Masuk“เสด็จแม่ทำของวิเศษอีกแล้วหรือเพคะ”“ใช่ แม่ทำของขวัญให้เสด็จพ่อของเจ้า” นางยิ้ม ก่อนจะหันไปพยักพเยิดให้เขาแสดงนาฬิกาให้ลูกๆ ดูหลี่หยวนเจ๋อเปิดฝานาฬิกา พระโอรสและพระธิดามองมันตาเป็นประกาย“ว้าว มันขยับเองได้”“นี่คืออะไรหรือพะย่ะค่ะ” หลี่เจ๋อหานมองหน้าปัดที่มีเข็มหมุนช้าๆ อย่างสนใจ“เรียกว่านาฬิกา”
ภายในห้องทำงานที่เงียบสงบ แสงเทียนส่องวูบไหว เงาของเหวิ่นจือหยูที่กำลังก้มหน้าก้มตาประกอบชิ้นส่วนโลหะเล็กๆ ด้วยความตั้งใจ บนโต๊ะไม้เต็มไปด้วยแบบร่าง กลไก และเครื่องมือที่นางประดิษฐ์ขึ้น เสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะสม่ำเสมอเหวิ่นจือหยูค่อยๆ ใช้เครื่องมือขนาดเล็กประกอบเฟืองตัวสุดท้ายเข้ากับแกนกลาง ก่อ
แสงแดดอ่อนยามเช้าทอดผ่านแมกไม้ วันนี้องค์รัชทายาทหลี่หยวนเจ๋อพาพระชายาและพระโอรสมาเที่ยวดูความเป็นอยู่ของราษฎรอย่างไม่เป็นทางการ เหวิ่นจือหยูนั่งอยู่บนในรถม้าเคียงข้างองค์รัชทายาทพระสวามีของนาง รถม้าเคลื่อนผ่านถนนลูกรังที่ทอดยาวไปยังหมู่บ้านริมแม่น้ำ ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำคือท้องทุ่งเขียวขจีของอีกหมู่
ดวงตะวันฉายแสงเจิดจรัสเหนือขอบฟ้า สาดส่องลงมายังอาณาจักรอันกว้างใหญ่ของแคว้นหลี่ วันนี้เป็นวันสำคัญยิ่งในประวัติศาสตร์เพราะเป็นวันที่อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ซึ่งใช้เวลาสร้างมายาวนานถึงสามปีได้เสร็จสมบูรณ์ ฮ่องเต้พร้อมด้วยเหล่าขุนนางเสด็จมาทอดพระเนตรด้วยพระองค์เอง บริเวณอ่างเก็บน้ำถูกตกแต่งอย่างงดงาม
“เปรี๊ยะ” ลูกธนูไฟพุ่งทะยานสู่เป้าหมาย ทุกดอกพุ่งเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ เนื่องจากการปรับองศาของหอคอยตรวจตราแบบใหม่ ทำให้สามารถคำนวณทิศทางลมและระยะการยิงได้อย่างมีประสิทธิภาพ “ไม่ใช่แค่ตรวจจับศัตรู แต่ยังโจมตีได้แม่นยำ ” อ๋องจิ้นอันพึมพำ สีหน้าของเขาประหลาดใจ เหวิ่นจือหยูเผยรอยยิ้มบ
ลมหนาวพัดแรงเหนือทุ่งหญ้ากว้างที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เหยี่ยวตัวหนึ่งโฉบลงจากฟากฟ้า ก่อนจะม้วนปีกร่อนลงยังแขนขององครักษ์หนุ่มที่ยืนรออยู่หน้าตำหนัก ขาของมันมีม้วนสารพันด้วยตราประจำตัวของอ๋องจิ้นอัน “ข่าวด่วนจากอวิ๋นโจว” องครักษ์เอ่ยพลางยื่นสารให้ขันทีผู้อาวุโสที่รออยู่เพื่อนำไปถวายฮ่องเต้
หลังพิธีต้อนรับองค์รัชทายาทและคณะทูตจากหงซือสิ้นสุดลง เหวิ่นลี่หยาที่ตั้งใจจะทำให้องค์ชายหงจวิ้นหลงประทับใจกลับต้องเจ็บช้ำใจ เมื่อองค์ชายหงจวิ้นหลงหันไปชื่นชมองค์รัชทายาทหลี่หยวนเจ๋อ พระชายาเหวิ่นจือหยู พร้อมองค์ชายน้อยหลี่เจ๋อหานต่อหน้าขุนนางทั้งหลาย สีหน้าของเหวิ่นลี่หยาที่เคยสง่างามกลับแปรเปลี่ยน
“พระชายาเหวิ่นจือหยูช่างอ่อนโยนและงดงามจริง ๆ”“องค์ชายน้อยหลี่เจ๋อหาน ดูสิ พระองค์เป็นพระโอรสที่น่ารักจริงๆ”เหวิ่นลี่หยาได้ยินและได้มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ แต่ยังคงรักษารอยยิ้มบนใบหน้าไม่นานหลังจากนั้น เสียงขันทีก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จแล้ว”“ถวายพระพร พะย
ในยามสายวันหนึ่งในตำหนักอันเงียบสงบ เหวิ่นลี่หยานั่งอยู่ที่ตั่งไม้แกะสลัก ลูบศีรษะของหลี่อี้เฉิง พระโอรสน้อยของนางที่กำลังหลับอยู่ในอ้อมแขน เสียงนกร้องเพลงขับกล่อมจากสวนด้านนอก ช่างดูสงบสุขจนเหมือนทุกอย่างในชีวิตสมบูรณ์แบบ แต่ลึกลงในดวงตาของเหวิ่นลี่หยา มีแววแห่งความมุ่งมั่นและวางแผนร้าย นางไม่อยาก
“หยูเอ๋อร์ ข้าอยากเอามังกรมุดถ้ำแล้ว”เสียงขอร้องทื่อๆของพระสวามีทำเอาเหวิ่นจือหยูได้ยินถึงกับอายจนหูแดง ก้นงอนของนางโดนตบเบาๆ เป็นสัญญาณให้นางลุกออกจากตัวเขา มีเหรอที่เหวิ่นจือหยูจะยอม นางทำแค่ขยับตัวหันหน้ามาทางใบหน้าหล่อของพระสวามีโดยที่ร่างบางยังคงอยู่ด้านบนคล่อมลำตัวของพระสวามีอยู่ กริยาของพระช







