ตอนที่ 5: งานเลี้ยงที่คนทรยศต้องอับอาย

“คุณกำลังจะทำอะไรคะ?”

ลลินถามขึ้นขณะมองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของกฤติน หลังกลับจากงานเลี้ยงเมื่อคืน เธอก็ได้รับข้อความจากเลขานุการของเขาให้นำเอกสารชุดนี้มาตรวจสอบด้วยตัวเอง

ภายในแฟ้มมีข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทของภาคิน รายการโอนเงิน และสำเนาข้อความสนทนาที่แสดงให้เห็นว่าเขากำลังพยายามยักย้ายเงินทุนก่อนที่เจ้าหนี้จะตรวจสอบบัญชี

“ผมกำลังจะทำให้คนที่คิดว่าตัวเองอยู่เหนือกฎหมายรู้ว่าเขาไม่ได้มีอำนาจมากอย่างที่คิด” กฤตินตอบโดยไม่เงยหน้าจากเอกสาร

“คุณจะเปิดโปงภาคินเหรอคะ?”

“ถ้าหลักฐานยืนยันว่าเขาทำผิดจริง ผมจะดำเนินการตามขั้นตอนทางกฎหมาย”

ลลินเลื่อนอ่านเอกสารต่อไปอย่างตั้งใจ ยิ่งอ่าน สีหน้าของเธอก็ยิ่งเคร่งเครียด

ภาคินไม่ได้เพียงแค่มีชู้กับแพรไหม แต่เขายังใช้ชื่อบริษัทที่เธอเคยช่วยงานเป็นทางผ่านในการทำธุรกรรมหลายรายการ บางรายการมีชื่อเธอปรากฏอยู่ในเอกสารด้วย

“นี่มันอะไรกันคะ ทำไมถึงมีชื่อฉันอยู่ตรงนี้?”

กฤตินลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินมาหยุดข้างเธอ

“ผมกำลังตรวจสอบอยู่ เอกสารบางส่วนอาจถูกนำไปใช้โดยที่คุณไม่รู้ตัว”

“ถ้าคนอื่นเห็นเอกสารพวกนี้ พวกเขาจะคิดว่าฉันมีส่วนร่วมด้วยหรือเปล่าคะ?”

“นั่นเป็นเหตุผลที่ผมต้องการให้คุณรู้ความจริงก่อนใคร”

ลลินกำกระดาษแน่น

เธอเคยช่วยภาคินจัดการเอกสารบางอย่างเมื่อเขาขอร้อง โดยคิดว่าเป็นงานธุรกิจธรรมดา ไม่เคยรู้เลยว่าเขาอาจนำชื่อของเธอไปใช้เพื่อประโยชน์ส่วนตัว

“ฉันจะไม่ยอมให้เขาใช้ชื่อฉันทำลายชีวิตฉันอีกแล้วค่ะ”

กฤตินมองหญิงสาวตรงหน้า ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ

“ดี ถ้าอย่างนั้นเราจะเริ่มจากการทำให้ทุกคนรู้ว่า คุณไม่ได้เป็นผู้หญิงที่เขาจะหลอกใช้ได้อีกต่อไป”

“คุณมีแผนแล้วใช่ไหมคะ?”

“อีกสามวันจะมีงานเลี้ยงครบรอบของบริษัทภาคิน ผู้ถือหุ้นรายใหญ่และนักลงทุนจะเข้าร่วมเกือบทั้งหมด ผมได้รับคำเชิญแล้ว”

ลลินเงยหน้าขึ้นทันที

“คุณต้องการให้ฉันไปด้วย?”

“ใช่”

“เพื่อเปิดโปงเขาต่อหน้าทุกคน?”

“ผมไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย ถ้าเขาไม่ได้ทำผิดจริง”

กฤตินหยุดเล็กน้อย ก่อนสบตาเธอ

“แต่ถ้าเขาคิดว่าคุณจะยอมให้เขาใส่ร้ายคุณได้เหมือนที่ผ่านมา เขาก็จะได้รู้ว่าตัวเองคิดผิด”

ลลินยิ้มบาง ๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

“ตกลงค่ะ ฉันจะไป”

เธอไม่ได้ต้องการทำลายใครด้วยการโกหกหรือใส่ร้าย สิ่งที่เธอต้องการมีเพียงความจริง และการทวงคืนศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำ

แต่ก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องทำงาน กฤตินกลับเรียกเธอไว้

“ลลิน”

“คะ?”

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นในงาน คุณต้องบอกผมก่อน อย่าตัดสินใจทำอะไรเพียงเพราะความโกรธ”

เธอเลิกคิ้ว

“คุณกำลังเป็นห่วงฉันหรือเปล่าคะ?”

กฤตินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ

“ผมแค่ไม่ต้องการให้แผนของเราพัง”

ลลินหัวเราะเบา ๆ

“เข้าใจแล้วค่ะ ท่านประธาน”

เธอเดินออกจากห้องไปโดยไม่ทันเห็นว่าชายหนุ่มกำลังมองตามด้วยสายตาที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง

เขาพยายามบอกตัวเองว่าสิ่งที่ทำทั้งหมดเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผน

แต่ยิ่งได้อยู่ใกล้เธอมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าคำอธิบายนั้นเริ่มไม่เพียงพออีกต่อไป

---

สามวันต่อมา

โรงแรมหรูใจกลางเมืองถูกตกแต่งอย่างยิ่งใหญ่สำหรับงานเลี้ยงครบรอบของบริษัทภาคิน แสงไฟระยิบระยับส่องลงบนเวที ขณะที่นักธุรกิจและแขกผู้มีเกียรติทยอยเดินเข้ามาภายในห้องจัดเลี้ยง

ภาคินยืนต้อนรับแขกด้วยรอยยิ้มมั่นใจ เขาสวมสูทสีกรมท่าและคอยจับมือกับนักลงทุนที่เดินเข้ามาทักทาย

ข้างกายของเขาคือแพรไหมในชุดราตรีสีเงิน ใบหน้าสวยหวานประดับรอยยิ้มราวกับเป็นเจ้าของงานตัวจริง

“พี่ภาคินคะ คุณอาของแพรบอกว่าจะมาถึงช้าหน่อยค่ะ”

“ไม่เป็นไร ขอแค่คืนนี้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนก็พอ”

ภาคินกระซิบตอบ

เขาต้องการให้การเปิดตัวโครงการลงทุนครั้งใหม่ประสบความสำเร็จ เพราะนั่นอาจเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะช่วยให้บริษัทของเขารอดพ้นจากวิกฤตทางการเงิน

หากเขาหานักลงทุนรายใหม่ได้ หนี้สินที่สะสมไว้ก็อาจถูกยืดเวลาออกไปอีกระยะหนึ่ง

และถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน เขาก็จะกลับมาอยู่ในตำแหน่งที่แข็งแกร่งอีกครั้ง

“คุณภาคินครับ ท่านประธานกฤตินมาถึงแล้วครับ”

เสียงพนักงานทำให้ภาคินหันขวับไปทางประตู

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแข็งค้างทันที

กฤตินเดินเข้ามาในชุดสูทสีดำสนิท ท่าทางสง่างามและเยือกเย็นตามแบบฉบับของเขา แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนในงานหันมามองไม่ใช่ตัวเขาเพียงคนเดียว

หากเป็นหญิงสาวที่เดินเคียงข้างเขา

ลลินสวมชุดราตรีสีแดงไวน์เข้ารูปอย่างสง่างาม ผมยาวถูกจัดแต่งอย่างประณีต ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ดวงตาของเธอเปล่งประกายมั่นใจ

เธอไม่ได้แต่งตัวเพื่อให้ภาคินเสียดาย

แต่เพื่อเตือนตัวเองว่าเธอยังมีคุณค่า แม้คนที่เคยรักจะไม่เห็นมันก็ตาม

เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบห้อง

“นั่นลลินไม่ใช่เหรอ?”

“ผู้หญิงที่เกือบแต่งงานกับภาคินน่ะหรือ?”

“ตอนนี้เธอแต่งงานกับคุณกฤตินแล้วจริง ๆ เหรอ?”

แพรไหมกำแก้วเครื่องดื่มแน่นจนปลายนิ้วซีด

เธอไม่เคยคิดว่าพี่สาวที่ถูกครอบครัวทอดทิ้งจะกลับมาปรากฏตัวในงานสังคมได้อย่างสง่างามเช่นนี้

ยิ่งเห็นกฤตินยื่นแขนให้ลลินอย่างให้เกียรติ ความริษยาก็ยิ่งแล่นขึ้นในอก

“ทำไมพี่ลินถึงได้ทุกอย่างอีกแล้ว!”

แพรไหมพึมพำเบา ๆ

ภาคินไม่ตอบ เขาจ้องลลินราวกับกำลังพยายามอ่านความคิดของเธอ

หญิงสาวเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา ก่อนยิ้มบาง ๆ

“สวัสดีค่ะคุณภาคิน ยินดีด้วยนะคะกับงานครบรอบบริษัท”

ภาคินฝืนยิ้ม

“ขอบคุณครับลิน ผมไม่คิดว่าเธอจะมา”

“ทำไมคะ? กลัวว่าฉันจะทำให้งานของคุณเสียบรรยากาศหรือ?”

“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น”

“ก็ดีค่ะ เพราะฉันมาในฐานะแขก ไม่ได้มาแย่งซีนเจ้าของงาน”

ลลินหันไปยิ้มให้แพรไหม

“น้องแพรก็สวยดีนะคะ วันนี้แต่งตัวเหมาะกับงานมาก”

แพรไหมฝืนยิ้มตอบ

“ขอบคุณค่ะพี่ลิน”

“ไม่ต้องเรียกพี่ก็ได้ค่ะ เราไม่ได้สนิทกันเหมือนเดิมแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้แพรไหมหน้าเสีย แต่ก่อนที่เธอจะตอบโต้ กฤตินก็เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา

“ผมกับภรรยาขอตัวไปทักทายแขกท่านอื่นก่อนนะครับ”

คำว่า ‘ภรรยา’ ที่ออกจากปากเขาทำให้ภาคินแทบระเบิดอารมณ์

เขามองตามทั้งคู่ด้วยสายตาเคียดแค้น ก่อนหันไปกระซิบกับแพรไหม

“คืนนี้ห้ามให้ลลินเข้าใกล้เอกสารโครงการของเราเด็ดขาด”

แพรไหมพยักหน้า แต่ในใจกลับเริ่มคิดแผนอีกอย่างหนึ่ง

หากเธอไม่สามารถทำให้ลลินอับอายต่อหน้าคนอื่นได้ เธอก็จะทำให้ทุกคนสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนไม่ดีเสียเอง

---

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง พิธีกรประกาศเชิญภาคินขึ้นเวทีเพื่อกล่าวถึงความสำเร็จของบริษัทและเปิดตัวโครงการลงทุนใหม่

ชายหนุ่มก้าวขึ้นไปด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ก่อนกล่าวสุนทรพจน์เกี่ยวกับการเติบโตและความโปร่งใสในการดำเนินธุรกิจ

ลลินยืนฟังอยู่ข้างกฤติน เธอสังเกตเห็นว่าแม้ภาคินจะพูดได้อย่างคล่องแคล่ว แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวลทุกครั้งที่พูดถึงตัวเลขทางการเงิน

เมื่อถึงช่วงนำเสนอเอกสารโครงการ เจ้าหน้าที่นำแฟ้มสัญญาขึ้นไปบนเวที

ลลินมองเอกสารเหล่านั้นแล้วหัวใจเต้นแรง

หนึ่งในแฟ้มมีชื่อบริษัทที่เธอเคยช่วยภาคินจัดการเอกสารอยู่ด้วย

เธอจำได้ว่าเมื่อหลายเดือนก่อน ภาคินเคยขอให้เธอลงชื่อรับรองเอกสารชุดหนึ่ง โดยบอกว่าเป็นเพียงขั้นตอนทางธุรกิจทั่วไป

แต่วันนี้ เธอเพิ่งรู้ว่ามันอาจเกี่ยวข้องกับธุรกรรมที่กำลังถูกตรวจสอบ

“คุณกฤตินคะ ฉันขอดูเอกสารชุดนั้นได้ไหม?”

กฤตินหันมามอง

“คุณแน่ใจหรือ?”

“ค่ะ ฉันจำเอกสารบางส่วนได้”

เขาพยักหน้า ก่อนให้เลขานุการประสานงานกับผู้จัดงานเพื่อขอตรวจดูสำเนาเอกสารที่เปิดเผยต่อผู้ถือหุ้น

ไม่นานนัก ลลินก็พบสิ่งผิดปกติ

วันที่ในเอกสารบางหน้าไม่ตรงกับวันที่ทำธุรกรรม และมีลายเซ็นที่ถูกนำไปใช้ในรายการซึ่งเธอไม่เคยรับทราบมาก่อน

เธอชี้ให้กฤตินดู

“นี่ค่ะ ฉันไม่เคยเซ็นเอกสารหน้านี้เลย”

กฤตินตรวจสอบอย่างละเอียด ก่อนส่งสำเนาให้ทีมกฎหมายของบริษัทเขาเก็บไว้เป็นหลักฐาน

“อย่าเพิ่งสรุปว่าใครเป็นคนทำ เราต้องตรวจสอบให้แน่ชัดก่อน”

ลลินพยักหน้า แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความโกรธ

ขณะเดียวกัน ภาคินบนเวทีก็เริ่มพูดถึงความร่วมมือกับบริษัทต่าง ๆ อย่างมั่นใจ

แต่ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของนักลงทุนคนหนึ่งก็ดังขึ้น

เขามองหน้าจอ ก่อนขมวดคิ้วและลุกขึ้นยืน

“คุณภาคินครับ ผมขอถามอะไรสักหน่อยได้ไหม?”

ภาคินหยุดพูด

“ได้ครับ เชิญเลยครับ”

นักลงทุนยกเอกสารในมือขึ้น

“ผมได้รับข้อมูลว่าบริษัทของคุณกำลังถูกตรวจสอบเรื่องธุรกรรมทางการเงิน และมีเอกสารบางรายการที่ลายเซ็นของผู้เกี่ยวข้องอาจถูกนำไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่ครับ?”

บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงเงียบลงทันที

ภาคินหน้าซีด

“ผมคิดว่าคงมีความเข้าใจผิดนะครับ บริษัทของเราดำเนินธุรกิจอย่างโปร่งใสมาโดยตลอด”

“ถ้าอย่างนั้น คุณช่วยอธิบายรายการโอนเงินเหล่านี้ได้ไหมครับ?”

นักลงทุนส่งเอกสารให้เจ้าหน้าที่บนเวที

ภาคินเปิดดูอย่างรวดเร็ว ก่อนเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาตื่นตระหนก

เอกสารชุดนั้นมีข้อมูลที่เขาไม่ต้องการให้ใครเห็น

แพรไหมมองภาคินอย่างตกใจ ก่อนหันไปมองลลินทันที

“พี่ลิน! พี่เป็นคนทำใช่ไหม?”

เสียงของเธอดังพอให้แขกใกล้เคียงได้ยิน

ลลินหันกลับไปมองอย่างไม่เข้าใจ

“เธอกำลังพูดเรื่องอะไร?”

“พี่ต้องการแก้แค้นพี่ภาคินใช่ไหม ถึงได้เอาเอกสารพวกนี้มาเปิดโปงเขา!”

“ฉันไม่ได้เอาเอกสารไปให้ใครทั้งนั้น ฉันแค่ตรวจสอบสิ่งที่มีชื่อฉันอยู่ในนั้น”

แพรไหมส่ายหน้า ทำท่าราวกับกำลังผิดหวังอย่างมาก

“พี่ลิน ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้คะ? ต่อให้พี่กับพี่ภาคินจะเลิกกันแล้ว พี่ก็ไม่ควรทำลายบริษัทของเขา!”

ลลินมองน้องสาวด้วยสายตาเย็นชา

“แล้วเธอคิดว่าฉันควรทำอย่างไร? ปล่อยให้เขาใช้ชื่อฉันในเอกสารที่ฉันไม่เคยเซ็นอย่างนั้นหรือ?”

แพรไหมชะงักไป

กฤตินก้าวเข้ามายืนข้างภรรยา

“ถ้าคุณแพรไหมมีหลักฐานว่าภรรยาของผมเป็นคนเปิดเผยข้อมูล กรุณานำมาแสดงครับ แต่ถ้าไม่มี ผมขอให้คุณหยุดกล่าวหาเธอโดยไม่มีมูล”

น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่กลับทำให้แพรไหมไม่กล้าพูดต่อ

ภาคินรีบลงจากเวทีเพื่อเข้ามาควบคุมสถานการณ์

“ทุกท่านครับ ผมขอยืนยันว่าบริษัทจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด และหากพบข้อผิดพลาด เราจะดำเนินการแก้ไขทันที”

แต่ดูเหมือนคำพูดของเขาจะไม่สามารถเรียกความเชื่อมั่นกลับคืนมาได้ง่าย ๆ

นักลงทุนหลายคนเริ่มปรึกษากัน บางคนขอถอนตัวจากการเจรจาโครงการใหม่ ขณะที่สื่อมวลชนเริ่มบันทึกภาพเหตุการณ์อย่างต่อเนื่อง

งานเลี้ยงที่ภาคินตั้งใจใช้สร้างความน่าเชื่อถือให้บริษัท กลับกลายเป็นเวทีที่ทำให้ทุกคนตั้งคำถามถึงความโปร่งใสของเขา

ลลินมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

เธอไม่ได้ดีใจที่เห็นภาคินกำลังลำบาก แต่เธอก็ไม่รู้สึกผิดที่ความจริงกำลังถูกเปิดเผย

เพราะหากเขาไม่ได้ทำอะไรผิด เขาก็มีโอกาสพิสูจน์ตัวเองได้

และถ้าเขาทำผิดจริง เขาก็ควรรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น

---

หลังออกจากห้องจัดเลี้ยง ลลินเดินไปยังระเบียงด้านข้างเพื่อสูดอากาศ

เธอยังรู้สึกตึงเครียดจากเหตุการณ์เมื่อครู่ และต้องการอยู่เงียบ ๆ สักพัก

“คุณทำได้ดีแล้ว”

เสียงของกฤตินดังขึ้นด้านหลัง

ลลินหันกลับไปมอง

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ หลักฐานต่างหากที่พูดแทนทุกอย่าง”

“บางครั้งการยืนหยัดไม่ให้คนอื่นกล่าวหาเราอย่างไม่เป็นธรรม ก็ต้องใช้ความกล้ามากกว่าที่คิด”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามเบา ๆ

“คุณคิดว่าฉันใจร้ายไหมคะ ที่ไม่ช่วยภาคินทั้งที่รู้ว่าบริษัทของเขากำลังมีปัญหา?”

กฤตินมองเธออย่างจริงจัง

“การไม่ช่วยคนที่เคยทำร้ายคุณ ไม่ได้แปลว่าคุณเป็นคนใจร้าย คุณไม่ได้มีหน้าที่ต้องเสียสละทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตของคนอื่น”

คำพูดนั้นทำให้ลลินรู้สึกเหมือนมีใครช่วยยกก้อนหินหนัก ๆ ออกจากอก

เธอเคยคิดว่าการเป็นคนดีหมายถึงการให้อภัยและยอมเสียสละเสมอ แต่ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า การปกป้องตัวเองก็เป็นสิ่งสำคัญเช่นกัน

“ขอบคุณนะคะ”

กฤตินพยักหน้า ก่อนถอดเสื้อสูทของตัวเองคลุมไหล่ให้เธอ

ลลินสะดุ้งเล็กน้อย

“ฉันไม่หนาวค่ะ”

“แต่ผมเห็นคุณยืนกอดแขนตัวเองตั้งนาน”

“ฉันแค่คิดอะไรเพลิน ๆ ค่ะ”

“งั้นก็ถือว่าเสื้อผมช่วยให้คุณคิดได้สบายขึ้น”

เธอหลุดหัวเราะออกมา

“คุณนี่พูดให้เป็นห่วงดี ๆ ไม่ได้เลยหรือคะ?”

กฤตินมองเธอ ก่อนตอบเบา ๆ

“ผมไม่ค่อยเก่งเรื่องนั้น”

ลลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้เย็นชาเพราะไม่มีความรู้สึก แต่อาจเป็นเพราะเขาไม่รู้ว่าจะถ่ายทอดความรู้สึกเหล่านั้นออกมาอย่างไร

หัวใจของเธอเริ่มสั่นไหวอย่างไม่ควรเป็น

เธอจึงรีบเบือนหน้าหนี

“กลับกันเถอะค่ะ ฉันเหนื่อยแล้ว”

“ได้”

กฤตินไม่ได้ถามต่อ เขาเพียงเดินเคียงข้างเธอไปยังรถ

ก่อนที่ทั้งคู่จะออกจากโรงแรม เลขานุการก็รีบเดินเข้ามาหา พร้อมยื่นโทรศัพท์ให้กฤตินดู

“ท่านประธานครับ เราพบข้อมูลใหม่เกี่ยวกับรายการโอนเงินที่เกี่ยวข้องกับบริษัทของภาคินแล้วครับ”

กฤตินอ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว

“เงินส่วนหนึ่งถูกโอนไปยังบัญชีของบุคคลในตระกูลวัฒนากุล?”

“ใช่ครับ และชื่อผู้อนุมัติรายการเป็นชื่อที่เราไม่คาดคิด”

ลลินได้ยินดังนั้นจึงหันกลับมา

“ใครคะ?”

เลขานุการลังเล ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง

“คุณอธิคม วัฒนากุลครับ”

ลลินหน้าซีดทันที

อธิคมคือพ่อแท้ ๆ ของเธอ

คนที่เพิ่งบอกให้เธอกลับไปขอโทษภาคิน คนที่เคยยืนยันว่าเธอเป็นลูกสาวที่เขารัก และคนที่เธอพยายามเชื่อมาตลอดว่าอย่างน้อยยังเป็นครอบครัวของเธอ

เธอหันไปมองกฤตินอย่างไม่อยากเชื่อ

“คุณแน่ใจหรือคะว่าข้อมูลไม่ผิด?”

“เราจะตรวจสอบอีกครั้ง” เขาตอบอย่างระมัดระวัง “ตอนนี้เรายังไม่ควรกล่าวหาใครโดยไม่มีหลักฐานเพียงพอ”

ลลินพยักหน้าช้า ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังสั่นคลอน

เธอเคยคิดว่าความเจ็บปวดที่สุดคือการถูกคนรักหักหลัง

แต่หากพ่อของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จริง ๆ เธออาจต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิม

โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้นในมือ

ข้อความจากพ่อปรากฏบนหน้าจอ

‘ลลิน พรุ่งนี้กลับมาคุยกับพ่อที่บ้าน พ่อมีเรื่องสำคัญจะบอก’

เธอจ้องข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปเพียงประโยคเดียว

‘ได้ค่ะ หนูเองก็มีเรื่องอยากถามพ่อเหมือนกัน’

ลลินเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋า แล้วเงยหน้ามองกฤติน

“พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปหาพ่อค่ะ”

“ผมจะไปกับคุณ”

“ไม่ต้องค่ะ เรื่องนี้ฉันอยากฟังจากปากพ่อด้วยตัวเอง”

กฤตินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“ได้ แต่ถ้ามีอะไรผิดปกติ โทรหาผมทันที”

ลลินรับคำเบา ๆ

เธอยังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะต้องเผชิญกับอะไร แต่ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมหลบหนีจากความจริงอีกแล้ว

เพราะไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน เธอก็ต้องรู้ให้ได้ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการทรยศทั้งหมดนี้

และก่อนที่เธอจะก้าวขึ้นรถ กฤตินก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ

“ลลิน”

“คะ?”

“ไม่ว่าพรุ่งนี้คุณจะได้ยินอะไร คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว”

เธอนิ่งไปชั่วขณะ

จากนั้นจึงยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณค่ะ คุณกฤติน”

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายในคฤหาสน์วัฒนากุล อธิคมกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงาน พร้อมเอกสารเก่าที่ถูกเก็บซ่อนไว้มานานหลายปี

บนโต๊ะมีรูปถ่ายของลลิตา แม่ของลลิน และจดหมายฉบับหนึ่งที่มีข้อความเขียนไว้ว่า

‘หากลลินรู้ความจริงเกี่ยวกับการตายของแม่เธอ ทุกอย่างจะจบสิ้น’

อธิคมหลับตาลงอย่างหนักใจ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนคนหนึ่ง

“พรุ่งนี้ลลินจะกลับมาที่บ้าน คุณต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยก่อนที่เธอจะเห็นเอกสารพวกนั้น”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ถ้าเธอรู้ความจริงแล้ว คุณจะยอมให้เธอเปิดโปงทุกอย่างจริง ๆ หรือครับ?”

อธิคมกำโทรศัพท์แน่น

“ฉันไม่มีทางเลือกอีกแล้ว”

เขาวางสาย ก่อนมองรูปถ่ายของภรรยาที่จากไปด้วยแววตาเจ็บปวด

“ลลิตา...ฉันขอโทษ”

ในขณะเดียวกัน ลลินกำลังเดินทางกลับคฤหาสน์ของกฤติน โดยไม่รู้เลยว่าการกลับไปหาพ่อในวันพรุ่งนี้ อาจทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล

เพราะความลับที่ถูกฝังมานานถึงสิบแปดปี กำลังจะถูกเปิดเผย

และคนที่เธอเคยเชื่อใจมากที่สุด อาจเป็นคนที่เธอไม่ควรให้อภัยตั้งแต่แรก