บทที่ 2 สะใภ้ 2

บรรยากาศยามเช้าในห้องอาหารของคฤหาสน์หลังโตเต็มไปด้วยความตึงเครียด แสงแดดที่สาดส่องลงบนโต๊ะอาหารยาวเหยียดไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่แสนเย็นชาเบาบางลงได้เลย พลอยณลินนั่งนิ่งในชุดลำลองสุภาพ แม้ภายนอกจะดูสง่าทว่าใต้ร่มผ้ากลับเต็มไปด้วยรอยช้ำจากบทลงโทษอันป่าเถื่อนเมื่อคืน

ภาคินก้าวเข้ามาในห้องอาหารด้วยสภาพอิดโรยทำให้ผู้เป็นพ่อถึงกับวางช้อนลงเสียงดัง

“อะไรกัน? เพิ่งจะกลับเข้าบ้านเอาป่านนี้ แกไปไหนมาตาภาคิน! ทิ้งเจ้าสาวไว้ในห้องหอคนเดียวในคืนแรกของการแต่งงาน มันใช้ได้ที่ไหน!” ท่านประธานใหญ่ตวาดเสียงกร้าวด้วยความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด “หนูพลอย พ่อต้องขอโทษแทนลูกชายไม่รักดีคนนี้ด้วยนะ ที่มันทำตัวเหลวไหลตั้งแต่วันแรกแบบนี้”

พลอยณลินก้มหน้าลงเล็กน้อย พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด “ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ... พี่ภาคินไม่ได้เจอเพื่อนฝูงมานาน คงอยากไปสังสรรค์ส่งท้าย พลอยเข้าใจค่ะ”

ภาคินรีบขยับเข้ามานั่งข้างภรรยา เขาเอื้อมมือมาจับแขนพลอยไว้อย่างรู้สึกผิด “พี่ขอโทษนะพลอย ที่ทิ้งให้เราต้องอยู่คนเดียว”

พลอยเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มอ่อนโยนให้สามีของเธอ “ไม่โกรธเลยค่ะพี่ภาคิน พลอยกลับจากงานแต่งมาก็เหนื่อยมาก หัวถึงหมอนก็หลับปุ๋ยไปไม่รู้เรื่องเลยค่ะ”

“เคร้ง!”

เสียงกระแทกถ้วยกาแฟลงบนจานรองอย่างแรงจนน้ำสีเข้มกระฉอกออกมาทำให้ทุกคนชะงัก ธามนั่งข้างๆ ใบหน้าคมสันบึ้งตึง ดวงตาแข็งกร้าวคุกคามจ้องมองรอยยิ้มจอมปลอมของพลอยณลินอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ

เขาสมเพชในคำโกหกคำโตของเธอ... หลับไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ? ทั้งที่เมื่อคืนเธอครางระงมอยู่ใต้ร่างเขาจนรุ่งสาง

ภายใต้โต๊ะอาหารที่ถูกคลุมด้วยผ้าลูกไม้หนาหนัก ธามขยับมือแทรกเข้าไประหว่างเรียวขาของพลอยณลินอย่างจงใจ เธอสะดุ้งสุดตัวแต่ต้องกัดฟันข่มอารมณ์ไว้ ทว่าความร้ายกาจของเขายังไม่จบเพียงเท่านั้น ธามสอดมือหนาเข้าไปใต้กระโปรงของเธออย่างรวดเร็วและอุกอาจ

“อึก...” พลอยณลินหน้าซีดสลับแดง มือที่ถือช้อนสั่นระริกเมื่อปลายนิ้วร้ายกาจของพี่สามีเริ่มลูบไล้เข้าหากลีบสวาทที่ยังบวมช้ำจากศึกรักเมื่อคืน เขาบดคลึงเน้นย้ำอย่างหยาบโลนในขณะที่ปากยังคงปิดเงียบไม่พูดอะไรสักคำ

“หนูพลอยเป็นอะไรหรือเปล่าลูก หน้าดูซีดๆ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ปะ... เปล่าค่ะ พอดีพลอย... ทานกาแฟเข้มไปนิดหน่อยค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นพร่า ขณะที่มือของธามเริ่มรุกรานลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ เขาส่งยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจมาให้เธอ ราวกับจะท้าทายว่าต่อให้เธออยู่ใกล้สามีแค่เอื้อม แต่เขาก็สามารถลวนลามเธอได้ตามใจชอบ โดยที่เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องขอความช่วยเหลือ!