EP.2

           งานอินเตอร์เนชันแนลเซสชันในช่วงค่ำเริ่มขึ้นต่อทันที ช่างภาพและสปอนเซอร์รายใหญ่เดินวุ่นเต็มพิตเลน ฉันต้องสลับไปยืนหน้าบูธรถคลาสสิกฝั่งซ้าย คอยประคองป้ายไฟและขยับตัวตามจังหวะชัตเตอร์ที่กดรัวไม่หยุด ขาและหลังเริ่มตึงจนชา แต่รอยยิ้มบนหน้าต้องนิ่งสนิทเหมือนเดิม ไม่มีสิทธิ์หลุดโฟกัสหรือแสดงความล้าออกมาให้ใครเห็น ตากล้องหลายกลุ่มเดินสลับหน้าเข้ามาขอคิวถ่ายเดี่ยว ฉันจัดการเวลาและขยับส้นสูงก้าวหลบไลน์เดินเครื่องจักรของช่างได้อย่างพอดี หมุนองศาตัวให้เข้ากับแสงแฟลชที่สาดเข้ามาทุกทิศทาง

            เสียงฝูงชนและเสียงเครื่องยนต์รอบข้างเริ่มซาลงทีละน้อยเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืน ไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่บนหลังคาพิตถูกปิดลงทีละแถว เหลือเพียงแสงสีส้มสลัวจากเสาไฟทางเดินส่องสว่างเป็นจุด ๆ แฟนคลับและตากล้องพากันทยอยเดินออกจากแทร็กจนสนามตกอยู่ในความสงบ ฉันลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เดินกลับเข้าห้องพัก สตาฟฟ์เพื่อเปลี่ยนชุด

            พอก้าวพ้นสายตาคนด้านนอกมาในห้องพักแคบ ๆ กำแพงความฝืนเมื่อครู่ก็พังลงทันที ฉันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกอย่างหมดแรง ปล่อยแผ่นหลังพิงพนักพลาสติกนิ่ง ๆ ยื่นมือที่สั่นน้อย ๆ ไปปลดสายรัดรองเท้าส้นสูงออกช้า ๆ ผิวข้อเท้าขึ้นรอยแดงจัดเป็นปื้น นวดคลึงอุ้งเท้าที่ระบมไปหมดจากการยืนเขย่งค้างอยู่หลายชั่วโมง ความล้าที่สะสมมาตั้งแต่ตื่นตีห้าไปเรียนเลกเชอร์ที่คณะแล่นริ้วจนหัวคิ้วขมวดเข้าหากัน สมองเบลอจนต้องหลับตาลงนิ่ง ๆ สักพักใหญ่เพื่อเรียกสติ

            ความเงียบในห้องพักสตาฟฟ์ทำให้ได้ยินเสียงถอนหายใจของตัวเองชัดเจน ฉันลุกขึ้นไปหยิบเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์ธรรมดามาเปลี่ยน สลัดหน้ากากเรซควีนตัวท็อปทิ้งไป เหลือเพียงนักศึกษาปีสองที่ร่างจะพังแหล่ไม่พังแหล่ รวบผมขึ้นมัดเป็นก้อนลน ๆ เก็บข้าวของที่กระจัดกระจาย ยัดแผ่นตารางงานลงกระเป๋าสะพายใบเก่ง แล้วหอบเอาเอกสารใบบันทึกเวลากับสรุปตารางคิวงานวันพรุ่งนี้ขึ้นมากอดไว้ ก้าวขาเดินออกจากห้องพักตรงไปทางหน้าพิตเพื่อเคลียร์งานขั้นสุดท้ายให้จบ

            พี่เซย์ ผู้จัดการเรซควีนในชุดสูทสีดำเรียบหรูกำลังยืนตรวจเช็กความเรียบร้อยของเอกสารกองโตอยู่กับช่างภาพตรงโต๊ะลงทะเบียน หน้าตาดูอ่อนล้าแต่ยังคงความเนี้ยบเป๊ะ

            "คืนนี้เวลาดีมากเลยนะคะพี่เซย์" ฉันส่งเอกสารในมือให้พลางพูดทักเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันเงียบเกินไป

            "เออ ขุนทัพแม่งทำเรื่องอีกแล้ว สปอนเซอร์ยิ้มแก้มปริเลยมั้ง" พี่เซย์รับกระดาษไปพลางขีดฆ่าตารางในมือ

            "ขอบใจมากนะเมษา วันนี้ทำดีมาก กลับไปพักผ่อนเถอะ"

            "ค่ะพี่เซย์ พี่ก็กลับดี ๆ นะคะ" ฉันยิ้มบาง ๆ ตอบกลับ

            ฉันกระชับสายกระเป๋าสะพายเข้าหาตัว สายตามองไปที่เวลาบนหน้าจอมือถือ เกือบตีหนึ่งแล้ว พรุ่งนี้เช้ามีควิซสำคัญที่คณะอีก ฉันสูดลมหายใจยาว ขยับฝีเท้าที่ยังปวดระบมเดินแยกออกมาทางประตูเหล็กด้านหลังอู่ซ่อมบำรุง ซึ่งเป็นทางเดินแคบ ๆ ที่มืดและเงียบที่สุดเพื่อลัดออกไปสู่บริเวณลานจอดรถด้านนอกสนาม ไม่อยากเดินอ้อมไปด้านหน้าให้ต้องเจอหน้าใครอีก

            บริเวณด้านหลังพิทในเวลานี้ตกอยู่ในความเงียบสงบแตกต่างจากด้านหน้าอย่างสิ้นเชิง แสงไฟสีส้มสลัวจากเสาไฟปลายทางส่องให้เห็นพื้นปูนที่มีรอยคราบน้ำมันเครื่องจาง ๆ เหลือเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศขนาดใหญ่ของอู่ซ่อมรถที่ยังคงหมุนส่งเสียงหึ่ง ๆ กับเสียงเครื่องมือช่างที่กระทบกันเบา ๆ จากอู่ท้ายแถวที่ยังเคลียร์ของไม่เสร็จ

            ฉันก้าวเท้าเดินไปตามทางแคบช้า ๆ ร่างกายมันประท้วงความล้าจนความเร็วของฝีเท้าตกลงเรื่อย ๆ สายตามองต่ำอยู่บนพื้นปูน แต่แล้วฝ่าเท้าของฉันก็ต้องหยุดชะงักลงกะทันหันเมื่อมีร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาบดบังแสงไฟสีส้มตรงหน้า

            ร่างสูงใหญ่ของขุนทัพยืนพิงหลังอยู่กับตัวถังรถซ่อมบำรุงที่จอดทิ้งไว้ริมทางเดินแคบ ๆ เส้นนี้พอดี เขาเพิ่งถอดหมวกกันน็อกใบโตออกวางไว้บนฝากระโปรงรถ แสงไฟสลัวจากสปอตไลท์เหนือหัวตกกระทบใบหน้าด้านข้าง เผยให้เห็นเส้นผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อนิด ๆ และรอยเหนื่อยล้าที่เกาะกุมอยู่ตรงหางตาจากการใช้สมาธิบนแทร็กแข่งเมื่อครู่

            แล้วสายตาเรียบนิ่งคู่นั้นก็เบนกลับมาสบเข้ากับดวงตาของฉันพอดี

            ฉันเผลอกำสายกระเป๋าสะพายในมือแน่นขึ้นนิดหนึ่ง

            ต่างคนต่างตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมาก่อน และไม่มีใครขยับขาก้าวเดินหนี ลมกลางคืนพัดผ่านซอกตึกมากระทบผิวเนื้อจนรู้สึกเย็นวาบ แต่กระแสความอึดอัดที่อบอวลอยู่ระหว่างเรากลับทวีความรุนแรงขึ้นในความสงัด

            สุดท้ายฉันเป็นฝ่ายก้าวขาเดินต่อ ตั้งใจจะเดินผ่านร่างสูงใหญ่ตรงหน้าไปเฉย ๆ ทำเหมือนเป็นแค่คนร่วมสนามที่ไม่รู้จักกันจริง ๆ

            ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเดินผ่านไป ขุนทัพกลับขยับร่างกายสูงใหญ่ก้าวออกมาขวางทางเดินแคบ ๆ นั้นไว้ดื้อ ๆ จนระยะห่างระหว่างเราลดลงเหลือเพียงไม่ถึงสองช่วงแขน กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกับกลิ่นไอความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในประสาทสัมผัส

            ฉันหยุดกึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบคู่นั้นตรง ๆ

            "หลบทางด้วยค่ะ" ฉันเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงของฉันที่ส่งออกไปนิ่งและราบเรียบ

            ขุนทัพไม่ได้ขยับเขยื้อนหลบไปไหน เขาทำเพียงแค่ยืนนิ่งสนิท สายตาคมดุกดต่ำลงมาจับจ้องใบหน้าของฉันเงียบ ๆ แววตาของเขาเรียบนิ่งและลึกล้ำ คล้ายกำลังเฝ้าสังเกตดูว่าคนตรงหน้าจะฝืนแสดงท่าทีเป็นปกติได้นานแค่ไหน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะขยับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

            "ทำเหมือนไม่เคยรู้จักกันเลยนะ"

            ฉันเม้มริมฝีปากแน่นเข้าหากันเล็กน้อย พยายามซ่อนความปั่นป่วนไว้ข้างในอย่างมิดชิด "ก็ไม่สนิทนี่คะ"

            ขุนทัพหลุดหัวเราะในลำคอออกมาเบา ๆ เขาไม่ได้แสดงท่าทีกวนประสาทอย่างที่คนอื่นชอบทำ แต่ยิ่งเขาวางท่าทางเรียบเฉยและวางตัวปกติมากเท่าไหร่ มันยิ่งกระตุ้นกระแสความอึดอัดระหว่างเราให้ปั่นป่วน ขุนทัพมองปฏิกิริยาตอบกลับของฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมขยับตัวเบี่ยงเปิดทางเดินแคบ ๆ ให้ช้า ๆ

            ฉันรีบก้าวเท้าเดินผ่านร่างของเขาไปทันทีโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองซ้ำ พยายามเร่งฝีเท้าให้ออกห่างจากบริเวณนั้นให้เร็วที่สุด แต่เพิ่งเดินคล้อยหลังไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงทุ้มต่ำราบเรียบก็ดังตามหลังฝ่าความมืดออกมาอีกครั้ง

            "ยังนอนละเมอเหมือนเดิมไหม"

            ฝ่าเท้าของฉันชะงักกึกอยู่กับพื้นปูนทันที หัวใจตกลงไปชั่วขณะ อาการหน้าชาแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องขบกรามแน่น ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติ บังคับขาตัวเองไม่ให้สั่น แล้วรีบก้าวเท้าเดินต่อไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันหลังกลับไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหลังอีกเลย