Chapter 2: White Prison & Red Empire

Chapter 2: White Prison & Red Empire

            04:30 น. ในขณะที่ชาวบ้านชาวช่องเขากำลังหลับปุ๋ยฝันหวาน เสียงนาฬิกาปลุกจาก iPhone ของ พิมพริมา ก็แผดดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มันเป็นเสียงที่กระชากเธอจากความฝันที่จับต้องไม่ได้ กลับมาสู่ความจริงที่หนักอึ้งด้วยกองตำราและตารางเวรที่ไม่มีวันจบสิ้น

            ร่างบางขยับตัวอย่างยากลำบากอยู่ใต้ผ้าห่มเน่าๆ ในหอพักนักศึกษาที่ตั้งอยู่หน้ามหาลัย แสงนีออนในห้องทำงานที่เปิดค้างไว้ทั้งคืนสาดใส่ใบหน้าล้าๆ จนตาแทบพร่า พิมลุกขึ้นมานั่งนวดขมับที่เต้นตุบๆ ตามจังหวะความเครียด สายตาเธอกวาดมองไปรอบห้องที่แทบไม่เหลือที่ว่างไว้หายใจ มีแต่ตำราศัลยศาสตร์เล่มยักษ์ โมเดลอวัยวะมนุษย์ที่ดูหลอนชิบเป๋งในตอนกลางคืน และกลิ่นกาแฟสำเร็จรูปจางๆ ที่อบอวลจนกลายเป็นกลิ่นประจำตัว

            เธอเดินไปส่องกระจกเงาบานเล็ก เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีดวงตาคู่สวย... แต่ตอนนี้มันดูหม่นแสงและมีแพนด้าโอบล้อมเป็นวงกว้าง พิมพริมาน่ะ "สวย" ใครๆ ก็รู้ แต่ในโลกของ นศพ. ปี 4 ความสวยมันคือของฟุ่มเฟือยที่ไม่มีค่าอะไร เธอรวบผมยาวสลวยเป็นมัดหางม้าตึงเป๊ะจนหน้าตึง สวมแว่นสายตากรอบบางพยุงสายตาที่มองตัวหนังสือจนจะเบลอ

            เธอกวาดสายตาไปที่ เสื้อกาวน์สั้น สีขาวสะอาดที่รีดจนเนี๊ยบกริบ สำหรับเธอ มันไม่ใช่แค่ชุด แต่มันคือ "เกราะกำบัง" ที่แยกเธอออกจากโลกภายนอก พิมติดป้ายชื่อสีขาวที่หน้าอกด้านซ้ายอย่างเบามือ ราวกับทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์: "นศพ. พิมพริมา รัตนวรกุล"

            ชื่อนี้ไม่ใช่แค่ป้ายบอกตัวตน แต่มันคือตราประทับของตระกูลหมอสามรุ่น และเป็น "กรงขังสีขาว" ที่เธอเดินเข้าไปอยู่อย่างเต็มใจ หรืออย่างน้อยเธอก็เคยหลอกตัวเองแบบนั้น

            06:15 น. โรงพยาบาลตอนเช้ามืดที่เงียบเหงาและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน พิมพริมาเดินไปตามระเบียงทางเชื่อมยาวเหยียด แสงไฟนีออนสั่นระริกส่งเสียงคราง หึ่งๆ ท่ามกลางความเงียบ เธอชอบฟีลนี้ที่สุด มันเป็นนาทีเดียวที่โรงพยาบาลเป็นของเธอจริงๆ ก่อนที่กองทัพคนไข้และความวุ่นวายระดับวินาศสันตะโรจะเริ่มขึ้น

            "ตื่นเช้าเหมือนเดิมเลยนะยัยพิม" เจน เพื่อนซี้คนเดียวในวอร์ดที่เพิ่งลงเวรดึกทักขึ้น สภาพเจนตอนนี้คือตาโหลขั้นสุด "เตียง 5 เมื่อคืนอาการดรอปนะ หายใจไม่ออกจนพี่เดนท์ต้องมาดู พิมฝากเช็กซ้ำตอนราวด์ด้วยนะ ฉันไม่ไหวแล้วจะกลับไปนอนตายที่หอ"

            "โอเคเจน ที่เหลือฉันแบกเอง" พิมยิ้มบางๆ แล้วก้มมองชาร์ตในมือ ชีวิตหมอมันคือสมรภูมิที่ไม่มีเสียงปืน เธอต้องเป๊ะทุกตัวเลข และต้องพร้อมตอบคำถามที่เหมือนดาบสองคมของอาจารย์แพทย์ที่พร้อมจะเสียบเธอได้ทุกเมื่อ

            พักเที่ยงของเด็กหมอก็คือเศษเสี้ยววินาที พิมพริมาเดินจ้ำถือถุงแซนด์วิชกับกาแฟกระป๋องตรงไปหอสมุด เธอเดินก้มหน้าอ่านสรุปในไอแพดจนตาแทบจะจมจอ โดยไม่รู้เลยว่าเครื่องยนต์ระดับ Supercar กำลังคำรามลั่นสะเทือนถนนอยู่ใกล้ๆ

            รถสปอร์ตสีดำสนิทแล่นมาจอดพรึ่บหน้าตึกวิศวะฝั่งตรงข้าม รังสีความ "ดุ" และ "อำนาจ" แผ่ซ่านออกมาจนคนแถวนั้นต้องเหลียวมอง อคิน ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางนิ่งเฉย เขาอยู่ในชุดช็อปสีแดงเลือดนกที่ดูดิบและเถื่อน แต่มันกลับเข้ากับใบหน้าหล่อร้ายนั้นอย่างประหลาด

            อคินไม่ได้มองมา และพิมพริมาก็ไม่ได้เงยหน้ามองเขา

            เขากำลังก้าวเข้าไปในโลกสีเทาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการแย่งชิง ส่วนเธอกำลังก้าวกลับเข้าสู่โลกสีขาวที่มีแค่ยาและความตาย

            จังหวะที่เดินสวนกัน... ลมพัดแรงจนผมของพิมหลุดลุ่ยมาปรกหน้า เธอชะงักมือปัดผมออก เป็นวินาทีเดียวกับที่อคินเดินผ่านไป กลิ่นน้ำหอม Woody Oak หรูๆ ที่แฝงความเย็นชาลอยมาเตะจมูกเธอแค่เสี้ยววิ

            พิมพริมาขมวดคิ้วนิดๆ รู้สึกแปลกๆ กับกลิ่นที่ดูเยือกเย็นนั่น แต่ความสงสัยก็ดับวูบลงเมื่อเสียงแจ้งเตือนในไอแพดเด้งขึ้นมา: "อีก 1 ชั่วโมงสอบย่อย" เธอกระชับเป้แล้วรีบเดินต่อไปโดยไม่ได้หันกลับไปมองตามกลิ่นนั้นเลย

            12:45 น. ณ ทางเชื่อมกึ่งกลางระหว่างคณะแพทย์และคณะวิศวะ

            พิมพริมากำลังอยู่ในโหมด "ซอมบี้พยาธิวิทยา" ขั้นสุด เธอเดินก้มหน้าก้มตาจ้องไอแพดที่โชว์สไลด์รูปเซลล์มะเร็งน่ากลัวๆ ปากก็พึมพำ ท่องกลไกการเกิดโรคเบาๆ มืออีกข้างถือถุงแซนด์วิชเซเว่นที่ยังไม่ได้แกะ เพราะมัวแต่กังวลเรื่องสอบควิซในอีก 15 นาทีข้างหน้า

            "Apoptosi Necrosi  เอ๊ะ ตัวนี้มันต้อง "

            เพราะมัวแต่จมอยู่ในโลกของเซลล์ที่ตายแล้ว พิมพริมาเลยไม่ได้สังเกตเลยว่าเธอหลุดเข้ามาในเขต "ลานเกียร์" ซึ่งเป็นถิ่นอันตรายของพวกช็อปแดง และที่ร้ายกว่านั้นคือ เธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่กำลังเดินสวนมาอย่างรวดเร็ว

            ปึก! "โอ๊ะ!"

            แรงปะทะอย่างจังทำให้พิมพริมาเสียหลัก ไอแพดในมือหลุดกระเด็น แซนด์วิชร่วงลงพื้นไปแบบไม่เหลือซาก ร่างบางเซถลาจนเกือบจะจูบพื้นถนน ถ้าไม่มีมือหนาของใครบางคนเอื้อมมาคว้าต้นแขนเธอไว้ได้ทัน

            "เดินภาษาอะไรของเธอเนี่ย?"

            น้ำเสียงนั้นนิ่ง ทุ้ม และแฝงไปด้วยความรำคาญ พิมพริมาใจสั่นรัวด้วยความตกใจ เธอเงยหน้าขึ้นจากแว่นสายตาที่เกือบหลุดจากสันจมูก สิ่งแรกที่เห็นคือ "สีแดง" สีแดงเลือดนกของชุดช็อปวิศวะที่แผ่รังสีความดุดันออกมาจนเธอต้องกะพริบตาถี่ๆ และพอเลื่อนสายตาขึ้นไป เธอก็สบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง

            อคิน สิงหราช จ้องมองผู้หญิงในชุดกาวน์สั้นที่ดูหน้าตาตื่นตระหนกเหมือนกระต่ายหลงฝูงตรงหน้า เขายังไม่ปล่อยมือจากแขนเธอ กลิ่นน้ำหอม Woody Oak จากตัวเขามันแรงจนพิมพริมาเกือบลืมหายใจ

            "ขอ ขอโทษค่ะ พอดีฉันรีบไปสอบ" พิมพริมาละล่ำละลักบอก พยายามขยับแขนออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก อคินไม่ตอบ เขาไม่ได้แสดงท่าทีเห็นใจแม้แต่นิดเดียว สายตาเขาเลื่อนลงไปมองไอแพดที่หน้าจอแตกยับอยู่บนพื้น แล้วเลื่อนกลับมามองหน้าซีดเซียวของเธออีกครั้ง

            "คณะแพทย์เขาไม่สอนเรื่องการใช้ถนนเหรอ? หรือเก่งแต่เรื่องในตำราจนลืมมองความจริงตรงหน้า"

            คำพูดถากถางนั้นทำให้พิมพริมาหน้าชาวาบ ความรู้สึกผิดเปลี่ยนเป็นความโกรธวูบหนึ่ง เธอเงยหน้าสู้ตาเขา

            "ฉันบอกว่าขอโทษไงคะ แล้วนี่มันก็ทางเชื่อมสาธารณะ คุณเองก็เดินเร็วเหมือนจะรีบไปตายที่ไหนเหมือนกันนั่นแหละ!" กลุ่มคนที่เดินตามหลังอคินมาถึงกับเงียบกริบ ไม่มีใครในมหาวิทยาลัยนี้กล้าต่อปากต่อคำกับ " พยัคฆ์ร้าย" อย่างอคิน สิงหราช มาก่อน

            อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มที่ดูเหมือนการเยาะเย้ยมากกว่าความเอ็นดู เขาปล่อยแขนเธอออกดื้อๆ จนพิมพริมาเกือบเสียหลักอีกรอบ "ปากด หวังว่าตอนสอบจะใช้ปากเก่งเหมือนตอนเถียงนะ ยัยหมอ" เขายืนมองร่างเล็กที่ก้มเก็บของแบบรีบเร่งก่อนที่จะกึ่งเดินกึ่งวิ่งหายไป

            หลังจากที่ร่างบางในชุดกาวน์กึ่งวิ่งกึ่งเดินหายลับไปทางตึกคณะแพทย์ อคินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ขุนทัพ ก้าวเข้ามายืนขนาบข้างด้วยท่าทางเคร่งขรึม สายตาคมปลาบกวาดมองไปรอบๆ เพื่อรักษาความปลอดภัยตามสัญชาตญาณ

            "นายครับ... ผู้หญิงคนนั้นเดินชนนาย" ขุนทัพเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

            อคินไม่ได้ตอบคำถาม สายตาของเขาเหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างที่สะท้อนแสงแดดอยู่บนพื้นหญ้า เขาขยับเท้าไปเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะก้มลงหยิบมันขึ้นมา มันคือ ป้ายชื่อสีขาว ที่สลักตัวอักษรไว้อย่างชัดเจน: "นศพ. พิมพริมา รัตนวรกุล"

            "พิมพริมา..." อคินพึมพัมชื่อนั้นเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงไม่ได้บ่งบอกถึงความเอ็นดู แต่มันคือโทนเสียงของนักล่าที่เจอของเล่นที่น่าสนใจ

            "ป้ายชื่อของนักศึกษาแพทย์คนนั้นเหรอครับนาย? ให้ผมเอาไปคืนให้เธอที่ตึกไหมครับ เดี๋ยวเธอจะเข้าห้องสอบไม่ได้" ขุนทัพถามเตรียมจะรับของไปจัดการให้ตามหน้าที่

            "ไม่ต้อง" อคินปัดมือบอดี้การ์ดออกอย่างเย็นชา ก่อนจะยัดป้ายชื่อนั้นลงในกระเป๋าเสื้อช็อปสีแดงของตัวเอง

            "เจ้าของเขาทำหายเอง  ถ้าอยากได้คืน ก็ต้องมาเอาเอง" เขากระตุกยิ้มที่ทำให้ขุนทัพถึงกับนิ่งไป เพราะรู้ดีว่าถ้าอคิน "ยึด" อะไรไปแล้ว การจะเอาคืนมานั้น ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่แพงหูฉี่เสมอ

            ทางด้านพิมพริมา

            เมื่อเธอวิ่งมาถึงหน้าห้องสอบด้วยสภาพหอบแฮก มือเรียวรีบเช็กความเรียบร้อยของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย แต่แล้วเธอก็ต้องหน้าซีดเผือดเมื่อลูบไปที่หน้าอกด้านซ้ายแล้วพบว่ามีแต่ความว่างเปล่า

            "ป้ายชื่อ! ป้ายชื่อหายไปไหน!" พิมพริมาใจหล่นวูบ สำหรับนักศึกษาแพทย์ การไม่มีป้ายชื่อเข้าห้องสอบหรือราวด์วอร์ดคือเรื่องใหญ่มาก เธอหันหลังกลับไปมองทางที่วิ่งมาด้วยความลนลาน แต่เวลาสอบที่บีบคั้นทำให้เธอไม่มีทางเลือก หรือว่าจะหล่นตอนที่ชนกับไอ้บ้าช็อปแดงคนนั้น

            ภาพใบหน้าคมคายของอคินที่มีขุนทัพยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังลอยเข้ามาในหัว พิมพริมาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่าความหายนะกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า