LOGINShare
บทที่ 13 เตรียมตัวรับน้อง
publish date:
2026-09-24 21:52:27
Latest chapter
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 31 ห้ามคนอื่นแต่ตัวเองทำได้
หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ปี้ดดด!รุ่นพี่สโมสรนิสิตเป่านกหวีดประกาศปล่อยให้นิสิตปีหนึ่งแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามอัธยาศัยก่อนที่จะเริ่มกิจกรรมช่วงบ่ายต่อ ฉันบอกให้แพรไหมเดินไปหยิบแก้วน้ำดื่มและผ้าเย็นตรงจุดสวัสดิการ ส่วนตัวเองก็เดินเลี่ยงความวุ่นวายออกมาหลบแดดอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่บรรยากาศเงียบสงบใกล้ชายหาด ลมทะเลพัดมาอ่อนๆ ช่วยดับความร้อนผ่าวบนใบหน้าหลังจากผ่านกิจกรรมสันทนาการอันเหน็ดเหนื่อยฉันยืนยืดเส้นยืดสายพลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ แต่ทว่าความสงบสุขนั้นก็ดำรงอยู่ได้เพียงไม่กี่นาทีตึก! ตึก+เสียงก้าวเท้าอันหนักแน่นที่แสนคุ้นเคยตรงเข้ามาทางด้านหลัง ยังไม่ทันที่ฉันจะได้หมุนตัวกลับไปมอง เงาร่างสูงโปร่งของพี่ไจโรก็พุ่งเข้ามาขวางทางไว้อย่างรวดเร็ว หมับ!มือหนาของเขาเอื้อมมาจับไหล่ฉันแล้วออกแรงดันร่างของฉันให้ถอยหลังไปชิดติดกับลำต้นของต้นไม้ใหญ่ ลมหายใจอุ่นและรังสีความหงุดหงิดลงมากดทับฉันทันที“อ๊ะ! พี่ไจโร!”ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ เบิกตากว้างขึ้มองเสี้ยวหน้าดุดันของประธานรุ่นพี่ที่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบไร้ช่องว่าง สองมือของเขากดทาบอยู่กับลำต้นไม้กั้นทางออกของฉันไว้ทั้งสองฝั่ง“มีอะ
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 30 เหมาะสมกันดี
หลังจากที่เราสองคนวิ่งครบสามสิบรอบจนเหงื่อชุ่ม ปี๊ดดด!เสียงนกหวีดจากรุ่นพี่ฝ่ายกิจกรรมก็ดังขึ้นเรียกพวกเราทั้งหมดกลับมารวมกลุ่มตามหมายเลขเดิม บรรยากาศภายในอาคารอเนกประสงค์ริมหาดเริ่มเปลี่ยนเป็นความผ่อนคลายและเสียงหัวเราะเมื่อกิจกรรมสันทนาการเริ่มขึ้น“เอาล่ะน้องๆ ทุกคน! หลังจากฟังระเบียบและผ่านการลงโทษกันไปแล้ว เรามาละลายพฤติกรรมกันด้วยเกมง่ายๆ แต่ต้องใช้ความสามัคคีขั้นสุด!” เสียงรุ่นพี่สโมสรนิสิตเอ่ยผ่านไมโครโฟน “เกมนี้ชื่อว่า เหยียบกระดาษหนังสือพิมพ์กฎมีอยู่ง่ายๆ คือทุกคนในกลุ่มต้องช่วยกันยืนอยู่บนแผ่นหนังสือพิมพ์หน้าเดียว โดยไม่ให้ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายหรือรองเท้าแตะโดนพื้นทรายด้านนอก พอหมดเวลาในแต่ละรอบ กระดาษจะถูกพับครึ่งลงเรื่อยๆ...กลุ่มไหนเหลือรอดเป็นกลุ่มสุดท้าย ชนะ!”เสียงเฮด้วยความตื่นเต้นดังกระหึ่มไปทั่วลานกิจกรรม นิสิตใหม่ต่างขยับขยายพื้นที่และเริ่มกางแผ่นหนังสือพิมพ์ลงบนพื้น“แต่ก่อนจะเริ่ม...พี่ขอส่งตัวแทนรุ่นพี่ปีสามมาสาธิตวิธีการยืนและซ้อนตัวในพื้นที่จำกัดให้น้องๆ ดูก่อนสักหนึ่งคู่!”เสียงโห่ฮิ้วดังขึ้นเมื่อพี่ดีโอเดินไปลากตัวพี่ไจโรออกมายืนกลางลาน พร้อมกับพี่วา
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 29 ให้น้ำดื่ม
ตึก! ตึก! ตึก! สองเท้าของพวกเราออกวิ่งก้าวไปตามทางรอบอาคารกิจกรรมใหญ่ แสงแดดยามสายเริ่มร้อนมากขึ้น แถมลมทะเลที่เคยเย็นสบายเริ่มทำให้ผิวแห้ง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ไหลซึมตามกรอบหน้าและแผ่นหลัง ฉันกับแพรไหมวิ่งเคียงข้างกันไปทีละรอบ โดยมีรุ่นพี่ระเบียบสองคนเดินถือโทรโข่งตะโกนอบรมเรื่องความรับผิดชอบและการเคารพเวลาขนานข้างไปตลอดทาง “รอบที่ห้า! ก้าวขาให้เร็วขึ้นปีหนึ่ง! เวลาของคนอื่นมีค่ามากกว่าความสะเพร่าของพวกเธอ!” “รอบที่สิบ! จำความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยนี้ไว้! ในชีวิตจริง การมาสายแค่นาทีเดียวอาจทำให้งานทั้งโครงการเสียหายได้!” ฉันสูดลมหายใจเข้าออกตามจังหวะก้าววิ่ง แม้ขาจะเริ่มรู้สึกตึงและเหงื่อไหลไคลย้อย แต่หัวใจของฉันกลับสงบนิ่ง ฉันไม่ได้รู้สึกแค้นเคืองหรือน้อยใจในบทลงโทษ เพราะรู้ดีว่ามันคือกฎ และฉันก็เตรียมใจรับมันไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ทว่า ในขณะที่กำลังวิ่งผ่านมุมอาคารเข้าสู่รอบที่สิบห้า...สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งของพี่ไจโรที่เดินออกมายืนพิงเสาตรงมุมอาคารด้านนอก เขาใส่เสื้อช็อปปักชื่อตำแหน่งประธานรุ่นพี่ ถือขวดน้ำเย็นจัดไว้ในมือ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างของฉันที่กำลังวิ่งเหงื่อโซมกา
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 28 ถูกทำโทษย้อนหลัง
หลังจากที่ฉันกับแพรไหมช่วยกันขนกระเป๋าเดินทางขึ้นมาเก็บไว้บนชั้นสองของเรือนไม้ ห้องพักของเราเป็นฝั่งวิวทะเลอบอวลไปด้วยลมเย็นสบายและเสียงซัดของคลื่นกระทบฝั่ง พอมาถึงเราสองคนก็เริ่มเปลี่ยนรองเท้าผ้าใบให้พร้อมสำหรับการทำกิจกรรมกลางแจ้งอย่างรวดเร็วทันใดนั้นเอง ปี๊ดดดดดดด! เสียงนกหวีดเป่าลากยาวบาดแก้วหูดังขึ้นจากด้านล่าง ตามด้วยเสียงประกาศผ่านลำโพงของอาคารกิจกรรมใหญ่อบอวลไปทั่วบริเวณค่าย “น้อง ๆ นิสิตชั้นปีที่หนึ่ง คณะวิศวกรรมศาสตร์ทุกสาขาวิชา มารวมตัวกันที่ลานกิจกรรมใหญ่หน้าอาคารภายในสามนาที ใครมาช้าแม้แต่วินาทีเดียว จะถือว่าละเลยวินัยและต้องรับบทลงโทษยกภาค!” “กรี๊ด! ลูกพลับ เร่งเท้าเลย เร็วเข้า!” แพรไหมเบิกตากว้าง ร้องเรียกฉันด้วยความตื่นตระหนก เพียงชั่วพริบตาพวกเราพร้อมใจกันวิ่งสี่คูณร้อยลงจากบันไดเรือนไม้อย่างไม่คิดชีวิต พุ่งตัวข้ามประตูอาคารกิจกรรมใหญ่เข้ามาแทรกตัวนั่งลงในแถวของภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้าได้ทันเวลาอย่างฉิวเฉียด พร้อมกับหัวใจเต้นระรัวตึกตักอยู่ในอก แถมยังมีเหงื่อเม็ดเล็กซึมตามไรผม แต่ก็นับว่าโชคดีที่ไม่ได้สายสำหรับกิจกรรมรอบนี้ ถึงจะอย่างนั้น ก็มีเพื่อน ๆ อีกสิบกว่าคน
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 27 เลือกห้องพัก
ณ เกาะxxเมื่อเดินทางมาถึงเกาะ เสียงคลื่นทะเลซัดกระทบฝั่งและลมเย็นปะทะใบหน้าช่วยคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไปได้มาก กลุ่มรุ่นพี่ปล่อยให้นิสิตปีหนึ่งทุกคนเข้าแถวแบ่งกลุ่มตามหมายเลขบนป้ายชื่อเรียบร้อย ก่อนที่รุ่นพี่ฝ่ายสวัสดิการจะก้าวออกมาประกาศผ่านโทรโข่งเรื่องการจัดสรรที่พัก“ฟังทางนี้ครับทุกคน! บ้านพักของค่ายรับน้องจะเป็นเรือนไม้สองชั้นริมหาด ห้องนอนหนึ่งห้องจะพักได้ห้องละสองคน โดยเราเปิดโอกาสให้ทุกคนเลือกจับคู่ห้องนอนกันได้ตามสะดวกครับ แยกชายหญิงชัดเจน ใครอยากนอนกับเพื่อนคนไหน เดินไปลงชื่อรับกุญแจห้องที่โต๊ะสวัสดิการได้เลย!”เฮ้!เสียงเฮด้วยความดีใจดังกระหึ่มขึ้นจากเหล่านิสิตใหม่ ฉันถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโปร่งอก ความกังวลก่อนหน้านี้ละลายหายไปทันตา ‘โชคดีจังที่รุ่นพี่เปิดโอกาสให้เลือกห้องนอนกันเองได้’ แบบนี้ฉันก็สามารถไปลงชื่อจับคู่นอนห้องเดียวกับแพรไหมได้อย่างสบายใจ โดยไม่ต้องเสี่ยงไปสุ่มโดนใคร หรือต้องรู้สึกเกร็งกับคนที่ไม่คุ้นเคยขณะนั้นฉันหมุนตัวเตรียมจะเดินแยกออกไปหาแพรไหมที่ยืนอยู่อีกกลุ่มหนึ่งเพื่อชวนกันไปรับกุญแจห้องพัก ทว่า เสียงทุ้มร่าเริงของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจา
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 26 ไหนว่าไม่ชอบกิน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถบัสคันใหญ่ก็ค่อย ๆ ชะลอความเร็วและเคลื่อนเข้าจอด ณ จุดพักรถขนาดใหญ่ริมทางหลวง เพื่อให้นิสิตใหม่และเหล่ารุ่นพี่ได้ลงไปผ่อนคลายยืดเส้นยืดสายและเข้าห้องน้ำ“ปะลูกพลับ! ลงไปหาอะไรทานกันดีกว่า ตื่นเช้าขนาดนี้ไส้ฉันเริ่มกิ่วอีกแล้ว” แพรไหมสะกิดแขนฉันด้วยสีหน้าร่าเริง“เอาสิ ไปกันเลยเริ่มหิวแล้วเหมือนกัน”ฉันยิ้มรับแล้วก้าวลงจากรถพร้อมเพื่อนสนิท ลมยามเช้าด้านนอกพัดมาปะทะผิวหน้าช่วยให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก เราสองคนเดินตรงไปยังโซนร้านค้าที่คึกคักไปด้วยผู้คน ฉันตัดสินใจเดินเข้าร้านเครื่องดื่ม แถวไม่ยาวนัก จึงสั่งชานมไข่มุกหวานน้อยมาหนึ่งแก้ว พร้อมกับหยิบขนมปังอบกรอบชิ้นเล็กๆ ติดมือมาไว้ทานรองท้องหลังจากชำระเงินเสร็จ ฉันกับแพรไหมก็เดินถือแก้วเครื่องดื่มมานั่งพักตรงม้านั่งไม้ใต้ร่มไม้ใหญ่ บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยเสียงคุยหัวเราะของเพื่อนๆ ร่วมรุ่นขวับ!ทันใดนั้นเองร่างสูงของใครบางคนเดินมาหยุดลงตรงหน้า ฉันเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับพี่ไจโรที่ยืนกอดอก นัยน์ตาคมกริบหลุบมองแก้วชานมในมือฉันด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่มุมปากกลับกระตุกนิดๆ ราวกับจับผิดได้“ไหนบอกว่าเลิกดื่มชานมหวานๆ แล้วไง” น้
You May Also Like
รวมเรื่องสั้น อีโรติก NC25+++
มิส ศิริ27.6K viewsวิศวะหวงเด็ก
วารินทร์ทิพย์14.1K viewsOnly Day อย่าเล่นกับระบบ
Barbadbie14.5K viewsพิษเพื่อนสนิท
ซากิระ46.1K viewsTanKhun Engineer แพ้ทางเกียร์
Baby_Snow1.1K viewsผู้หญิงของทัพ
คิมคยอง167 viewsBe cruel ผู้ชายร้ายกาจคนนี้เป็นของเธอ
ช่อเอื้องสีเหลือง5.4K viewsสายลม...ที่หวังดี
เหนือ กว่าความคาดหมาย60 views
