บทที่ 5

"กลับเรือนเสิ่นเสียเถิด อย่าเที่ยวร่อนเร่ไปที่ใดอีก"

เมื่อเขาก้าวลงไป รถม้าก็กลับคืนสู่ความเงียบสงัด เสิ่นจือเวยถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก แผ่นหลังของนางเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ การประจันหน้ากับพญายมแห่งอวี้สื่อไถสูบพลังงานของนางไปจนหมดสิ้น นางไม่แน่ใจว่าตนเองชนะหรือแพ้ในการเดิมพันครั้งนี้

ทว่า ชั่วครู่ต่อมา ชุนเถาก็เปิดม่านรถม้าเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกระคนยินดี

"ฮูหยินเจ้าคะ! ใต้เท้ากู้... ใต้เท้ากู้สั่งให้อาวุธลับและองครักษ์ส่วนตัวสี่นาย ขี่ม้าตามคุ้มกันรถม้าของเรากลับไปส่งถึงหน้าประตูเรือนเสิ่นเจ้าค่ะ!"

เสิ่นจือเวยชะงักไป ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเงาร่างขององครักษ์ในชุดเกราะดำที่ขี่ม้าขนาบข้างรถม้าของนางอย่างเข้มงวด

เขามิได้ตอบรับคำขอนางในทันที... แต่เขากลับส่งคนมาคุ้มครองนางแล้ว

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนดวงหน้างาม เสิ่นจือเวยเอนหลังพิงพนักรถม้า มองดูแสงอาทิตย์อัสดงที่ทาทับถนนเมืองเปี้ยนจิงเป็นสีทองอร่าม

หมากตานี้... นางเพิ่งจะวางหมากตัวแรกเท่านั้น และดูเหมือนว่า พญายมผู้นั้นจะยอมก้าวลงมาเล่นในกระดานของนางแล้ว

ยามจื่อ (เที่ยงคืน) ห้องหนังสือชูฝางในจวนขุนนางกู้เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงแตกเปรี๊ยะของถ่านไร้ควันในเตาผิงดินเผา

กู้ถิงเหิงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์เทศตัวใหญ่ บนโต๊ะมีฎีกาฟ้องร้องขุนนางกรมคลังกองพะเนิน ทว่าสายตาของเขากลับมิได้จับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรเหล่านั้น มือข้างหนึ่งของเขาถือพู่กันขนหมาป่าค้างไว้กลางอากาศ ปล่อยให้หยดหมึกสีดำหยดลงบนกระดาษร่างจนซึมเป็นวงกว้าง

เบื้องหน้าของเขา บนชั้นวางตำราโบราณหลังโต๊ะทำงาน มีกล่องไม้จันทน์แดงขนาดเล็กตั้งอยู่อย่างเงียบงัน ตัวกล่องถูกปิดล็อคด้วยกุญแจทองเหลืองลายเมฆา กล่องใบนี้เป็นสิ่งเดียวในห้องหนังสือที่เขาไม่อนุญาตให้บ่าวไพร่คนใดแตะต้อง แม้แต่การปัดฝุ่นก็ต้องเป็นหน้าที่ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ภายในกล่องใบนั้น มีสิ่งของสองสิ่ง...

สิ่งแรก คือภาพวาดขนาดเล็กรูปโคมไฟกระต่ายที่ทำจากกระดาษสา บนมุมภาพมีรอยเปื้อนน้ำหมึกจางๆ ที่วาดขึ้นด้วยฝีมือของเขาเองเมื่อหกปีก่อน

และสิ่งที่สอง... คือแผ่นกระดาษสีแดงชาดที่ขอบเริ่มซีดจาง มันคือ 'ใบเทียบดวงชะตา' (ปาจื้อ) ที่ระบุวันเดือนปีและเวลาตกฟากของสตรีนางหนึ่ง ไว้อย่างละเอียดละออ

เสิ่นจือเวย

หกปีก่อน ยามที่เขายังเป็นเพียงบัณฑิตหนุ่มที่เพิ่งสอบผ่านการคัดเลือกเข้าสู่สำนักตรวจการ ไร้ทั้งอำนาจ ไร้ทั้งบารมี และไร้ซึ่งตำแหน่งแห่งหนที่มั่นคง เขาเคยยืนมองสตรีผู้นั้นท่ามกลางแสงโคมไฟนับพันดวงในเทศกาลหยวนเซียว รอยยิ้มสดใสไร้เดียงสาของนางที่กำลังถือโคมไฟกระต่ายสลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา ทว่าในคราวนั้น ความเขลาและความลังเลทำให้เขาคิดว่า ตนเองควรรอให้มีตำแหน่งขุนนางที่พร้อมมูลก่อน จึงจะส่งแม่สื่อไปสู่ขอนางอย่างสมเกียรติ

ทว่า เพียงชั่วพริบตาเดียวที่เขาหันหลังไปเตรียมตัว ข่าวการหมั้นหมายระหว่างบุตรสาวคหบดีเสิ่นกับบุตรชายตระกูลขุนนางหลี่ก็สะพัดไปทั่วเมืองหลวง

วันนั้น... วันที่นางก้าวขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงสดเพื่อแต่งให้แก่ชายอื่น กู้ถิงเหิงยืนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นอิงฮวา ปล่อยให้กลีบดอกไม้ร่วงหล่นทับร่างพร้อมกับหัวใจที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เขาได้แต่ก่นด่าความไร้สามารถและความโง่เขลาของตนเอง และปฏิญาณต่อหน้าฟ้าดินว่า ชาตินี้เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ความลังเลพรากสิ่งใดไปจากมือเขาอีกเป็นอันขาด

หกปีเต็มที่เขาเฝ้ามองนางจากเงามืด...

เขามองดูนางทนทุกข์ในตระกูลหลี่ มองดูนางค่อยๆ เปลี่ยนแปลงจากหญิงสาวผู้สดใสกลายเป็นนายหญิงผู้เด็ดเดี่ยวและระแวงระวัง และในที่สุด เมื่อสามีของนางตายลง เขาก็เริ่มวางตาข่ายที่มองไม่เห็น ดักรอคอยเวลาที่นางจะเดินเข้ามาหาเขาด้วยตนเอง

เขารู้ดีว่านางฉลาด นางไม่มีวันยอมตกเป็นอนุภรรยาของผู้ใด และไม่มีวันยอมให้ใครมาบงการชีวิต การที่นางยอมบากหน้ามาหาเขาถึงหน้าอวี้สื่อไถเมื่อตอนบ่าย มิใช่เพราะความเสน่หา แต่เป็นเพราะนางจนตรอกและต้องการ 'ดาบ' ไว้ฟาดฟันศัตรู

นางคิดว่านางเป็นผู้ล่าที่ถือเงินทองมาเจรจาต่อรองกับเขา...

กู้ถิงเหิงวางพู่กันลง มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นในความมืด ดวงตาสีหมึกคู่นั้นทอประกายลึกล้ำประดุจหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง

หารู้ไม่ว่า... นางเป็นเพียงกวางน้อยที่กระโจนเข้ามาในกับดักที่นายพรานขุดล่อไว้ถึงหกปีเต็มต่างหาก

"ใต้เท้าขอรับ"

เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากเงามืดหลังม่านประตูด้านนอก 'ฉางเฟิง' องครักษ์คนสนิทผู้เปรียบเสมือนเงาของเขาก้าวเข้ามารายงาน

"มีเรื่องอันใด" กู้ถิงเหิงปรับสีหน้ากลับคืนสู่ความเย็นชาดั่งเดิมทันที

"สายข่าวรายงานว่า ตระกูลหลี่มิยอมรามือขอรับ เมื่อหัวค่ำที่ผ่านมา นายท่านผู้เฒ่าหลี่ได้ส่งคนไปติดต่อกับ 'แก๊งเขี้ยวพยัคฆ์' อันธพาลคุมตลาดท่าเรือเปี้ยนเหอ วางแผนจะส่งคนไปก่อกวนและพังร้านผ้าไหมสกุลเสิ่นในวันพรุ่งนี้ หวังจะตัดเส้นทางค้าขายและบีบให้แม่นางเสิ่นต้องยอมจำนนขอรับ"

บรรยากาศในห้องหนังสือพลันลดฮวบลงจนหนาวเหน็บประหนึ่งถ้ำน้ำแข็ง ดวงตาของกู้ถิงเหิงวาวโรจน์ด้วยรังสีสังหารที่รุนแรงจนฉางเฟิงต้องก้มหน้าต่ำลงด้วยความหวาดเกรง

"ตระกูลหลี่..."