บทที่ 9 โดนผลัก

บทที่ 9 โดนผลัก

05:00 น.

เสียงนกหวีดดังขึ้น ปลุกทุกคนที่นอนให้ตื่นขึ้นทันที พร้อมกันรีบพับห่ม แต่ก็ได้แต่ทำอะไรไม่ถูก เพราะตอนแรกเหมือนจะสะลึมสะลือ พอตาแจ้งก็ต้องหยุดชะงักเพราะนี่ไม่ใช่ค่ายของตัวเอง

“ ทหารทุกนายตื่นได้แล้ว อีกยี่สิบนาทีจะต้องมารวมกันที่เดิมแล้วนะ ตอนนี้ให้เวลาเก็บของ สัมภาระทุกอย่าง แล้วล้างหน้าล้างตา เตรียมตัวมาวางแผนช่วยคนกันต่อ ” เสียงโทรโข่งก็ดังขึ้น

พวกเราก็รีบจัดแจงของต่างๆ ผ้ายางที่กั้นกำแพงก็เก็บเข้ากระเป๋าหมด จัดเก็บของจนครบ ไม่ลืมที่จะสวมเสื้อแขนยาวสีดำที่มีชื่อและตราของค่าย จัดแต่งใส่ไว้ในกางเกงให้ครบ และพากันไปเข้าห้องน้ำ ผู้หญิงจะเข้านานกว่าผู้ชาย มันโชคดีที่ไม่ต้องเก็บอะไรเยอะด้วย

ระหว่างรอเข้าห้องน้ำต่อจากพี่ๆ ในค่ายที่เข้ากันเกือบทุกคนแล้ว สักพักมีพวกผู้ชายจากค่ายทหารพรานมาเข้าห้องน้ำด้วย

“ ใครเข้าต่อเหรอ ”

“ ฉันเอง ” ฉันพูดขึ้น

“ ให้เราก่อนได้ไหม พอดีเราปวดท้องหนักมาก ”

“ เอ่อ… ” ด้วยความใจอ่อนก็ให้ผู้ชายคนนั่นเข้าก่อน หลังจากฟ้าออกมา เหลือแค่ฉันที่ยังไม่ได้เข้าห้องน้ำในตอนนี้

“ อ้าว ทำไมมุกไม่เข้าไปอะ ” พี่หวานถามขึ้น

“ เอ่อ …คนเมื่อกี้เขาบอกปวดหนัก มุกเลยให้เข้าไปก่อนค่ะ ”

“ แกก็นะ ขี้ใจอ่อนไปได้ ไม่รู้ปวดจริงหรือเปล่า นี่เหลือเวลาแค่สิบนาทีแล้วนะ ” ฝ้ายมาถึงพูดเสริมและเหน็บแนมเล็กน้อย

“ พวกพี่ๆ ไปก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวมุกตามไป ” พี่ๆ พยักหน้าแล้วพากันเดินไป

“ พวกแกก็ไปเถอะ แล้วช่วยดูแลปืนฉันให้ด้วยนะ เออ เอากระเป๋าฉันลงมาให้ด้วยขอช่วยๆ ” ฉันบอกเพื่อนๆ

ตอนนี้กระเป๋ากับปืนยังอยู่บนบ้านสูงหลังนั้น พวกเราต้องไปเอาลงมาฝากไว้ในรถทหารบก ผู้หมวดโทรมาบอกพี่ส้มนะ

“ ได้ๆ แกก็รีบตามมานะ ” ฝ้ายตบไหล่ฉันเบาๆ ทั้งสามพากันเดินจากไป แล้วผู้ชายของกลุ่มทหารพรานดำก็ทะยอยมาเรื่อยๆ จนฉันไม่กล้าจะเข้าห้องน้ำแล้ว

“ ตามพี่มา ” จู่ๆ พี่ฉัตรก็เดินมาจากไหนไม่รู้มาคว้ามือฉันแล้วจูงให้เดินตาม

“ พี่จะพาหนูไปไหน? ”

“ ไปล้างหน้าไง ”

“ แต่หนูปวดฉี่ด้วยนะ ”

“ ตามมาเถอะ ”

เดินมาสักพักก็เห็นรถสุขาอีกคัน แต่เล็กกว่าคันสีเขียว ที่พวกเราใช้กันอีก

“ นี่มันของผู้บัญชาการหรือเปล่า พวกเราจะเข้าได้เหรอ? ”

“ ได้สิ เข้าไปเถอะ จะหมดเวลาแล้วนะ อย่าชักช้า ”

“ แล้วพี่อะ ”

“ พี่จะรอข้างหน้า หรือจะให้พี่เข้าไปด้วย ”

“ ไม่ๆ ” ฉันเดินเข้าไปแล้วปิดประตูทันที ตอนฉี่ก็แปรงฟันไปด้วย ทำอะไรพร้อมๆ กันไปหมดเพราะมันประหยัดเวลาดี ต่อด้วยล้างหน้าทาครีมตอนเช้า มัดผมต่อ ว่าจะเปลี่ยนเสื้อคืนให้พี่ฉัตรด้วย แต่เวลามันไม่ค่อยถ้า ก็เลยไม่ได้เปลี่ยน แต่ก็ไม่มีใครเห็นหรอกเพราะอยู่ด้านใน

“ นานเหมือนกันนะเราอะ ”

“ ผู้หญิงก็งี้แหละ แต่ก็ต้องขอบคุณพี่ฉัตรนะ ไม่งั้นหนูคงโดนทำโทษ ”

“ คำขอบคุณเปลี่ยนเป็นจูบได้ไหม ” งื้อๆ ดูพี่เขาพูดสิ มันไม่ชินอะ

“ ว่าแต่พี่เข้าห้องน้ำแล้วเหรอ? ”

“ เปลี่ยนเรื่องเก่งมาก หึ หึ พี่เข้าแล้ว ไปเถอะ ไปเข้าแถว ” พี่เขาจะเอามือมาลูบหัวแต่ฉันปัดออกเพราะกลัวผมเสียทรง แต่พี่ฉัตรกลับอมยิ้มแล้วเปลี่ยนเป็นวางบนไหล่แทน

“ ตอนพักเที่ยงมากินข้าวกับพี่นะ ”

“ เขาให้กินรีบๆ นะ ไม่มีเวลาคุยหรอก ”

“ วันนี้ช่วยแค่ครึ่งวันเอง เพราะมีเหลืออีกแค่สามถึงสี่หลังที่มีผู้ป่วยอะ แล้วเขาจะให้กลับค่ายกันแล้ว พี่กลัวว่าจะไม่ได้คุยนะสิ ”

“ เมื่อก่อนคุยกันไม่ถึงสามนาทีวางสายไป ไม่เห็นพี่จะเป็นอะไร ”

“ ก็มันคุยกันทุกวันนี่น่า ถึงจะคุยน้อยก็เถอะ แต่นี่มุกเล่นไม่พาโทรศัพท์เข้าป่า ก็ไม่ได้คุยกันหลายวันแล้วไม่ใช่เหรอ? ”

“ โอเคๆ หนูไปก่อนนะ ”

“ แล้วเสื้อตัวนี้ ที่ถืออยู่อะ ”

“ กะจะเอามาเปลี่ยนไง จะคืนเสื้อพี่ แต่ไม่มีเวลาแล้ว คงต้องเอากลับไปไว้ในกระเป๋า ”

“ กระเป๋าอยู่บนรถทหารเขียวใช่ไหม ”

“ ค่ะ ”

“ คงเสียเวลา รถนั้นจอดไกลมาก ”

“ แล้วทำไง ”

“ เอามาฝากพี่ เดี๋ยววันที่ไปรับ พี่จะเอาไปคืน ”

“ โห่ นานไปไหม ตอนเที่ยงจะไปเอาคืนนะ ”

“ ครับ ไปเถอะ ” พี่เขาส่งยิ้มบางๆ

นี่ถ้าบอกว่า กินยาเกินขนาดหรือลืมเขย่าขวด ไม่ก็กินยาผิด จะเชื่อเลยนะ เปลี่ยนได้ขนาดนี้ไม่ใช่มาเล่นๆ แล้ว

ฉันมาถึงแถวได้เพียงหนึ่งนาทีก็หมดเวลา คนที่มาหลังโดนทำโทษ ก็คิดว่าพี่ฉัตรคงโดน แต่ไม่ใช่ พี่เขายกลังอะไรมาไม่รู้กับเพื่อนๆ พาไปให้ผู้กองที่ยืนถือโทรโข่งอยู่

พอครบคนพวกเขาก็ให้พวกเราเอายาไปแจกชาวบ้าน เป็นยาสามัญประจำบ้านอะแหละ แต่มีถุงยังชีพด้วย หน้าที่นี่ยกให้เป็นพวกหญิงอย่างพวกเรา ส่วนผู้ชายได้พายเรือไปบ้านของชาวบ้าน ไปช่วยกันยกผู้ป่วยติดเตียง

ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตนไป เริ่มตั้งแต่ฟ้ามืดยันฟ้าสว่างแล้ว ทุกคนทำอย่างเต็มที่และเต็มพลัง ช่วยผู้ป่วยติดเตียงไม่ง่ายเลย เพราะท้ายซอยน้ำจะเชียวมาก ต้องช่วยกันหลายแรง มีทหารที่ลงน้ำด้วย เพื่อพยุงเรือไม่ให้ไปตามแรงน้ำ ส่วนพวกที่นั่งข้างบนก็คือช่วยดูแลคนที่ป่วยที่นอนในเรือ และพายเรือด้วย ความสามัคคีต้องมาที่หนึ่งถึงจะผ่านไปได้

“ น้อง ” จู่ๆ มีพี่ทหารบกเดินเข้ามา

“ คะ? ” ฉันเอียงคอถาม

“ อะนี่หมวก หมู่ฉัตรให้พี่เอามาให้นะ ”

พี่ทหารบกยื่นหมวกแก๊ปสีดำที่ข้างหน้าเป็นชื่อค่าย แล้วหมวกฉันก็ดันเหม็นอับเลยไม่ได้เอามาใช้ พี่ฉัตรนี่ใส่ใจจริงๆ หรือจะเริ่มมีใจให้ฉันแล้ว… คิดได้แบบนี้ ใจมันก็สดชื่นขึ้นมาดื้อๆ หรือเราจะหวั่นไหวให้พี่เขาแล้ว

“ เอ่อ…ขอบคุณค่ะ ” รับมาใส่ แต่ใส่ไม่ได้พอเอาหมวดออกมันก็ดันติดกับผมอีก พี่ทหารบกเห็น ก็เลยช่วยเอาออกให้ อายเลยสิคร้าบ!! 555+ แล้วพี่เขาก็เดินไป ฉันก็สวมหมวกอีกครั้ง เพื่อนๆ พอเห็นหมวกฉันก็แซวอีกแล้ว ก็หน้าแดงไปเลย

“ โฮ่งๆ ” เสียงสุนัขดังขึ้นเรียกให้ฉันหันไปดู และรีบเดินไปหา สุนัขตัวหนึ่งพยายามเดินไปหน้าแต่เท้ามันน่าจะติดกับอะไรแน่ๆ เพราะส่วนหลังกลับไปถึงหางมันอยู่ในน้ำมองไม่เห็น ฉันเลยเดินเข้าไปใกล้

“ เจ้าลาย เดี๋ยวฉันจะช่วยแกนะ แต่แกห้ามงับฉันนะ เจ้าหมาน้อย ” ฉันเรียกมัน แล้วพูดน้ำเสียงเอ็นดู

“ จะถึงฝั่งแล้วเชียว โดนอะไรจับขาไว้ล่ะ ” ฉันค่อยๆ เดินไปใกล้มัน แล้วนั่งลงลูบหลังมันเบาๆ กลัวมันจะงับไง เลยอ่อนโยนไว้ก่อน

“ เจ้าหมาน้อย เท้านายติดเชือกอะ ขอเวลาให้ฉันแกะสักครู่นะ ใจเย็นๆ แกอย่าดิ้นล่ะ ” สายตาก็มุ่งมั่น จดจ่อกับเชือกที่พันขาสุนัข แต่พอมีเสียงคนดังมาใกล้ก็เริ่มหันมองไป เป็นเรือลำที่พี่ฉัตรนั่งไป มองแค่ครู่เดียวก็หันมาสนใจเชือกที่กำลังแก้ตรงหน้า โง่อยู่ตั้งนานเพิ่งนึกได้ว่ามีมีดสั้นที่พกมาด้วย ก็เลยเอาขึ้นมาตัดเชือกออก พอเชือกหลุด เจ้าลายมันก็วิ่งขึ้นไปทันที ฉันได้แต่ยิ้มเพราะมันคือการช่วยเหลือสิ่งมีชีวิต ลุกขึ้นยืนกำลังเอามีดไว้ในกระเป๋ากางเกง แต่จู่ๆ เสียงสุนัขก็เห่าดัง หันกลับไปไม่ทันตั้งตัว แต่…โดนผลักอย่างแรงด้วยผู้หญิงคนหนึ่ง น่าจะเป็นชาวบ้านที่พวกเรามาช่วย แต่เธอมาผลักฉันทำไม??? ว้อท!

‘ ตูม!!!!! ’

‘ โฮ่งๆๆๆๆๆ ’

เสียงของตกน้ำและเสียงสุนัขดังสนั่นเรียกสายตาเขาให้หันไปมองทางที่คู่หมั้นหน้าหวานนั่งอยู่เมื่อกี้ แต่ปรากฏว่ามีแค่น้ำที่ดูกระเพื่อมและสุนัขกำลังเห่าอยู่ตรงนั้น เขารีบวิ่งไปทันที เพราะไม่เห็นคู่หมั้นตัวเองแล้ว

“ มุก มุก ” เขาตะโกนเรียกทันที แต่ไม่ปรากฏกายขึ้น มีเพียงหมวกใบนั้นลอยขึ้นมา เป็นหมวกที่เขาฝากไอ้ก็อตไปให้มุก เขาเห็นมุกไม่มีหมวกใส่คนเดียว กลัวจะร้อน แต่ไม่มีเวลาเอาไปให้เองเลยฝากเพื่อนไปให้

“ พี่ๆ พี่ทหารคะ พี่สาวคนสวยโดนผลักตกน้ำค่ะ ”

จู่ๆ มีเด็กหญิงตัวเล็กๆวิ่งมาบอก บวกกับหมวกที่ผุดขึ้นมา เขาไม่รอช้ากระโดดลงตามไปทันที ตรงนี้มันคือบ่อปลาด้วย มันน่าจะลึกกว่าตรงไหนๆ ถึงจะรู้ว่ามุกว่ายน้ำเป็น แต่เขาก็อดห่วงไม่ได้

‘ ตูม~ ’

เสียงกระทบน้ำดังสนั่นเรียกเพื่อนทหารมาดู บางคนก็เห็นว่าเป็นใครที่กระโดดลงไป พากันตะโกนเรียก

“ หมู่ฉัตร หมู่ฉัตร ” ทหารเกณฑ์ตะโกนเรียกเสียงดัง ทุกคนเหมือนจะลุ้น ไม่มีใครกล้าจะลงตามไป เพราะตรงนี้มีป้ายบอกว่ามันคือ บ่อเลี้ยงปลา คิดดูว่าลึกขนาดไหน แล้วบวกกับน้ำท่วมด้วย มันเลยดูเหมือนกันหมด

ใต้น้ำสีแดงขุ่น คนหนึ่งโดนเชือกพันขา คนที่พึ่งลงมาเลือกที่จะว่ายไปหาอีกฝ่าย แล้วคว้าคอมาประกบปากเหมือนจะเพิ่มอ๊อกซิเจนให้สักพัก แล้วดึงมีดพกออกมาตัดเชือกที่พันขาเรียวจนหลุด ว่ายน้ำไปพยุงอีกคนพาขึ้นสู่ผิวน้ำ

“ เฮือกๆ ” ฉันรีบหายใจออกทันที เกือบไปแล้ว ถ้าพี่ฉัตรไม่ลงช่วยคงตายแน่ๆ แต่ละคนไม่เหมือนกันนะ บางคนฝึกมาดีหน่อย กลั้นหายใจนานๆ ได้ บางคนก็ไม่นาน

“ โอเคไหม ” พี่ฉัตรถาม ตอนที่เราทั้งคู่ยังลอยน้ำ แบบตะเกียงตะกายกันอยู่

“ โอเค พี่ปล่อยหนูได้แล้ว หนูมีแรงว่ายกลับไปฝั่งได้ค่ะ ”

“ แน่ใจนะ ”

“ ค่ะ ไปเถอะ ” ฉันว่ายไปก่อน พี่ฉัตรก็ว่ายตามมาติดๆ จนถึงฝั่ง ฉันก็นอนแผ่หลาไปเลย เพื่อนๆเข้ามามุงมากันเสียยกใหญ่ คือมันหมดแรงอะ ค่อยๆหลับตาลง

❤️________❤️

นามปากกาผกายมาส