บทที่ 4

เสิ่นจือเวยรินน้ำชาจากป้านเก็บความร้อน ส่งให้เขาด้วยมือที่มั่นคง "ชาหลงจิ่งเจ้าค่ะ อาจจะไม่ประณีตเท่าเตี่ยนฉาในวัง แต่ช่วยดับกระหายได้"

กู้ถิงเหิงไม่ได้ปัดป้อง เขารับถ้วยชาไปถือไว้ แต่ไม่ได้ดื่ม ดวงตาดำมืดดุจบ่อน้ำลึกจ้องมองหน้านางตรงๆ "กล่าวธุระของเจ้ามา เสิ่นจือเวย"

เขาเรียกชื่อเต็มของนางอย่างเป็นทางการ ไร้ซึ่งความเคารพเกรงใจ แต่ก็ไม่มีความดูแคลน

"ข้าพิ่งพ้นไว้ทุกข์ให้สามีเก่าเมื่อเช้านี้" เสิ่นจือเวยเปิดประเด็นตรงไปตรงมา นางรู้ว่าการใช้ชั้นเชิงอ้อมค้อมกับคนผู้นี้มีแต่จะทำให้เสียเวลา "ตระกูลหลี่ต้องการบีบให้ข้ารับเด็กสายรองเป็นบุตรบุญธรรมเพื่อฮุบสมบัติ ข้าปฏิเสธและกำลังจะนำสินเดิมทั้งหมดกลับสกุลเสิ่น ทว่าพวกเขามีเส้นสายในศาลว่าการเมือง ข้าต้องการผู้ที่มีอำนาจมากพอจะทำให้พวกนั้นไม่กล้าขยับตัว"

"เจ้าจึงมาหาข้า" กู้ถิงเหิงเอ่ยเรียบๆ พลางหมุนถ้วยชาในมือ "ให้ข้าเป็นสุนัขเฝ้าบ้านให้ตระกูลพ่อค้าของเจ้า แลกกับอะไร? ตั๋วเงินงั้นหรือ? เปิ่นกวนเป็นอวี้สื่อ หากรับสินบน โทษคือประหาร"

"มิใช่การรับสินบนเจ้าค่ะ" เสิ่นจือเวยสบตาเขาอย่างไม่ลดละ "แต่เป็นการแลกเปลี่ยนอย่างถูกต้องตามจารีตประเพณี ข้ามาเสนอวิวาห์ให้ใต้เท้าเจ้าค่ะ"

บรรยากาศในรถม้าหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

เสิ่นจือเวยเตรียมใจรับคำด่าทอ หรือแม้แต่การถูกไล่ลงจากรถม้า นางกำลังเสนอตัวให้บุรุษที่สูงส่งและเย่อหยิ่งที่สุดในราชสำนัก แต่นางกลับสังเกตเห็นว่า กู้ถิงเหิงไม่ได้แสดงอาการตกตะลึงหรือโกรธเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย

ดวงตาของเขายังคงนิ่งสงบ... นิ่งจนน่าประหลาดใจ ราวกับว่าเขาคาดเดาคำพูดนี้ของนางไว้ก่อนแล้ว หรือไม่ก็... เขากำลังรอคอยมันอยู่

"วิวาห์..." กู้ถิงเหิงทวนคำช้าๆ น้ำเสียงแฝงความหมายบางอย่างที่นางอ่านไม่ออก "เจ้าเป็นหญิงม่าย ข้าเป็นขุนนางขั้นสี่ การแต่งกับเจ้าไม่ได้ช่วยส่งเสริมอำนาจใดในราชสำนักให้ข้า ซ้ำอาจตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน"

"อำนาจในราชสำนัก ใต้เท้ามีเหลือล้นแล้วด้วยความสามารถของท่านเอง สิ่งที่ท่านไม่มีคือ 'ฐานราก' ที่มั่นคง" เสิ่นจือเวยเริ่มกางไพ่ในมือ นางวิเคราะห์ทุกอย่างมาอย่างถี่ถ้วน "ตระกูลกู้เก่าแก่ มีชื่อเสียง แต่ขาดแคลนทรัพย์สิน ท่านเป็นขุนนางมือสะอาด ไม่รับส่วย ไม่ทำการค้า จวนของท่านใหญ่โตทว่าทรุดโทรม ฮูหยินกู้ต้องกระเบียดกระเสียรจัดการรายจ่าย หากท่านแต่งกับข้า สินเดิมของข้า... ร้านผ้าไหมทั้งสามแห่งและเงินปันผลทุกปี ข้าจะแบ่งให้จวนสกุลกู้ครึ่งหนึ่ง เป็นการใช้จ่ายในฐานะ 'ฮูหยิน' ของท่านอย่างเปิดเผยและถูกต้องตามกฎหมาย ขุนนางหน้าไหนก็ไม่อาจกล่าวหาว่าท่านรับสินบนได้"

นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ให้ข้อเสนอนั้นซึมซาบเข้าไปในหัวของเขา "ข้าเพียงต้องการป้ายชื่อตระกูลกู้แขวนไว้หน้าเรือน เพื่อให้พวกเหลือบไรตระกูลหลี่หรือขุนนางท้องถิ่นถอยห่าง เราทั้งสองต่างได้ประโยชน์ ข้าได้ความปลอดภัย ท่านได้ความมั่งคั่งมั่งคง โดยที่เราไม่ต้องก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกัน"

กู้ถิงเหิงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเล็กตรงกลาง เสียงกระเบื้องกระทบไม้ดัง 'กึก' ท่ามกลางความเงียบ

เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้นางเล็กน้อย กลิ่นสนเย็นเยียบเข้มข้นขึ้น สายตาของเขากวาดมองใบหน้างดงามของเสิ่นจือเวย ไล่ตั้งแต่คิ้วเรียวพาดเฉียง ดวงตาดื้อรั้น จรดริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันเล็กน้อย

"เจ้าประเมินข้าต่ำไป เสิ่นจือเวย" น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำลง "หากข้าต้องการเพียงเงินทอง ข้าสามารถเลือกแต่งบุตรสาวคหบดีใหญ่แห่งเจียงหนานที่ยังเป็นสาวบริสุทธิ์ได้ถมเถไป เหตุใดเปิ่นกวนต้องยอมเปลืองตัว รับสตรีม่ายที่เพิ่งก้าวเท้าออกจากตระกูลหลี่อย่างเจ้าเข้าจวนด้วย"

คำพูดนั้นช่างเชือดเฉือน ทว่าเสิ่นจือเวยไม่ได้ถอยหนี นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ใช้ความกล้าหาญทั้งหมดที่มีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำขลับของเขา

"เพราะท่านเป็นผู้ที่ฉลาดหลักแหลมพอจะรู้ว่า บุตรสาวคหบดีที่ยังอ่อนต่อโลกเหล่านั้น ไม่อาจทนรับความเย็นชาและกฎเกณฑ์อันเข้มงวดของพญายมแห่งอวี้สื่อไถได้ พวกนางจะเรียกร้องความรัก ร้องไห้ฟูมฟาย และสร้างความรำคาญให้ท่าน" เสิ่นจือเวยตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง "แต่ข้าไม่ ข้าไม่ต้องการความรักจากท่าน ข้ามีหัวการค้า สามารถดูแลบัญชีทั้งหมดในจวนให้ท่านได้โดยที่ท่านไม่ต้องเอ่ยปาก ข้าจะเป็นฮูหยินที่สมบูรณ์แบบต่อหน้าแขกเหรื่อ และเป็นอากาศธาตุที่ไร้ตัวตนเมื่อท่านอยู่ในเรือนส่วนตัว"

นางโน้มตัวเข้าไปใกล้เขาเช่นกัน ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ "และที่สำคัญที่สุด..."

เสิ่นจือเวยยกริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย่อหยิ่ง อันเป็นเสน่ห์ที่ทำให้ผู้คนในย่านการค้าต่างสยบให้นาง

"เพราะทั้งเปี้ยนจิงไม่มีผู้ใดกล้ายื้อภรรยาของกู้ถิงเหิงไว้เป็นม่ายของชายอื่น หากท่านแต่งกับข้า ตระกูลหลี่ย่อมต้องหุบปากสนิท และไม่มีผู้ใดกล้าตั้งข้อครหา นี่คือการแก้ปัญหาที่หมดจดที่สุด"

กู้ถิงเหิงนิ่งงันไป เขามองริมฝีปากที่เพิ่งเอ่ยถ้อยคำอวดดีเหล่านั้น ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ประกายบางอย่างวาบผ่านนัยน์ตาสีหมึก... มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความรำคาญ แต่เป็นความพึงใจที่ถูกซุกซ่อนไว้อย่างมิดชิดจนเสิ่นจือเวยไม่อาจสังเกตเห็น

เขารอคอยวันนี้มาหกปีเต็ม หกปีที่เขามองนางนั่งเกี้ยวไปเป็นของชายอื่นเพราะเขายังไม่มีอำนาจมากพอจะปกป้องนาง หกปีที่เขาเฝ้าดูนางเติบโตเป็นเถ้าแก่เนี้ยผู้แข็งแกร่ง และบัดนี้... นกตัวนี้กำลังบินเข้ามาในกรงของเขาด้วยความสมัครใจ โดยคิดว่าตนเองเป็นผู้ถือด้ายชักใย

เขาจะไม่ทำให้นางตื่นตระหนก

กู้ถิงเหิงขยับตัวกลับไปนั่งหลังตรงตามเดิม สีหน้ากลับมาเย็นชาไร้อารมณ์ดังที่เคยเป็น

"เจ้าช่างกล้าหาญนัก เสิ่นจือเวย"