Chapter 7: แผนลวง

Chapter 7: แผนลวง

            02:30 น. ณ ห้องนอนมาสเตอร์เบดรูม เซฟเฮาส์ริมน้ำ       

            ภายในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีมืดมิดประหนึ่งถ้ำของสัตว์ร้ายถูกปิดตายด้วยระบบดิจิทัลล็อกชั้นสูง พิมพริมานั่งกำหมัดนิ่งอยู่บนปลายเตียงกว้าง สายตาของเธอจับจ้องไปที่อุปกรณ์การแพทย์ที่วางแผ่หลุยอยู่บนผ้าปูที่นอนสีเข้ม สมองของนักศึกษาแพทย์ปี 4 กำลังทำงานหนักยิ่งกว่าตอนสอบควิซ เธอกำลังคำนวณ 'โอกาสรอด' ที่มีอยู่เพียงน้อยนิด

            เธอรู้ดีว่าการจะใช้กำลังขัดขืนผู้ชายที่แค่ยืนเฉยๆ ก็ข่มขวัญคนได้ทั้งมหาลัยอย่างอคินนั้นเป็นเรื่องโง่เง่า แต่ในฐานะว่าที่หมอ เธอมี "อาวุธ" ที่แนบเนียนและอันตรายกว่ากำลังกายอยู่ในมือ อคินนอนพิงพนักเตียงหลับตาพริ้ม ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดูซูบซีดลงจากการเสียเลือดหนักหน่วงตลอดทั้งคืน แต่ถึงอย่างนั้นรังสีคุกคามและความกดดันรอบตัวเขาก็ยังไม่จางหายไปแม้แต่นิดเดียว

            "เสร็จหรือยัง?" อคินถามเสียงพร่า น้ำเสียงนั้นแหบแห้งจนดูน่าสงสาร แต่เธอก็เตือนตัวเองว่าห้ามใจอ่อนเด็ดขาด

            "แผลนายอักเสบมากนะอคิน  ฉันต้องล้างแผลให้สะอาดกว่านี้ แล้วนายต้องกินยาฆ่าเชื้อกับยาแก้ปวดชนิดแรง ไม่งั้นนายได้ช็อกเพราะติดเชื้อในกระแสเลือดแน่"  พิมพริมาตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งที่สุดเท่าที่เธอจะบังคับได้ ทั้งที่หัวใจเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมาข้างนอก

            มือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยขยับไปหยิบ 'ยาคลายเครียดชนิดออกฤทธิ์รุนแรง' ที่เธอแอบหยิบมาจากวอร์ดฉุกเฉิน ยาตัวนี้ปกติจะใช้กับคนไข้ที่มีอาการคลุ้มคลั่งขั้นสุด หากใช้ปริมาณที่พอเหมาะ มันจะทำให้คนกินหลับลึกเหมือนถูกสวิตช์ปิดระบบร่างกายไปหลายชั่วโมง

            'ฉันไม่ได้จะฆ่านายนะอคิน ฉันแค่จะหนีไปสอบ' เธอท่องในใจขณะบดเม็ดยาผสมลงในน้ำเปล่าอย่างระมัดระวัง พิมพริมาเริ่มลงมือล้างแผลให้เขาอย่างเบามือ สัมผัสจากปลายนิ้วที่อ่อนโยนและนุ่มนวลทำให้ท่าทีแข็งกร้าวของ อคินค่อยๆ อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเผลอผ่อนลมหายใจออกมาเหมือนคนเพิ่งได้พักเมื่อความเจ็บปวดถูกบรรเทาด้วยวิชาชีพของเธอ

            "ดื่มน้ำซะ... แล้วกินยานี่" เธอยื่นแก้วน้ำมรณะให้เขา อคินลืมตาขึ้นมองแก้วน้ำสลับกับใบหน้าของพิมพริมา นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะสแกนหาความจริง

            "หมออย่างเธอ ไม่คิดจะวางยาฆ่าปิดปากคนอย่างฉันใช่ไหม?"

            "ถ้าฉันจะฆ่านาย ฉันแค่ปล่อยให้นายเลือดออกจนตายในตรอกนั่นก็พอแล้ว ไม่ต้องเสียเวลาแบกนายมาถึงนี่หรอก!" พิมพริมาสวนกลับทันควันด้วยสีหน้าจริงจังประหนึ่งกำลังรายงานเคสให้อาจารย์หมอฟัง

            อคินยกยิ้มมุมปากอย่างพึงใจในความใจกล้าของเธอ เขาคว้าแก้วน้ำจากมือเธอแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด   พิมพริลอบกลืนน้ำลายลงคอ หัวใจเต้นรัวเป็นกลองรบ เธอเฝ้านับวินาทีในใจ หนึ่ง สอง สาม

            ไม่ถึงสิบนาที ยาเริ่มทำงาน อคินที่เคยพูดจายียวนเริ่มหนังตาหนักอึ้ง ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ เอนกายลงแนบกับหมอน ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมือหนาที่เคยกำข้อมือเธอไว้แน่นคลายออกและทิ้งลงข้างตัว

            พิมพริมารอจนแน่ใจว่าเขาหลับลึกชนิดที่ฟ้าถล่มก็ไม่ตื่น เธอค่อยๆ ย่องไปที่ประตูห้องนอนแล้วลองแตะหน้าจอสัมผัส  'Locked' เธอกัดริมฝีปากอย่างเจ็บใจ อคินไม่ได้ใช้กุญแจกระจอกๆ แต่เป็นระบบความปลอดภัยที่ต้องใช้รหัสผ่านหรือลายนิ้วมือเท่านั้น

            เธอตัดสินใจเดินกลับมาที่ร่างของอคินที่นอนไม่ได้สติ มือเล็กๆ ค่อยๆ ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อช็อปและกระเป๋ากางเกงของเขาอย่างเบามือที่สุด เธอพบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูและคีย์การ์ดสีดำขลับใบหนึ่ง แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะดึงมือออก อคินกลับละเมอคว้าเอวเธอไว้แล้วดึงเข้าหาตัวจนเธอเกือบจะล้มทับลงบนแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผล

            "จะไปไหน " เสียงละเมอทุ้มต่ำทำเอาพิมพริมาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เธอหยุดหายใจไปหลายวินาที จนแน่ใจว่าเขาแค่ละเมอตามสัญชาตญาณสัตว์ป่า เธอจึงค่อยๆ แกะมือเขาออกแล้วคว้าคีย์การ์ดวิ่งตรงไปที่ประตู

            ติ๊ด! — Confirmed

            ประตูเปิดออกอย่างเงียบเชียบ พิมพริมารู้สึกเหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เธอวิ่งเท้าเปล่าไปตามโถงทางเดินที่มืดสนิท พยายามเลี่ยงสายตาของชายชุดดำที่เดินตรวจตราอยู่ชั้นล่าง เธอจำได้ว่าด้านหลังวิลล่ามีระเบียงที่เชื่อมกับทางลงแม่น้ำซึ่งน่าจะเป็นจุดที่ระบบรักษาความปลอดภัยเบาบางที่สุด

            พิมพริมาแฝงตัวผ่านเงามืดจนไปถึงรั้วด้านหลังบ้านที่ติดกับท่าน้ำ ลมหนาวพัดเอาไอชื้นจากน้ำมาปะทะหน้า เธอเตรียมจะปีนข้ามพุ่มไม้เพื่อหนีออกไปทางถนนเล็กๆ ด้านข้าง แต่ทว่า แสงไฟสปอร์ตไลท์จากหอคอยรักษาความปลอดภัยกลับสาดเปรี้ยงตรงมาที่จุดที่เธอยืนอยู่พอดี!

            "นั่นใคร!" เสียง ขุนทัพ ตะโกนก้องดังกังวานไปทั่วบริเวณ

            พิมพริมาไม่สนอะไรทั้งสิ้น เธอทุ่มแรงทั้งหมดวิ่งไปที่ประตูรั้ว แต่ในจังหวะที่เท้าเธอกำลังจะพ้นเขตบ้าน ร่างสูงสง่าในชุดช็อปสีแดงที่ควรจะนอนหลับใหลอยู่บนเตียง กลับปรากฏตัวขึ้นขวางหน้าเธอราวกับภูตผี แสงจันทร์อาบไล้ใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้ดูเยือกเย็นและน่ากลัวกว่าทุกครั้งที่เคยเจอ

            "ยาของเธอ รสชาติดีนะพิมพริมา" อคินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยโทสะที่พร้อมจะระเบิด

            "แต่เสียใจด้วยที่ฉันไหวตัวทัน ดื่มมันลงไปแค่อึกเดียว พิมพริมาอ้าปากค้างด้วยความช็อก "นะ นาย เป็นไปไม่ได้ นายกินไปตั้งเยอะ!"

            "ฉันโตมาในดงกระสุนและสารเคมี ยาเด็กน้อยของเธอทำอะไรฉันไม่ได้หรอก" อคินก้าวเข้ามาประชิดตัว เขาคว้าต้นแขนเธอไว้แน่นก่อนจะกระชากร่างเล็กเข้าหาอกแกร่ง แววตาของเขาไม่มีความขี้เล่นหรือความประทับใจเหลืออยู่อีกต่อไป มันมีเพียงความโกรธจัดที่ถูกลูบคม

            "ในเมื่อชอบเล่นเกมหนีเที่ยว งั้นจากนี้ไป เธอต้อง 'ถูกล่าม' ไว้กับฉันตลอดเวลาจริงๆ แล้วล่ะ!" อคินไม่พูดเปล่า เขาล้วงเอาโซ่เส้นเล็กที่ทำจากโลหะสีเงินวาววับออกมาจากกระเป๋า มันคือสร้อยข้อมือที่มีตัว ล็อกพิเศษที่เขาทำขึ้นมาเอง เขาจัดการล็อกข้อมือของเธอเข้ากับข้อมือของเขาในพริบตา

            "อคิน! นายจะบ้าเหรอ! ปล่อยนะ!" พิมพริมาดิ้นรนสุดแรง แต่มันกลับยิ่งทำให้โซ่รัดแน่นขึ้น

            "ดิ้นไปเถอะพิมพริมา เพราะจากวินาทีนี้ไป เธอกับฉันคือคนคนเดียวกัน ใครที่กล้าคิดจะหนีฉัน  มันต้องได้รับการสั่งสอนอย่างสาสม!" อคินกระชากร่างเล็กให้เดินกลับเข้าไปในวิลล่าท่ามกลางสายตาของขุนทัพและลูกน้องที่ยืนเรียงแถว พิมพริมาน้ำตาไหลพรากด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง โลกสีขาวของเธอพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ และดูเหมือนว่า 'นรก' ของจริงกำลังรอเธออยู่ในห้องนอนนั้น