บทที่ 4

"ใต้เท้ากู้เฉลียวฉลาดสมคำร่ำลือ" เสิ่นจือเวยประสานมือคารวะอย่างเป็นทางการ "ข้ามาพบท่านในวันนี้ เพื่อยื่น 'ข้อตกลงทางการค้า' ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของข้า... และอาจเป็นประโยชน์สูงสุดต่อท่านเช่นกัน"

"ข้อตกลงทางการค้า?" กู้ถิงเหิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมปลาบประดุจใบมีด "เปิ่นกวนเป็นขุนนางแห่งราชสำนักซ่ง มิใช่พ่อค้าในตลาดเปี้ยนเหอ ขุนนางห้ามทำการค้าโดยตรง เจ้ากำลังชักนำให้ข้าทำผิดกฎหมายราชสำนักหรือ?"

"ข้าทราบดีเจ้าค่ะว่าขุนนางห้ามทำการค้า" เสิ่นจือเวยสบตากับเขาตรงๆ นางไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย "แต่ขุนนาง... ย่อมแต่งงานและมีภรรยาได้"

คำว่า 'แต่งงาน' ทำให้ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมภายในรถม้าอีกครั้ง ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาและเสียงฝีเท้าม้าที่ขยับย่ำพื้นดินด้านนอก

กู้ถิงเหิงมิได้หัวเราะเยาะ และมิได้โกรธเกรี้ยว เขายังคงนั่งนิ่งดุจรูปสลักหิน ทว่าหากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าม่านตาของเขาขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร" เขาถามสั้นๆ

"ข้าต้องการแต่งงานกับท่านเจ้าค่ะ ใต้เท้ากู้" เสิ่นจือเวยกล่าวอย่างฉะฉาน ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ตระกูลหลี่กำลังบีบคั้นข้า พ่อค้าและขุนนางละโมบในเปี้ยนจิงกำลังจ้องจะฮุบสินเดิมของข้า ข้าเป็นเพียงหญิงม่าย แม้จะมีเงินทองท่วมหัว แต่ก็ไร้อำนาจราชศักดิ์ที่จะปกป้องตนเอง ส่วนท่าน... แม้ตระกูลกู้จะเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ มีเกียรติยศและอำนาจล้นมือ แต่เบี้ยหวัดขุนนางขั้นสี่นั้นน้อยนิด จวนกู้มีบริวารต้องดูแลมากมาย อีกทั้งท่านยังปฏิเสธการรับสินบนทุกรูปแบบ ทำให้ฐานะทางการเงินของตระกูลกู้มิได้มั่งคั่งฟู่ฟ่าตามบารมี"

นางเว้นจังหวะ ลอบสังเกตปฏิกิริยาของเขา ทว่าเขายังคงนิ่งสนิทประหนึ่งผืนน้ำไร้ระลอกคลื่น นางจึงกล่าวต่อ

"หากท่านแต่งงานกับข้า สินเดิมของข้า... ร้านผ้าไหมสามแห่ง โรงย้อมผ้า และเงินปันผลทางการค้าทั้งหมด จะเป็นทุนรอนที่คอยค้ำจุนจวนกู้ ท่านจะมีเงินทองสนับสนุนกิจการของตระกูลโดยไม่ต้องแปดเปื้อนการรับสินบน ส่วนข้า... ข้าต้องการเพียงนาม 'ฮูหยินกู้' เพื่อเป็นเกราะกำบัง ข้าต้องการอำนาจของท่านเพื่อมิให้ผู้ใดกล้ามาแตะต้องกิจการและชีวิตของข้าอีก"

"การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์..." กู้ถิงเหิงเอ่ยทวนคำช้าๆ น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัด "เจ้าคิดว่าอำนาจของอวี้สื่อไถ และเกียรติยศของตระกูลกู้ เป็นสิ่งของที่สามารถซื้อหาได้ด้วยเงินทองของพ่อค้าเช่นนั้นหรือ?"

"เงินทองซื้อเกียรติยศไม่ได้เจ้าค่ะ" เสิ่นจือเวยตอบกลับทันควัน "แต่เงินทองสามารถค้ำจุนความซื่อตรงของท่านได้ ใต้เท้ากู้ ข้ามิได้ขอให้ท่านใช้อำนาจในทางที่ผิดเพื่อเอื้อประโยชน์ให้ข้า ข้าเพียงต้องการ 'ความคุ้มครอง' ตามกฎหมาย ข้ามีเงิน และข้า... มีความงดงามที่มิได้ด้อยไปกว่าคุณหนูในห้องหอคนใด ท่านแต่งกับข้า ย่อมมิมีสิ่งใดต้องสูญเสีย"

กู้ถิงเหิงมองสตรีตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง ความเย่อหยิ่ง ความกล้าหาญ และความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดในแววตาของนาง ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ทว่าเขากลับซ่อนมันไว้ใต้หน้ากากแห่งความเย็นชาได้อย่างไร้ร่องรอย

เขาขยับตัว โน้มกายไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนเสิ่นจือเวยได้กลิ่นไม้สนจากตัวเขาชัดเจนขึ้น ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับพวงแก้มของนาง

"แม่นางเสิ่น เจ้าประเมินตนเองสูงเกินไป และประเมินข้าต่ำเกินไป" กู้ถิงเหิงกล่าวเสียงพร่า "ในเปี้ยนจิงมีสตรีพร้อมสินเดิมมากมายที่ปรารถนาจะแต่งเข้าจวนกู้ มีทั้งบุตรสาวขุนนางใหญ่และหญิงงามผู้เพียบพร้อม เหตุใดข้าต้องเลือกหญิงม่ายเช่นเจ้า? เหตุใดข้าต้องเอาเกียรติยศของตระกูลไปพัวพันกับความขัดแย้งของตระกูลหลี่?"

คำปฏิเสธที่ตรงไปตรงมามิได้ทำให้นางสะทกสะท้าน เสิ่นจือเวยสบสายตากับเขาตรงๆ มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เป็นรอยยิ้มที่ทรงเสน่ห์และเย้ายวนใจอย่างที่สุด

นางขยับเข้าไปใกล้เขาอีกเพียงครึ่งชุ่น จนสายตาของทั้งคู่อยู่ในระดับเดียวกัน

"เพราะสตรีเหล่านั้นไม่มีความกล้าหาญเท่าข้าเจ้าค่ะ" เสิ่นจือเวยกระซิบตอบ ถ้อยคำหนักแน่นดั่งศิลาจำหลัก "และที่สำคัญที่สุด... เพราะทั้งเปี้ยนจิงนี้ ไม่มีผู้ใดกล้ายื้อภรรยาของกู้ถิงเหิงไว้เป็นม่ายของชายอื่น!"

ความเงียบงันเข้าครอบงำอีกครั้ง ทว่าคราวนี้เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสคลื่นอันเชี่ยวกราก

คำพูดของนางผ่าเข้ากลางเป้าหมายอย่างแม่นยำ มันมิใช่เพียงการโอ้อวด แต่เป็นการประกาศกร้าวถึงความเชื่อมั่นในอำนาจอันเด็ดขาดของเขา ชายผู้ได้ฉายาว่าพญายม ชายที่แม้แต่เสนาบดีในราชสำนักยังต้องเกรงใจ หากสตรีผู้นี้กลายเป็นคนของเขา ตระกูลหลี่ที่ต่ำต้อยย่อมกลายเป็นเพียงมดปลวกที่ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อนางอีกต่อไป

กู้ถิงเหิงจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เพิ่งเอ่ยประโยคเด็ดขาดนั้นออกมา ปลายนิ้วของเขาที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อบีบเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่ปะทุขึ้นในอก ความรู้สึกที่เขาต้องเก็บซ่อนมันไว้ในเงามืดมาตลอดหกปีเต็ม

เขาค่อยๆ ยืดตัวกลับไปนั่งหลังตรงตามเดิม ใบหน้ากลับคืนสู่ความเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี

"คำพูดของเจ้าน่าสนใจ" กู้ถิงเหิงเอ่ยเสียงเรียบ "แต่วันนี้เปิ่นกวนยังมีราชการต้องสะสาง ข้อเสนอของเจ้า... ข้าจะพิจารณา"

เขาไม่ตอบรับ และไม่ปฏิเสธ

กู้ถิงเหิงลุกขึ้นยืน เตรียมจะก้าวลงจากรถม้า ทว่าก่อนที่ม่านจะปิดลง เขาหันกลับมามองเสิ่นจือเวยอีกครั้ง ดวงตาลึกซึ้งคู่นั้นสะท้อนเงาร่างของนางเพียงผู้เดียว

"กลับเรือนเสิ่นเสียเถิด อย่าเที่ยวร่อนเร่ไปที่ใดอีก"