เพื่อใครแต่เพื่อต้าเหลียงโดยแท้

บิดาของเขาเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน

มารดาเป็นคนตระกูลเฉินที่ใกล้ชิดกับฮองเฮา

หากนับตามความจริงเขากับนางก็เป็นเครือญาติ ทว่าหากนับตามศักดิ์ฐานะในราชสำนัก เขาอยู่ใต้คนเพียงหนึ่งแต่อยู่เหนือคนทั่วหล้า เช่นนี้เขากับนางจึงห่างเหินราวกับคนละฟากฝั่ง

ไม่นับรวมที่ว่าแม้มารดาของนางเป็นน้องสาวของฮ่องเต้ แต่ก็เป็นองค์หญิงที่ไม่ได้มีอำนาจอิทธิพล ต่างกับเขาที่เป็นหลานชายสายตรงของตระกูลเซียว ด้วยบิดาของเขาเป็นอนุชาที่เกิดจากบิดาและมารดาเดียวกัน เลือดในกายของอ๋องน้อยเฉิงซี จึงนับว่าเป็นสายเลือดของเชื้อพระวงศ์แห่งต้าเหลียงอย่างแท้จริง

“อ๋องน้อยเฉิงซี...เซียวเหยี่ยนหยาง” เฉินหมิงเหยาพึมพำกับตัวเองเสียงเบา พยายามนึกถึงเรื่องราวของอ๋องน้อยผู้อายุสั้น

จำได้ว่าเขาถูกพิษขณะปกป้องกำแพงเมืองตะวันตก พิษนั้นไม่มียาแก้เป็นพิษอะไรสักอย่างที่เรียกว่าราตรีๆ นางพยายามนึกถึงพิษที่ว่าเพราะเคยได้ยินบิดากล่าวถึง แต่เพราะตอนนั้นไม่ได้ตั้งใจฟัง ไม่เคยให้ความสำคัญ ดังนั้นจึงจดจำได้รางๆ...

เซียวเหยี่ยนหยางผู้นี้...หากเขายังมีชีวิตอยู่ ไม่มีทางที่ฮ่องเต้และฮองเฮาจะตกลงไปในกับดักของการแก่งแย่ง ยิ่งไม่มีทางที่อำนาจในมือของฮองเฮาจะอ่อนแอลง ในใจของหญิงสาวยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าการที่เขาถูกพิษครานั้น...ไม่ใช่ฝีมือของศัตรู

สายตาของนางมองตามแผ่นหลังองอาจของอ๋องน้อยผู้สง่างาม อีกไม่นานเขาผู้นี้ก็จะหลงเหลือเพียงชื่อและความดีที่เคยทำ

ช่าง...น่าเสียดาย

ตำหนักเฟิ่งหวงยังคงใหญ่โตและงดงาม ฮองเฮาซึ่งเอ็นดูนางมาตลอดก็ยังใจดีมองของมากมายให้ เฉินหมิงเหยากับมารดารั้งอยู่ในวังหลวงตลอดบ่าย กว่าจะได้ออกมาก็เป็นเวลาที่ประตูวังหลวงใกล้ปิดลง

ขณะเดินตามขันทีนำทางออกมา พลันได้ยินนางกำนัลน้อยสองคนสนทนากันเข้าโดยบังเอิญ

“เจ้าต้องระวังให้มากกว่านี้ ไม่รู้หรือว่าสมุนไพรบางชนิดแม้มีคุณแต่ก็มีโทษ หากใช้ปนเปกับสิ่งอื่นก็อาจจะเป็นพิษได้ ยิ่งเป็นสมุนไพรบางอย่างกับเกสรดอกไม้ พิษนั้นก็จะยิ่งยากจะสังเกตเห็น กว่าจะมีอาการก็สายเกินเยียวยาแล้ว แถมท่านหมอที่เก่งกาจก็อาจจะไม่รู้ว่าอาการเกิดจากอะไร”

เฉินหมิงเหยาชะงักหันไปมองมารดา หัวใจของนางหล่นวูบ...

สมุนไพรที่ต้องใช้อย่างระวัง?

เกสรดอกไม้ที่หากรวมกับสมุนไพรแล้วก็อาจเกิดพิษ?! นางเหม่อลอยเอาแต่คิดถึงประโยคนั้นซ้ำๆ กระทั่งไม่รู้ตัวเลยว่ากลับมาถึงเรือนของตัวเองแล้ว

เสี่ยวหมานเห็นนางเหม่อลอยก็เป็นกังวล “คุณหนูเจ้าคะท่านไม่สบายหรือ สีหน้าของท่านดูไม่ดีเลย”

นางได้แต่ยิ้ม... “ข้าไม่เป็นไร เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิดคืนนี้ข้าจะเข้านอนเร็วหน่อย”

ไม่เลยนางไม่ได้เข้านอน แต่นางเริ่มร่างเหตุการณ์เท่าที่ตัวเองจะจำได้ ทว่าหลังจากเขียนทุกอย่างออกมาเป็นตัวอักษร ไม่ว่านางจะซ่อนเอาไว้ที่ใดก็รู้สึกไม่สบายใจ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจเห็นบันทึกนี้ของนาง ไม่ว่าใครนางก็บอกไม่ได้ หากพูดไปคงหนีไม่พ้นถูกมองว่าเสียสติ

เช้าวันถัดมาบิดาออกไปกับพี่ชายแล้ว ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ตามเสด็จไปล่าสัตว์ นางออกมาส่งบิดา มองแผ่นหลังของเฉินซวี่เสียนที่นางไม่เคยสังเกตมาก่อนว่ามันเย็นชาเพียงใด “เสี่ยวหมานข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าทำ สำคัญมากจะให้ผู้ใดล่วงรู้ไม่ได้นอกจากข้ากับเจ้า”

“คุณหนู...ท่านสั่งมาได้เลยเจ้าค่ะ”

“เจ้านำถุงเงินนี้ไป ไปยังสำนักมือปราบกู้หมิน ตามหามือปราบแซ่หวังนามสั้นๆ ว่าหลี่ มอบเงินนี้ให้เขา บอกเขาว่าอีกสองวันให้เขาไปพบข้าที่อารามไป๋ค่งนอกกำแพงเมือง หากเขาอยากมีงานที่ได้เงินดีทั้งไม่ผิดศีลธรรมก็ให้ทำตามนี้ หากเขาไม่ตกลงเงินนี้ก็มอบให้เขาเป็นของขวัญและเจ้าก็จากมาได้เลย”

“คุณหนู” เสี่ยวหมานมองนางด้วยสายตาสงสัยและตื่นกลัว แน่ละนางเพิ่งสิบสองขวบปีเรื่องเช่นนี้กลับทำอย่างมีลับลมคมใน

“สำคัญมากและห้ามถาม เพียงทำตามคำสั่งก็พอ” นางกำชับด้วยท่าทีจริงจัง “เกี่ยวพันถึงความอยู่รอดของข้า ห้ามไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้แม้แต่ท่านพ่อท่านแม่ ยิ่งคนในจวนก็ห้าม เจ้าเข้าใจหรือไม่”