บทที่ 6

"ไม่มีผู้ใดกล้าขอรับ ตราประทับของอวี้สื่อไถทำให้บ่าวไพร่สกุลหลี่ที่แอบตามมาต้องถอยร่นไปจนหมด" เจิ้งอวี่รายงาน ก่อนจะลดเสียงลงเล็กน้อย "ทว่าสายข่าวของเราที่แฝงตัวอยู่ในจวนตระกูลหลี่ส่งข่าวมาว่า นายท่านผู้เฒ่าหลี่โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก ที่เถ้าแก่เนี้ยเสิ่นกวาดหีบสินเดิมกลับไปจนเกลี้ยง เขาได้เรียกตัวผู้คุ้มกันและอันธพาลท้องถิ่นมาพบที่จวนในยามวิกาล คาดว่ารุ่งเช้าพรุ่งนี้ พวกมันจะไปก่อกวนที่ร้านผ้าไหมสกุลเสิ่น เพื่อบีบให้เถ้าแก่เนี้ยเสิ่นยอมจำนนและรักษาชื่อเสียงขอรับ"

กู้ถิงเหิงละสายตาจากฎีกา ดวงตาสีหมึกเย็นเยียบลงหลายส่วน ความดื้อด้านของสกุลหลี่อยู่ในความคาดหมายของเขา คนพวกนี้สูญเสียบ่อเงินบ่อทอง ย่อมต้องดิ้นรนเยี่ยงสุนัขจนตรอก

"ปล่อยพวกมันไป" เขากล่าวเสียงเรียบ

เจิ้งอวี่เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ "นายท่านจะไม่ให้ผู้น้อยนำคนไปสกัดกั้นพวกมันไว้หรือขอรับ หากพวกมันไปทำลายข้าวของในร้าน..."

"นางเป็นสตรีที่ฉลาด นางย่อมรู้ว่าตระกูลหลี่ต้องใช้ไม้แข็ง" กู้ถิงเหิงวางฎีการงบนโต๊ะ "หากข้าส่งคนไปจัดการลับๆ นางจะยิ่งหวาดระแวงว่าข้ามีอำนาจล้นมือและอาจควบคุมนางได้ในอนาคต ข้าต้องให้นางเห็นด้วยตาตนเองว่า อำนาจของอวี้สื่อไถ มีไว้เพื่อคุ้มครองการค้าของนางอย่างเปิดเผยและถูกต้องตามกฎหมาย"

เขาจงใจให้นางเห็นคุณค่าของ 'เกราะกำบัง' ชิ้นนี้

"พรุ่งนี้เช้า เตรียมรถม้า" กู้ถิงเหิงออกคำสั่ง "ข้าจะไปเดินเล่นที่ตลาดผ้าไหมสักหน่อย"

"รับทราบขอรับนายท่าน" เจิ้งอวี่รับคำ ก่อนจะถอยร่นออกไปจากห้องหนังสือ ปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบ

กู้ถิงเหิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วมือของเขาเคาะลงบนพนักไม้อย่างใช้ความคิด แผนการทุกอย่างถูกวางหมากไว้อย่างรัดกุม เขาจะทำให้นางแต่งเข้าจวนกู้ด้วยความเต็มใจ คิดว่าตนเองได้กำไรจากการค้าครั้งนี้ โดยไม่รู้เลยว่า เมื่อก้าวข้ามธรณีประตูจวนกู้เข้ามาแล้ว... นางจะไม่มีวันได้กลับออกไปอีกตลอดกาล

...

รุ่งอรุณของเมืองเปี้ยนจิงมาเยือนพร้อมกับความคึกคัก ถนนหนทางปูด้วยหินสีเทากว้างขวาง พ่อค้าแม่ขายเริ่มหาบเร่ตั้งแผงขายของ เสียงร้องเรียกตะโกนขายซาลาเปาร้อนๆ และน้ำเต้าหู้ดังระงม กลิ่นหอมของควันไฟและอาหารเช้าลอยอวลในอากาศ

ย่านการค้าทิศตะวันออกถือเป็นแหล่งรวมร้านรวงที่หรูหราที่สุดในเมืองหลวง รถม้าและเกี้ยวของเหล่าฮูหยินขุนนางและเศรษฐีต่างสัญจรไปมาไม่ขาดสาย ทว่าเช้าวันนี้ บรรยากาศหน้าร้านผ้าไหม 'อวี้หลาน' อันเป็นร้านใหญ่ที่สุดของสกุลเสิ่น กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงเอะอะโวยวาย

"พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรมาขนผ้าไหมของตระกูลหลี่ออกไป! หญิงแพศยาเสิ่นจือเวยขโมยทรัพย์สินของอดีตสามีหนีกลับบ้านเดิม หน้าด้านไร้ยางอายยิ่งนัก!"

เสียงตะโกนหยาบคายดังมาจากชายฉกรรจ์หน้าตาดุดันกว่าสิบคน พวกมันแต่งกายด้วยชุดผ้าป่านหยาบ ถือท่อนไม้และพลอง ยืนจังก้าขวางประตูหน้าร้านผ้าไหม ไม่ยอมให้ลูกค้าคนใดก้าวเข้าไปด้านใน บางคนถึงขั้นคว้าพับผ้าไหมแพรพรรณที่ตั้งโชว์อยู่หน้าร้านมาโยนทิ้งลงบนพื้นถนน คลุกฝุ่นจนสกปรกเสียหาย

ชาวเมืองเปี้ยนจิงที่เดินผ่านไปมาต่างจับกลุ่มมุงดู เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ หลายคนเริ่มชี้ชวนกันวิพากษ์วิจารณ์หญิงม่ายที่เพิ่งพ้นไว้ทุกข์แล้วขนสินเดิมกลับบ้าน ถือเป็นเรื่องผิดจารีตในสายตาของชาวบ้านทั่วไปที่ถูกปลูกฝังด้วยลัทธิขงจื๊อ

ภายในร้านผ้าไหม เสิ่นจือเวยยืนอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แดงบัญชี นางสวมชุดเป้ยจื่อสีเขียวอ่อน ปักลายนกกระเรียนสง่างาม ทรงผมเกล้ามวยประดับปิ่นหยกขาวเรียบง่าย สีหน้าของนางไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงแววตาเย็นชาที่กำลังประเมินสถานการณ์

"นายหญิง พวกมันทำลายผ้าไหมทอลายปักทองไปสามพับแล้วเจ้าค่ะ" เซี่ยจู สาวใช้คนสนิทรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ให้บ่าวเรียกยามประจำร้านออกไปทุบตีพวกมันเลยหรือไม่เจ้าคะ"

"อย่าเพิ่งวู่วาม" เสิ่นจือเวยยกมือขึ้นปราม นิ้วมือของนางดีดลูกคิดรางไม้สลักอย่างรวดเร็ว เสียงลูกปัดไม้กระทบกันดังกังวาน "หากเราลงมือตีพวกมันก่อน ตระกูลหลี่จะใช้เป็นข้ออ้างฟ้องร้องศาลว่าการเมืองว่าเราทำร้ายชาวบ้าน ผ้าไหมสามพับราคาพับละห้าก้วน รวมเป็นสิบห้าก้วน... ปล่อยพวกมันโยนไป ข้าจะจดบัญชีหนี้สินนี้ไว้ทบต้นทบดอก"

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจของเสิ่นจือเวยก็รู้ดีว่า หากปล่อยให้พวกอันธพาลก่อกวนนานกว่านี้ ชื่อเสียงของร้านผ้าไหมอวี้หลานย่อมป่นปี้ ลูกค้าที่เป็นฮูหยินขุนนางจะไม่กล้าเหยียบเข้ามาอีก นางกำลังประวิงเวลา... ประวิงเวลาเพื่อรอดูว่า บุรุษที่นางไปเสนอข้อตกลงเมื่อวาน จะมีน้ำยาพอเป็น 'เกราะกำบัง' ให้นางได้จริงหรือไม่

"อ้าว! ไร้คนออกมาเจรจาหรือ! เช่นนั้นก็พังร้านมันเสีย!" หัวหน้าอันธพาลตะโกนก้อง ยกพลองในมือขึ้นเตรียมจะฟาดลงบนป้ายร้านสลักอักษรทองคำ

ทว่าก่อนที่พลองไม้จะทันได้สัมผัสป้ายร้าน เสียงฝีเท้าของม้าอาชาไนยก็ดังก้องมาจากสุดถนน

ชาวเมืองที่มุงดูอยู่ต่างพากันเบิกตากว้างและถอยร่นเปิดทางให้โดยสัญชาตญาณ รถม้าไม้หอมสีทึบเรียบง่ายทว่าแผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าร้าน องครักษ์ในชุดสีเข้มสองคนกระโดดลงจากที่นั่งคนขับ มือของพวกเขากุมด้ามดาบที่ข้างเอว สายตาดุดันกราดมองเหล่าอันธพาลราวกับมองมดปลวก

ม่านหน้าต่างรถม้าถูกเลิกขึ้น กู้ถิงเหิงก้าวลงมายืนบนพื้นถนนหิน