LOGIN"ฉันเคยบอกแกไปแล้วไงว่าแฟนฉันหล่อ" ใช่! เกรซบอกแล้วว่ามีแฟนหล่อ แต่เธอไม่ได้บอกสักคำว่าเพื่อนแฟนหล่อกว่า แบบนี้น้ำชาจะเข้าใจผิดก็ไม่แปลก
กึด! "อ๊ะ! โอ๊ยยยย~" คนตัวเล็กยู่หน้าด้วยความเจ็บพร้อมกับรีบดึงนิ้วออกจากปากชายร่างสูงในขณะที่เขาดึงมือเธอไปกัดนิ้วตอนเผลอ "ฉันเจ็บนะ นายทำบ้าอะไรเนี่ย!" น้ำชาตวาดถามภีม แต่เขากลับทำหน้านิ่งราวกับคนที่ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรที่ดึงนิ้วเธอไปกัดแบบนั้น เขารู้แค่ว่า... กัดมาก็ต้องกัดกลับถือว่าหายกัน "ทีนี้เข้าใจความรู้สึกฉันรึยัง!?" โซ่ถึงกับยืนอึ้งอ้าปากค้างให้กับเพื่อนตัวเองที่คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงปีสี่ เขาเพิ่งเคยเห็นภีมทะเลาะกับผู้หญิงครั้งแรก และเพิ่งรู้ว่าเพื่อนกวนประสาทได้มากขนาดนี้ ปกติมีแต่จะพูดจาหว่านล้อมสาวที่เป็นเหยื่อให้ติดกับแล้วลากเข้าโรงแรม แต่นี่อะไรจะพากันเข้าโรงพยาบาลซะงั้น "ยอมฉันสักเรื่องมันจะตายไหมห๊ะ!" น้ำชาสะบัดข้อมือถูนิ้วมองหาแผล "ทำไมฉันต้องยอมเธอเป็นแม่ฉันรึไง" "ก็นายมาเล่นจมูกฉันก่อน" "แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมากัดนิ้วฉัน" "ไอ้..." น้ำชาง้างมือเตรียมฟาดแขนภีม เกรซเห็นแบบนั้นเลยรีบเข้ามาคว้าแขนไว้หมับ! จนเจ้าตัวหันมามอง "แกจะมาห้ามฉันทำไมยัยเกรซ แกไม่เห็นหรอว่าไอ้บ้านี่มันกัดนิ้วฉัน" "ฉันเห็น แต่ว่า... พักยกกันก่อนดีไหม ไปหาหมอทำแผลกันก่อนดีกว่านะ" เกรซเสนอด้วยความเป็นห่วงและต้องการให้เพื่อนสงบศึกในครั้งนี้ลงก่อน เล่นงับกันขนาดนั้นต้องมีใครสักคนเลือดออกบ้างหละ "ฉันไม่ไป ฉันจะเข้าไปข้างในแล้ว" น้ำชาลดมือลงพักยกตามคำขอของเพื่อน ถ้าไม่ได้เกรซมาช่วยห้ามไว้วันนี้คงได้ตายกันไปข้าง "นึกว่าจะแน่..." ภีมพูดขึ้นมาเบาๆในตอนที่น้ำชาเดินไปไกลจนเกือบจะถึงประตูทางเข้าของคลับแล้ว ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่มีทางได้ยินในสิ่งที่เขาพูด "แล้วมึงอ่ะไอ้ภีม ไปโรงพยาบาลไหม?" โซ่ถาม "กูก็ไม่ไป โดนยัยนั่นกัดจนชินไม่เห็นจะตายสักที" เป็นอีกครั้งที่โซ่ยืนอึ้งแล้วมีคำถามอยู่เต็มหัว แต่คำถามแรกที่โผล่มาผ่านความคิดคือ... 'มันไปโดนกัดตอนไหนวะ?' -หน้าประตูทางเข้าของคลับ- "คลับปิดแล้วครับน้อง" "ฮะ? ทำไมปิดล่ะ นี่เพิ่งสี่ทุ่มเองนะ" น้ำชาที่เดินมาถึงก่อนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา "พอดีด้านในเกิดเรื่องนิดหน่อย เจ้าของคลับเลยสั่งปิดเร็วกว่าปกติครับน้อง" "ได้ไงเนี่ย!" น้ำชาเริ่มโวยวาย วันนี้มันวันบ้าอะไรก็ไม่รู้มีแต่เรื่องกับเรื่อง อุตส่าห์มายืนรอตั้งหลายชั่วโมงแต่กับไม่ได้เข้าไปข้างในเนี่ยนะ "เกิดอะไรขึ้นหรอแก?" เกรซที่เดินตามหลังมาถามขึ้น "ก็การ์ดอ่ะดิบอกว่าคลับปิดแล้ว" "อ้าว ปิดแล้วจริงๆหรอคะพี่" "ครับปิดแล้ว ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่แล้วกันนะน้อง ตอนนี้คนด้านในก็เริ่มทยอยออกมากันเกือบหมดแล้ว" พอรู้แบบนั้นเกรซก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเธอที่ทำให้น้ำชาต้องมายืนรออยู่ด้านนอกนานแบบนี้จนกระทั่งคลับปิด แทนที่จะได้เข้าไปด้านในก่อน "ฉันขอโทษนะน้ำ..." "เป็นเพราะนายคนเดียวเลยที่มาช้า มาเร็วกว่านี้มันจะตายไหมห๊ะ!" "อ้าวเฮ้ย! เกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันไม่ได้เป็นแฟนเพื่อนเธอนะเผื่อลืม" เกรซยังเอ่ยไม่ทันจบประโยค น้ำชาก็หันไปตวาดภีมแล้ว ถึงเขาจะไม่ใช่จำเลยแต่เธอชี้เป้าไปแล้วว่าเขาผิด ยังไงเขาก็ต้องผิด "จะเป็นหรือไม่เป็นยังไงนายก็ผิด ลงมาจากรถฝั่งคนขับไม่ใช่รึไง ฉันเห็นอยู่เต็มสองตา!" "ทำไม? ตาเธอจะโฟกัสคนอื่นไม่ได้เลยหรือไงนอกจากฉันคนเดียว ถ้าเธอเปิดตามองอีกนิดคงเห็นว่าฉันกับไอ้โซ่มารถคนละคันกัน เพราะฉะนั้นมันมาช้าก็ไปด่ามันไม่ใช่มาว่าฉัน เธอนี่มันตาบอดตั้งแต่เด็กยันโตจริงๆเลยนะยัยน้ำเน่า!" "นี่นายว่าฉันตาบอดหรอ!?" "ก็ใช่ไง เคยเป็นตากุ้งยิงไม่พอตายังบอดอีก" "นี่! แล้วนายจะเอาเรื่องนั้นมาพูดเพื่อ" "คนอื่นเขาจะได้รู้ไงว่าเธอมันลามก!" "กรี๊ดดดดดดดดด! ฉันไม่ได้ลามก นายเองต่างหากที่โรคจิต ไอ้บ้า ไอ้ปากหมา ไอ้ปากไม่มีหูรูด! ไอ้... " น้ำชากระทืบเท้าโวยวาย พลันนึกถึงเรื่องราวในอดีตด้วยความโมโห ถึงจะนานมากแล้วแต่เธอก็ยังจำไม่ลืม เหตุการณ์วันนั้นเมื่อวัยเด็ก เป็นเขาเองนั้นแหละที่โรคจิต! มายืนฉี่ต่อหน้าเธอ... เด็กผู้หญิงตัวน้อยในวัยหกขวบที่ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรก็แค่มองไปอย่างสงสัย แต่ไม่คิดว่าเขาจะเอาเรื่องนี้ไปประกาศบอกเพื่อนคนอื่นๆในชั้นอนุบาลให้รับรู้ด้วย แถมยังมีหน้าไปฟ้องครูอีก! ทั้งที่ความจริงแล้วเธอไม่ได้แอบดู แต่เป็นเขาเองต่างหากที่ตั้งใจโชว์ เป็นบ้าป่ะ! ห้องน้ำก็มีดันมายืนฉี่ข้างพุ่มไม้โรงเรียน แบบนี้ใช่เธอหรอที่ลามก? นึกแล้วก็แค้นนนนน! "กำหมัดแน่นขนาดนั้น คงโกรธฉันมากสินะ ถ้าแน่จริงเธอก็เข้ามาดิยัย... โอ๊ยยยย!" ไม่ต้องท้าน้ำชาจัดให้ คนตัวเล็กรีบพุ่งปรี่เข้าไปหยุมผมชายร่างสูงเต็มแรงมือด้วยความโมโห และอีกเรื่องที่เธอจำได้ขึ้นใจก็คือ... สมัยเรียนเขาชอบดึงผมเปียเธอเล่น งั้นตอนนี้ขอหยุมหัวคืนหน่อยก็แล้วกัน 'อ๊ากกกก!'หลายเดือนต่อมา... ตอนนี้น้ำชากับแม่เข้าใจกันแล้ว และหลังจากวันนั้นที่เกิดเรื่อง จันทาก็หอบผ้าหอบผ่อนย้ายไปอยู่กับแฟนเด็กที่ใต้ ติดต่อลูกสาวมาอยู่บ้างเพราะท่านอยากเห็นหน้าหลานความจริงแล้วท่านเป็นแม่ที่ดีนะ แต่ก็มีบางอย่างที่ท่านทำไม่ถูก นั่นคือเห็นลูกเป็นทาสแรงงาน การตอบแทนบุญคุณของท่านคือต้องหาเงินมาให้ท่านได้ใช้เยอะๆยิ่งเยอะยิ่งกตัญญู แต่เมื่อไหร่ที่ไม่ให้เท่ากับอกตัญญู... ซึ่งความคิดตรงนี้ของท่านนั้นผิดมหันต์ ถ้ารักและหวังดีกับลูกจริงๆ ไม่ควรมีลูกไว้ใช้เป็นแรงงานทาสถ้าหาเงินมาให้แม่ใช้คนเดียวน้ำชาทำได้ แต่ถ้าต้องหาเงินมาให้แฟนเด็กของแม่ใช้ด้วย แบบนั้นน้ำชาไม่เอา"เอ๊อะ""เป็นอะไร เจ็บตรงไหน?" ภีมที่ยืนล้างขวดนมอยู่ที่ครัวเปิด รีบวิ่งมาหาน้ำชาที่นั่งให้นมลูกอยู่ที่โซฟาหน้าทีวีทันที โดยที่มือหนาไม่คิดจะวางแปรงล้างขวดนมและขวดนมเด็กอ่อนในมือลงก่อนเลยด้วยซ้ำ"ละ ลูกกัดอีกแล้ว"ได้ยินแค่นั้นภีมก็รีบมองไปที่หน้าทารกของลูกชายวัย 6 เดือนทันที ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยสีหน้าที่จริงจัง"ภัสกัดนมแม่ทำไม? พ่อเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามกัด ถ้ากัดอีกแค่รอบเดียวพ่อจะให้กิน
ให้หลังจากที่ทั้งคู่เดินออกมาจากห้องตรวจครรภ์แล้ว ก็ทำให้น้ำชารู้ว่าตัวเองตั้งท้องได้สี่สัปดาห์ นั้นแปลว่าเธอท้องได้หนึ่งเดือนแล้ว ถ้านึกย้อนกลับไป... ลูกน่าจะมาเกิดตั้งแต่วันที่เธอโดนภีมแอบลักหลับนั่นแหละเขาเลยยอมรับว่าเผลอปล่อยในไปเต็มระบบ บวกกับที่เธอลืมกินยาคุมทำให้แจ็คพอตแตก ได้ตกมาเป็นคุณพ่อคุณแม่มือใหม่แบบไม่ทันตั้งตัวคุณหมอบอกว่าทารกในครรภ์และคุณแม่แข็งแรงดีมากไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่คุณพ่อก็ถามถึงเพศลูกไม่หยุด ทั้งที่ลูกเพิ่งจะหนึ่งเดือนเอง ยังอัลตร้าซาวด์ดูไม่ออกหรอกว่าเป็นหญิงหรือชาย คุณหมอจึงแนะนำให้ตรวจ NIPT จะได้ทราบเพศลูกก่อนเวลา แต่ต้องรอให้อายุครรภ์ครบสิบสัปดาห์ก่อนถึงจะสามารถตรวจได้ซึ่งคุณพ่อ 'Say Yes' รีบตอบตกลงทันทีการตรวจ NIPT เป็นการตรวจคัดกรองความผิดปกติของโครโมโซม และทำให้ทราบถึงโครโมโซม XX หรือ XY ที่บ่งบอกเพศชายหญิง ซึ่งความแม่นยำมีสูงถึง 99.99% ฉะนั้นแล้วคุณพ่อคุณแม่มือใหม่หมดกังวลเรื่องเพศลูกได้เลย... ‧‧‧xxx‧‧‧หลายสัปดาห์ต่อมา... "ไม่สบายตัวเหรอ?" ภีมเอ่ยถามคนตัวเล็กในอ้อมกอดผ่านความสลัวภายในห้อง เธอจึงพยักหน้าตอบ 'อือ' เบาๆใ
@บ้านแม่สามี..."เป็นไงบ้างจ๊ะหนูน้ำชา ท้องมั้ย?" คุณหญิงเพ็ญแขที่เดินไปมาหน้าห้องน้ำเอ่ยถามลูกสะใภ้ที่อยู่ด้านในอย่างตื่นเต้น ทว่าน้ำชายังไม่ทันได้ถอดกางเกงนั่งฉี่เลยด้วยซ้ำ แม่สามีก็เอ่ยถามซะแล้ว"สักครู่นะคะม๊า" ตอบกลับไปไม่นานเสียงฝีเท้าที่เดินไปมาหน้าห้องน้ำก็ค่อยๆเบาลงและเงียบหายไป ทำให้น้ำชามีสมาธิในการอ่านฉลากข้างกล่องมากขึ้น อย่าว่าแต่แม่สามีเลยที่ตื่นเต้น เพราะตอนนี้ลูกสะใภ้ก็มือสั่นและตื่นเต้นไม่ต่างกันชุดตรวจครรภ์ที่บรรจบลงจากรถไปซื้อมาให้ มีหลายแบบหลายยี่ห้อจนน้ำชาเลือกใช้ไม่ถูก เธอจึงสุ่มหยิบขึ้นมาสามกล่อง สองแบบแบบจุ่มหนึ่งกล่อง และแบบหยดสองกล่อง น้ำชาอ่านทำความเข้าใจอีกครั้งก่อนจะทำตามและหลับตารอผลเธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆมือผสานกุมกันระหว่างอก ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไงเธอรับได้ทั้งนั้น แต่ภีมจะรับได้หรือเปล่าถ้ารู้ว่าเธอ... ท้องทะ ท้องเหรอ!? O_Oน้ำชาอ้าปากค้างหลังจากที่ลืมตาดูผล เธอท้องแบบท้องจริงๆ ที่ตรวจครรภ์ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ขึ้นสองขีดสีแดงเข้ม! ทุกอัน! ไม่มีทางที่ผลจะออกมาผิดพลาดหรือที่ตรวจครรภ์เสียแน่ๆ สรุปแล้ว... 'เธอท้อ
"ถ้าภีมบินกลับไทยวันนี้ แล้วงานที่สิงคโปร์ล่ะคะ?" "งานจะสำคัญกว่าลูกสะใภ้ม๊าได้ยังไงกัน ช่างงานเถอะจ้ะ เดี๋ยวม๊าคุยกับป๊าให้เอง แต่จะว่าไป... ลูกสะใภ้ม๊าก็มีน้ำมีนวลขึ้นเยอะเลยนะ" มือของคุณหญิงเพ็ญแขที่จับแขนลูกสะใภ้อยู่ออกแรงบีบนวดเบาๆ ราวกับอยากสัมผัสให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้คิดไปเอง"หนูอ้วนขึ้นค่ะม๊า ช่วงนี้ภีมเลี้ยงหนูดีมาก" น้ำชาเผยยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงความน่ารักและการเอาใจใส่ของภีม ทำให้เธอลืมเรื่องเครียดๆที่เพิ่งทะเลาะกับแม่มาจนหมดสิ้นและจริงที่ช่วงนี้ภีมเลี้ยงเธอดีมาก ตามใจเธอทุกอย่าง อยากกินหรืออยากได้อะไรภีมก็หามาให้โดยไม่ปริปากบ่นสักคำ"อ้วนขึ้นหรือลูกสะใภ้ม๊าท้องกันแน่จ๊ะ? ดูสิแก้มก็อวบขึ้น หน้าอกหน้าใจก็ดูใหญ่ขึ้นด้วยนะ" น้ำชาชะงักแล้วรีบหลุดออกจากภวังค์ทันที"ไม่น่าจะท้องนะคะม๊า หนูไม่มีอาการแพ้ท้องเลยค่ะ ไม่เหม็นกลิ่นอาหาร แล้วก็ไม่ได้รู้สึกอยากอ้วกด้วยค่ะ" เธอปฏิเสธเสียงใสจนคุณหญิงเพ็ญแขเผยยิ้มอีกครั้ง เด็กคนนี้เหมือนจะดูดื้อๆไปหน่อย แต่ไร้เดียงสาซะจริงเชียว"แพ้ท้องไม่จำเป็นต้องเหม็นกลิ่นอาหารและอ้วกอย่างเดียวนะหนูน้ำชา หิวเก่ง นอนเยอะ อยากกินอาหา
ภาพเพดานห้องโชว์ไม่นานก็ตามมาด้วยเสียงขย้อนอ้วกดังก้องเข้ามาในโทรศัพท์ติดๆ"เป็นอะไรภีม นายอ้วกเหรอ? ทำไมถึงอ้วกล่ะ?" น้ำชาถามอย่างร้อนใจ เธอแทบอยากจะไปซื้อตั๋วเครื่องบินบินไปหาเขาที่สิงคโปร์ตอนนี้เลย(สงสัยเมาเครื่องบิน... เวียนหัวตั้งแต่เดินขึ้นไปแล้ว) เมาเครื่องบินเหรอ? แต่ก่อนตอนเรียนมัธยมด้วยกัน เธอเห็นเขาบินไปต่างประเทศกับครอบครัวช่วงเสาร์อาทิตย์ออกจะบ่อย ลงเครื่องเช้าวันจันทร์ก็มาเรียนไหว ไม่เห็นจะมีอาการอ้วกอ้ากแบบนี้เลย"ไหวไหมภีม หน้านายซีดมากเลยนะ" ตอนนี้ภีมเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว แต่เดินออกมาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด (ถ้าบอกว่าไม่ไหวจะบินตามมากอดรึเปล่า?)"...." พอได้ยินแบบนั้นน้ำชาถึงกับทำหน้าเศร้า ถ้าไม่ติดสอบเธอคงบินตามไปแล้ว ไม่ปล่อยให้เขาห่างตัวและมาทำเสียงอ้อนใส่เธอผ่านโทรศัพท์แบบนี้หรอก(ทำไมทำหน้าแบบนั้น ฉันแค่ล้อเล่น ฉันรู้อยู่ว่าเธอบินตามมาไม่ได้หรอก... แต่ฉันคิดถึงเธอนะ แล้วเธอคิดถึงฉันไหม?)"...." คิดถึงสิ คิดถึงมากด้วย อยากบินตามไปกอดตอนนี้เลย "คิดถะ..."'ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด'"แป๊บนะภีม แม่ฉันโทรมา"ขณะที่น้ำชากำลังจะตอบคำถามภีมอยู่นั้น เบอร์
@วันต่อมา...ก่อนที่ภีมจะพาน้ำชาไปทำความรู้จักกับคนที่ชื่อแอลในตอนบ่าย เขาก็พาเธอมาเรียนด้วยก่อนในตอนเช้า และบอกกับเธอไปว่าถ้าอยากรู้ว่าแอลจุดเป็นใคร ก็ต้องมานั่งรอเขาเรียนให้เสร็จก่อน ถึงจะพาเธอไปทำความรู้จักได้แต่ความจริงแล้วภีมตั้งใจจะพาน้ำชามาเปิดตัวที่มหาลัยต่างหาก ไม่เว้นแม้แต่อาจารย์ผู้สอนที่ภีมเดินไปบอกตอนส่งงานว่า... 'นั่นคือเมียผม' เธอตามไปห้ามไม่ทัน เลยต้องปล่อยเลยตามเลย เปิดตัวกับเพื่อนเธอพอเข้าใจ แต่ลุกไปบอกอาจารย์ทำไมว่าแต่งงานแล้วววว!-_-*หลังเลิกเรียนภีมก็ขับรถพาน้ำชามาที่บริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง แปลกใจอยู่เหมือนกันว่าเขาพาเธอมาที่นี่ทำไม แต่ก็ไม่ได้ถาม จนกระทั่งทั้งคู่ลงจากรถและเดินจับมือกันเข้าไปด้านในแต่สิ่งที่ทำให้น้ำชาประหลาดใจคือตลอดทางเดิน พนักงานทุกคนที่เดินผ่านต่างพากันก้มหัวและยกมือไหว้ภีมกันหมด ทั้งที่เขาอายุน้อยกว่า หนำซ้ำยังเรียกเขาว่า 'คุณภีม' อีกต่างหาก"ตามเข้าไปพบผมในห้องที" ภีมหยุดยืนหน้าห้องรองประธานบริษัท ก่อนจะหันไปบอกหญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าห้องให้เดินตามเข้าไป ก่อนที่ตัวเขาเองจะพาน้ำชาเดินเข้าไปรอด้านในก่อน"รับทราบค่ะคุณภีม" เธอคน







