ตอนที่ 5 หนีเสือปะจระเข้

บ้านคุณกิตติโชจน์

คุณกิตติโชจน์เดินเข้าไปคุยกับลูกชายที่ดื้อด้านของตนเองก่อนที่ภรรยาแม่ของเจ้ากรณ์จะมาโวยวายเพราะความดื้อรั้นของเจ้ากรณ์จะสร้างภัยอันตรายให้แก่ตนเอง  ไม่มีอะไรหน้ากลัวเท่าเมียที่โกรธอีกแล้ว ฮ่าๆ

“นี่…ถ้าแม่มาบอกอะไรก็ทำๆ ตามแม่แกบอกหน่อยนะ บอกตรงๆ พ่อเหนื่อยที่จะคุยกับแม่แกแล้ว” คุณกิตติโชจน์บอกลูกชายตัวเองท่าทางที่บ่งบอกว่าเหนื่อยจริงๆ

“ผมโตแล้วนะพ่อ นี้อะไรจะให้แต่ผมไปดูตัวงานที่บริษัทก็ตั้งเยอะแยะ ผมไม่มีเวลาไปดูตัวหรอกนะพ่อ” คุณกรณ์รีบบอกปัดพ่อตัวเองทันที พร้อมทำท่าทางให้รู้ว่าตนเองไม่พอใจ

“แต่รอบนี้ไม่ได้ไปดูตัวแน่นอนแค่ไปกินข้าวกันเฉยๆ คราวนี้พ่อไปด้วยแม่แกคงไม่นัดมาหรอกนะ ไปกินข้าวกับภรรยาเพื่อนพ่อที่เสียไปน่ะ จะแนะนำให้รู้จักต่อไปจะได้สนิทกันไว้ก็แค่นั้นเอง” คุณกิตติโชจน์รีบปฏิเสธเจ้าลูกชายทันทีว่าไม่ใช่แบบที่เจ้ากรณ์คิด

“ถ้างั้นเดี๋ยวผมต้องดูตารางงานก่อนว่าว่างไหม” คุณกรณ์ตอบปัดพ่อไปส่งๆเพราะรำคาญผู้เป็นพ่อ

“ไม่ต้อง…พ่อโทรหาเลขาแกแล้วว่าให้เลื่อนตารางไปให้หมด” คุณกิตติโชจน์รู้ทันเจ้าลูกชายและจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วให้อีกฝ่ายปฏิเสธไม่ได้

“พ่อครับ ผมต้องทำงานนะ” คุณกรณ์พูดพร้อมทำท่าทางหัวเสียใส่ผู้เป็นพ่อเสียงเล็ดลอดของสองพ่อลูกที่กำลังสนทนากันดังออกมาจากประตูที่ปิดไม่สนิท คุณอุไรเดินเข้ามาท่าทางไม่พอใจยิ่งนัก

“จะทำงานอะไรนักหนา…แค่ไปกินข้าวกับพ่อแม่นี้มันยากเย็นอะไรขนาดนั้นที่พ่อกับแม่ขอมันยากไปหรอ"  คุณอุไรพูดโล่งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเจ้าลูกชายจอมหัวแข็งทำท่าทางหัวเสียใส่ผู้เป็นพ่อ

“ไม่ใช่แบบนั้นครับแม่ แต่ผมต้องทำงานจริงๆ” คุณกรณ์บอกปัดผู้เป็นแม่เพราะรู้ว่าแม่จะต้องงอนตนแน่ๆ

“งาน แล้วเมื่อไหร่จะแต่งงานมีครอบครัวกับเขากันเสียที แม่กับพ่อสุขภาพร่างกายแข็งแรงซะที่ไหนจะให้แม่นอนตายตาหลับได้ยังไง…ฮือๆ ใช่ไหมคะคุณ”

อุไรเล่นใหญ่ดึงดราม่าร้องไห้ออกมาใส่สามีและลูก ทำเอาเจ้ากรณ์ใจอ่อนทุกทีที่เห็นน้ำตาอุไรแม่ของตัวเองแต่ทว่าวิธีนี้ใช้ไม่ได้กับสามีตัวเองเพราะคุณกิตติโชจน์รู้ดีว่าภรรยาของเขาเจ้าเล่ห์นัก

“ก็ได้ครับ ผมไปก็ได้ไหนพ่อบอกว่าแค่กินข้าวกับเพื่อนพ่อเฉยๆ แล้วมันเกี่ยวอะไรที่ผมต้องมีครอบครัวด้วยล่ะ” อุไรและกิตติโชจน์มองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่กเอาไงดีกลัวเจ้ากรณ์จับได้ คุณอุไรแสร้งร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม

“ฮืออออออ คุณคะ…นี้เราขอลูกมากไปใช่ไหม ฮือๆ”

“เป็นไง เห็นไหมแม่แกร้องไห้หนักกว่าเดิมอีกเดี๋ยวก็เป็นลมหมดสติเข้าโรงพยาบาลทีนี่นะเรื่องใหญ่” เมื่อเห็นท่าทีเจ้าลูกชายแล้วคุณกิตติโชจน์รีบสมทบใส่ไฟช่วยภรรยาทันที

“ก็ได้ผมจะไม่สงสัยอะไรแล้วหยุดร้องเถอะครับแม่” คุณกรณ์ตอบรับคำขอพร้อมทั้งทำท่าหน่ายพ่อกับแม่ของตนเหลือเกินว่าจะอะไรกับชีวิตคู่ของเขานักหนา

“ถ้างั้นพรุ่งนี้ตอนเย็นเลิกงานแล้วไปพร้อมกันเลยนะ” พอเจ้ากรณ์ตกปากรับคำว่าจะไป คุณอุไรรีบตัดบทแบบมัดมือชกไม่ให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจได้ทันที

“ครับแม่” คุณกรณ์ตอบผู้เป็นแม่พลางถอนหายใจและหน่ายกับความเอาแต่ใจของแม่ตนซะจริงๆ...คุณอุไรเอามือปาดน้ำตาที่ร้องไห้แล้วเดินออกมาด้วยสีหน้าท่าทางที่อิ่มเอิบอารมณ์ดีผิดกับเมื่อกี้ยิ่งนัก

บ้านไอริน

“ไอรินลูกกก วันนี้เรามีนัดทานข้าวกันกับครอบครัวคุณท่านนะ ไม่ลืมใช่ไหม?” แม่แสร้งถามลูกสาวเพราะเดี๋ยวไอรินจะแกล้งลืมซะนี่

“รู้แล้วค่ะ…จะลืมได้ไงก็แม่พูดอยู่ทุกวัน” ไอรินตอบแม่ด้วยท่าทางอ่อนใจ

“ไม่ลืมก็ดีแล้วงั้นก็ไปเตรียมตัวได้สักทีเดี๋ยวคุณท่านจะให้รถมารับเรา” ผู้เป็นแม่เห็นลูกสาวรับคำก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่รีบไล่ลูกสาวไปเตรียมตัว

“ค่ะแม่”

ภัตตาคารอาหาร

ไอรินกับแม่ขึ้นมาลิฟต์ด้วยความเกรงกลัวทำตัวไม่ถูกเพราะเป็นครั้งแรกที่มาภัตตาคารอาหารหรูหราขนาดนี้ เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ทั่วภัตตาคารโคมไฟระย้าสุดหรูห้อยลงมาเต็มไปหมด มองออกไปนอกกระจกบรรยากาศช่วงค่ำคืนทำให้เห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองกรุงเป็นอย่างดี มันเป็นช่วงเวลาไม่กี่วินาทีที่ฉันเหมือนโดนสะกดเอาไว้ เสียงของพนักงานต้อนรับดังขึ้น

“ยินดีต้อนรับค่ะ คุณแก้วทิพย์ใช่ไหมคะ เชิญทางนี้ได้เลยค่ะ” พนักงานสาวกล่าวต้อนรับพร้อมโค้งตัวให้อย่างสุภาพและผายมือตามคำเชื้อเชิญว่าให้ไปทางนี้ พนักงานต้อนรับเดินนำไอรินกับแม่ไปที่โซนห้องอาหารส่วนตัว

“ห้องนี้ค่ะ ทานอาหารให้อร่อยนะคะ” พนักงานกล่าวพร้อมโค้งตัวให้เล็กน้อยแล้วจากไป

เธอเดินเข้าไปที่โต๊ะอาหารคุณท่านและภรรยามาถึงก่อนแล้ว อาหารหลากหลายวางอยู่เต็มโต๊ะไอรินกับแม่นั่งลงสวัสดีทักทายตามปกติแต่ทว่าบรรยากาศก็เริ่มอึดอัดขึ้นเมื่อมีชายผู้หนึ่งเดินเข้ามา เธอจำได้ดีถึงวันนั้นจะเมาและมืดขนาดไหน แต่ด้วยใบหน้าของเขาที่หล่อเหลาและเป็นเอกลักษณ์ ผมสีดำสนิทคิ้วเข้มดำหนารับกับจมูกที่เป็นสันของเขาอย่างดีโครงหน้าที่ช่วยรับให้ตาจมูกปากของเขาดูดีขึ้นอย่างมาก เขาคนนั้นคือคนแปลกหน้าที่ฉันพลาดไปวันไนท์สแตนด์ด้วยไงล่ะ ทำไงดีอกอีแป้นจะแตก ไอรินมือไม้อ่อนถึงขนาดทำแก้วตกเลยทีเดียว

เพร้งงงงงง

“ขอโทษค่ะ หนูไม่ทันระวัง” ไอรินตกใจและหลุดออกจากภวังค์ทันที

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวลุงเรียกพนักงานมาเปลี่ยนให้” คุณกิตติโชจน์ตอบด้วยความเป็นห่วง พอสิ้นเสียงคุณท่านก็มีเสียงของคุณคนนั้นพูดขึ้นว่า ซุ่มซ่าม ไอรินหันไปสบตากับคุณกรณ์เค้าทำสีหน้าไม่พอใจฉันนัก

“อ๋อออ…ลืมแนะนำให้รู้จักเลยนี่ลูกชายของป้าเองเค้าชื่อเจ้ากรณ์น่ะ ทักทายเพื่อนพ่อสินี่หนูไอรินทักทายน้องด้วย” คุณอุไรกล่าวแนะนำเจ้าลูกชายตัวดีของเขาทันที

“สวัสดีครับคุณน้าผมกรณ์ยินดีที่ได้รู้จักครับ” คุณกรณ์ทักทายแก้วทิพย์และแสร้งเมินสาวน้อยที่อยู่ข้างๆ ทำไมเขาจะจำเธอไม่ได้สาวน้อยที่เจอในคืนนั้นถึงจะไม่ได้ตรงสเปกเขาเท่าไหร่แต่เป็นคนที่ตัวเล็กน่ารัก หน้าตาไม่ได้สวยออกไปทางน่ารักซะส่วนใหญ่ ผมดำขลับยาวถึงกลางหลัง ดวงตากลมโต ปากนิดจมูกหน่อยนั้นอ่ะมันน่าแกล้งซะจริงๆ กรณ์นึกในใจ

คุณอุไรมองเจ้ากรณ์ด้วยสายตาไม่พอใจว่าทำไมถึงไม่ทักทายไอริน

“นี่เจ้ากรณ์มองไม่เห็นน้องหรือไงทักทายน้องสิ” คุณอุไรเอ็ดเจ้าลูกชายนิสัยเสียทันที

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณป้า ทานข้าวกันดีกว่า” ฉันพูดขึ้นเพื่อลดความอึดอัดแต่ไม่เป็นผลเพราะคุณกรณ์ส่งสายตาไม่เป็นมิตรใส่ฉันอีกแล้วทำไมเค้าต้องทำท่าทางแบบนี้ด้วยล่ะหรือเค้าจะจำเรื่องคืนนั้นของเราไม่ได้ ฉันสิที่ต้องทำเป็นลืมไม่ใช่เค้า ไอรินพลางนึกในใจ

ขณะที่ทุกคนกำลังทานอาหารอย่างอร่อยคุยเล่นกันสนุกสนานแต่ฉันกับรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูกเพราะมีใครบ้างคนจับจ้องมองฉันอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าฉันจะตักอาหารคุณกรณ์ก็จะแยกตักตัดหน้าฉันอยู่ตลอด ไข่นกกระทาที่อยู่ในกระเพาะปลาน้ำแดงของโปรดฉันนั้นก็ถูกตักไปต่อหน้าต่อตาแล้วเค้าก็กินอย่างเอร็ดอร่อย ฉันหันไปตักเป็ดปักกิ่งที่เหลือชิ้นสุดท้ายแต่ไม่ทันไรคุณกรณ์ก็ตักตัดหน้าไปแบบไม่ใยดี ฉันได้แต่หยิบหมั่นโถวขึ้นมากิน นี้เค้าจงใจแกล้งกันชัดๆ ต้องหาเรื่องกลับก่อนละถ้าอยู่ต่อคงทนตานี้ไม่ไหวแน่ๆ

“คุณลุงคุณป้าคะ หนูฝากไปส่งแม่หนูที่บ้านได้ไหมคะคือหนูมีธุระต้องไปทำต่อน่ะค่ะ” ไอรินอ้างว่ามีธุระเพื่อบ่ายเบี่ยงจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้

“อ่าวมีธุระอะไรลูกเสียมารยาทนะ ผู้ใหญ่ยังคุยกันไม่เสร็จเลย” แก้วทิพย์กล่าวตักเตือนลูกสาวของตน

“เอาล่ะๆ ไม่เป็นไรถ้างั้นเดี๋ยวให้เจ้ากรณ์ไปส่งดีไหมคะคุณ” คุณอุไรที่พยายามจะจับคู่ให้ลูกก็หันไปถามคุณกิตติโชจน์สามีตนให้ตามน้ำไปกับเธอด้วย

“ให้ผมไปส่งคุณน้าเหรอครับ” คุณกรณ์แสร้งถามผู้เป็นแม่ทั้งที่เขารู้อยู่แล้วว่าผู้เป็นแม่จะจับคู่ให้ตน

“ไม่ใช่…เดี๋ยวแก้วทิพย์แม่ไปส่งกับพ่อเอง แม่ให้ไปส่งน้องทำธุระต่อน่ะลูกมันดึกแล้วผู้หญิงตัวคนเดียวอันตรายนะ” คุณอุไรรีบปฏิเสธและบอกให้คุณกรณ์ไปส่งไอรินทันที

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูไปเองดีกว่าเกรงใจน่ะค่ะ” ที่หน้ากลัวกว่าโจรก็ลูกป้านี่แหละไอรินนึกในใจ

“เกรงอกเกรงใจอะไรกันล่ะลูกคนกันเองทั้งนั้น” คุณอุไรพูดพลางปัดมือบอกไอรินไม่ต้องเกรงใจด้วยน้ำเสียงที่เอ็นดู

“เอางั้นก็ได้ครับแม่…เดี๋ยวผมไปส่งน้องเอง” น้ำเสียงของคุณกรณ์ที่ตอบรับแม่ของตนช่างฟังดูมีอะไรแน่นอนหรือว่าเค้าจะจำคืนนั้นได้ทำไงดีหน้าอายชะมัด

“ลงไปรอฉันข้างล่างนะ” คุณกรณ์พูดกับไอรินด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท

ไอรินรีบลงลิฟต์มาเพื่อที่จะไปรอแท็กซี่ก่อนที่คุณกรณ์จะลงมากับกลายเป็นว่าคุณกรณ์มาก่อนแท็กซี่จะมาเสียอีก ขณะที่ไอรินกำลังจะเปิดประตูรถก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งเสียงนั้นที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีเรียกไอรินจากด้านหลังจำได้เลยว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของพี่ทิศไอ้คนเลวที่นอกใจเธอ นี้สินะที่เขาเรียกว่าหนีเสือปะจระเข้ เธอหันหลังกลับไปมองแล้วก็ใช่จริงๆ พี่ทิศกำลังเดินเข้ามาใกล้เธอแล้วเอ่ยขึ้น

"พี่ขอคุยด้วยหน่อยสิรถพี่จอดอยู่ตรงนั้น" ทิศเอ่ยพร้อมกับชี้นิ้วไปที่รถของเขา

"เดี๋ยวพี่ไปรอในรถนะขอเวลาไม่นาน" พี่ทิศพูดกับฉันแต่สายตาของเค้ามองไปในรถที่มีคุณกรณ์อยู่แล้วพูดต่อขึ้นว่า

"ถ้าไอรินไม่สะดวกงั้นคราวหน้าก็ได้"

"โอเคค่ะพี่ทิศไปรอที่รถเลยเดี๋ยวตามไป" ฉันตอบไปเพราะอยากรู้เหมือนกันว่าเค้าจะคุยอะไรกับฉัน เธอจึงหันไปบอกคุณกรณ์ว่า

“ขอโทษนะคะ ฉันมีธุระถ้าคุณไม่สะดวกรอก็ไปก่อนได้เลยเดี๋ยวฉันกลับเองได้” คุณกรณ์เปิดกระจกรถแล้วหันมาพูดกับไอรินว่าให้เวลาสิบนาทีเสียงของเขาที่บอกเธอนั้นดูไม่พอใจสักเท่าไหร่ ไอรินไม่ได้สนใจอะไรนักแล้วเดินไปที่รถพี่ทิศทันที

“มีเรื่องไรจะคุยก็รีบคุยเถอะค่ะ” ไอรินพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทใส่พี่ทิศโดยไม่หันไปมองแม้แต่หน้า

“พี่ขอโทษนะที่ทำเรื่องแบบนั้นกับไอริน…พี่มาคิดทบทวนดูแล้วพี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีไอริน” พี่ทิศพูดกับไอรินด้วยน้ำเสียงน้อยและพยายามทำหน้าเศร้า

เธอได้แต่เงียบไม่ได้ตอบอะไร ฉันต้องทำยังไงดีกับความรู้สึกนี้ที่พอจะทำใจได้แล้วเค้าก็กลับมา มันมีความคิดที่ว่าหนังสือเล่มเดิมอ่านกี่ครั้งมันก็จบเหมือนเดิมกับอีกความรู้สึกที่ว่าหนังสือเล่มเดิมที่เรารู้ตอนจบอยู่แล้วแต่เราคิดเสมอว่ามันต้องมีภาคต่อที่ดีกว่านี้แน่

“ถ้าพี่ทิศคิดได้จริงๆ ทำไมพี่ต้องรอให้มันผ่านมานานขนาดนี้แล้วพึ่งมาแก้ตัวรินว่าให้มันจบแบบที่ผ่านมาดีกว่า” แน่นอนว่าเธอเลือกที่จะอ่านหนังสือเล่มนี้ครั้งเดียวแล้วไม่รอภาคต่อให้มันจบแค่ภาคนี้ภาคเดียวพอ เธอพูดไปตามความรู้สึกของเธอจริงๆ ทำเอาพี่ทิศไม่พอใจยกมือทั้งสองข้างของเขาเขย่าไหล่ฉันแล้วโทษทุกสิ่งทุกอย่างแต่ไม่โทษตัวเองเลย

“ที่ไอรินไม่ยอมกลับมาเพราะว่าไอ้คนในรถนั้นใช่ไหม รู้จักกันได้ไง ไปคบกันตอนไหน พี่เป็นห่วงไอรินนะ”

พี่ทิศเขย่าแขนไอรินพร้อมกับยิงคำถามมาไม่หยุด แล้วจู่ๆ ก็มีชายคนนึงมาเปิดประตูรถไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคุณกรณ์อีกทั้งยังดึงแขนเธอลงมาจากรถพี่ทิศแล้วพลางบอกว่าเกินสิบนาทีแล้วกลับได้แล้วพร้อมกับหันไปมองหน้าพี่ทิศแล้วพูดต่อ

"ขอตัวพาแฟนผมกลับก่อนนะครับ" ไอรินสตั๊นไปสามวิกับคำพูดของคุณกรณ์แต่เธอไม่ได้พูดหรือปฏิเสธอะไรต่อแล้วลงจากรถตามคุณกรณ์มาเพราะฉเธอไม่อยากคุยกับพี่ทิศก็เลยตามน้ำไป

“……….”

~ไอรินเปิดประตูรถข้างหลังเพื่อไม่อยากใกล้ชิดคุณกรณ์มากเกินไป แต่ไม่ทันไรคุณกรณ์ก็หันมาพูดขึ้น~

“มานั่งข้างหน้า…อยากให้แฟนเธอสงสัยหรือไงแล้วอีกอย่างฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอ” คุณกรณ์พูดกับไอรินด้วยน้ำเสียงที่โมโหเล็กน้อย

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นแล้วก็ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่แฟนของฉัน ฉันเลิกกับเค้าแล้ว ขอบคุณเรื่องเมื่อกี้ด้วยนะคะที่ช่วย” เมื่อคุณกรณ์ได้ยินที่ไอรินพูดแบบนี้แล้วจากสีหน้าท่าทางน้ำเสียงอันดุดันของเค้ากับกลายเป็นอมยิ้มเล็กน้อย

“ให้ไปส่งที่ไหนละคราวนี้คงไม่ใช่ที่หน้าผับอีกนะ” คุณกรณ์พูดกวนสาวน้อยข้างๆพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไอรินเงียบไปสักพักเพราะคิดว่าคุณกรณ์คงลืมเรื่องคืนนั้นไปแล้วเล่นละครตีเนียนเป็นจำไม่ได้ดีกว่า

“นี่คุณพูดเรื่องอะไรคะ…เราพึ่งเคยเจอกันคุณคงจะจำคนผิดหรือเปล่า”

“จะเล่นกับฉันแบบนี้ใช่ไหมแม่หนู” คุณกรณ์พูดพร้อมหันไปมองหน้าไอริน

“ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคุณพูดเรื่องอะไร” ไอรินยังแสร้งตีมึนเพื่อบ่ายเบี่ยงว่าเธอไม่รู้จริงๆ

“แม่ฉันคงจ้างเธอสองแม่ลูกมาสินะคงอยากจะอุ้มหลานกันจนตัวสั่น…เท่าไหร่ละที่ได้” คุณกรณ์ยิ้มมุมปากเล็กน้อยและพูดเยาะเย้ยไอรินกับแม่

“นี่คุณจะมากไปแล้วนะฉันไม่ได้รวยแบบคุณก็จริงแต่ไม่เคยดูถูกคนอื่นแบบนี้” ไอรินพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่โมโหไม่พอใจที่คุณกรณ์ที่มาพูดแบบนี้เหมือนดูถูกเธอกับแม่ว่ามาเกาะคนรวยแค่แม่เธอแบกหน้ามายืมเงินก็ทำให้ไอรินรู้สึกแย่แล้วกับต้องมาเจอคำนี้เหมือนกำลังเอาตัวเข้าแลกกับสิ่งที่เธอไม่ต้องการแต่โดนกล่าวหา ไอรินกำลังจะเปิดประตูรถลงแต่คุณกรณ์กับล็อครถแล้วขับออกไปอย่างเร็ว

“นี่คุณ…จะทำไรจอดรถเดี๋ยวนี้” ไอรินตะหวาดเพราะเธอก็เริ่มมีน้ำโหแล้วเหมือนกัน

“ทำไม ก็ผู้ใหญ่เขาจับคู่ให้แล้วเนี่ยเธอก็รู้อยู่แล้วอย่ามาแกล้งหน่อยเลย” คุณกรณ์ยังคงพูดจายั่วยุอารมณ์ไอริน มือข้างขวาจับพวงมาลัยแล้วเอามืออีกข้างจับแขนของไอรินไว้แน่น

“ฉันไม่รู้เรื่องด้วย…คุณลุงชวนแม่ฉันมาทานข้าวแล้วบอกว่าอยากเจอฉันด้วย ฉันก็แค่มาตามที่คุณลุงบอก ถ้ารู้ว่าลูกชายคุณลุงเป็นคุณนะฉันเหรอจะมาอย่าหวัง…จอดรถเดี๋ยวนี้”

เสียงเหยียบเบรคดังเอี๊ยด

“ไหนว่าพึ่งเคยเจอกันไง…แล้วรู้จักฉันได้ไงจะเล่นละครตบตาฉันก็ให้มันเนียนๆ หน่อยนะแม่หนู” ในที่สุดก็หลุดออกมาจนได้ เขายั่วยุอารมณ์เธอจนทำให้เธอหลุดปากพูดออกมาเอง

“พูดบ้าอะไรของคุณ ฉันจะลงตรงนี้แหละ” ไอรินยังคงที่จะตีมึนและยืนยันว่าจะลง