บทที่ 1.4

หญิงสาวปล่อยเสี่ยวหมานจากนั้นก้าวออกมาด้านนอกด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ สาวใช้ทั้งสามคนวิ่งตามออกมา “คุณหนูด้านนอกลมแรงทั้งยังหนาวเหน็บระวังไม่สบายเอาได้นะเจ้าคะ ท่านสวมเสื้อคลุมก่อน”

นางเหม่อมองไปรอบๆ จากนั้นก้มลงมองมือของตัวเอง “นี่มันอะไรกัน ก็ข้า...ข้าถูก” ตอนก้มลงมองมือของตัวเองปอยผมก็ลู่ลงมา เส้นผมดำยาวสลวยทั้งยังทั้งหนาและยาวแทบจรดบั้นเอว

นางคว้าผมของตัวเองดึงมาข้างหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ หลังแต่งเข้าไปในจวนกั๋วกงเพราะต้องดูแลจวน ดูแลสามี ดูแลทุกๆ อย่าง สุขภาพของนางค่อยๆ ย่ำแย่ เส้นผมหลุดร่วงปริขาดจนบางและสั้นยาวไม่เท่ากัน ดังนั้นนางจึงตัดสินใจม้วนมวยเอาไว้ตลอดเวลา

มาวันนี้เหตุใดนางจึง...

“คุณหนูกลับเข้าไปข้างในกันเถิดเจ้าค่ะ ท่านโหวกับฮูหยินคงรออยู่ที่ห้องโถงแล้ว”

“ท่านพ่อกับท่านแม่?!” นางเลิกคิ้วมองเสี่ยวหมาน กระทั่งถูกประคองเดินกลับเข้าไปในห้อง มองตัวเองที่อยู่ในคันฉ่อง

เฉินหมิงเหยาอ้าปากค้างตาเบิกกว้าง นาง...พบว่าตัวเองกลับมาในช่วงที่ยังไม่ปักปิ่นอีกครั้ง แถมตอนนี้มารดาของนางเองก็ยังอยู่ บิดาของนางเองก็ไม่ได้ถูกพี่ชายสังหาร!!!

“ท่านแม่!!!” นางวิ่งพรวดออกจากห้องหลังสาวใช้ช่วยกันแต่งตัวให้เสร็จแล้ว โผเข้าไปกอดมารดาพร้อมกับร่ำไห้ “ท่านแม่...” นางสะอื้นจนตัวสั่นกอดมารดาแน่นราวกับว่าเพิ่งฝันร้ายตื่นหนึ่ง

คนในจวนโหวแตกตื่นวุ่นวาย เฉินโหวถึงขั้นให้คนออกไปตามหมอ กระทั่งในวันนั้นไม่มีใครเข้าใจว่าแท้ที่จริงท่านหญิงของจวนโหวล้มป่วยเป็นอะไรกันแน่

ดึกมากแล้ว...

ในความมืดเฉินหมิงเหยานั่งครุ่นคิดคนเดียวเงียบๆ ครานี้นางมั่นใจแล้วว่าทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน นางรู้ดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่ความฝันแน่นอน มันเกิดขึ้นและนางถูกสังหารจากนั้นนางก็กลับมาเป็นตัวเองในวัยสิบสองขวบปี

จำได้ว่า...ต้นดอกท้อในเรือนของนางถูกตัดก็เพราะมารดาล้มป่วย นางเป็นคนเต็มใจให้คนตัดต้นดอกท้อที่มารดารักมาก จำใจเพราะท่านหมอกล่าวว่าเกสรดอกท้อเป็นต้นเหตุให้มารดาล้มป่วย และมันจะเกิดขึ้นราวๆ หกเดือนหลังจากบิดาติดตามฮ่องเต้ไปร่วมการล่าสัตว์

คืนนั้นทั้งคืนนางกำลังคิดและลำดับเรื่องราวที่ตนพอจะจดจำได้ ทว่าไม่กล้าที่จะเขียนบันทึก ได้แต่กัดปากตัวเองด้วยความเคร่งเครียด กระทั่งไม่ได้นอนเลยจนฟ้าสาง...

มื้อเช้า...ทุกคนล้วนมารวมตัวกันที่เรือนสือหลิน ทั้งอนุ บุตรที่เกิดจากอนุ ล้วนต้องมากินมื้อเช้าพร้อมหน้าที่นี่ทั้งสิ้น แต่หลังจากนั้นมื้อเที่ยงหรือมื้อเย็นจะได้รับการยกเว้น เว้นเพียงบิดาของหญิงสาวจะสั่งให้รวมตัวกัน

นาง...ลอบมองพี่ชายและน้องสาว รวมไปถึงหลิวอี๋เหนียง ทุกคนล้วนมีท่าทีปกติ พูดคุย สนทนา รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ไม่มีท่าทีอึดอัด ไม่มีท่าทีโกรธขึ้ง ทุกอย่างไม่มีแม้แต่สัญญาณเตือน

บิดากล่าวถึงการล่าสัตว์ เฉินหมิงเหยาฟังด้วยท่าทีเหม่อลอย หลังมื้อเช้านางกอดแขนมารดาและติดตามอีกฝ่ายกลับไปที่เรือน กระทั่งมีขันทีเข้ามาเรียกตัวนางกับมารดาเข้าวังหลวง

ฮองเฮาทรงอยากพบหน้าสองแม่ลูกสักครั้ง ระหว่างนั่งรถม้าเฉินหมิงเหยาเลิกม่านรถม้ามองไปด้านนอก ทุกอย่างที่นี่ไม่เหมือนกับความทรงจำล่าสุดที่นางเคยนั่งรถม้าผ่าน เวลาผ่านไปจากนี้เพียงไม่กี่ปีแต่เมืองเสียนหยางกลับเปลี่ยนแปลงไปมากเหลือเกิน...

เพิ่งลงจากรถม้าก็เห็นทางเดินอีกฝั่งมีบุคคลสำคัญกำลังออกจากวังหลวง มารดามองตามสายตาของนาง “นั่น...ท่านอ๋องน้อยเฉิงซี?”

หญิงสาวหันกลับมามองมารดา “อ๋องน้อยเฉิงซี?” นางเคยได้ยินนามนี้แต่ไม่เคยพบ หรือบางทีอาจเพราะไม่เคยสังเกตด้วยฐานะที่ก็นับว่าแตกต่าง วันนี้เพราะมีเรื่องในใจมากเกินไปจึงมองไปรอบๆ และสายตาก็มองเห็นเขาเข้าพอดี