ตอนที่ 6 วันเปิดภาคเรียน

วิเวียนรับรู้ถึงความจริงใจของเชอรีนจึงทำให้เธอเผยรอยยิ้มออกมา ขอบคุณมากขอบคุณพวกเธอจริงๆที่อยากเป็นเพื่อนกับผู้หญิงจนๆแบบเธอ วิเวียนมีสีหน้าที่ดีขึ้นใบหน้าเริ่มคลี่ยิ้มอ่อนโยน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือนำขึ้นมากดสแกนเพิ่มเพื่อน

“หวัดดีนะวิเวียน เราไอรีนยินดีที่ได้รู้จักต่อไปพวกเราเป็นเพื่อนกันนะ” ไอรีนกล่าวถ้อยคำสั้นๆทักทายไปยังเพื่อนสาวคนใหม่หวังว่าเธอคนนี้จะเป็นคนดีและเป็นคนที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกันนะ

“ขอบใจนะงั้นเดียวเราเข้าไปยื่นใบสมัครก่อนนะ ไว้เจอกันตอนเปิดภาคเรียนนะ” วิเวียนยิ้มกว้างรู้สึกโชคดีมากได้มาพบเจอกลุ่มของหญิงสาวสามคนนี้แต่เธอจำใจต้องขอจบบทสนทนาไว้แต่เพียงเท่านี้ก่อนเพราะในเวลานี้เธอแทบจะไม่มีเวลาหลงเหลือแล้ว คนจนแบบเธอต้องรีบเข้าไปยื่นใบสมัครแล้วต้องรีบกลับไปทำงานรับจ้างปูๆปลาๆตามประสา

งานอะไรก็ได้ที่มันได้เงินเธอพร้อมสู้ตาย....

“โอเค เราดึงวิเวียนเข้ากลุ่มแล้วนะ บัยบายไว้เราทักไปนะ” เชอรีนเงยหน้าขึ้นมองสบตาเพื่อนใหม่พร้อมทั้งยกมือขึ้นร่ำลา ในตอนนี้เธอดึงวิเวียนเข้ามาในกลุ่มไลน์ของพวกเธอเรียบร้อยแล้ว วิเวียนโบกมือลาพร้อมกับรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปด้านในของคณะ

“โอเคงั้นเราไปก่อนนะ”

“นั่น~ มาร์ชเดินมาพอดี” เพียวเหลือบไปเห็นว่ามาร์ชกำลังเดินมาพอดีจึงทำให้เธอชี้มือไปยังแฟนหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อ นิ่ง สมแล้วกับที่เป็นคุณชาย เขาเดินเข้ามาหาแฟนสาว เพียวจึงรีบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะเธอรู้ว่าตั้งแต่เช้าเขายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิด

“หิวมั้ยไปกินข้าวกันเถอะ” มือเล็กกอบกุมมือแฟนหนุ่มด้วยความหวงแหนทำเอาคนที่ไม่มีแฟนอย่างไอรีนถึงกับกรอกตามองบน อะไรจะคลั่งรักแบบนี้ เธอเบะปากด้วยความหมั่นไส้ เบื่อหน่ายจริงๆที่ต้องคอยมองดูคนมีความรักเช่นนี้

เมื่อไหร่เธอจะมีความรักดีๆกับเขาบ้าง...

แต่ก็นะคิดไปคิดมาไม่มีก็ดีเหมือนกัน ผู้ชายน่ะเจ้าชู้จะตายไปแล้วยิ่งไอ้ประเภทที่รักพี่เสียดายน้องจับปลาสองมืออะไรนั่นเธอยิ่งไม่ชอบใหญ่เลย สรุปเอาเป็นว่าอยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว

“ฉันก็หิวย่ะทำไมไม่เห็นถามกันบ้าง” ไอรีนยกมือขึ้นกอดอกทำเอาเพียวถึงกับขำขันไปกับท่าทางที่แสร้งทำของเพื่อน เธอรู้ว่ายัยนี่น่ะขี้แกล้งมากแค่ไหนและคงจะเหม็นความรักระหว่างเธอกับมาร์ชนั่นแหละ

“หึ~ ก็กำลังจะถามอยู่นี่ไง” มือเล็กของเพียวจี้เข้าไปยังบริเวณช่วงเอวของเพื่อนสาวทำเอาไอรีนรีบถอยตัวหนีเธอรู้สึกจั๊กจี้จนหลุดที่จะขำออกมาไม่ได้

“ฮ่าๆ เพียวพอแล้ว~”

“ยัยสองคนนี้นี่เล่นกันเป็นเด็กเลย..ว่าแต่พวกเราจะไปกินข้าวร้านไหนกันดี” เชอรีนอดที่จะรู้สึกสนุกไปกับเพื่อนไม่ได้ ใบหน้ายิ้มออกมาอย่างมีความสุข เธอเอ่ยถามถึงยังเรื่องร้านอาหารกับมาร์ชเพราะถ้าถามยัยสองคนนั้นดูแล้วก็คงน่าจะยังไม่ได้คำตอบ

“ไปห้างกันดีกว่าเผื่อจะได้เดินดูของด้วย เพียวมานี่เร็ว~” มาร์ชส่งเสียงเรียกชื่อแฟนสาวที่ตอนนี้ยังเอาแต่แกล้งจั๊กจี้ที่เอวไอรีนอยู่เลย สิ้นเสียงเรียกเพียวจึงล่ะมือออกจากจากกลั่นแกล้งไอรีนแล้วเดินเข้าไปกอบกุมมือแฟนหนุ่มที่เธอหลงใหล

“โอเค ไปกัน”

2 เดือนผ่านไป

มหาลัย AU

วันเปิดภาคเรียน

“ว่าแต่ยัยวิเวียนยังไม่มาอีกเหรอ” เสียงหวานของเชอรีนเอ่ยถามไปยังเพื่อนสนิททั้งสองโดยที่ตัวเธอนั้นพึ่งจะมาถึงและหย่อนก้นนั่งได้ยังไม่ทันจะถึง 5 นาทีเลยด้วยซ้ำ เพียวกับไอรีนต่างก็ส่ายหน้าเพื่อเป็นคำตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน

ครืด~

เสียงโทรศัพท์มือถือของไอรีนดังขึ้น มือเล็กหยิบมือถือหันโชว์หน้าจอให้เชอรีนได้เห็นเพราะคนที่โทรเข้ามาก็คือ วิเวียน ที่เชอรีนพึ่งจะถามหานั่นเอง

“นี่ไงโทรเข้ามาพอดี” ไอรีนกดรับสายหลังจากที่บอกเชอรีนเรียบร้อย ปลายสายรีบเอ่ยถามเพราะตรงที่เธอยืนอยู่ล้วนแล้วแต่มีผู้คนมากมายจึงทำให้ไม่รู้เลยว่ากลุ่มเพื่อนเธอไปนั่งกันอยู่ตรงไหน เมื่อวานก็ดันลืมถามเสียด้วย

(ฮัลโหล รออยู่ตรงไหนกันเหรอ เรามาถึงแล้วนะ)

“พวกฉันนั่งกันอยู่ตรงข้างๆตึก เดินผ่านคณะของพวกเรามาแล้วเลี้ยวซ้าย”

(โอเค อย่าพึ่งวางสายนะ)

วิเวียนเดินมาตามทางเดินที่ไอรีนได้บอกตอนนี้เธอเดินมาถึงหน้าคณะแล้วตรงทางข้างหน้ามีทางแยกพอดี เธอเดินเลี้ยวซ้ายไปตามที่เพื่อนได้บอกและเธอก็ได้พบกับกลุ่มเพื่อนของเธอที่นั่งกันอยู่ที่โต๊ะม้านั่ง

“วิเวียนทางนี้!!” เสียงของไอรีนดังขึ้นซึ่งนั่นจึงทำให้วิเวียนตอบกลับไปในสาย

(เราวางแล้วนะ)

ติ๊ด~

เธอรีบเดินปรี่เข้าไปหากลุ่มเพื่อนใหม่ของเธอ หญิงสาวได้แต่นึกอยู่ภายในใจขอให้เพื่อนๆของเธอไม่รังเกียจเธอด้วยเถอะนะ เพราะดูแล้วเพื่อนของเธอทั้งสามคงจะรวยมีฐานะซึ่งผิดกันกับเธอที่จนต้องขยันหาเงินเลี้ยงตัวเองไปด้วยในระหว่างที่เรียนหนังสือแบบนี้

“หวัดดีทุกคน” เสียงหวานทักทายไปยังเพื่อนใหม่ ทั้งสามสาวต่างก็ยิ้มให้กับเธอผู้ซึ่งมาใหม่ เชอรีนเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจว่าวิเวียนจะกินอะไรรองท้องมาบ้างหรือยังเพราะถ้ายังเธอมีขนมปังแซนวิซติดอยู่ในกระเป๋า

“หวัดดี วิเวียนกินอะไรมาหรือยัง”

“เรากินมาจากบ้านแล้วขอบใจนะ” วิเวียนพยักหน้าพลางส่งยิ้มหวานกลับไปให้สำหรับความน่ารักและจิตใจดีของเชอรีน จู่ๆเพียวที่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ก็ส่งเสียงแทรกขึ้นราวกับว่ามีเรื่องสำคัญเร่งด่วน

“มาร์ชส่งข้อความมาบอกว่าคณะวิศวะของเขาเรียกรวมพลแล้ว รุ่นพี่มีแต่หน้าเคร่งขรึมกันทั้งนั้นแล้วดูนี่ดิมาร์ชส่งรูปของพวกสายฟ้ามาด้วย เห็นว่าโดนรุ่นพี่ปีที่4 เล่นงานเข้าให้ โทษฐานที่หล่อเกินหน้าเกินตารุ่นพี่แหละ”

เพียวมองไปที่เชอรีนที่ยังคงนิ่งไม่ได้สนใจต่อสิ่งที่เธอกำลังพูด งั้นเธอขอพูดต่ออีกสักหน่อยก็แล้วกัน เธอวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะเพื่อให้ไอรีนกับวิเวียนได้ดู

“แกดูหน้าเวหาสิ ดูไม่ได้เลย หน้าตามีแต่แป้งขาววอกไปหมด ฮ่าๆ”

“รุ่นพี่เรียกรวมพลแล้ว ไปเร็ว!” เชอรีนทำทีเป็นไม่สนใจเธอต้องเข้มแข็งในเมื่อเลือกที่จะไม่กลับไปคืนดีกับเขาแล้ว ยังไงก็คงต้องรีบทำใจให้ได้โดยเร็วที่สุด หางตาสวยเหลือบไปเห็นรุ่นพี่ที่กำลังยืนรออยู่ตรงสนามที่อยู่ไม่ไกล

ทั้งสี่สาวลุกขึ้นยืนเก็บสัมภาระข้าวของแล้วพากันเดินไปยังสนามแห่งนั้นและในระหว่างที่จะเดินไปยังสนามกว้างเพื่อรวมพลนักศึกษาของคณะนิเทศ เสียงหวานของเชอรีนก็พูดขึ้นเพื่อย้ำเตือนให้วิเวียนจงอย่าลืมไปทำเรื่องของทุนการศึกษา

“วิเวียน~ อย่าลืมไปยื่นเรื่องทุนเรียนนะ” ซึ่งวิเวียนก็พยักหน้าอย่างแน่วแน่ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สำคัญมากสำหรับเธอเพราะถ้าไม่ได้รับทุนการศึกษาเธอคงต้องทำงานให้หนักขึ้นเพื่อที่จะได้มาซึ่งเงินจำนวนหลายหมื่นที่ไว้สำหรับจ่ายค่าเทอมของมหาวิทยาลัยแห่งนี้

“โอเค เราว่าจะเข้าไปทำเรื่องวันนี้นี่แหละ”

“เดี๋ยวพวกเราไปเป็นเพื่อน” ไอรีนที่เดินขนาบอีกข้างของวิเวียนเอ่ยขึ้นเธอยิ้มจนตาหยี เพียวที่เดินไปก่อนหน้าก็หันกลับมาอวยพรวิเวียนเช่นกันพร้อมทั้งกำชับเรื่องของเงินทองขาดเหลือยังไงบอกกันได้เลยนะ

“ขอให้แกได้ทุนการศึกษานะ พวกเราเอาใจช่วยแล้วถ้าไม่มีเงินยังไงต้องบอกพวกเรานะ”