บทที่ 5 รักแรก (100%)

(ต่อ)

เด็กนั่น!

มาวินแทบจะตะโกนเสียงดังเมื่อแผ่นหลังคุ้นตากำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่บนแปลงผักหลังบ้าน ทั้ง ๆ ที่รอบกายเคยเป็นสวนสวยที่เขาลงมือตกแต่งเองเมื่อหลายปีก่อน

“นี่ปลูกผักในสวนทรอปิคอลของฉันจริง ๆ งั้นหรือ” เขาเลิกคิ้วมอง ก่อนพ่นลมหายใจออกมา แล้วเดินกระแทกเท้าเข้าไปในห้อง ทิ้งกายลงบนเตียงกว้างอย่างเบื่อหน่าย ทว่าพอล้มตัวลงปิดเปลือกตาเพื่อพักผ่อน ภาพใบหน้าเย็นชายิ่งกว่าเขาก็สะท้อนไปมาในหัว

“เฮ้อ!” เขากระเด้งกายลุกขึ้นยืน เดินออกมาพิงขอบประตูระเบียงมอง ‘เด็กคนนั้น’ อย่างสนอกสนใจ

ในขณะที่ทุกคนยิ้มแย้ม ทักทายเขาอย่างยินดี แต่เด็กคนนั้นกลับเขม่นมองราวกับจะจับผิดผู้ร้ายฆ่าคนตายอย่างไรอย่างนั้น

โอเค เขายอมรับว่าตัวเองไม่ค่อยกลับบ้าน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่อยากกลับเสียหน่อย ตั้งแต่ลงจากเครื่องสถานที่แรกที่เขาไปก็คือ… บ้านหลังหนึ่งริมแม่น้ำเจ้าพระยา บ้านที่เขากำลังตัดสินใจจะซื้อเป็นสมบัติของตัวเองชิ้นแรก ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตน

ทว่าหลังจากอยู่ที่นั่น เดินดูสวนสวยที่ไม่มีแปลงผักรก ๆ สายลมเย็นช่ำที่พัดไปมารอบบ้าน อากาศดีจนเขานึกว่าตนเองอยู่ต่างจังหวัดเสียอีก ชายหนุ่มตัดสินใจซื้อบ้านหลังนั้นเงียบ ๆ นัดวันเวลาพูดคุยเรื่องสัญญากับเจ้าของคนเก่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว หากยังไม่ได้โอนเงินมัดจำไป

หลังจากอยู่ที่นั่นเกือบสามชั่วโมง เขาก็แวะไปที่บ้านของกลอยใจ หอบของฝาก และความคิดถึงมากมายไปให้หญิงสาวที่ตนรัก จึงค่อยกลับมาที่นี่

กลับมายังบ้าน… ที่เขาไม่อยากกลับนัก

ชายหนุ่มครุ่นคิดพลางถอนหายใจ อยากจะหายตัวไปที่ไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่บ้านหลังนี้

ร่างสูงนอนเหยียดยาวบนเตียงกว้างอย่างอ้างว้าง จากนั้นจึงผิดเปลือกตาลงพักสมอง และหัวใจจากเรื่องราวมากมายที่ไหล่บ่าเข้ามา

คืนนั้นคนที่ไม่อยากกลับบ้านก็ออกไปเที่ยวเตร่โดยไม่สนใจน้ำตาแห่งความห่วงใยของมารดา มาวินเริ่มทำตัวออกนอกลู่นอกทางตามกรอบที่คุณหญิงวารีวางเอาไว้ ความจริงต้องใช้คำว่าทำอย่างที่เขาเคยทำตอนอยู่เมืองนอกเสียมากกว่า เพียงแต่ภาพจำของมารดา เขาคือเด็กที่เอาแต่พยักหน้ารับ เชื่อฟังทุกอย่าง กลับกลายเป็นคนละคนจากวันวานโดยสิ้นเชิง ทว่าแม้จะพยายามแข็งข้อแค่ไหน

สุดท้าย ‘ลูก’ ก็ยังคงพ่ายแพ้ให้น้ำตาของผู้ให้กำเนิดในที่สุด

“เตรียมตัวแต่งงานซะ!” คุณเตชินเดินทางมาหาบุตรชายทันทีในวันรุ่งขึ้น สีหน้าของชายสูงวัยเคร่งเครียด ไม่พอใจเรื่องความประพฤติของลูกชายมาก จากที่เคยคิดว่ามาวินเปลี่ยนไปเพราะคบเพื่อนไม่ดี แต่พอมาถึงวันนี้ ท่านเริ่มไม่แน่ใจ

หลังจากไต่ตรองมามากมาย ก็ได้ข้อสรุปทันที

มาวินถึงเวลาต้องมีครอบครัวเป็นของตัวเอง บุตรชายของท่านจะได้รู้จักการเสียสละ และรักใครสักคนเสียที

หากแต่ประกาศิตนั้นดูเหมือนจะส่งผลต่อความรู้สึกของมาวินพอสมควร ชายหนุ่มขบกรามแน่น กำมือระงับอารมณ์ของตนจนเส้นเลือดเขียวเข้ม เพราะหลังจากออกคำสั่ง บิดาก็จากไปทันที

เขาปึงปังกลับขึ้นมาบนห้อง ทุบทำลายข้าวของด้วยความกรุ่นโกรธ เจ็บปวดกับทุกอย่าง สับสน และหมดสิ้นหนทางจนต้องเข้ารับการรักษาอาการทางจิตเภทที่เพิ่งดีขึ้นตอนอยู่ที่อเมริกา แน่นอนว่าเรื่องนี้ชายหนุ่มไม่ได้ปริปากบอกใคร เขาทุกข์ใจในทุกเรื่องเพียงลำพัง จนกระทั่งหมดหวังจริง ๆ

สุดท้ายเมื่อค้นพบความว่างเปล่ากับความพยายาม ‘เป็นอิสระ’ มาวินก็กลับมาพยักหน้า เชื่อฟังทุกคนดังเดิม

สิ้นสุดการพยายามต่อต้าน ก้าวขาเดินตามเส้นที่มารดาขีดเขียนให้อย่างไม่ปริปากบ่น ก้มหน้าเดินไปเงียบ ๆ อย่างที่เคยทำ

“พี่วิน!” เสียงร้องเรียกดังมาพร้อมร่างระหง ใบหน้างดงามแต่งแต้มมาอย่างดีพร้อมรอยยิ้มฉีกกว้าง ทว่าแววตาคู่นั้นกลับถือดี และหยิ่งผยองจนเขาลอบถอนหายใจ ปิดประตูรถ แล้วเดินตรงเข้าไปหา รับร่างที่โถมทับเข้ามาเอาไว้ลวก ๆ ก่อนดันออกอย่างให้เกียรติ

“มาแล้วเหรอลูกวิน” คุณหญิงรจเรศเดินตามออกมา ใบหน้าสะสวยสมกับเป็นอดีตนางงามคล้ายคลึงกับบุตรสาวราวกับคนคนเดียว แม้กระทั่งแววตายังหยิ่งผยองไม่ต่างกันด้วย

มาวินเพียงยิ้มบาง ๆ ผละจากร่างของกวินตรา เดินตรงไปหาผู้ใหญ่อย่างมีสัมมาคารวะ ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะยกมือพนมไหว้ สองแขนของบุตรสาวเจ้าของบ้านก็ฉวยกอดเต็มแรง ชายหนุ่มไม่ได้ตั้งตัวจึงเซไปเล็กน้อย ขบกรามด้วยความอึดอัดใจ หากก็ยังปั้นรอยยิ้มขึ้นมาต่อได้

“สวัสดีครับคุณน้า”

คุณหญิงรจเรศรับไหว้ด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ แกล้งส่งสายตา และเอ่ยตำหนิบุตรสาวสั้น ๆ อย่างไม่ให้ดูเกินงามนัก

“ยายวินนี่คงคิดถึงพี่วินของเขามากไปหน่อย วินอย่าถือสาน้องเลยนะลูก”

มาวินไม่ได้ตอบสิ่งใด เพียงปั้นยิ้มอบอุ่นส่งไปให้เท่านั้น แม้ลึก ๆ จะไม่ชอบใจในกิริยาไม่สงวนท่าทีของสองแม่ลูก แต่เขาก็ไม่อาจตัดสินใจเอ่ยคำพูดรุนแรงออกไปได้ อย่างไรหญิงสาวที่กอดแขนของเขาแน่นก็เป็นเพียงเด็กสาวที่เพิ่งเติบใหญ่ หากจะต้องโทษก็คงต้องโทษที่การเลี้ยงดู

กวินตราเป็นบุตรสาวของคุณหญิงรจเรศ วรโชติพงศ์ นามสกุลเดิมคือ เลิศสกุล ครอบครัวเป็นมหาเศรษฐีที่ใคร ๆ ก็อยากเกี่ยวดอง เพราะเหตุนี้ครอบครัวของคุณชินกรจึงบีบคั้นให้บุตรชายคนเดียวแต่งงาน

คนในวงสังคมต่างรับรู้การ ‘ได้มา’ ของสามีที่ไม่ชอบธรรมของคุณหญิงรจเรศ การพรากผัวพรากเมีย พรากแม่พรากลูกในครั้งนั้นส่งผลให้คุณหญิงอับอายขายหน้าพอสมควร แต่ท่านใช้คำว่า ‘ความรัก’ กลบฝังความผิดชอบชั่วดีไปจนหมด

อดีตภรรยาทางพฤตินัยของคุณชินกรตรอมใจตาย เพราะรับไม่ได้ที่สามีต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่ครอบครัวหาให้หลังจากคลอดบุตรสาวได้เพียงห้าเดือน คุณหญิงกลัวข้อครหาในวงสังคมหนักขึ้นจึงรับเด็กคนนั้นเข้ามาในบ้าน และเด็กคนนั้นก็คือ… กลอยใจ เด็กหญิงผู้มีรอยยิ้มจริงใจให้แก่เขาเพียงคนเดียว คนที่รับฟังเขาเงียบ ๆ และปลอบใจด้วยรอยยิ้มเดียวที่แสนพิเศษเสมอมา

ทว่าความสัมพันธ์ของเขา และเธอไม่อาจเป็นไปได้ ตราบใดที่เขายังเป็นทายาทของเลิศวรานนท์ แม้ยังไม่ได้ใช้นามสกุลนั้น แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร วอนขอมากแค่ไหน สุดท้ายคำตอบของมารดาก็คือ…

“ถ้าแกคิดจะแต่งงานกับคนอื่น แกต้องรอให้แม่ตายก่อน!”

มารดาของเขามีอาการซึมเศร้าระยะแรก เขาจึงไม่อาจทำสิ่งใดให้กระทบกระเทือนจิตใจของท่าน เพราะอาการป่วยจิตเภทของมารดามีผลมาจาก… การหย่าร้างกับสามี และการถือกำเนิดของวาคิน

ท่านสนับสนุนกวินตราให้เป็นคู่หมายของเขาตั้งแต่อีกฝ่ายยังไม่เกิดด้วยซ้ำ แม้ตอนนี้กวินตราจะเป็นเพียงเด็กสาวมัธยมปลาย ในขณะที่เขาอายุใกล้สามสิบ ทว่าแผนที่วางเอาไว้ อย่างไรก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง มิหนำซ้ำกวินตรายังดูเหมือนจะชื่นชอบเขามาก แทบจะแต่งงานกับเขาทันทีที่อีกฝ่ายใช้นางสาวด้วยซ้ำ

แม้จะยังไม่ได้หมั้นหมายกันอย่างเป็นทางการ แต่ข่าวของเธอกับทายาทคนเดียวของเลิศวรานนท์ก็ไม่ใช่ข่าวลือ จะอย่างไรสักวันเขาก็คงต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ ต่อให้ไม่เต็มใจแค่ไหน แต่เจ้าสาวที่เขาต้องสวมแหวนให้ในวันสำคัญของชีวิตก็คงเป็นกวินตรา ไม่อาจ… เป็นกลอยใจไปได้อย่างแน่นอน

มาวินแค่นยิ้ม ก้มหน้าลงมองมือที่กอดแขนตนเองเอาไว้แน่น แล้วเงยหน้าขึ้น

ร่างผอมบางคุ้นตา ใบหน้าอ่อนหวาน และดวงตากลมโศกคู่เดิมอยู่ใกล้ในระยะสายตา

ทว่า… สิ่งที่เขาทำได้ก็คือเดินผ่านเลยไปอย่างไม่อาจไขว่คว้าเธอมาไว้ในอ้อมแขนได้ ไม่ว่าจะวันนี้ พรุ่งนี้ หรืออีกหลายปีผ่านไป

เขายังคง ‘ไม่กล้า’ แสดงออกถึงความรู้สึกที่มีต่อเด็กหญิงตัวน้อยในความทรงจำที่คอยยิ้มแย้มให้ มองมาอย่างชื่นชมบูชา และ… ห่วงใย

เด็กหญิงตัวน้อยผู้เป็นรักแรกของเขา…

กลอยใจ…

**** เนื้อหายังมีติดขัดต้องขออภัยนะคะ

ฝากหนูอัยย์กับมาวินด้วยนะคะ 

เนื้อหาที่ลงยังไม่มีการปรับแก้ ตรวจคำผิด 

อาจมีบางส่วนผิดพลาดต้องขออภัยด้วยนะคะ

ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอด ทุกๆ เรื่องเลยนะคะ

รัก... เอริณ