8. A Bitter Sweet Surprise: จูบหวานอันแสนขม - 3

8. A Bitter Sweet Surprise: จูบหวานอันแสนขม - 3

“เอ่อ แล้วหนี้ที่ว่านี่ มันเป็นจำนวนเงินเท่าไหร่กันคะ” เธอถามต่อ ดวงตาหวานใสแป๋วขึ้นด้วยความอยากรู้

“นี้เป็นสัญญาการกู้ยืมเงิน คุณตรวจดูเอาเองก็แล้วกัน” มือหนาก็ยื่นซองสีน้ำตาลไปวางตรงหน้าเธอ

ลัลล์สลิตาไล่สายตาอ่านสัญญากู้เงินด้วยหัวใจเต้นระทึก ก่อนดวงตากลมโตจะเบิกกว้างเมื่อเห็นจำนวนเงินที่ระบุไว้ในสัญญา

“ร้อยล้านบาทเชียวหรือ!!” เสียงหวานโพล่งออกมาด้วยความตกใจอย่างเมื่อเห็นตัวเลขจำนวนเงินมหาศาล “คุณพ่อเอาเงินมากมายขนาดนี้ไปทำอะไรกัน!”

เธอรำพันกับตัวเอง สีหน้าวิตกกังวลว่าจะหาเงินจากที่ไหนมาช่วยบิดาใช้จ่ายหนี้ ลำพังตัวเธอนั้นพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับจำนวนเงินในสัญญานี้

“ถ้าคุณอ่านต่อไปในสัญญานั้น คุณจะเห็นว่านายเกรียงไกรได้ขอผ่อนผันการชำระหนี้มาแล้วสองครั้ง...และวันนี้คือวันสุดท้ายของการคืนเงิน” เขาพูดขึ้นมาราวกับว่าเข้าไปนั่งอยู่ในใจหญิงสาว

“เอ่อ.. ไม่ทราบว่าจะสามารถผ่อนผันหนี้ไปอีกหน่อยได้มั้ยคะ” หญิงสาวประนีประนอม ปากบางสั่นระริก ดวงตากลมโตมองเขาอย่างวิงวอน อย่างน้อยๆ เธอจะได้มีเวลาติดต่อขอความช่วยเหลือจากแม็ทธิวเป็นบางส่วน ทั้งๆ ที่เธอไม่อยากจะรบกวนครอบครัวผู้มีพระคุณเลยแม้แต่นิดเดียว

ในส่วนตัวเธอเองก็จะเร่งหางานทำรวมทั้งช่วยบิดาฟื้นฟูกิจการรีสอร์ตที่สมุย เพื่อหาเงินมาผ่อนจ่ายหนี้เขาไปเรื่อยๆ ไม่นานก็คงหมด หญิงสาวได้แต่หวังไว้อย่างนั้น

 “ผมมันก็นักธุรกิจนะ..ไม่ใช่นักบุญ คุณไม่รู้หรอกว่าผมต้องขาดทุนไปเท่าไร ทั้งต้นทั้งดอกไม่เคยได้กลับคืนมา.. ครั้งนี้ผมคงไม่สามารถผ่อนผันหนี้ให้ได้อีกแล้ว อันที่จริงทางคุณจะต้องเสียค่าปรับให้ทางผมด้วยอีกต่างหาก” นักธุรกิจหนุ่มร่ายยาวอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า เอนหลังลงกับพนักเก้าอี้ตัวใหญ่อย่างสบายใจ

ลัลล์สลิตาแทบสาบานกับตัวเองได้ว่าเธอเห็นแววตาแห่งความสะใจส่งออกมาจากนัยน์ตาสีนิลคู่คม...ราวกับว่าเขากำลังมีความสุขกับการต้อนเธอและพ่อให้จนมุม

ใช่! เธอเหมือนคนกำลังจนมุม คิดไม่ตกว่าจะไปหาเงินจำนวนมากขนาดนั้น ในเวลาอันสั้นอย่างนี้ได้จากที่ไหน

“สรุปแล้ว...วันนี้คือวันสุดท้ายที่คุณจะต้องหาเงินจำนวนหนึ่งร้อยล้านบาทมาจ่ายหนี้ให้ผม...ให้ครบทุกบาททุกสตางค์” น้ำเสียงแข็งกระด้างที่แฝงด้วยอำนาจกล่าวขึ้นอย่างเยือกเย็น

“และถ้าพวกคุณหาเงินมาคืนผมไม่ได้ภายในวันนี้ เตรียมตัวถูกฟ้องล้มละลายได้เลย” แล้วระเบิดลูกใหญ่ก็ถูกปาออกมาตรงหน้าร่างบางที่กำลังนั่งน้ำตาคลอเบ้า ตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้

ใบหน้าหวานไร้สีเลือดอยู่แล้วซีดเผือดลงไปอีก แค่ภายในไม่ถึงชั่วโมงเธอต้องประสบกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันแบบไม่ทันตั้งตัว เริ่มตั้งแต่ได้พบกับผู้ชายที่เธอแอบหลงรักมากว่า 5 ปี เท่านั้นไม่พอ เธอยังได้รับรู้อีกว่ากิจการของบิดานั้นกำลังจะล้มละลาย แถมยังมีหนี้ก้อนใหญ่ที่เธอยังมองไม่เห็นหนทางที่จะหาเงินมาชำระได้ทันเวลา...

ยังมีอะไรที่เธอคาดไม่ถึง…และเธอยังไม่รู้หรือเปล่า

“ที่สำคัญ จำนวนเงินนั้นมันแค่เงินต้นนะ ยังไม่รวมดอกเบี้ย..” เขาบอกต่อ

“ถ้ารวมดอกเบี้ยด้วย จะเป็นเงินจำนวนทั้งหมดเท่าไหร่คะ” หญิงสาวกลั้นหายใจถาม กลัวกับคำตอบเหลือเกิน เพราะแค่เงินต้นเธอก็ยังไม่เห็นหนทางที่จะหามาใช้คืนเขา

“คราวนี้ผมใจดีหน่อย ไม่ขอคิดดอกเบี้ยเป็นเงิน..” เขาพูดยิ้มๆ แต่แววตาไม่ได้ยิ้มแม้แต่นิดเดียว

“งั้นคุณต้องการอะไรแทนดอกเบี้ยคะ” หญิงถามกัดฟันถาม

“เงินต้นผมไม่ได้หวังว่าจะได้เงินคืนมาหรอกนะ เพราะผมสนใจตัวรีสอร์ตของคุณมากกว่า...” อนาคินยังปิดบังความจริงที่ว่าตอนนี้กิจการนั้นตกเป็นกรรมสิทธิ์ของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ส่วนดอกเบี้ยก็คือคุณไงล่ะ ลัลล์สลิตา”

“หา! คุณว่าอะไรนะ” นึกว่าตัวเองหูฝาด จึงถามย้ำเพื่อความแน่ใจ พยายามนับหนึ่งถึงสิบให้ตัวเองใจเย็นเข้าไว้ เธอได้ยินเขาพูดว่าต้องการยึดรีสอร์ตของบิดาแทนเงินต้น และต้องการเธอเป็นดอกเบี้ยดอกเบี้ยนะหรือ

ลัลล์สลิตารู้สึกเหมือนถูกของแข็งกระแทกอย่างแรงที่หัวจนสลบ อาการเป็นใบ้รับประทาน พูดอะไรไม่ออกไม่อยากรับรู้อะไรแล้วทั้งนั้น ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนเธอรับไว้ไม่ทัน

“คุณได้ยินไม่ผิดหรอกลัลล์สลิตา ผมพูดว่าคุณก็คือดอกเบี้ยที่นายเกรียงไกรจ่ายให้กับผมไงล่ะ” นักธุรกิจหนุ่มกล่าวเสียงเรียบแต่หนักแน่น นัยน์ตาสีนิลฉายแววแห่งความพอใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นสีหน้าซีดเผือดเธอ

มือหนายื่นซองสีน้ำตาลอีกซองลงตรงหน้าเธอ มือเล็กเรียวเปิดอ่านเอกสารข้างใน แล้วแทบจะเป็นลมหมดสติไปอีกครั้ง ข้อความสำคัญในสัญญาที่ติดตาหญิงสาวอย่างไม่มีวันลบเลือนไป

และไม่ว่าจะไล่อ่านมันกี่ครั้ง เธอก็คือดอกเบี้ยที่บิดาเซ็นยกให้กับเขา...

“นะ..นี่มันหมายความว่ายังไง” หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงใสเกรี้ยวกราด

“ผมคงไม่ต้องแปลภาษาไทยเป็นภาษาไทยหรอกนะ หรือว่าไปอยู่เมืองนอกมานาน จนไม่เข้าใจภาษาบ้านเกิดเสียแล้ว” เขาเย้ยออกมา ไม่สนใจอาการโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงของคนตรงหน้า

“ฉันไม่ใช่สินค้านะ ที่จะมาซื้อขายแลกเปลี่ยนแทนดอกเบี้ยเงินกู้กันน่ะ ฉันไม่ยอมหรอก” เธอส่ายหน้าไม่ยอมรับ ถึงเธอจะหลงรักชายหนุ่มคมเข้มคนนี้ แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ การจดทะเบียนกับเขาเพื่อขัดดอกนั้น...มันไม่น่าพิสมัยแม้แต่เพียงนิดเดียว

“โวยวายไปก็เท่านั้น ในสัญญาคุณก็เห็นแล้วว่าพ่อคุณเซ็นยกคุณให้กับผมแทนดอกเบี้ยเรียบร้อยแล้ว ถ้าคุณไม่ทำตามสัญญาเตรียมตัวรับหมายศาลฟ้องล้มละลายได้เลย... ผมให้เวลาคุณคิดหนึ่งอาทิตย์ เลือกดูแล้วกัน ว่าจะเป็นดอกเบี้ยที่ดีโดยมาอยู่กับผม 1 ปี หรือปล่อยให้พ่อคุณตรอมใจตายเพราะล้มละลาย” เขาทุ่มระเบิดลงมาอีกครั้ง หน้าตาถมึงทึงแสดงถึงอารมณ์ในตอนนี้ของเขาเป็นอย่างดี

“ไม่จริง!! ฉันไม่เชื่อ คุณต้องล่อลวง หรือไม่ก็บังคับคุณพ่อให้เซ็นสัญญาฉบับนี้ขึ้นมา” หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็ง ตาหวานแววโรจน์จ้องคนตรงหน้าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“จริงไม่จริงคุณก็กลับไปถามบิดาบังเกิดเกล้าของคุณเองก็แล้วกัน ผมไม่มีเวลามากพอมาอธิบายเรื่องไร้สาระให้คุณฟังซ้ำไปซ้ำมาหรอกนะ ถึงยังไงคุณก็ไม่มีทางปฏิเสธได้หรอก”

อนาคินเสียงแข็งเริ่มมีน้ำโห ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คล้ายส่งสัญญาณให้คนตัวเล็กรู้ว่าเขาต้องการจบการเจรจาลงแล้ว

“ไร้สาระ คุณพูดออกมาได้ไงว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ ที่คุณพูดถึงน่ะ มันเป็นการสูญเสียครั้งสำคัญของชีวิตลูกผู้หญิงคนหนึ่งเลยนะ”

หญิงสาวตะคอก เขาคิดได้ยังไงกับการผูกมัดผู้หญิงคนหนึ่งไว้ด้วยทะเบียนสมรสด้วยเวลาแค่เพียงหนึ่งปี… แล้วชีวิตที่เหลือของเธอหลังจากนั้นล่ะ

“ไร้สาระสิ ไร้สาระมากๆ เรื่องจะหาคนมานอนด้วย มันค่อนข้างไร้สาระสำหรับผม ปกติกระดิกนิ้วทีเดียว ขี้คร้านผู้หญิงจะวิ่งเข้าหา แล้วผมก็ไม่เคยผูกมัดตัวเองกับผู้หญิงคนไหนนานๆ อยู่แล้ว สำหรับคุณมันกรณีพิเศษ.. อีกอย่างเติบโตจากเมืองนอกเมืองนาอย่างคุณจะมีอะไรให้เสีย...มีแต่จะเป็นการเพิ่มประสบการณ์ให้เสียอีก”

เขาถากถาง ตาคมกริบลุ่มลึกกราดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับสำรวจสินค้าที่ตัวเขากำลังตัดสินใจซื้อ ขายาวแกร่งเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าร่างบางที่ยืนสั่นเทิ่ม เจ็บปวดกับชะตากรรมของตัวเอง อีกทั้งคำพูดเสียดแทงแดกดันนั่นอีก