LOGINเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางห้องทำงาน กฤตินรีบรับสายจากฝ่ายรักษาความปลอดภัย ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด“ภาคินอยู่ที่ไหน”“กำลังออกจากบริษัทครับคุณกฤติน รถมุ่งหน้าไปทางท่าเรือเก่า”กฤตินวางสายแล้วหันมาหาลลิน“ภาคินเอาเอกสารไปแล้ว เราต้องตามเขาไป”ลลินพยักหน้า เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้อาจเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะเปิดโปงความจริงทั้งหมดไม่นาน รถของทั้งคู่ก็มาถึงโกดังใกล้ท่าเรือเก่า ภาคินยืนอยู่หน้ารถสีดำ มือถือซองเอกสารเอาไว้ ข้างกายมีชายสองคนคอยระวังต้นทางเมื่อเห็นลลิน เขาก็ยิ้มเยาะ“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะลิน ในที่สุดเธอก็ยังตามฉันมาจนได้”“เอาเอกสารคืนมา ภาคิน”“เอกสารพวกนี้มีค่ามากกว่าเธอคิด ถ้าฉันเปิดเผยความจริง กฤตินจะหมดสิทธิ์ในมรดกทั้งหมด ส่วนฉันก็จะได้ทุกอย่างที่ควรเป็นของฉัน”กฤตินก้าวออกมายืนข้างภรรยา“แกคิดว่าตัวเองจะได้อะไรจากการขโมยเอกสารและข่มขู่คนอื่นอย่างนั้นเหรอ”ภาคินหัวเราะ“นายไม่เข้าใจหรอก คนอย่างฉันต้องดิ้นรนมาตลอด ในขณะที่นายเกิดมาก็มีทุกอย่างพร้อมแล้ว”“ความลำบากไม่ใช่ข้ออ้างในการทำร้ายคนอื่น”ลลินมองชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรักด้วยความผิดหวัง“ฉันเคยคิดว่าถ้าให
“ทายาทตัวจริงหมายความว่ายังไงคะพ่อ”ลลินถามขึ้นทันทีหลังได้ยินคำพูดของอธิคมกฤตินเองก็จ้องมองชายสูงวัยด้วยความสงสัย บิดาของเขาเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว แต่กลับทิ้งความลับที่อาจเปลี่ยนแปลงชีวิตของทุกคนไว้เบื้องหลังอธิคมถอนหายใจ ก่อนหยิบซองเอกสารเก่าจากกระเป๋าเสื้อ“ก่อนที่แม่ของลูกจะเสียชีวิต เธอเคยช่วยผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังหนีจากคนในครอบครัววัฒนากุล ผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่แท้ ๆ ของเด็กชายที่ถูกสลับตัวตั้งแต่เกิด”กฤตินขมวดคิ้ว“คุณกำลังบอกว่าผมอาจไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อหรือครับ”“พ่อไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นเป็นใครแน่ชัด แต่แม่ของลินมีหลักฐานเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอเก็บมันไว้เพื่อรอวันที่จะเปิดเผยความจริง”ลลินรับซองเอกสารมาเปิดดู ภายในมีสำเนาสูติบัตรและบันทึกจากโรงพยาบาลแห่งหนึ่งเมื่อหลายสิบปีก่อน ชื่อของทารกสองคนถูกเขียนไว้ในเอกสารฉบับเดียวกัน แต่รายละเอียดบางส่วนถูกแก้ไขภายหลัง“ทำไมแม่ถึงไม่บอกเรื่องนี้กับฉันคะ”“เพราะตอนนั้นลูกยังเด็ก และแม่กลัวว่าคนที่มีอำนาจจะทำร้ายลูกเพื่อปกปิดความจริง”กฤตินหยิบเอกสารขึ้นมาดูอย่างละเอียด ก่อนพบชื่อของแพทย์ผู้ลงนามรับรองนพ.ภาคภูมิชื่อเดียวกับแพทย์ที่ปรากฏใน
“ให้ฉันไปคนเดียวอย่างนั้นเหรอคะ”ลลินอ่านข้อความบนโทรศัพท์ซ้ำอีกครั้ง ขณะที่กฤตินมองเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“มันเป็นกับดักชัด ๆ ฉันไม่ยอมให้เธอไปคนเดียวเด็ดขาด”“แต่พ่อฉันอยู่ในมือพวกมันนะคะ”“ฉันเข้าใจ แต่ถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันจะช่วยใครได้อีก”คำพูดนั้นทำให้ลลินชะงัก เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มและเห็นความกังวลที่เขาไม่เคยแสดงออกชัดเจนขนาดนี้มาก่อน“คุณกลัวฉันเป็นอะไรไปเหรอคะ”กฤตินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบตรง ๆ“ใช่ ฉันกลัว”หัวใจของลลินเต้นแรงขึ้น แต่เธอไม่มีเวลาคิดถึงความรู้สึกของตัวเองอีกแล้ว“ถ้าอย่างนั้นเราต้องช่วยพ่อให้ได้ค่ะ”กฤตินพยักหน้า เขาติดต่อคนของตัวเองให้เตรียมแผนช่วยเหลือ และประสานเจ้าหน้าที่เพื่อไม่ให้พวกเขาต้องเสี่ยงเข้าไปโดยไม่มีทางหนีส่วนแพรไหมยืนยันว่าจะร่วมมือ เธอส่งเอกสารที่มีให้กฤตินทั้งหมด และยอมเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับภาคินเพิ่มเติมก่อนแยกกัน แพรไหมจับแขนลลินไว้“พี่ลิน ถ้าเกิดอะไรขึ้น หนูอยากให้พี่รู้ว่าหนูเสียใจกับทุกอย่างจริง ๆ”ลลินมองน้องสาวอยู่นาน“ฉันยังให้อภัยเธอไม่ได้ในตอนนี้ แต่ถ้าเธออยากเริ่มต้นใหม่ ก็จงหยุดโกหกตั้งแต่วันนี้”แพรไหมพยักหน้าพร้อมน้ำตาคืนน
“คนในครอบครัวของคุณกฤตินเป็นคนสุดท้ายที่อยู่กับแม่ฉันจริง ๆ เหรอคะ”ลลินถามเสียงสั่น หลังวางสายจากแพรไหมกฤตินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ฉันไม่รู้ว่าแพรไหมพูดความจริงหรือกำลังหลอกเรา แต่ฉันจะไม่ปิดบังเธออีกแล้ว”“แล้วข้อความที่บอกว่าอย่าเชื่อแพรไหมล่ะคะ”“คนที่ส่งข้อความต้องการให้เราสับสน เราต้องฟังจากปากแพรไหมด้วยตัวเอง”ลลินพยักหน้า แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะต้องกลับมาเผชิญหน้ากับน้องสาวที่เคยทำลายความรักของเธอ และอาจรู้ความลับเกี่ยวกับการตายของแม่ด้วยไม่นาน แพรไหมก็ส่งข้อความนัดพบที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองลลินเดินทางไปพร้อมกฤติน เมื่อมาถึง เธอก็เห็นแพรไหมนั่งก้มหน้าอยู่มุมร้าน ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสวยงามกลับซีดเซียว ดวงตาบวมแดงเหมือนผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน“พูดมาเถอะ แพรไหม เธอรู้อะไรเกี่ยวกับแม่”แพรไหมเงยหน้าขึ้นมองพี่สาว ก่อนน้ำตาจะไหลลงมา“พี่ลิน หนูขอโทษ”“ฉันไม่ได้มาฟังคำขอโทษ ฉันอยากรู้ความจริง!”เสียงของลลินทำให้คนในร้านหันมามอง แต่เธอไม่สนใจอีกต่อไปแพรไหมกำมือแน่น ก่อนเริ่มเล่าเรื่องที่เก็บซ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ขณะที่ลลินกำภาพถ่ายของพ่อไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก“กฤติน เราต้องช่วยพ่อฉันนะคะ”“ฉันจะช่วยเขา แต่เราต้องรู้ก่อนว่าพวกมันต้องการอะไร”กฤตินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความอีกครั้ง ก่อนพบว่ามีตำแหน่งสถานที่แนบมาด้วย เป็นโกดังร้างแห่งหนึ่งนอกเมือง“ฉันจะให้คนเตรียมรถ เธออยู่ที่นี่ก่อน”“ไม่ค่ะ ฉันจะไปด้วย”“ลิน ที่นั่นอันตราย”“คนที่ถูกจับตัวไปคือพ่อฉัน คุณจะให้ฉันรออยู่เฉย ๆ ได้ยังไงคะ”กฤตินสบตาเธอ ก่อนถอนหายใจอย่างยอมแพ้“ถ้าอย่างนั้น เธอต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง ห้ามเดินออกจากรถโดยไม่ได้รับอนุญาต”ลลินพยักหน้าทันทีระหว่างทาง เธอเอาแต่คิดถึงคำพูดของพ่อในสายโทรศัพท์ ความหวาดกลัวในน้ำเสียงนั้นยังติดอยู่ในหัว เธอเคยโกรธที่พ่อปิดบังความจริง แต่ตอนนี้เธอเพียงต้องการให้เขาปลอดภัยเมื่อรถมาถึงโกดังร้าง กฤตินสั่งให้คนของเขาตรวจสอบพื้นที่ก่อน ทว่าทันทีที่เดินเข้าใกล้ประตู ก็มีชายสองคนปรากฏตัวออกมา“มาคนเดียวตามที่เราสั่งหรือเปล่า”กฤตินก้าวออกไปยืนด้านหน้า“ฉันมาแล้ว ปล่อยตัวอธิคมซะ”ชายคนนั้นหัวเราะ ก่อนโยนโทรศัพท์เครื่องหนึ่งลงบนพื้น“อยากให้เขาก
“คืนที่แม่เธอเสียชีวิต พ่อของฉันเป็นคนสุดท้ายที่พบแม่เธอ”คำพูดของกฤตินยังคงดังก้องอยู่ในหัวของลลิน แม้รถยนต์จะเคลื่อนออกจากคลังเอกสาร B-17 มานานแล้วก็ตามเธอนั่งนิ่งอยู่ข้างคนขับ มือกำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วซีดเผือด“ทำไมคุณไม่เคยบอกฉันคะ”เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยินกฤตินไม่ได้ตอบทันที เขาจอดรถริมถนนที่เงียบสงบ ก่อนหันมาสบตาเธอ“เพราะฉันเพิ่งรู้เรื่องนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนค้นเอกสารเก่าของพ่อ ฉันพบจดหมายฉบับหนึ่งที่ระบุว่าเขาไปพบแม่เธอในคืนเกิดเหตุ แต่รายละเอียดส่วนที่เหลือถูกฉีกออกไป”“แล้วคุณคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญเหรอคะ”“ไม่ ฉันไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ”ลลินหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ“ครอบครัวคุณมีความลับเกี่ยวกับแม่ฉัน พ่อฉันก็มีความลับเกี่ยวกับแม่ฉัน แล้วฉันล่ะคะ ฉันเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่ แต่กลับไม่รู้อะไรเลย”“ลิน...”“อย่าเพิ่งเรียกชื่อฉันค่ะ ฉันขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพัก”เธอหันไปมองนอกหน้าต่าง ไม่ต้องการให้เขาเห็นน้ำตาที่กำลังไหลลงมากฤตินไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงขับรถต่อไปอย่างเงียบ ๆ และไม่พยายามแตะต้องเธอเป็นครั้งแรกที่ลลินรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างพวกเขา







