บทที่ 2 สะใภ้ 1

บทที่ 2 สะใภ้

ห้องหอหรูหรา กว้างขวางจนดูอ้างว้าง พลอยณลินนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกายของเธอเจ็บร้าวจากการถูกย่ำยีอย่างป่าเถื่อนครั้งแรกโดยฝีมือของชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ กลิ่นของธามที่ยังคงตกค้างอยู่บนที่นอนและตามผิวกายย้ำเตือนถึงสัมผัสที่เปลี่ยนจากความรักเป็นความเกลียดชัง

น้ำตาใสๆ ไหลรินลงกระทบหมอนใบสวยครั้งแล้วครั้งเล่า เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้ลอดผ่านริมฝีปากบวมช้ำ ในหัวใจที่แตกสลาย พลอยณลินเผลอนึกย้อนไปถึงวันวานที่แสนหวาน...

วันที่พี่ธามยังเป็นชายหนุ่มที่อ่อนโยน สายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความทะนุถนอม สัญญามั่นหมายว่าเขาจะสร้างอนาคตไปพร้อมกับเธอ เสียงหัวเราะท่ามกลางทุ่งดอกไม้ที่เขาเคยพาเธอไปเดินเล่นยังแว่วอยู่ในหู แต่น่าเสียดายที่ภาพเหล่านั้นถูกฉีกขาดด้วยความจริงที่แสนโหดร้าย

เมื่อธุรกิจของพ่อเธอพังครืนลงในชั่วข้ามคืน หนี้สินมหาศาลกลายเป็นโซ่ตรวนที่ฉุดรั้งครอบครัวลงเหว และในวินาทีนั้น... คุณพ่อของภาคินก็ก้าวเข้ามาพร้อมข้อเสนอที่เหมือนฟางเส้นสุดท้าย เงินมหาศาลที่จะกอบกู้หน้าตาและฐานะของครอบครัวเธอคืนมา แลกกับการที่เธอต้องแต่งงานเข้าไปในตระกูลสิริโชติ

พลอยณลินจำสีหน้าเปี่ยมสุขของพ่อกับแม่ได้ติดตา เป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เห็นมานานนับปีนับตั้งแต่เศรษฐกิจเริ่มทรุดตัว

"แต่งไปเถอะลูก... นึกว่าช่วยพ่อกับแม่นะ" เสียงของแม่พร่ำบอกพร้อมน้ำตา "พลอย... พี่ธามเขาก็แค่ลูกติดเมีย เขาไม่มีทางได้รับมรดกอะไรเลย แต่ภาคินต่างหากที่เป็นทายาทตัวจริง แต่งๆ ไปก่อนเถอะเพื่อความอยู่รอด”

“ถ้าพลอยไม่ไหวจริงๆ วันหลังค่อยหย่าก็ได้ พ่อไม่ว่าลูกหรอก" พ่อสำทับด้วยเหตุผลที่เอาเงินตราเป็นที่ตั้ง

“แต่... แต่พี่ภาคินเขาก็มีคนรักอยู่แล้ว เราไม่ได้รักกัน จะแต่งงานกันได้ยังไงคะพ่อ”

“แฟนของภาคินเป็นพวกไซด์ไลน์ ทำงานอย่างว่า ท่านประธานไม่ยอมรับ ท่านเจอลูกตอนที่ธามพาลูกไปแนะนำตัว ท่านก็ถูกใจลูกมาก ส่งคนมาทาบทามติดต่อหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้ท่านยื่นมือช่วยเรา พ่อก็ไม่อยากขัดใจท่าน”

เธอคัดค้าน เธอร่ำไห้ เธอบอกว่าเธอรักพี่ธาม... แต่คำว่า 'รัก' ของเธอมันกลับดูไร้ค่าเมื่อเทียบกับตัวเลขในบัญชีที่จะมาช่วยพยุงชีวิตของคนทั้งบ้าน

“ถ้าลูกไม่ยอมช่วยพ่อกับแม่ พ่อกับแม่จะฆ่าตัวตาย”

“พ่อ... แม่... ทำไมถึง...”

“ฮืออ... ฮืออ... ก็ถ้าแกไม่ทำอะไรสักอย่าง ทุกอย่างที่พ่อแกสร้างมามันก็หมดไม่เหลือสักอย่าง พ่อกับแม่จะอยู่ต่อไปทำไมอีก ฮือออ... ถ้าแกจะใจดำทนดูพ่อกับแม่ตายทั้งเป็นก็ตามใจแกเลย อย่าลืมนะว่ายังน้องๆ ที่ยังต้องใช้เงินเรียนหนังสือ แกจะเห็นแก่ตัวงั้นหรือ”

พลอยณลินตัดสินใจเป็นฝ่ายบอกเลิกธามโดยไม่ยอมบอกเหตุผล

“พลอย... พูดอะไรออกมาน่ะ? พี่ทำอะไรผิด หรือเราโกรธพี่เรื่องอะไร บอกพี่สิครับ อย่าล้อเล่นแบบนี้”

“พลอยไม่ได้ล้อเล่นค่ะ” เธอเบือนหน้าหนี ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา เพราะเกรงว่าความเจ็บปวดจะทำให้เธอใจอ่อนสารภาพความจริงเรื่องหนี้สินของครอบครัวออกไป “พลอยแค่... ไม่ได้รักพี่แล้ว เราเลิกกันเถอะนะ อย่าถามเหตุผลเลย พลอยตัดสินใจแล้ว”

“ไม่ได้รักแล้ว? เป็นไปได้ยังไงพลอย!” ธามกระชากเสียง เขาเขย่าไหล่ร่างบางอย่างต้องการคำตอบ “เมื่อวานเรายังบอกรักพี่อยู่เลย มีอะไรบอกพี่สิ พี่จะช่วยแก้ปัญหาเอง อย่าบอกเลิกพี่แบบไม่มีเหตุผลแบบนี้!”

พลอยณลินทำเพียงแค่ส่ายหน้าหยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะ เธอสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมแล้วรีบเดินหนีออกมา ทิ้งให้ธามยืนเคว้งคว้างท่ามกลางความสับสนและความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว

ธามพยายามถามหาคำตอบว่าเพราะอะไร จนกระทั่งพ่อของเขาประกาศว่าเธอกำลังจะแต่งงานกับภาคิน คำประกาศของพ่อเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางแสกหน้า ธามหันไปมองพลอยณลินที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างๆ ภาคิน น้องชายที่ได้ชื่อว่าเป็นทายาทสายเลือดแท้ๆ ของบ้านนี้

“ไม่จริงใช่ไหมพลอย...” ธามกระซิบเสียงพร่า แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเศร้าเป็นความว่างเปล่าที่แสนเยือกเย็น “ที่เธอบอกเลิกฉัน... เพราะเธอจะไปแต่งกับไอ้ภาคินงั้นเหรอ?”

พลอยณลินไม่ได้ตอบ เธอทำเพียงกำมือตัวเองไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ขณะที่ภาคินซึ่งเพิ่งจะรู้เรื่องนี้ก็ไม่พอใจพ่อที่เจ้ากี้เจ้าการไม่เข้าท่า เขาผลุนผลันออกไปอย่างขัดเคือง พลอยณลินจึงพยายามขอร้องให้คุณท่านเปลี่ยนใจ สุดท้ายเธอก็ถูกกดดันจนต้องยอมสวมชุดเจ้าสาวเดินเข้าพิธีกับผู้ชายที่เธอไม่ได้รัก โดยที่พี่ธามได้แต่ยืนมองอยู่ไกลๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น

พลอยณลินนอนสะอื้นเงียบๆ ท่ามกลางความหนาวเหน็บของแอร์ในห้องเย็นเฉียบ เธอหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายซึมผ่านขนตา... ในใจได้แต่หวังว่าเมื่อลืมตาขึ้นมา เรื่องราวอัปยศที่เพิ่งเกิดขึ้นในคืนเข้าหอนี้จะเป็นเพียงฝันร้าย