บทที่ 2 สะใภ้ 3

นิ้วร้อนๆ ลากลงมาที่กลีบร่องสีชมพูหวาน กลีบสาวแบะอ้าไปตามจังหวะเสียดสีเนิบนาบ ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปช้าๆ เริ่มกระแทกเบาๆ ร่องเสียวแสนหวานก็คายน้ำออกมาราวกับน้ำพุแฉะๆ

“อ๊ะ อ๊า”

“น้ำออกง่ายดีจัง ตอดนิ้วตุบๆ” ธามกระซิบ ขยับปลายนิ้วรุกรานลึกซึ้งขึ้น เขาอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังสนใจบทสนทนาเรื่องธุรกิจ สอดแทรกนิ้วเรียวยาวเข้าไปในรูฟิตแน่นแฉะชื้นจากการกระตุ้นเมื่อครู่ พลอยณลินสะดุ้งสุดตัว มือบางคว้าขอบโต๊ะแน่นจนเล็บแทบจิกสลักลงบนเนื้อไม้

"อึก..." เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ใบหน้าสวยเห่อร้อนและแดงซ่าน

"หนูพลอย... อาหารไม่ถูกปากเหรอจ๊ะ เห็นเขี่ยไปมา" คุณท่านเอ่ยทักด้วยความเอ็นดู

"ปะ... เปล่าค่ะ พอดีพลอย... รู้สึกร้อนๆ นิดหน่อยค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นพร่า ลมหายใจเริ่มขาดช่วงเมื่อธามเริ่มขยับปลายนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะเน้นหนัก เขาบดคลึงเม็ดกระสันของเธออย่างช่ำชองและโหดร้าย นิ้วร้ายกาจนั้นงัดคว้านสำรวจภายในรูหอยบวมช้ำ ย้ำเตือนถึงบทเรียนอันป่าเถื่อนเมื่อคืน

แจะ... แจะ...

ธามจ้องหน้าพลอยณลินนิ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มเย้ยหยันขณะที่มือยังคงทำงานอย่างบ้าคลั่ง ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยของเขาคือการขยี้ศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน เขาเร่งจังหวะนิ้วให้เร็วและรัวขึ้น พลอยณลินตัวสั่นระริก เธอพยายามหดสะโพกหนีแต่มือหนาอีกข้างของเขากลับคว้าหมับเข้าที่ต้นขาแกร่ง บังคับให้เธอต้องถ่างขาออกรับสัมผัสรัญจวนใจนั้นอย่างจำนน

“หยุดนะ ไม่งั้นพลอยจะร้อง” เธอกระซิบขู่

“ถ้าไม่อายก็ร้องเลย” เขาท้าทายพร้อมกับขยับนิ้วอย่างช่ำชอง ถูไถและถ่างนิ้วให้กลีบเนื้อแบะอ้าไปมาจนเป้าอันเดอร์แวร์เริ่มแฉะเยิ้ม “หอยเธอตอดแรงดีจัง แค่นิ้วยังแน่นเลย”

แจะ... แจะ...

เสียงเฉอะแฉะเบาๆ จากภายในร่มผ้าดังก้องอยู่ในหูของพลอยณลิน เธอเสียวซ่านมหาศาลจนสมองขาวโพลน ความตื่นตัวจากการถูกล่วงเกินต่อหน้าสามีและพ่อสามีทำให้อารมณ์รักพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ร่างบางเกร็งกระตุกน้อยๆ ภายใต้ชุดลำลองเนื้อดี

“อึ่ก... เอานิ้วออกไปนะ” พลอยณลินกระตุกไปตามจังหวะจ้วงนิ้ว ซึ่งมีแต่จะร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอควรจะหยุดแต่กลับแอ่นสะโพกเข้าหา น้ำหวานไหลเยิ้ม

แจะๆๆๆๆๆๆๆๆ

“อูยย... ซี้ดด... อย่า... อึ่กก...”

เธอกลั้นลมหายใจจนตัวโยนก่อนที่มวลน้ำหวานจะพุ่งทะลักออกมาอาบนิ้วร้ายของธามจนเปียกชุ่ม ร่างบอบบางกระตุกเสียว กลีบร่องถูกแหวกอ้าให้นิ้วร้อนๆ เข้ามาชักเข้าออกอย่างเมามันส์ ยิ่งเย่อนิ้วใส่ ร่องสีชมพูคับแน่นก็ยิ่งคายน้ำหวานออกมา

พรวดด... พรวดด...

พลอยณลินน้ำแตกคานิ้วพี่สามีอย่างเงียบเชียบที่สุด เธอฟุบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเองทำทีเป็นเวียนหัว เพื่อซ่อนแววตาที่ปรือปรอยและใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบราคะ

ธามชักมือกลับอย่างเชื่องช้า เขาแสร้งหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาซับมือที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำรักของเธออย่างใจเย็น ก่อนจะเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความนัย

"ดูท่าเจ้าสาวของภาคินจะ 'เหนื่อย' มากจริงๆ นะครับคุณพ่อ... สงสัยเมื่อคืนคงจะเหนื่อยไปหน่อย จนถึงตอนนี้ยังเพลียไม่หายเลย"

คำพูดถากถางนั้นทำให้พลอยณลินอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เธอได้แต่ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันด้วยความคับแค้นใจ ในขณะที่ธามกลับนั่งจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ ราวกับผู้ชนะที่เพิ่งพิชิตชัยชนะเหนือร่างกายของเธอได้อีกครั้งต่อหน้าสามีจอมปลอมของเธอเอง!

ธามหันไปสบตากับภาคินที่นั่งยิ้มซื่อไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ข้างๆ พลอยณลิน ความเงียบงันที่น่าอึดอัดถูกทำลายลงด้วยเสียงทุ้มพร่าของธามที่ยังคงจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาว

"ภาคิน... นายควรจะดูแลเมียนายให้ดีกว่านี้หน่อยนะ" ธามเปรยขึ้นพลางวางผ้าเช็ดปากลง "ดูสิ แค่ทานข้าวเช้าพลอยเขายังดูสั่นๆ เหมือนคนไม่มีแรง"

“คงเป็นเพราะพลอยเขายังปรับตัวไม่ได้น่ะครับพี่ธาม อีกอย่างเมื่อคืนผมก็ไม่ได้อยู่ด้วย... พลอย พี่ขอโทษจริงๆ นะ"

ภาคินเอื้อมมือมาลูบแผ่นหลังของพลอยณลินหวังจะปลอบโยน ทว่าสัมผัสนั้นกลับทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว พลอยณลินพยายามสูดลมหายใจเพื่อคุมเสียงที่สั่นพร่า

"พลอย... พลอยไม่เป็นไรค่ะพี่ภาคิน แค่เวียนหัวนิดหน่อย พลอยขอตัวขึ้นไปพักบนห้องก่อนนะคะคุณพ่อ"

เธอไม่รอคำอนุญาต ร่างบางรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้องอาหารที่แสนอึดอัดทันที โดยมีสายตาคมกริบของธามมองตามหลังไปพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เป็นผู้ชนะในเกมกามครั้งนี้