บทที่ 5

"เจ้าช่างกล้าหาญนัก เสิ่นจือเวย" เขากล่าวเสียงเรียบ

เสิ่นจือเวยรอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ มือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อบีบเข้าหากันจนชื้นเหงื่อ "เช่นนั้น... ใต้เท้าตกลงรับข้อเสนอของข้าหรือไม่เจ้าคะ"

กู้ถิงเหิงไม่ได้ตอบรับและไม่ได้ปฏิเสธ เขาลุกขึ้นยืน ดันประตูรถม้าเปิดออก แสงแดดยามเย็นสาดส่องเข้ามาลบเลือนบรรยากาศอึมครึมภายใน

เขาก้าวลงจากรถม้าอย่างมั่นคง ก่อนจะหันกลับมาสั่งองครักษ์คนสนิทที่ยืนรออยู่ด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจและได้ยินชัดเจนไปทั่วบริเวณ

"เจิ้งอวี่ นำทหารยามสิบนาย คุ้มกันรถม้าของเถ้าแก่เนี้ยเสิ่นกลับไปที่เรือนสกุลเสิ่นอย่างปลอดภัย หากมีสุนัขจรจัดตระกูลใดกล้ามาเห่าหอนขวางทาง... จงตัดลิ้นมันเสีย"

สิ้นคำสั่งนั้น กู้ถิงเหิงก็พลิกตัวขึ้นหลังม้าสีดำ สะบัดบังเหียนควบออกไปจากหน้าอวี้สื่อไถโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้เสิ่นจือเวยนั่งตะลึงอยู่ภายในรถม้า พร้อมกับปริศนาและสัญญาไร้เสียงที่ถูกตราขึ้นใต้ม่านแห่งความเงียบงัน

จวนขุนนางสกุลกู้ตั้งอยู่ในตรอกหยางหลิว ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองเปี้ยนจิง แม้จะเป็นเขตที่อยู่อาศัยของขุนนางเก่าแก่ ทว่าสภาพของจวนกลับเงียบเหงาและทรุดโทรมกว่าจวนข้างเคียงอย่างเห็นได้ชัด กำแพงอิฐสีเทามีรอยแตกร้าว ซุ้มประตูไม้สลักที่เคยวิจิตรก็สีลอกล่อนไปตามกาลเวลา ไร้ซึ่งบ่าวไพร่เดินขวักไขว่ ไร้ซึ่งแสงโคมไฟสว่างไสวประดับประดา มีเพียงความมืดมิดและกลิ่นอายความเคร่งครัดที่แผ่ซ่านออกมา

ภายในห้องหนังสือ หรือ 'ชูฝาง' อันเป็นเขตหวงห้ามของจวน แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องสว่างเพียงสลัว

กู้ถิงเหิงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้หอมที่ขอบมุมเริ่มสึกหรอ นิ้วมือเรียวยาวที่มีรอยด้านจากการจับพู่กันและด้ามดาบกำลังฝนแท่งหมึกลงบนจานฝนหมึกหินต้วนเหยียนอย่างเชื่องช้า เสียงหินเสียดสีกันดังครืดคราดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าแววตาของบุรุษผู้ได้ฉายาว่า 'พญายม' แห่งอวี้สื่อไถกลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่น้ำหมึกสีดำขลับในจาน

สายตาของเขาทอดมองไปยังม้วนกระดาษที่ถูกกางออกบนโต๊ะ

มันเป็นภาพวาดสีน้ำที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอม แม้กระดาษจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองนวลตามกาลเวลา ทว่าเส้นสายและสีสันยังคงเด่นชัด เป็นภาพของเด็กสาวผู้หนึ่งในชุดเป้ยจื่อสีชมพูอ่อน กำลังยืนยิ้มแย้มอยู่หน้าร้านขายโคมไฟ ในมือของนางถือโคมไฟกระต่ายทำจากกระดาษสา แววตาของนางในภาพวาดนั้นช่างสดใส กระจ่างแจ้ง และเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ราวกับดวงดาวที่สุกสกาวที่สุดในเทศกาลหยวนเซียวเมื่อหกปีก่อน

กู้ถิงเหิงหลับตาลง กลิ่นหอมจางๆ ของหมึกชั้นดีผสมผสานกับความทรงจำที่ฝังรากลึก

หกปีที่แล้ว เขาเป็นเพียงบัณฑิตยากจนที่เพิ่งสอบผ่านการคัดเลือกขั้นต้น บิดาผู้ซื่อสัตย์ทิ้งไว้เพียงจวนที่ว่างเปล่ากับชื่อเสียงที่กินไม่ได้ เขาบังเอิญเดินผ่านตลาดกลางคืนในเทศกาลโคมไฟ และได้พบกับ 'เสิ่นจือเวย' คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลคหบดีเสิ่นเป็นครั้งแรก รอยยิ้มของนางตอนที่ทายปริศนาโคมไฟกระต่ายได้ถูกต้อง สลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณอันแห้งแล้งของเขา

ทว่าในเวลานั้น เขามีเพียงสองมือเปล่า ไม่มีอำนาจ ไม่มีเงินทอง ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะก้าวเข้าไปทำความรู้จัก ขณะที่เขากำลังทุ่มเทอ่านตำราเพื่อสอบเคอจวี่ หวังจะได้สวมหมวกขุนนางไปสู่ขอนาง เขากลับต้องยืนมองขบวนเกี้ยวเจ้าสาวสิบลี้ของตระกูลเสิ่น เคลื่อนผ่านหน้าศาลาว่าการเมือง เป่าหอยสังข์ตีกลองเฉลิมฉลอง ส่งนางเข้าสู่จวนสกุลหลี่

ตั้งแต่วันนั้น กู้ถิงเหิงก็ปฏิญาณกับตนเอง เขาเรียนรู้ว่าความดีงามและความซื่อสัตย์เพียงอย่างเดียวไม่อาจปกป้องสิ่งที่ปรารถนาได้ เขาไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งอวี้สื่อขั้นสี่ด้วยความเด็ดขาด เยียบเย็น และไร้ความปรานี เขาสร้างความหวาดกลัวให้แก่ขุนนางทั่วราชสำนัก เพื่อสร้าง 'เกราะกำบัง' ที่แข็งแกร่งที่สุด

เกราะกำบัง... ที่เขาสร้างไว้เพื่อนางเพียงผู้เดียว

วันนี้ นกน้อยที่เขาเฝ้ามองมาตลอดหกปี บินเข้ามาหาเขาถึงหน้าศาลาว่าการอวี้สื่อไถ นางยื่นข้อเสนอวิวาห์ให้เขาด้วยท่าทีเย่อหยิ่งทว่าแฝงด้วยความหวาดระแวง นางคิดว่าตนเองเป็นผู้คุมเกม คิดว่าใช้เงินทองของตระกูลพ่อค้ามาซื้ออำนาจของเขาได้

กู้ถิงเหิงยกริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่หากขุนนางในราชสำนักได้เห็นคงต้องตัวสั่นเทา

นางช่างประเมินความปรารถนาของเขาต่ำเกินไป หากเขาต้องการเพียงเงินทองเพื่อซ่อมแซมจวน เขาคงรับสินบนจากขุนนางกังฉินไปนานแล้ว ทว่าเขาเลือกที่จะอดทน ปล่อยให้มารดาบ่นเรื่องค่าใช้จ่าย ปล่อยให้จวนสกุลกู้ดูทรุดโทรม ก็เพื่อรอคอย 'ข้ออ้าง' ที่สมเหตุสมผลที่สุดในการดึงนางเข้ามาในชีวิต โดยไม่ทำให้นางตื่นตระหนก

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูชูฝางดังขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบงัน

"เข้ามา" กู้ถิงเหิงเอ่ยเสียงเรียบ พลางใช้มือม้วนเก็บภาพวาดโคมไฟกระต่ายอย่างรวดเร็วและระมัดระวัง ใส่กลับเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่ที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ

เจิ้งอวี่ องครักษ์คนสนิทผู้สวมชุดสีเข้ม ผลักประตูเข้ามาและประสานมือคารวะ "นายท่าน ผู้น้อยนำกำลังไปส่งฮูหยิน... เอ่อ เถ้าแก่เนี้ยเสิ่น ถึงเรือนสกุลเสิ่นอย่างปลอดภัยแล้วขอรับ"

"มีผู้ใดกล้าขวางทางหรือไม่" กู้ถิงเหิงถามพลางหยิบฎีกาเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดออก แสร้งทำเป็นตรวจสอบข้อความด้านใน

"ไม่มีผู้ใดกล้าขอรับ ตราประทับของอวี้สื่อไถทำให้บ่าวไพร่สกุลหลี่ที่แอบตามมาต้องถอยร่นไปจนหมด"