บทนำ [1]

โรงแรมอินทูทัช

02.35 น.

ห้อง 1203

ตื๊ด~

‘หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ’

‘คาริสา’ กดวางสายอีกครั้งหลังจากที่พยายามติดต่อ ‘ปัตถ์พงษ์’ อยู่ทั้งคืน แต่จนตอนนี้ตีสองครึ่งแล้วก็ยังไม่สามารถติดต่อได้ เธอเป็นห่วงและเริ่มรู้สึกกังวล เพราะเหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงแล้วที่เธอจะต้องเข้าพิธีแต่งงานกับเขา

ตื๊ด~

“ฮัลโหล ติดต่อปัตถ์ได้ไหมแก้ม”

[ยังไม่ได้เลยว่ะ]

เสียงเครียดของ ‘แก้มหอม’ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว้าวุ่นหัวใจ

ตอนนี้เป็นเวลาที่เธอและเขาควรต้องแต่งหน้าทำผมเตรียมตัวสำหรับพิธีแห่ขันหมากในช่วงเช้า แต่เจ้าบ่าวของเธอกลับหายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืน หนำซ้ำยังติดต่อไม่ได้

เมื่อคืนนี้เธอกับเขาพักด้วยกันที่โรงแรมที่จองเอาไว้สำหรับจัดงานแต่งงาน แต่เมื่อช่วงหัวค่ำเขาบ่นว่าหิว ก่อนจะขับรถออกไปซื้อของกินที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ โรงแรม 

ตอนแรกเธอจะไปด้วยกันกับเขา แต่เขาบอกให้เธอรอเขาอยู่ที่ห้องเพราะเห็นว่าเธอเหนื่อยจากการเดินเตรียมโน่นเตรียมนี่มาตลอดทั้งวัน ไม่คิดว่าเขาจะมาหายตัวไปแบบนี้

ตื๊ดดือ~ 

เสียงออดที่หน้าประตูทำให้เธอรู้สึกมีความหวัง

“แป๊บนะแก เขาน่าจะกลับมาแล้ว” 

เธอบอกกับแก้มหอมด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดเช็กอินเตอร์คอมที่หน้าประตู ทว่าใบหน้าของคนที่ปรากฏบนจอกลับไม่ใช่  ปัตถ์พงษ์ที่เธอกำลังรอ แต่เป็นทีมช่างแต่งหน้าทำผมที่เธอติดต่อเอาไว้

คาริสาเปิดประตูต้อนรับทีมช่างสามสี่คนเข้ามาในห้อง ก่อนที่เธอจะหลบเข้ามาคุยโทรศัพท์ในห้องน้ำ ได้ยินเสียงทีมช่างช่วยกันจัดเตรียมอุปกรณ์แต่งหน้าทำผมแล้วเธอยิ่งกระวนกระวายใจ

“ฮัลโหล”

[ใช่ปัตถ์ไหมแก]

“ช่างแต่งหน้าน่ะ”

ตื๊ด~

ระหว่างที่กำลังคุยกับแก้มหอม ก็มีสายซ้อนจาก ‘ภูมิพัฒน์’ เพื่อนอีกคนที่เธอให้ช่วยติดต่อและตามหาปัตถ์พงษ์ 

“ภูมิโทรมา แค่นี้ก่อนนะยัยแก้ม ขอบใจมาก แกกลับห้องไปพักผ่อนเถอะ”

[เออๆ เจอกันที่งานเช้า ถ้ามีอะไรจะรีบโทรบอก] 

“ฮัลโหลภูมิ ติดต่อปัตถ์ได้ไหม”

วางสายจากแก้มหอม คาริสาก็รับสายภูมิพัฒน์ต่อทันที

[ไม่ได้]

คาริสาอยากจะร้องไห้ เธอทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นอย่างสิ้นหวัง นาทีนี้เรื่องการแต่งงานไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่ากับเรื่องความปลอดภัยของเขาอีกแล้ว

[แต่เจอตัวแล้ว]

“ที่ไหน เขาปลอดภัยใช่ไหม”

คาริสาถามด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

[เดี๋ยวฉันเปิดกล้องให้ แล้วเธอดูเอาเองก็แล้วกัน]

แต่น้ำเสียงที่ภูมิพัฒน์ตอบกลับมา ฟังแล้วรู้สึกไม่ดีสักเท่าไร คาริสาหายใจไม่ทั่วท้อง มือไม้เย็นเฉียบ นึกกังวลไปต่างๆ นานา

รอจนภูมิพัฒน์เปิดกล้องโทรศัพท์มือถือพร้อมกับสลับกล้องจากด้านหน้าไปเป็นกล้องด้านหลัง ภาพบนหน้าจอที่คาริสาเห็นไม่ค่อยสว่างนัก เหมือนจะเป็นในผับบาร์ 

เธอเพ่งหน้าจอเพื่อมองหาเจ้าบ่าวของตัวเอง ภูมิพัฒน์หมุนกล้องไปจนทั่วร้าน กระทั่งหยุดอยู่ที่ชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังพลอดรักกันอยู่ที่มุมอับ

ร่างกายของเธอชาดิกจนแทบขยับไม่ได้ กำโทรศัพท์แน่นจนสั่น สายตายังคงจับจ้องใบหน้าของผู้ชายที่กำลังจะมาเป็นคู่ชีวิตของเธอ แต่ตอนนี้เขากลับกำลังกอดจูบอยู่กับผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อย 

หน้าอกของหล่อนแทบจะทะลักออกมาจากเกาะอกตัวจิ๋วสีแดง ซึ่งเขากำลังขยำมันเต็มไม้เต็มมือ ร่างกายของทั้งคู่เบียดเสียดแนบชิดกันในช่องแคบๆ เคลื่อนไหวเป็นจังหวะเดียวกัน ใบหน้าของหล่อนเริ่มเหยเก 

แม้เสื้อผ้าจะยังอยู่บนร่างกายครบทุกชิ้น ไม่มีชิ้นไหนหลุดร่วงหรือถูกเปลื้องออกไป แต่กลับไม่มีสักชิ้นที่อยู่ในสภาพปกติ

กระบอกตาของคาริสาร้อนผ่าว ในอกวูบวาบราวกับมีลูกไฟปะทุขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ทั้งที่เธอเป็นกังวลเพราะเขาอยู่ทั้งคืน นึกเป็นห่วงกลัวว่าเขาจะประสบอุบัติเหตุ แต่เขากลับไปยืนเอากับผู้หญิงอื่น ในวันที่กำลังจะต้องเข้าพิธีแต่งงานกับเธอ

ติ๊ด!

คาริสาตัดสายทิ้งในไม่กี่วินาทีต่อมา มือไม้ของเธออ่อนแรงจนแทบประคองโทรศัพท์ไม่ไหว น้ำตาไหลอาบแก้ม 

“กรี๊ดดด!!!” 

ที่สุดแล้วเธอก็กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง