บทที่ 6

"ตระกูลหลี่..." กู้ถิงเหิงเค้นเสียงต่ำในลำคอ "ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คิดจะใช้พวกสวะข้างถนนมารังแกคนของข้า"

เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งทอดเงาทะมึนลงบนโต๊ะทำงาน

"พรุ่งนี้เช้า สั่งคนของเราให้เตรียมม้า ข้าจะไปตรวจตราย่านการค้าเปี้ยนเหอด้วยตนเอง"

"ใต้เท้าจะให้จับกุมคนพวกนั้นเลยหรือไม่ขอรับ?"

"ยังก่อน" กู้ถิงเหิงปรายตามององครักษ์ "รอให้นางได้เห็นว่า คนที่นางคิดจะใช้อำนาจเงินซื้อหา มีค่ามากกว่าที่นางจินตนาการไว้เพียงใด"

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยังมิทันได้ส่องทะลุผ่านม่านหมอกเหนือแม่น้ำเปี้ยนเหอ ย่านการค้าที่คึกคักที่สุดของเมืองหลวงก็เริ่มมีเสียงจอแจ ทว่าที่หน้าร้านผ้าไหม 'เสิ่นจี้' ซึ่งเป็นร้านค้าหลักของตระกูลเสิ่น บรรยากาศกลับตึงเครียดจนพ่อค้าแม่ค้าแผงข้างเคียงต้องรีบเก็บข้าวของหนี

ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่หน้าตาเหี้ยมเกรียมเกือบสิบคน ถือท่อนไม้และโซ่เหล็กยืนขวางอยู่หน้าประตูร้าน พวกมันถ่มน้ำลายลงพื้น ขัดขวางมิให้ลูกค้าก้าวเข้าไปในร้านแม้แต่คนเดียว หลงจู๊และคนงานในร้านต่างพากันปิดประตูด้านในด้วยความหวาดกลัว

เสิ่นจือเวยก้าวลงจากเกี้ยวด้วยสีหน้าเรียบเฉย วันนี้นางสวมชุดเป้ยจื่อสีเขียวอ่อนขลิบทอง ดูสง่างามทว่าทะมัดทะแมง แม้ในใจจะเดือดดาลกับความหน้าด้านของตระกูลหลี่ แต่นางก็เตรียมรับมือไว้แล้ว นางส่งสัญญาณให้บ่าวไพร่ชายของสกุลเสิ่นที่ติดตามมาเตรียมพร้อมที่จะเข้าปะทะ

ทว่า ก่อนที่ความรุนแรงจะปะทุขึ้น เสียงเกือกม้าที่ย่ำลงบนแผ่นหินถนนอย่างเป็นจังหวะหนักแน่นก็ดังก้องมาจากหัวถนน

ฝูงชนที่มุงดูอยู่ต่างพากันแหวกทางออกด้วยความตื่นตระหนก

ม้าสีดำขลับขนเรียบเป็นมันสี่ตัวกำลังเยื้องย่างเข้ามาอย่างเชื่องช้า บนหลังม้าตัวหน้าสุด คือบุรุษในชุดลำลองผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆา ทว่าที่เอวของเขากลับห้อยป้ายหยกขาวมันแพะสลักตราประจำตำแหน่ง 'อวี้สื่อไถ' ไว้อย่างชัดเจน ใบหน้าคมคายที่ไร้รอยยิ้มและสายตาคมกริบที่กวาดมองมาราวกับจะเฉือนเนื้อคน ทำให้เสียงอึกทึกรอบข้างพลันเงียบกริบลงในพริบตา

กู้ถิงเหิง...

หัวหน้าอันธพาลที่กำลังถือท่อนไม้ถึงกับมือไม้อ่อน ท่อนไม้หล่นลงกระแทกพื้นดัง แกร๊ก! ป้ายหยกของสำนักตรวจการมิใช่สิ่งที่พวกสวะข้างถนนจะกล้าล่วงเกิน ขุนนางตรวจการมีอำนาจสั่งโบยและคุมขังคนต้องสงสัยได้ทันทีโดยไม่ต้องผ่านการไต่สวนของศาลท้องถิ่น

กู้ถิงเหิงมิได้ลงจากหลังม้า เขามิได้ชักกระบี่ และมิได้เอ่ยปากตวาดแม้แต่คำเดียว

เขาเพียงแค่หยุดม้าลงเบื้องหน้ากลุ่มอันธพาล ทอดสายตาเย็นเยียบมองลงมาจากที่สูง นัยน์ตาสีหมึกคู่นั้นประดุจคมดาบที่จ่ออยู่ที่คอหอยของพวกมัน รังสีอำมหิตที่สั่งสมมาจากการลงทัณฑ์ขุนนางกังฉินแผ่ซ่านออกมากดทับจนพวกอันธพาลเข่าอ่อน ทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นโดยไม่รู้ตัว

"ถนนเส้นนี้ เป็นเส้นทางสัญจรหลักของราชสำนัก" น้ำเสียงของกู้ถิงเหิงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนเสียดแทงจิตใจ "พวกเจ้ามาชุมนุมกันด้วยอาวุธ คิดจะก่อกบฏหรืออย่างไร?"

คำว่า 'ก่อกบฏ' เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลของพวกอันธพาล โทษฐานนี้มีเพียงการประหารเก้าชั่วโคตรเท่านั้น!

"มะ...มิกล้าขอรับใต้เท้า! พวกข้าน้อยเพียง...เพียงมาเดินเล่นเท่านั้นขอรับ!" หัวหน้าอันธพาลละล่ำละลัก ใบหน้าซีดเผือดประหนึ่งกระดาษ "พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ขอรับ! ไปเดี๋ยวนี้!"

เพียงไม่ถึงสิบชั่วอึดใจ กลุ่มอันธพาลที่เกะกะระรานก็พากันวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปคนละทิศละทาง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความอัศจรรย์ใจของชาวบ้านที่ยืนดูอยู่

เสิ่นจือเวยยืนนิ่งอยู่หน้าประตูร้าน นางมองดูแผ่นหลังกว้างของบุรุษบนหลังม้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน อำนาจของเขา... ช่างเด็ดขาดและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เพียงแค่การปรากฏตัวและคำพูดไม่กี่คำ ก็สามารถบดขยี้แผนการสกปรกของตระกูลหลี่จนแหลกละเอียด

กู้ถิงเหิงพลิกตัวลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าสง่างามดั่งขุนศึก เขาก้าวเดินตรงมาหานาง ชายเสื้อคลุมสะบัดพัดพากลิ่นหอมของไม้สนเข้ามาใกล้

"แม่นางเสิ่น" เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง ห่างกันเพียงสองก้าว "ร้านค้าของเจ้า ช่างมีแขกมาเยือนคึกคักเสียจริง"

เสิ่นจือเวยสบสายตากับเขา นางย่อกายคารวะอย่างอ่อนช้อย ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยการคิดคำนวณ "ขอบพระคุณใต้เท้ากู้ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือเจ้าค่ะ หากใต้เท้ามิรังเกียจ เชิญเข้าไปดื่มชาในห้องรโหฐานด้านหลังร้านสักครู่เถิดเจ้าค่ะ ข้าเพิ่งได้ใบชาหลงจิ่งชั้นยอดมาจากหางโจว"

กู้ถิงเหิงมิได้ปฏิเสธ "นำทางไปสิ"

ห้องรโหฐานหลังร้านผ้าไหมเสิ่นจี้ถูกตกแต่งไว้อย่างประณีตงดงามตามรสนิยมของคหบดีใหญ่ ฉากกั้นไม้สักแกะสลักลายทิวทัศน์ทะเลสาบซีหูช่วยแบ่งพื้นที่ให้เกิดความเป็นส่วนตัว บนโต๊ะน้ำชาเตี้ยมีชุดเครื่องเคลือบดินเผาสีเขียวไข่กาจากเตาจิงเต๋อเจิ้นวางเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ

เสิ่นจือเวยนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับกู้ถิงเหิง นางเริ่มลงมือชงชาด้วยกรรมวิธี 'เตี่ยนฉา' (การตีชา) อันเป็นที่นิยมอย่างยิ่งในหมู่ชนชั้นสูงยุคซ่ง นางบดใบชาแห้งจนกลายเป็นผงละเอียดสีเขียวมรกต ตักใส่ถ้วยกระเบื้องสีเข้ม จากนั้นจึงค่อยๆ รินน้ำเดือดลงไป ปลายนิ้วเรียวขาวผ่องดั่งลำเทียนจับแปรงไม้ไผ่ตีชาอย่างคล่องแคล่วและสงบนิ่ง

เสียงแปรงไม้ไผ่กระทบกับถ้วยชาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผงชาและน้ำร้อนหลอมรวมกันจนเกิดฟองสีขาวเนียนนุ่มประดุจหิมะลอยฟ่องขึ้นมาบนผิวน้ำ