MasukShare
บทที่ 6 เจออะไรบางอย่างที่ด้านหลังครัว
Tanggal publikasi:
2026-09-02 23:54:41ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลังจากที่ฉันได้นั่งพักและกินยาบรรเทาอาการปวดท้องตามที่เภสัชกรแนะนำ ประสิทธิภาพของยาก็เริ่มออกฤทธิ์ ความเจ็บปวดที่เคยมวนเกร็งบริเวณท้องน้อยค่อย ๆ บรรเทาลง “เป็นยังไงบ้างลูกพลับ หน้าตาดูดีขึ้นมาเยอะแล้วนี่” แพรไหมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใส ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าฉันด้วยความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง “ดีขึ้นเยอะเลยค่ะแพรไหม ขอบคุณมากๆ เลยนะ ถ้าไม่ได้แพรไหมช่วยไว้เมื่อกี้ ลูกพลับคงแย่แน่ ๆ” ฉันส่งรอยยิ้มจริงใจไปให้เธอ รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้เจอเพื่อนใหม่ที่น่ารักขนาดนี้ตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดเทอม “โอ๊ย ไม่ต้องขอบคุณแล้ว พูดขอบคุณจนแพรไหมจะลอยแล้วเนี่ย” เธอหัวเราะร่าอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา “อุ๊ย ตายแล้ว ฉันต้องรีบกลับหอไปจัดห้องต่อแล้วล่ะ ช่างเขานัดเอาตู้เย็นมาส่งช่วงบ่ายพอดีเลย” “งั้นแพรไหมรีบไปเถอะ เดี๋ยวช่างจะรอ” “โอเคจ้ะ! งั้นพรุ่งนี้เช้าเจอกันหน้าคอนโดลูกพลับเจ็ดโมงครึ่งนะ เดี๋ยวพวกเราแลกไลน์กันไว้ก่อนดีกว่า มีอะไรจะได้ทักหา” จากนั้นเราสองคนก็แลกคอนแทกต์ไลน์และเบอร์โทรศัพท์กันเรียบร้อย พร้อมกับกำชับให้ฉันดูแลตัวเองดี ๆ ก่อนจะโบกมือลาและวิ่งข้ามถนนกลับไปฝั่งหอพักของเธอด้วยท่าทางร่าเริง เมื่อแพรไหมเดินลับสายตาไป ฉันจึงถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วเดินเข้าร้านสะดวกซื้ออีกครั้งเพื่อหาซื้ออาหารกล่องและน้ำดื่มติดมือกลับคอนโด เพราะรู้ดีว่าพี่ไจโรคงยุ่งอยู่ที่มหาลัย ไม่นานนักฉันข้ามถนนกลับมายังคอนโดหรู พลางยื่นคีย์การ์ดให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรวจเช็กตามขั้นตอนอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้น 20 และแทรกตัวกลับเข้ามาในห้อง 2022 อันเงียบสงบ ภายในห้องยังคงว่างเปล่าและเงียบเชียบเหมือนเดิม ไร้ร่องรอยการกลับมาของเจ้าของห้อง ฉันวางถุงอาหารไว้บนโต๊ะอาหาร แล้วจัดการทานข้าวพร้อมกับทานยาตามหลังเพื่อให้อาการปวดท้องหายขาด เมื่อรู้สึกว่าร่างกายเริ่มมีกำลังวังชาขึ้นมาบ้าง ฉันก็ไม่อยากปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ จึงเริ่มลงมือปัดกวาดเช็ดถูและจัดระเบียบห้องพักให้เรียบร้อยตามนิสัยรักความสะอาด จนกระทั่งเวลาบ่าย ฉันเดินไปยังห้องเล็ก ๆ ด้านหลังครัวเพื่อเตรียมซักเสื้อผ้าที่ใส่แล้ว รวมถึงเสื้อผ้าของฉันที่เพิ่งขนย้ายมาจากบ้านใหญ่ ทว่า สายตากลับเหลือบไปเห็นตะกร้าผ้าใช้แล้วของพี่ไจโรที่วางทิ้งไว้ตรงมุมห้อง มีเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ที่เขาใส่เมื่อวันก่อน ๆ กองอยู่ ‘ไหนๆ ก็จะซักผ้าของตัวเองแล้ว... ซักให้พี่เขาไปด้วยเลยดีกว่า จะได้เบาแรงเขา’ ฉันคิดในใจด้วยความหวังดี ตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา แม้เราจะไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน แต่ทุกครั้งที่เขาอยู่ที่บ้านใหญ่ ฉันก็มักจะคอยดูแลจัดเตรียมเสื้อผ้าและดูแลความเรียบร้อยให้เขาเสมอ มันกลายเป็นความเคยชินที่ฉันเต็มใจทำด้วยความผูกพันและตำแหน่งว่าที่คู่หมั้นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเอาไว้ ไม่รอช้าฉันย่อตัวลง มือบางหยิบกางเกงยีนส์ยี่ห้อดังของเขาขึ้นมาเตรียมจะใส่ลงถังซัก แต่ด้วยความระมัดระวัง ฉันจึงต้องล้วงกระเป๋ากางเกงทุกช่องเพื่อเช็กว่าเขาไม่ได้ลืมสิ่งของสำคัญหรือเศษเหรียญไว้ข้างใน แต่...มือของฉันสัมผัสได้ถึงแผ่นกระดาษแข็งบางอย่างในกระเป๋ากางเกงด้านหลัง... “หือ? พี่ไจโรลืมอะไรไว้หรือเปล่านะ” ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางดึงสิ่งนั้นออกมาจากกระเป๋ากางเกง แต่ทันทีที่แผ่นกระดาษใสนั้นปรากฏแก่สายตา... หัวใจของฉันก็กระตุกวูบไปในทันที มันคือ รูปถ่ายโพลารอยด์ ใบหนึ่ง... ภาพในรูปคือพี่ไจโรในชุดไปเที่ยวสบาย ๆ ใบหน้าหล่อเหลาของเขากำลังแย้มยิ้มอย่างอบอุ่นและมีความสุข เป็นรอยยิ้มที่กว้าง สดใส และเต็มไปด้วยเสน่ห์เหมือนกับรอยยิ้มที่ฉันได้ยินผ่านสายโทรศัพท์เมื่อเช้าไม่มีผิด... แต่สิ่งที่ทำให้มือของฉันเริ่มสั่นเทา คือร่างของหญิงสาวสวยหน้าตาน่ารักคนหนึ่งที่ยืนเคียงข้างเขา ในภาพนั้น เธอกำลังฉีกยิ้มหวานอย่างมีความสุข โดยมีแขนของพี่ไจโรโอบไหล่เธอไว้อย่างสนิทสนม และใบหน้าของทั้งสองก็เอียงแนบชิดกันจนแทบไร้ช่องว่าง ข้อความสั้น ๆ ที่เขียนด้วยลายมือย่อด้วยปากกาเมจิกสีหวานตรงขอบล่างของภาพระบุไว้ว่า ‘J & M ~ Memories in CNX’
Bab terbaru
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 73 นึกว่าเป็นแค่เด็กในปกครอง
“แนะนำให้รู้จัก...นี่ลูกพลับ...แฟนกู”ตึ้ก!ฉันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนราวกับโดนไฟช็อต ใบหน้าหวานร้อนผ่าวราวกับน้ำร้อนลวกจนชาไปหมดทั้งแถบ แฟนงั้นเหรอ?! นี่ฉันไปตกลงเป็นแฟนกับเขาตั้งแต่ตอนไหนกันวะเนี่ย!ขณะเดียวกันพี่ไซม่อนก็หลุดหัวเราะร่าออกมาเสียงดังลั่น “โอโห! เปิดตัวแรงเวอร์วังอลังการมากครับไอ้ไจโร น้องลูกพลับหน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้วมั้งนั่น!”พี่ดีโอคลี่ยิ้มมุมปาก ยกมือขึ้นตบไหล่พี่ไจโรเบาๆ “ในที่สุดก็ยอมเปิดปากพูดคำนี้ออกมาสะทีนะมึง ยินดีต้อนรับเข้าสู่สมาคมคนคลั่งรักเว้ย”ส่วนพี่คินส่งเสียงแซวแซ่ซ้องตามมาติดๆ “แบบนี้ต้องเลี้ยงฉลองใหญ่แล้วไหมวะไอ้ไจโร!”ฉันยืนอ้าปากค้าง สมองหมุนติ้วอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจระคนอับอาย แล้วหันขวับไปถลึงตาใส่เจ้าของร่างสูงข้างกายทันที ก่อนจะออกแรงบิดแขนแกร่งของเขาไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้สุดขีด“พี่ไจโร ใครเป็นแฟนพี่กันคะ อย่ามาพูดจามั่วซั่วต่อหน้าเพื่อนพี่นะ หนูยังไม่ได้ตกลงสักคำเลยนะ!” ฉันกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโห ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูทว่าพี่ไจโรกลับไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด เขายกมือขึ้นโอบไหล่บางของฉันไว้แนบชิดติดลำตัว บังค
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 72 นี่แฟน
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ฉันก็สะพายกระเป๋าเป้เดินลัดเลาะลงมายังชั้นล่างของหอลีลาวดีด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อยในอก ทว่าภาพที่ปรากฏตรงลานจอดรถด้านหน้าตึกกลับทำให้ฝีเท้าของฉันต้องชะงักทันทีเพราะรถสปอร์ตสีดำคันหรูจอดสนิทนิ่งอยู่ริมทางเดิน และร่างสูงโปร่งของประธานรุ่นพี่ก็ยืนพิงประตูรออยู่ พี่ไจโรเปลี่ยนมาอยู่ในชุดนิสิตสะอาดสะอ้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและสร้อยเงินเส้นเล็ก แถมผมสีเข้มถูกเซ็ตจัดทรงไว้อย่างเรียบร้อยซึ่งรับกับใบหน้าหล่อเหลาจนสาว ๆ ต้องเหลียวมอง วินาทีถัดมาเขาก็ละสายตาจากโทรศัพท์มือถือทันทีที่เห็นร่างของฉันก้าวเดินออกมา “ลงมาเร็วกว่าที่คิดนี่เด็กดื้อ นึกว่าจะต้องยืนรอจนรากงอกเสียอีก” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยทักทายขึ้นทันทีที่ฉันเดินเข้าไปใกล้ฉันปรายตามองเขาด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย ปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเอ่ยตอบเสียงเรียบ “หนูไม่ใช่คนต้วมเตี้ยมเสียหน่อยค่ะ...แล้วนี่ทำไมยังไม่รีบไปมหาวิทยาลัยล่ะคะ มัวมายืนทำอะไรตรงนี้”“ก็มารอรับแฟนไปเรียนด้วยกันไงครับ จะให้ทิ้งเธอเดินไปคนเดียวได้ยังไง” พี่ไจโรเอ่ยตอบหน้าตาเฉย มือหนาเอื้อมมาเปิดประตูรถฝั่งข
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 71 อันตรายต่อหัวใจ
เช้าวันต่อมาจุ๊บ จ๊วบ!สัมผัสเปียกชื้นแผ่วเบาที่ลากไล้อยู่ตามซอกคอระหงทำเอาขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่าง เพราะปลายจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากอุ่นกำลังคลอเคลียหยอกเย้าอยู่บริเวณไหปลาร้าของฉันอย่างอารมณ์ดีฉันกะพริบตาปรับโฟกัสเพื่อไล่ความง่วง ทันทีที่ภาพข้างหน้าชัดเจนขึ้นมา ฉันก็พบใบหน้าหล่อเหลาของพี่ไจโรที่กำลังโน้มตัวลงมาตักตวงความหวานจากผิวเนื้อของฉันอย่างหน้าตาเฉย“อื้อ! พี่ไจโร!”ฉันหวีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ สองมือออกแรงผลักแผงอกแกร่งเต็มแรง แต่เมื่อไม่เป็นผล ฉันจึงงัดไม้ตายสุดท้าย ยกเรียวขาขึ้นถีบเข้าที่หน้าท้องของเขาเต็มรักจนร่างสูงใหญ่หงายหลังตึงกลิ้งหลุนๆ ลงไปนอนกองอยู่กับพื้นห้องทันทีตุ้บ!“โอ๊ย!” พี่ไจโรหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความจุก เขายันศอกลุกขึ้นนั่งหน้าเหยเก มือหนาลูบหน้าท้องตัวเองป้อยๆ นัยน์ตาคมกริบกะพริบปริบๆ มองฉันที่กำลังนั่งดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงด้วยความหัวเสีย“ทำร้ายร่างกายสามีแต่เช้าเลยนะ...” เขาเอ่ยเสียงทุ้มแหบพร่า เจือแววขบขันในน้ำเสียง“ใครเป็นสามีใครกันคะ อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะ!” ฉันชะโงกหน้าออกมาจากผ้าห่ม ตะคอกใส่เขาหน้าตาตื่น “ลุกขึ้นไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลยค่ะ นี่มันกี
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 70 ขอนอนด้วยคนนะ
ติ๊ด!ฉันกดกริ่งหน้าห้อง 2804 ทันใดนั้นเองประตูบานโตก็ถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็ว โดยพี่ไซม่อนใส่ชุดลำลองยืนยิ้มแป้นต้อนรับด้วยสายตาเจ้าเล่ห์“มาไวทันใจจริงๆ เลยลูกพลับ!” ไซม่อนเอ่ยทักทาย รวบมือเชิญฉันเข้ามาข้างใน “เข้ามารูปข้างในก่อนสิ ไอ้ประธานมันนอนคอพับอยู่บนโซฟานู่นน่ะ”ฉันก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องสังสรรค์กว้างขวาง อบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และเสียงเพลงเบาๆ พี่ดีโอกับพี่คินที่กำลังนั่งจิบเครื่องดื่มอยู่ตรงโต๊ะกลาง หันมามองฉันพร้อมกับส่งรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง“สวัสดีค่ะพี่ดีโอ พี่คิน” ฉันยกมือไหว้ทักทายตามมารยาท“สวัสดีครับน้องลูกพลับ...” ดีโอเอ่ยทักน้ำเสียงนิ่งๆ แต่แฝงความเอ็นดู “ลำบากหน่อยนะ ต้องมารับไอ้คนเอาแต่ใจเวลานี้”ฉันปรายสายตามองไปยังโซฟาหนังตัวยาวกลางห้อง...ร่างสูงโปร่งของ พี่ไจโร กำลังนอนเอนหลังพิงเบาะในสภาพเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมออกสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ใบหน้าหล่อเหลาแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ปรือตามองมาที่ฉัน“ลูกพลับ...”เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อฉันออกมาเบาๆ เมื่อเห็นร่างของฉันเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างโซฟา ชายหนุ่มพยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่กลับโงนเงนจนต้อ
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 69 ขอพิกัด
เวลาสี่ทุ่มตรงบรรยากาศภายในห้องพักชั้นบนสุดของหอลีลาวดีเงียบสงบ ลมยามค่ำคืนพัดผ่านผ้าม่านพลิ้วไหวเบาๆ ฉันใส่ชุดนอนผ้านุ่มสบายกำลังนั่งจัดเอกสารการเรียนและเตรียมอุปกรณ์สำหรับการทำงานพาร์ตไทม์ในวันพรุ่งนี้ ร่างกายที่เคยปวดระบมจากความเหนื่อยล้าเมื่อคืนเริ่มผ่อนคลายลง อีกทั้งความรู้สึกโล่งอกและความเป็นอิสระทำให้ฉันคลี่ยิ้มออกมาอย่างเบาสบายครืดดด...ครืดดด...ทันใดนั้นเองเสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือสั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฉันขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตาปรากฏอยู่บนหน้าจอฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเลื่อนหน้าจอกดรับสาย “สวัสดีค่ะ... ลูกพลับพูดค่ะ”(“ไงยัยปีหนึ่ง! ในที่สุดก็ยอมรับสายนะ”)น้ำเสียงทุ้มห้าวติดกวนประสาทที่ดังผ่านลำโพงมา ทำเอาฉันชะงักไปครู่หนึ่ง และจำได้ทันทีว่าเจ้าของเสียงนี้คือ พี่ไซม่อน รุ่นพี่ปีสามเพื่อนสนิทของพี่ไจโร“พี่ไซม่อนเหรอคะ?” ฉันขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เอ่ยถามด้วยความงุนงง “พี่เอาเบอร์หนูมาจากไหนคะเนี่ย แล้วโทรมาตอนสี่ทุ่มมีอะไรหรือเปล่า?”(“เอามาจากไอ้ประธานมันนั่นแหละ...ฟังนะลูกพลับ ตอนนี้เธอลุกขึ้นแต่
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 68 ว่าจะจีบใหม่
“มึง... มึงว่าไงนะไอ้ไจโร!” คินรีบใช้กระดาษทิชชู่เช็ดปาก เอ่ยถามเสียงหลง “มึงบอกว่ามึงกับน้องลูกพลับ...ได้กันแล้วเหรอวะ!” “เออ” ไจโรตอบกลับเสียงห้วน นัยน์ตานิ่งสนิท “กูข่มใจตัวเองไม่ไหว...เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้” ไซม่อนที่ตั้งสติได้เป็นคนแรก หลุดหัวเราะร่าลั่นห้องอย่างสะใจ “ฮ่าๆๆ! กูกูแล้วว่าสายตาที่มึงมองน้องเขามันไม่ธรรมดา! แล้วไงต่อวะไอ้ประธาน? ได้กันคืนเดียว เช้ามาน้องเขาก็ถือกระเป๋าเป้ย้ายหนีมึงเลยเหรอวะ มึงมันห่วยขนาดนั้นเลยหรือไง!” “กูไม่ได้ห่วยไอ้ไซม่อน!” ไจโรขมวดคิ้วมุ่น ตวาดขัดเพื่อนเสียงตึง “น้องย้ายออกไปอยู่หอพัก...เพราะน้องอยากทบทวนตัวเอง แล้วกูก็สัญญากับแม่กูไว้แล้วว่าจะยอมให้น้องย้าย” ดีโอขมวดคิ้วแน่น ปรับสีหน้ากลับมาเครียดขรึม เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มึงแน่ใจนะไจโรว่ามึงไม่ได้ไปบังคับข่มขู่หรือรังแกน้องเขา น้องลูกพลับยังอยู่แค่ปีหนึ่งเองนะมึง ถ้าคุณแม่มึงรู้เรื่องขึ้นมา มึงโดนตัดออกจากตระกูลแน่” ไจโรแค่นหัวเราะขื่นๆ ในลำคอ ยันกายลุกขึ้นเดินไปเทเหล้าใส่แก้วเพิ่ม “คุณแม่กูรู้แล้ว...เมื่อเที่ยงนี้ท่านเอาไม้ขนไก่ไล่ตีตามหลังกูรอบบ้าน จนกูยกมือไหว้ขอโทษแทบไม่ท
Anda juga akan menyukai
เมียเสือ
นิยายของเนม15.1K Dibacaเสือร้ายขังรัก (จบเรื่อง)
วารินทร์ทิพย์14.7K DibacaBe mine วิศวะเถื่อน
NaLa.Sri11.7K Dibacaสุดทางเสือ
นิยายของเนม14.0K Dibacaพันธะรักร้ายนายวิศวะจอมดุ
Duck.bell4.6K Dibacaรักติดใจยัยสาวเนิร์ด (์NC20+)
Night Starry523 DibacaLonging for love เมื่อโหยหารัก
วิฬาร์นิล588 Dibacaกรงกาม | ไม่มีทางหนี
ยัยปลาซิว426 Dibaca
