บทที่ 8 สมองขาวโพลน!

บทที่ 8 สมองขาวโพลน!

“ มุก! ” กำลังลุกขึ้นจะเอากล่องข้าวไปทิ้งเพราะกินหมดแล้ว จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง

“ อ้าว พี่ธีร์ พี่มาด้วยเหรอ? ” ฉันถามด้วยความแปลกใจ จำได้ว่าพี่ชายของยัยธารใสประจำการอยู่ภาคใต้ตอนบน

“ พี่มาประชุมแถวนี้หนึ่งอาทิตย์ได้แล้ว และวันนี้พี่เจอไอ้ฉัตรเลยตามมันมากะจะมาช่วยชาวบ้านนะ แต่คงต้องกลับแล้วเพราะทางค่ายหารือกันว่าจะช่วยต่อพรุ่งนี้ ว่าแต่มุกสังกัดแถวนี้เหรอ? ”

“ ไม่ค่ะ อยู่อีกตำบล ”

“ อีกตำบลเหรอ ไม่มีค่ายทหารหนิ ”

“ มีนะ ค่ายXX ”

“ อ้าว มุกไม่ใช่เป็นทหารเขียวเหรอ? ” พี่ธีร์พูดแล้วใช้สายตามองจากหัวจรดเท้า

“ มุกเป็นทหารชุดดำค่ะพี่ ” ฉันพูดแล้วส่งยิ้มไปให้พี่เขา

“ อ้าว เหรอ555+ ตอนแรกพี่สังเกตแค่ที่เสื้ออะ ก็คิดว่าเราเป็น ทหารเขียว ” สิ้นเสียงพี่เขา ฉันหุบยิ้มทันที รีบเอามือปิด แต่ก็ไม่ทันแล้วแหละ

“ แหะๆ เสื้อพี่ฉัตรให้ยืมมาใส่ค่ะ ”

“ อ๋อ…เออใช่ ยัยธารใสเคยบอกว่าเราทั้งสองคนหมั้นกันแล้วนิ พี่นี่ขี้ลืมจริงๆ 555+ ”

“ อืม ” พยักหน้าหงึกๆ

“ งั้นพี่ไปก่อนนะ พอดีต้องขออาศัยรถคนอื่นกลับออกไปจากตรงนี้นะ ”

“ ค่ะ สวัสดีค่ะพี่ แล้วเจอกันใหม่นะ ”

“ ครับ โชคดีๆ พี่ไปก่อนนะ ระวังตัวด้วย ” พี่ธีร์พูดขึ้นแล้วเอามือมาขยี้ผมฉันเบาๆ อย่างเอ็นดู และเดินจากไป

พี่ธีร์เป็นพี่ชายของเพื่อนสนิทรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน นั่นก็คือ ธารใส เพื่อนตอนเรียนมัธยมต้นจนถึงมัธยมปลาย บ้านของพี่เขาอยู่อีกตำบล ฉันสนิทกับยัยธารใสเลยไปบ้านนางบ่อยๆ และเจอพี่ธีร์ประจำ และพี่เขาเพิ่งจะสอบนายสิบได้ไม่นาน น่าจะเข้าพร้อมพี่ฉัตรด้วย และสนิทกันระดับหนึ่ง ยัยธารใสเคยเล่าให้ฟัง

“ ฮะ..แฮ่ม ” ฉันละสายตาจากที่มองพี่ธีร์หันมามองคนข้างๆ ที่ใบหน้าบูดบึง

“ ไหนชุดหนูอะ ”

“ มาถึงก็ถามถึงชุด เหอะ! ” อ้าว แล้วฉันต้องถามถึงอะไรเนี่ย งง

“ เป็นอะไรไปคะ จะให้หนูถามว่าอะไร อ๋อ พี่กินข้าวยัง อาบน้ำแล้วยัง ”

“ หึก ประชดเหรอ? ให้ไอ้ธีร์จับหัวทำไม ”

“ อะไรของพี่เนี่ย! เอาชุดหนูมาเลย จะเอาไปตาก ”

“ เปลี่ยนเรื่องเก่ง...อืม งั้นเจอกันหนึ่งทุ่ม แล้วเดี๋ยวเอาชุดให้ ตอนนี้พี่ตากให้แล้ว ”

“ อ๋อ…ว่าแต่คุยตอนนี้ไม่ได้เหรอ…คะ ”

“ ไม่ได้ ว่าแต่เสื้อที่ใส่สวยนะ ”

“ หึ ยอของตัวเองแหละ ”

“ พี่ไปก่อนนะ ถ้าไม่มาตามนัดพี่จะขึ้นไปหาบนนั้นเลย ” นิ้วหนาชี้ไปยังบ้านยกสูง

“ อืม…เฮ้ยๆ ไม่ๆ ค่ะ โอเคค่ะ ” เผลอหลุดปากไป แต่โชคดีที่มีไหวพริบ เปลี่ยนได้ทันที พี่เขาก็รวดเร็วมาก โน้มตัวลงมาทันที หึ่ย!

“ ไปได้แล้ว เพื่อนไปหมดแล้วนะ ” พี่ฉัตรพยักพเยิดไปด้านหลังฉัน หันไปมองตาม มันก็จริง ไม่มีใครรอเลย

“ หนึ่งทุ่มหนูจะเอาเสื้อไปคืนพี่นะ ”

“ ค่อยไปถอดในเต็นท์พี่นะ ” สายตาพี่เขาก็ดูกรุ่มกริ่มตอนมองหน้ากัน ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้อยากคนละคนอย่างนี้นะ

“ พี่จะทำอะไร หนูไม่ไปหรอกนะ ”

“ หึ พี่จะทำอะไรได้ นี่มันไม่ใช่ที่บ้านนะ ”

“ เป็นคนหมกมุ่นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ”

“ หึ หึ ไปได้แล้ว ” เกลียดมาก ไอ้คำว่า หึ หึ

19 : 10 น.

เพื่อนบางคนหลับกันแล้วบางคนก็ยังคุยโทรศัพท์กับแฟน บางคนก็ยังเล่นโซเชียล แต่พอคืนนี้ฝนมันดันไม่ตก อากาศมันเลยร้อน แล้วพวกเรายังเอาผ้ายางมากั้นเป็นกำแพงอีก เหมือนอากาศจะไม่ค่อยถ่ายเทด้วย มันอบอ้าวมาก

“ ร้อนอะ ฉันจะไปล้างหน้า พวกแกไปไหม ” ฉันลุกขึ้นนั่งหันไปพร้อมเอามือสะกิดถามเพื่อนทั้งสามที่ใส่หูฟังคุยโทรศัพท์กับแฟนด้วยใบหน้าที่ยิ้มหวาน พวกนางวิดีโอคอลกัน

“ อือ ไม่อะ ขี้เกียจเดินลงบันได ” ฟ้าหันมาส่ายหัว

“ ไม่ไปอะ ว่าจะนอนแล้ว ” ฝนปิดปากหาวไปด้วย

“ ขี้เกียจลุกขึ้นอะ ” ฝ้ายพูดแล้วเอามาห่มมาคลุมโปงทันที

จริงๆ ถามพอเป็นพิธี เพื่อนจะได้ไม่สงสัยว่าฉันไปไหน ใจจริงจะไปหาพี่ฉัตรด้วย นาฬิกาข้อมือมันก็บ่งบอกว่าหนึ่งทุ่มสิบห้าแล้ว

ต้องค่อยๆ เดินลงบันได มองไปทั่ว ไฟก็สว่างไสวไปหมด แต่จะมีที่สลัวๆ แถวที่ไม่มีคนพัก ฉันเลือกที่จะเดินแอบไปทางสลัวๆ ตรงไปยังต้นหูกวางที่นัดกัน แต่พอไปถึงพี่ฉัตรก็ยังไม่มา

“ ก็คิดว่ามารอแล้ว เห็นเป็นคนมีกฎระเบียบ ใครจะคิดว่าไม่ตรงเวลาเหมือนกัน ” พูดไปพร้อมกับเบ้ปาก มือเรียวยกขึ้นมากอด'อก' สายตาก็มองไปแค่ข้างหน้า

“ อุ้ย~ อุ้ปส์ ” จะแหกปากเพราะตกใจ ส่วนตัวก็กลัวผีอยู่แล้ว พอมีคนมาอยู่ข้างหลังก็ตกใจ ใจหายวาบ แต่มือหนาเอามาปิดปากจากด้านหลังไม่ให้ร้องเสียก่อน ไม่งั้นคงมีคนมามุงแน่

“ ชู่วๆ พี่เอง ” ตอนนี้ไม่ตกใจแล้ว เพราะจำมือและเสียงพี่เขาได้ จึงแกะมือพี่เขาออกจากปาก

“ เล่นอะไรก็ไม่รู้ คนยิ่งกลัวๆ ผีอยู่ ”

“ จริงอะ! ” ถามย้ำพร้อมทำหน้ากลั้นขำ ฉันว่าพี่ฉัตรน่าจะกินยาไม่เขย่าขวดแน่ๆ รอบนี้ที่เจอเหมือนคนดีดอะ ปกตินิ่งขรึม ยิ้ม หัวเราะ พูดมาก ขี้เล่น แทบจะไม่มี แต่นี่เอามาหมด

“ เอาชุดมา ” ไม่ตอบที่พี่เขาถามย้ำ

“ เสื้อพี่อะ มุกจะเอาให้ยังไง ” สายตาพี่เขาดูหื่นๆยังไงไม่รู้สายตาก็ดูหื่นๆ ด้วย

“ เดี๋ยวไปเปลี่ยนให้ที่ห้องน้ำ ”

“ เสียเวลาเดินไปมา เดี๋ยวมีคนเห็นเข้า มันจะดูไม่ดีนะ ไปเปลี่ยนในเต้นท์พี่สิ นั้นไง ” พี่เขาชี้นิ้วไปทิศทางที่เต็นท์ตั้งอยู่ แหม่…นี่น่าจะคิดไว้แล้วเพราะที่ฉันยืนอยู่มันใกล้กับเต็นท์เขามาก แถมตรงนั้นมีแค่แสงไฟสลัวๆ ไม่เหมือนของคนอื่นอีกด้วย

“ ไม่เอาอะ ไม่ไป พี่ เดี๋ยวมีคนอื่นมาเห็นเข้านะ ”

พรึ่บ! มือหนาคว้ามาจับที่ต้นแขนแล้วพยายามดึง แต่ฉันนั้นรั้งตัวไว้กับที่ พยายามฝืนไม่เดินตาม เอามือเรียวแกะมือเขาไปด้วย

“ เพื่อนพี่มาแค่สามคน พวกมันตั้งเต็นท์ใกล้ๆ ห้องน้ำหมด ตรงนี้ที่ใกล้ๆมีแต่พวกทหารเกณฑ์ พวกมันจะไม่มายุ่งวุ่นวายหรอก ไม่งั้นโดนทำโทษ ”

“ หนูเอาให้พรุ่งนี้ก็ได้ ”

“ งั้นชุดมุกก็ค่อยมาเอาพรุ่งนี้แล้วกัน ”

“ ไม่ๆ พี่ฉัตรอะ แล้วพี่นัดมามีเรื่องอะไร คงไม่ใช่เรื่องชุดหรอกใช่ไหม เพราะพี่ส่งกระดาษข้อความให้หนูตอนเลิกแถว ”

“ นัดมาคุยเรื่องทั่วไปเฉยๆ ”

“ อ้าว เสียเวลานอนชะมัดเลยอะ ” ทำหน้าตึงใส่เขา

“ หนึ่งทุ่มเอง ไปคุยที่เต็นท์พี่ดีกว่า ตรงนี้มียุงเยอะแถมยังเมื่อยขาด้วย ” ดูพี่เขาพยายามโน้มน้าวให้ไปในเต็นท์นะ

“ อือ ~ ไม่ไป พี่ฉัตรอย่าทำให้หนูกลัวสิ ทางที่ดีกลับเป็นเหมือนเดิมเถอะ ”

“ แบบไหน แบบคุยน้อยหรือไม่คุยเลย แต่พี่จำได้ว่ามุกต้องการแบบนี้นะ ก่อนที่จะวางสายล่าสุดในวันนั้น ”

“ ก็ใช่ แต่หมายถึงเวลาคุยโทรศัพท์กันไง แต่นี่พี่ดูจะรุกแรงไปนะ ”

“ มุกบอกเองนะว่าให้พี่คิดว่ามุกคือเพลง นี่พี่ก็พยายามสุดๆ แล้วนะ ”

“ แล้วไหนบอกว่าแทนกันไม่ได้ไง สรุปพี่เห็นมุกเป็นพี่เพลงเหรอ? ”

“ เปล่า พี่เห็นมุกเป็นมุกอะแหละ แต่พี่จะพูดคือหมายถึงว่า ให้นึกถึงตอนอยู่กับเพลง เวลาอยู่กับมุกไง ”

“ งั้น…ต่อหน้าพี่เพลง พี่ก็เป็นแบบนี้เหรอ? ” ฉันอ้าปากเหว่อทันที พี่ฉัตรกอด'อก'มองหน้าฉัน

“ แบบไหน ”

“ ก็…เล่นหูเล่นตา หื่นกามอะไรงี้ ”

“ พี่แสดงออกไปแบบนั้นเลยเหรอ? ”

“ อืม ” พยักหน้าหงึกๆ

พี่เขาว่องไวเข้ามาประชิดแนบตัว มือนึงรั้งเอวคอด มือนึงเชยคางเรียวขึ้น ใบหน้าเขาก็ค่อยๆ โน้มมาประกบจูบ การจู่โจมแบบนี้ทำเอาฉันไปไม่เป็น เพราะรวดเร็วไม่ทันตั้งตัวกันเลยทีเดียว

ริมฝีปากหนาบดขยี้ริมฝีปากเรียวเบาๆ ดวงตากลมยังคงเบิกกว้างเหมือนสตั้นไปชั่วขณะ แต่ทว่าอีกฝ่ายยังคงรุกต่อ พยายามดันลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากนุ่มให้ได้

มือเรียวจับเสื้อคนตัวสูงไว้แน่น เมื่อโดนอีกฝ่ายรุกล้ำเข้าไปจนได้ ลิ้นร้อนหยอกล้อ แล้วดูดมัน ใบหน้าหวานเริ่มหลับตาพริ้มไม่ได้ขัดขวางอะไร เหมือนจะจมลงในห้วงนิทรา ปล่อยให้คนตัวสูงคว้านหาน้ำหวานต่อไป

มือหนาที่รั้งเอวคอดเปลี่ยนมารั้งตึงท้ายทอยใบหน้าหวานไว้ คนที่หลับตาพริ้ม ขาเริ่มสั่น อารมณ์บอกไม่ถูก รสจูบที่ถูกมอบให้จากคนตัวสูง มันอ่อนโยนมาก ถึงจะไม่ได้สนองกลับไป แต่เป็นผู้ที่ถูกกระทำที่แสนเชื่อง ให้ไปซ้ายก็ซ้าย ให้ไปขวาก็ไปขวา คนตัวสูงเริ่มใช้มือทั้งสองประคองใบหน้าหวาน ใบหน้าตัวเองหันไปขวาที ซ้ายที เหมือนจะหามุมและเว้นจังหวะให้หายใจ ในห้วงนิทราจะมีแค่โลกสีขาวโพลน เหมือนทั้งโลกจะมีแค่กันสองคน มือเรียวเปลี่ยนเป็นโอบกอดคนตรงหน้าเหมือนจะยึดเป็นที่พักพิง เพราะเริ่มรู้สึกจะทรงตัวไม่อยู่แล้ว รสจูบมันหวาบหวามไปทั่วอณู

‘ สวบ! ’ มีเสียงดังอยู่ในพงหญ้าใกล้ๆ เรียกสติของทั้งสองคนกลับมาได้ จึงผละจากกันและเงียบไปชั่วขณะ ต่างคนต่างแสร้งมองไปที่ทำให้เกิดเสียง ทั้งที่รู้ว่ามันคือเสียงของสัตว์เล็กๆ ที่คลานไปมา

ตึก ตึก เสียงหัวใจมันเต้นระส่าย สัมผัสเมื่อกี้มันอ่อนโยน อบอุ่นหัวใจมาก มือเรียวรีบเอามือไปทุบ'อก'เบาๆ เหมือนจะให้คลายการเต้นเร็วได้แล้ว

“ เอ่อ… ” ทั้งคู่หันหน้าเข้าหากันไม่พอยังจะพูดพร้อมกันอีก แต่ฉันเลือกที่จะก้มหน้าลงเพราะมีความเหนียมอายต่อสายตาเขา

“ ให้มุกพูดก่อน ” พี่ฉัตรพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ คือหนูเดินต่อไม่ไหวอะ ขามันสั่น พี่พาหนูไปนั่งหน่อย ” ไม่ใช่มารยาหรือเล่ห์เหลี่ยมใดๆ แต่มันคือความจริง ขาเรียวรู้สึกอ่อนแรงมาเสียดื้อๆ

“ ได้ครับ ” เนี่ย! ดูพี่เขาสิ ขอให้พูดครับมาตั้งนานไม่พูด พอเวลานี้มาพูด ใจฉันมันก็ไม่รักดีอะดิ

“ อุ้ย! ” ไม่ทันตั้งตัว พี่ฉัตรช้อนตัวฉันขึ้นอุ้มพาไปที่เต็นท์ตัวเองทันที

พาเข้าไปนั่งในเต็นท์ แล้วพี่เขาก็ปิดไฟจากกระบอกไฟฉายในเต้นท์ แต่มีแสงไฟสลัวๆ มาจากหน้าเต็นท์อยู่

“ พี่กลัวคนอื่นจะเห็นเงานะ เลยต้องทำแบบนี้ ” รอบคอบจริงๆ นะพ่อคุณ

“ ค่ะ ” ฉันพูดตอบกลับ นั่งก้มหน้าต่อ มือทั้งสองข้างมาประสานกัน

“ เปลี่ยนเสื้อเลยไหม ” พี่ฉัตรเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“ อื้ม~ ” ตอบพร้อมพยักหน้าแต่ไม่ได้เงยหน้ามองพี่เขา

“ มุก ” เสียงเรียกเบาแต่น้ำเสียงดูหนักแน่น จนฉันรีบเงยหน้าขึ้น พี่เขาก้มมาอีกแล้ว

“ ฮะ อ๋อ ค่ะ ค่ะ ” นึกขึ้นได้ว่าเผลอหลุดปาก ก็รีบพูดออกไปแล้วเบือนหน้าหนี

“ หึ กลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? ”

“ พี่หันหน้าไป หนูจะเปลี่ยนเสื้อ ง่วงแล้วจะไปนอน ”

“ ไม่ต้องหรอก พี่ล้อเล่นนะ มุกค่อยคืนพี่ก็ได้ ” ดู ดู เขาพูด ล้อเล่นเหรอ? หึก ไอ้คนบ้า เสียเวลาชะมัด

“ พี่อะ แล้วพาหนูเข้ามาทำไมในนี้ ”

“ แล้วอยากนอนกับพี่ไหม ”

“ พี่ฉัตร? ” คิดว่าเขาคงพูดเล่น เลยเอ่ยเสียงห้วนออกไป

“ พี่พูดจริง ”

“ พี่จะบ้าเหรอ นี่มันที่ไหน ”

“ เฮ้อ! อีกไม่กี่เดือนก็แต่งกันแล้วนะ มุกติดขัดอะไรหรือเปล่า? ” ถามแบบนี้จะตอบไง

“ หนู…ยังไม่ชินอะ จู่ๆ พี่ก็รุกแรงมาก ค่อยๆ เป็นไม่ได้เหรอ? ” ซึ่งฉันไม่โทษเขา และรู้ว่าเขาต้องการอะไร ยังไงเขากับฉันก็ต้องเป็นของกันและกันอยู่แล้ว เรื่องนี้มันคือธรรมชาติของมนุษย์ แต่ที่ฉันยังไม่โอเค เพราะมันเกิดขึ้นเร็วจนเกินไป ถึงจะเคยมีอะไรกันมาก่อนเมื่อปีที่แล้วตอนเมาก็เถอะ ตอนนั้นมันจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้มันมีสติครบถ้วนนะ

“ พี่ก็แค่ให้นอนคุยกัน ทำให้มันชิน พี่ไม่ได้จะมีอะไรกันสักหน่อย พี่รู้นะว่าอะไรควรไม่ควรอะ 555+ คิดไปถึงไหนอะเรา ” พี่ฉัตรหัวเราะขึ้นเบาๆ พร้อมเอามือมาลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู

“ ชิ ” กลบเกลื่อนด้วยการปัดมือพี่เขาออก

“ งั้นหนูไปนอนนะ ”

“ ครับ ฝันดีนะ ” ฉันชะงักไปเลย ทำไมต้องรู้สึกอบอุ่นด้วยเวลาเขาพูดคำว่าครับ มันฟังแล้วรู้สึกมีแรง รู้สึกอบอุ่น ยังไงไม่รู้

“ เอ่อ…ค่ะ ฝะ…ฝันดีเช่นกันนะคะ อุ้ปส์~ ” คิดไม่ถึงว่าพี่ฉัตรจะฉวยคอฉันไป แล้วจรดริมฝีปากลงมาประทับและปล่อยให้เป็นอิสระ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก

“ ครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ ” พยักหน้าเอ๋อๆ ไม่ได้ตอบกลับอะไร พี่เขาเปิดเต็นท์ให้ฉันออกก่อนแล้วตัวเองก็ออกมาติดๆ

“ วันหยุดวันไหน เดี๋ยวพี่ไปรับ พอดีเพื่อนพี่แต่งงานนะ มันอยู่ใกล้ค่ายพี่พอดี ”

“ อีกสามวันก็หยุดแล้ว…ค่ะ ” จะจบประโยคแต่เรื่องจูบผุดขึ้นมา เลยต้องต่อหางเสียงออกไป

“ โอเค ไปเถอะ ” ไม่พูดแค่ปาก มือหนายังมาลูบหัวฉันอีก พร้อมผลักหลังฉันเบาๆให้เดินไปข้างหน้า

ไม่รู้อะไรหนักหนากับผมที่ดำขลับเงางามของฉัน ไม่ลูบก็ขยี้ แต่ทุกครั้งที่โดนพี่เขาก็รู้สึกบอกไม่ถูกนะ โดยเฉพาะพี่ฉัตรคนเดียว ขนาดพี่ธีร์ลูบตอนนั้นมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับร่างกายภายในตัวฉันเลย 

❤️____________❤️

นามปากกาผกายมาส