Chapter 6 : พันธนาการ

Chapter 6 : พันธนาการ

            01:30 น. บนรถ SUV สีดำที่แล่นฉิวไปบนถนนสายเปลี่ยว

            ความเงียบในรถ SUV สีดำสนิทมันกดดันจนพิมพริมาแทบหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางต่ำและการทำงานของที่ปัดน้ำฝนที่ดัง ฟึ่บ-ฟึ่บ สม่ำเสมอ พิมพริมานั่งเบียดตัวติดประตูรถที่ล็อกตายสนิท หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอจ้องมองชายชุดดำที่นั่งเบาะหน้าอย่างหวาดระแวง ขุนทัพ มือขวาจอมเคร่งครัดที่ตอนนี้กำลังกดมือถือพิมพ์รายงานบางอย่างด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน

            เธอตวัดสายตาไปมองร่างสูงของอคินที่เอนหลังหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางที่วาดผ่านใบหน้าเขาเป็นระยะ เผยให้เห็นรอยเลือดที่เริ่มแห้งกรังบนเสื้อช็อป

            “อคิน ฟังฉันนะ” เธอพยายามใช้น้ำเสียงที่นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะสั่นจนควบคุมยาก “นายบาดเจ็บ ถ้านายปล่อยฉันลงตอนนี้ ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใครเรื่องที่เกิดขึ้น นายไปโรงพยาบาลที่ไว้ใจได้ ส่วนฉันก็จะไปสอบ เราต่างคนต่างอยู่ ดีไหม? ถือว่านายไม่เคยเจอฉัน และฉันไม่เคยช่วยนาย”

            อคินไม่ลืมตา แต่กลับเอื้อมมือหนาที่ร้อนผ่าวเพราะพิษไข้มาคว้าข้อมือของพิมพริมาไว้แน่น แรงบีบที่มั่นคงและทรงพลังนั้นทำให้เธอรู้ว่าเขายังมีสติครบถ้วนเกินร้อย

            “โลกของฉันไม่มีคำว่า ‘ต่างคนต่างอยู่’ สำหรับคนที่กุมความลับ” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นแหบพร่า “และตอนนี้ความลับของฉันมันเปื้อนอยู่บนเสื้อกาวน์ของเธอแล้วพิมพริมา”เขาลืมตาขึ้นจ้องมองเธอ แววตาคมกริบนั้นดูสงบแต่แฝงไปด้วยรังสีการทำลายล้าง จนพิมพริมาต้องเบือนหน้าหนีด้วยความขัดใจ นายมันคนไม่มีเหตุผล!

            01:50 น. ณ วิลล่าหรูส่วนตัวตระกูลสิงหราช

            รถจอดสนิทหน้าวิลล่าทรงโมเดิร์นสีดาร์กชาร์โคลที่ตั้งโดดเดี่ยวท่ามกลางป่าชายน้ำ รั้วเหล็กสีดำสูงตระหง่านและชายชุดดำที่ยืนคุมอยู่ทุกมุมทำให้พิมพริมาหน้าซีดเผือด ที่นี่ไม่ใช่บ้านคนปกติ แต่มันคือป้อมปราการชัดๆ

            “นายครับ ถึงแล้วครับ” ขุนทัพบอกพลางก้าวลงมาเปิดประตูรถ

            อคินไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาลงจากรถแล้วกระชากร่างเล็กให้ลงตามมา พิมพริมาพยายามขืนตัวแต่ก็สู้แรงมหาศาลไม่ได้ อคินรวบตัวเธออุ้มขึ้นพาดบ่าอย่างไม่ออมแรง จนหัวเธอห้อยตกลงมาเห็นพื้นหญ้าที่เปียกฝน

            “ปล่อย! ช่วยด้วย! อคิน นายมันปิศาจ! ไอ้คนบ้าอำนาจ!” พิมพริมาทั้งทุบทั้งตีแผ่นหลังแกร่ง แต่เขากลับไม่สะทกสะท้านประหนึ่งโดนยุงกัด

            ที่หน้าประตูวิลล่า มีชายหนุ่มอีกคนยืนรออยู่ เขาคือ 'เพลิง' เพื่อนร่วมกลุ่มวิศวะและหนึ่งในหัวกะทิฝ่ายไอทีของ อคิน เพลิงขมวดคิ้วเมื่อเห็นอคินแบกผู้หญิงในชุดสครับสีเขียวขี้ม้าปนคราบเลือดเข้ามา

            "เฮ้ยอคิน... นี่มึงไปฉุดหมอที่ไหนมาวะ? แล้วแผลมึงน่ะ ไหวเปล่า?" เพลิงถามพลางเหลือบมองพิมพริมาที่กำลังดิ้นพล่าน

            "ยุ่งน่าเพลิง ไปเช็กกล้องวงจรปิดรอบๆ แล้วสั่งปิดสัญญาณกวนกระแสไฟซะ อย่าให้ใครตามพิกัดรถเจอ" อคินสั่งเสียงเย็นโดยไม่หยุดเดิน

            "เออๆ รับทราบครับนายท่าน ดุฉิบหาย" เพลิงไหวไหล่ก่อนจะหันไปทางพิมพริมา"สู้ๆ นะคุณหมอ ไอ้คนนี้มันบทจะโหดก็คือที่สุด แนะนำว่าอย่าดื้อจะดีกว่า"

            อคินพาเธอเดินทะลุห้องโถงกว้างที่ตกแต่งด้วยโทนดำ-เทาอันเคร่งขรึม กลิ่นไอของความตายและความรุนแรงที่แฝงอยู่ในบรรยากาศทำให้พิมพริมาสั่นไปทั้งตัว เขาพาเธอขึ้นไปยังชั้นบนและเหวี่ยงเธอลงบนเตียงกว้างในห้องนอนใหญ่ที่มืดสลัว

            ปัง! เขาล็อกประตูห้องทันทีด้วยระบบดิจิทัลล็อก

            พิมพริมารีบถดตัวหนีไปจนหลังชนหัวเตียง เธอจ้องมองชายหนุ่มที่เริ่มถอดเสื้อช็อปสีแดงที่ชุ่มเลือดออกด้วยความหวาดระแวง แผ่นหลังกว้างของเขามีรอยสักรูปสิงโตขยับตามมัดกล้ามเนื้อ และตอนนี้มันเปื้อนไปด้วยเลือดแดงฉานจากแผลกระสุน

            “ทำแผลให้ฉันซะ” อคินสั่งเสียงเรียบ ทว่ามีอำนาจกดดันอย่างรุนแรง เขาทรุดตัวนั่งลงบนขอบเตียง เผยให้เห็นแผลกระสุนถากที่เริ่มอักเสบแดงตรงข้างลำตัว

            “ไม่! ฉันจะไม่ทำอะไรให้คนบ้าอำนาจอย่างนายทั้งนั้น!” พิมพริมาตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความเหลืออด

            “นายลักพาตัวฉันมา นายขังฉันไว้... นายมันไม่ใช่คน!”

            อคินนิ่งไปชั่วครู่ บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตา เขาขยับตัวเข้าหาเธออย่างรวดเร็วเกินกว่าที่คนเจ็บควรจะเป็น เขาใช้มือทั้งสองข้างยันฟูกเตียงไว้ คร่อมร่างเล็กให้จมลงไปในกองหมอน ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาจนจมูกแทบจะชนกัน พิมพริมาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่พุ่งสูงจากร่างกายเขาและกลิ่นเลือดที่ฉุนจมูก

            “ฟังนะพิมพริมา ฉันไม่ได้ขอร้อง แต่ฉันสั่ง” อคินกระซิบเสียงต่ำพร่าอยู่ชิดริมฝีปากเธอ “เธอเป็นว่าที่หมอไม่ใช่เหรอ? หน้าที่ของเธอคือรักษาคน และตอนนี้คนเจ็บอยู่ตรงหน้าเธอ ถ้าเธอไม่ทำ ฉันจะขังเธอไว้ในห้องนี้ ไม่ใช่แค่คืนเดียว แต่จะขังจนกว่าเธอจะลืมไปเลยว่าโลกภายนอกหน้าตาเป็นยังไง!”

            “นายมัน ” พิมพริมาเม้มปากแน่นจนห้อเลือด น้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของอคิน เมื่อเห็นน้ำตาของเธอ แววตาที่แข็งกร้าวของอคินวูบไหวไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกถึงความเปียกชื้นที่หลังมือและมันเหมือนน้ำกรดที่กรีดหัวใจเขาโดยไม่ตั้งใจ อคินผละออกมานั่งที่เดิมแล้วโยนกล่องปฐมพยาบาลระดับพรีเมียมลงบนเตียงข้างตัวเธอ

            “เช็ดน้ำตาซะ แล้วทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด ถ้าฉันพอใจ พรุ่งนี้เช้าฉันอาจจะพิจารณาส่งเธอไปเข้าสอบ”พิมพริมาสะอื้นไห้อย่างไร้ทางเลือก เธอค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ด้วยมือที่สั่นเทา เธอหยิบน้ำเกลือ สำลี และอุปกรณ์ทำแผลออกมาอย่างจำยอม ทุกสัมผัสที่เธอแตะลงบนผิวเนื้อแกร่งของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งโกรธแค้น เกลียดชัง และความรู้สึกแปลกประหลาดที่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางพันธนาการที่เธอไม่ได้ยินยอม

            "เจ็บก็บอกนะ  ฉันไม่มียาชา" เธอพูดเสียงเบาขณะใช้สำลีซับเลือดรอบปากแผล อคินไม่ตอบ เขานั่งนิ่งเป็นหิน มองดูมือเล็กๆ ที่กำลังทำแผลให้เขาอย่างตั้งใจแม้จะร้องไห้ไปด้วย เขามองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาภายใต้แสงโคมไฟสลัว เขารู้ดีว่าเขากำลังทำลายโลกสีขาวที่สะอาดสะอ้านของเธอ แต่ในโลกสีดำที่เต็มไปด้วยอันตรายของเขา เขาจะไม่มีวันปล่อยให้สิ่งที่สวยงามและบริสุทธิ์ที่สุดอย่างเธอต้องหลุดมือไปเด็ดขาด

            "นายมันบ้าที่สุด อคิน " เธอพึมพำขณะพันผ้าพันแผลรอบเอวเขา

            "ฉันบอกแล้วไง ว่าเธอหนีฉันไม่พ้นหรอก" อคินตอบพร้อมกับคว้ามือเธอมาจุมพิตเบาๆ ที่หลังมือโดยที่พิมพริมาไม่ทันตั้งตัว มันเป็นสัมผัสที่แผ่วเบาแต่กลับทรงพลังจนทำให้โลกทั้งใบของเธอดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ