3 อลาสเตอร์ คาเวล

ครืน…ยิ่งรถแล่นลึกเข้ามาในเขตปีศาจมากเท่าไร บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งหนักอึ้งมากขึ้นเท่านั้น

ท้องฟ้าด้านบนเป็นสีหม่นคล้ำเหมือนถูกควันดำปกคลุมไว้ตลอดเวลา ไม่มีแม้แต่แสงจันทร์ลอดผ่านลงมา

ถนนทั้งสายเงียบผิดปกติ มีเพียงเสียงล้อรถบดผ่านพื้นเปียกชื้นดังครืดเบาๆ เป็นระยะ สองข้างทางเต็มไปด้วยอาคารสูงสีดำสนิทที่ดูเก่าแต่กลับน่าเกรงขาม

หน้าต่างบางบานมีเงาประหลาดเคลื่อนไหวอยู่หลังม่าน ราวกับมีสายตานับไม่ถ้วนกำลังจับจ้องรถของเขา

อีรอสกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดขึ้น มืออีกข้างวางอยู่บนกระเป๋าเอกสารสีดำที่เบาะข้างคนขับ

ภายในนั้นคือข้อมูลลับทั้งหมดที่เขาแอบดึงออกมาจากเซิร์ฟเวอร์บริษัทเมื่อคืน

แผนธุรกิจ

รายชื่อลูกค้า

ช่องโหว่ทางการเงิน

รวมถึงข้อเสนอที่เฮลิออสตั้งใจจะใช้เข้าหาอลาสเตอร์ คาเวล

เขารู้ดีว่าถ้าความแตก… เขาไม่ใช่แค่หมดอนาคต แต่คงตายทั้งเป็น

รถค่อยๆ ชะลอ ก่อนหยุดลงหน้าคฤหาสน์ขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางหมอกสีเทา รั้วเหล็กสีดำสูงหลายเมตรล้อมรอบตัวคฤหาสน์เอาไว้

ประตูเหล็กด้านหน้าสลักตราสัญลักษณ์ประหลาดสีแดงเข้มที่ดูคล้ายดวงตาของสัตว์ร้าย

อีรอสเงยหน้ามองตัวอาคารช้าๆ มันไม่เหมือนบ้านของมนุษย์เลยสักนิด

คฤหาสน์สีดำทั้งหลังดูเงียบสงบ… แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจ้องมองเขาอยู่จากความมืด

หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัวนี่อาจเป็นการตัดสินใจที่โง่ที่สุดในชีวิต หรืออาจเป็นหมากเดียวที่จะพลิกทั้งกระดาน

อีรอสสูดลมหายใจลึก ก่อนหยิบกระเป๋าเอกสารแล้วเปิดประตูลงจากรถ

ทันทีที่เท้าแตะพื้น เสียงโลหะกระทบกันก็ดังขึ้นรอบด้าน เงาร่างสูงใหญ่หลายคนก้าวออกมาจากมุมมืดอย่างเงียบเชียบ

ดวงตาสีแดงเรืองรองในความมืดกลิ่นอายกดดันหนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก…บอดี้การ์ดของตระกูลคาเวล

อีรอสชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นหนึ่งในนั้นสูงเกือบสองเมตร ผิวซีดจัดผิดมนุษย์ และมีรอยสักสีดำเลื้อยขึ้นมาถึงลำคอ

อีกฝ่ายเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา ก่อนก้มลงมองด้วยสายตาเย็นเยียบ

“มนุษย์…” เสียงนั้นต่ำแหบเหมือนสัตว์ร้าย

“แกใจกล้ามากที่มาที่นี่โดยไม่มีสารเชิญ”

บอดี้การ์ดอีกคนกระชากกระเป๋าเอกสารจากมืออีรอสไปตรวจทันที ขณะอีกสองคนเข้ามาค้นตัวเขาอย่างหยาบกระด้าง

“ไม่มีอาวุธ”

“มีเครื่องดักฟังไหม?”

“ไม่พบ”

อีรอสเม้มปากแน่น เขาพยายามไม่แสดงอาการหวาดกลัวออกมา แม้ตอนนี้หัวใจจะเต้นจนแทบทะลุอก

บอดี้การ์ดคนเดิมโน้มหน้าลงมาใกล้ ดวงตาสีแดงจ้องเขม็ง

“รู้ไหมว่าจุดจบของคนที่มาเพ่นพ่านในคฤหาสน์ท่านอลาสเตอร์คืออะไร?”

อีรอสกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ ก่อนเชิดหน้าขึ้น แม้ปลายนิ้วจะเริ่มเย็นเฉียบ

“บอกเจ้านายของพวกแก…” เขาพูดช้าๆ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

“ว่าฉันหอบเอา ‘ผลประโยชน์’ ที่พี่ชายของฉันไม่มีวันให้ได้มาเสนอ”

ดวงตาของบอดี้การ์ดหรี่ลงทันที อีรอสจ้องกลับตรงๆ แม้แรงกดดันรอบตัวจะหนักจนแทบยืนไม่ไหว

“และถ้าเขาไม่รับสาย…” เขาพูดต่อเสียงเย็น

“ข้อมูลลับของบริษัทอาร์เธอร์กรุ๊ปทั้งหมด จะกลายเป็นขยะทันที” ความเงียบเข้าปกคลุมในพริบตา

บอดี้การ์ดหลายคนมองหน้ากันเล็กน้อย เหมือนกำลังประเมินว่าเขาบ้าหรือกล้าจริงๆ

“คิดว่าตัวเองสำคัญมากหรือไง มนุษย์” หนึ่งในนั้นแค่นหัวเราะ

“คนแบบแกหายไปคืนนี้ คงไม่มีใครหาเจอด้วยซ้ำ” อีรอสยิ้มมุมปากบางๆ

“ถ้าจะฆ่าฉัน ก็ควรฟังข้อเสนอก่อนสิ” คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศนิ่งไปอีกครั้ง

ลมเย็นพัดผ่านลานหน้าคฤหาสน์ เสียงเหล็กจากประตูรั้วดังเอี๊ยดช้าๆ ราวกับมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ด้านใน

แล้วจู่ๆ บอดี้การ์ดทุกคนก็เงียบลงพร้อมกัน

สีหน้าของพวกมันเปลี่ยนไปทันที

จากแข็งกร้าว… กลายเป็นระแวดระวัง

อีรอสขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านหลังทางเดินหินอ่อนภายในคฤหาสน์

ตึก…

ตึก…

ตึก…

เป็นจังหวะช้าๆ แต่กดดันจนบรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกบีบแน่น

บอดี้การ์ดคนหนึ่งก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงต่ำ

“ท่านกำลังมา…”

ประตูบานยักษ์สีดำค่อยๆ เปิดออกช้าๆ พร้อมเสียงครืดต่ำหนักจนเหมือนสะเทือนไปทั้งโถง

ลมเย็นเยียบพัดออกมาจากด้านใน กลิ่นบางอย่างคล้ายควันไหม้ปะปนกับกลิ่นโลหะคละคลุ้งอยู่ในอากาศ จังหวะเดียวกันนั้นเอง อีรอสก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับลงมาบนร่างทั้งร่าง

หนักจนแทบหายใจไม่ออก

แม้เขาจะไม่ใช่ปีศาจ แต่ก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าพลังบางอย่างกำลังแผ่กระจายออกมาจากด้านในคฤหาสน์ ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังเดินออกจากเงามืด

เสียงฝีเท้าดังช้าๆ สม่ำเสมอ

ตึก…

ตึก…

ตึก…

แล้วร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นใต้แสงสลัว

อีรอสเผลอเบิกตากว้างทันที

แม้จะเตรียมใจไว้แล้วจากข่าวลือมากมาย แต่ภาพตรงหน้าก็ยังเหนือจินตนาการของเขาไปมาก

อลาสเตอร์ คาเวล สูงเกือบสองเมตร ร่างกายกำยำในชุดสูทสีดำสนิท ผิวกายของเขาไม่ได้ขาวหรือแทนแบบมนุษย์ทั่วไป แต่มืดดำราวกับเงารัตติกาล เส้นผมสีขาวโพลนตัดกับผิวเข้มจัดอย่างรุนแรงจนดูผิดธรรมชาติ

และดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น…

มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์

สายตาที่มองลงมานิ่งๆ ทำให้อีรอสรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเหยื่อตัวเล็กๆ ที่ถูกพญาเหยี่ยวจ้องจับอยู่กลางอากาศ

บอดี้การ์ดทุกคนก้มหน้าลงพร้อมกันทันที

ไม่มีใครกล้าพูด

ไม่มีใครกล้าขยับ

อลาสเตอร์เดินผ่านอีรอสไปช้าๆ โดยไม่แม้แต่จะชายตามอง กลิ่นบางอย่างที่ติดอยู่บนตัวอีกฝ่ายเย็นและอันตรายจนทำให้ปลายนิ้วของอีรอสเย็นเฉียบโดยไม่รู้ตัว

ชายคนนั้นไปหยุดตรงเก้าอี้ตัวใหญ่กลางห้อง ก่อนนั่งลงอย่างสง่างาม ท่าทางนิ่งเฉย แต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล

อีรอสเพิ่งเข้าใจตอนนี้เอง ว่าทำไมทุกคนถึงเรียกผู้ชายคนนี้ว่า ‘ปีศาจ’

อลาสเตอร์เอนตัวพิงพนัก พลางยกมือขึ้นเท้าคาง ดวงตาสีแดงมองมาที่เขาตรงๆ

“มนุษย์ตัวเล็กๆ ที่ถูกตระกูลตัวเองเขี่ยทิ้ง…” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นช้าๆ จนเหมือนสะเทือนไปทั้งห้อง

“มีอะไรมาเสนอให้ฉันงั้นรึ?” อีรอสรู้สึกเหมือนลมหายใจติดอยู่ในลำคอ

เขากำลังกลัว…กลัวจนหัวใจเต้นแรงแทบบ้าแต่เขาถอยไม่ได้แล้ว

ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก ก่อนก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะกลางห้อง แล้วรีบเปิดกระเป๋าเอกสารด้วยมือที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่น แฟ้มเอกสารจำนวนมากถูกวางลงบนโต๊ะไม้สีดำ

“นี่คือแผนธุรกิจและเส้นทางการเงินลับทั้งหมด…” อีรอสพูดช้าๆ พลางเงยหน้าสบดวงตาสีแดงคู่นั้นตรงๆ

“ที่เฮลิออส พี่ชายของผมกำลังจะใช้มาเจรจากับคุณในสัปดาห์หน้า” แววตาของอลาสเตอร์นิ่งสนิท อีรอสเม้มปากแน่นก่อนพูดต่อ

“ผมเอามาให้คุณก่อน… พร้อมข้อเสนอที่คุ้มค่ากว่า” ห้องทั้งห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาดัง

อลาสเตอร์หยิบเอกสารขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ยิ่งอ่าน รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากก็ยิ่งชัดขึ้น รอยยิ้มที่ทำให้อีรอสขนลุกทั้งตัว

“หึ…” เสียงหัวเราะต่ำดังออกมาจากลำคอของปีศาจตรงหน้า

“ทรยศครอบครัวเพื่อความแค้นงั้นเหรอ?” อลาสเตอร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงฉายแววเย็นเยียบ

“แล้วฉันจะได้ประโยชน์อะไร… จากการเล่นกับสุนัขจนตรอกอย่างแก?”

คำว่า ‘สุนัขจนตรอก’ แทงเข้ามาเต็มๆ อีรอสกำมือแน่นทันที แต่แทนที่จะถอย เขากลับก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกหนึ่งก้าว

“ผมไม่ใช่สุนัขจนตรอก” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้น แม้ฝ่ามือจะชื้นเหงื่อ อลาสเตอร์เลิกคิ้วนิดๆ เหมือนเริ่มสนใจ อีรอสจ้องอีกฝ่ายไม่หลบ

“แต่ผมคือคนเดียวที่รู้โครงสร้างบริษัทนี้ดีที่สุด” เขาดันเอกสารอีกชุดไปตรงหน้าอลาสเตอร์

“ทั้งเส้นทางเงิน หุ้นเงา นักลงทุนลับ รวมถึงช่องโหว่ที่เฮลิออสไม่รู้” อลาสเตอร์ก้มมองเอกสารเงียบๆ

อีรอสสูดลมหายใจ ก่อนพูดประโยคที่เดิมพันทุกอย่างในชีวิต

“ถ้าคุณเลือกผม… แทนที่จะเป็นเฮลิออส” เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ

“ผมจะยกส่วนแบ่งที่ดินเขตแดนมนุษย์ทั้งหมดให้ตระกูลคาเวล”

“น่าสนใจ…”

น่ากลัวชะมัด…