เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5 เพื่อนใหม่
วันที่เผยแพร่:
2026-09-02 01:11:05เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและพนักงานต้อนรับมองฉันด้วยสายตาสงสัย แต่ด้วยความประหม่าและความเจ็บปวด ฉันจึงทำได้เพียงก้มหน้าก้าวผ่านประตูอัตโนมัติออกไป
พอก้าวมาถึงหน้าคอนโด เป็นไปตามที่เขาบอก... ฝั่งตรงข้ามของคอนโดมีร้านสะดวกซื้อและร้านขายยาตั้งอยู่จริง ๆ เพียงแต่ต้องเดินข้ามถนนสี่เลนที่มีรถสัญจรไปมารวดเร็ว ฉันยืนรอสัญญาณไฟจราจรด้วยความขาก้าวแทบไม่ออก สายตามองแสงไฟสีแดงที่สลับเป็นสีเขียวอย่างพร่ามัว “ฮึบไว้ลูกพลับ... อีกแค่นิดเดียว” ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวขาพาตัวเองข้ามถนนไปจนถึงฝั่งตรงข้าม และเดินตรงเข้าไปในร้านขายยาขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ข้างร้านสะดวกซื้อ กรุ๊งกริ๊ง~ เสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านดังขึ้น ฉันประคองตัวเองไปที่เคาน์เตอร์เภสัชกร สั่งยาแก้ปวดประจำเดือนและเดินไปหยิบผ้าอนามัยในร้านสะดวกซื้อติดกันอย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นภายในร้านไม่ได้ช่วยให้อาการปวดท้องเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย หลังจากชำระเงินเสร็จ ฉันก็ถือถุงยาและของใช้ก้าวออกมาหน้าร้าน พลางมองหาที่นั่งพักเพื่อบรรเทาอาการหน้ามืด แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ม้านั่งยาวหน้าร้านสะดวกซื้อ เสียงนุ่มนวลและสดใสของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง “เอ่อ... คุณคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ เห็นยืนกุมท้องหน้าซีดตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ไหวไหมคะ?” ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไปมอง เจ้าของเสียงเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักสดใส รวบผมโพนี่เทลสูง สวมเสื้อยืดเกงเกงยีนส์สบายๆ ดวงตากลมโตของเธอฉายแววเป็นห่วงอย่างจริงใจ “มะ... ไม่เป็นไรมากค่ะ พอดีปวดท้องประจำเดือนนิดหน่อย” ฉันฝืนยิ้มตอบกลับไป น้ำเสียงยังคงแผ่วเบา “หน้าซีดขนาดนี้บอกไม่เป็นไรได้ยังไงกันคะ! นั่งก่อนๆ มาค่ะ ฉันช่วย” หญิงสาวคนนั้นไม่พูดเปล่า เธอรีบก้าวเข้ามาพยุงแขนฉันอย่างนุ่มนวล พาฉันไปนั่งลงบนม้านั่งยาว ก่อนจะกุลีกุจอหยิบบรรจุภัณฑ์น้ำอุ่นที่เธอเพิ่งซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อมายื่นให้ฉัน “เอานี่ประคบท้องไว้ก่อนนะคะ น้ำอุ่นๆ น่าจะช่วยให้คลายเกร็งได้บ้าง” ความใจดีอย่างไม่มีเงื่อนไขจากคนแปลกหน้า ทำเอาหัวใจที่เหี่ยวเฉาและชอกช้ำของฉันตื้นตันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ฉันรับขวดน้ำอุ่นมาแนบไว้ที่ท้องน้อย ความอุ่นร้อนค่อยๆ ซึมผ่านเนื้อผ้า ช่วยให้อาการปวดมวนลดลงเล็กน้อยจริงๆ “ขอบคุณมากเลยนะคะ... คุณใจดีจังเลย” ฉันเอ่ยจากใจจริง “เรื่องนิดหน่อยเองค่ะ เห็นคนลำบากจะไม่ช่วยได้ยังไง” เธอส่งรอยยิ้มสดใสมาให้ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ฉัน “อ้อ! ฉันชื่อแพรไหมนะคะ ยินดีที่ได้รู้จัก... ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอ?” “ฉันชื่อลูกพลับ ค่ะ” ฉันแนะนำตัวเองกลับไป “ลูกพลับ... ชื่อน่ารักจังเลย” แพรไหมหัวเราะร่าอย่างเป็นกันเอง “ดูจากอายุแล้ว น่าจะรุ่นๆ เดียวกันแน่เลย แพรไหมอายุ 19 ค่ะ เพิ่งเรียนจบ ม.ปลาย มาสดๆ ร้อนๆ เลย” “จริงเหรอคะ? ลูกพลับก็อายุ 19 เหมือนกันเลยค่ะ” ฉันเริ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้างเมื่อได้คุยกับเธอ รอยยิ้มแรกของวันค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าของฉันอย่างเป็นธรรมชาติ “ว้าว! รุ่นเดียวกันจริงด้วย!” แพรไหมตาโตด้วยความดีใจ “แล้วลูกพลับพักอยู่แถวนี้เหรอคะ พอดีแพรไหมเพิ่งย้ายมาอยู่หอแถวนี้เหมือนกัน เตรียมตัวจะไปเรียนมหาลัยวันพรุ่งนี้น่ะค่ะ” “ใช่ค่ะ ลูกพลับเพิ่งย้ายมาอยู่คอนโดฝั่งตรงข้ามนี้เอง พรุ่งนี้ก็มีปฐมนิเทศมหาลัยเหมือนกัน...” ฉันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ “ลูกพลับเรียนที่มหาวิทยาลัย XX ค่ะ” “เฮ้ย! จริงดิ?!” แพรไหมร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นจนคนเดินผ่านไปมาหันมามอง แต่เธอไม่ได้สนใจ เอื้อมมือมากุมมือฉันไว้แน่น “มหาลัยเดียวกันเลย! แล้วลูกพลับเรียนคณะอะไรเหรอคะ” “วิศวกรรมศาสตร์ค่ะ... สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า” เมื่อสิ้นเสียงของฉัน แพรไหมก็เบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม เธอเอามือทาบอก แล้วอ้าปากค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข “กรี๊ดดด! ไม่จริงใช่ไหมเนี่ย โลกมันจะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง!” แพรไหมเขย่าแขนฉันเบาๆ “แพรไหมก็เรียนวิศวะไฟฟ้า ปี 1 มหาลัย XX เหมือนกันเลยลูกพลับ เราเป็นเพื่อนร่วมภาควิชาเดียวกันเลยนะเนี่ย!” ความบังเอิญที่แสนวิเศษนี้ทำให้ฉันลืมความปวดท้องและความเจ็บปวดในใจไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยหมองเศร้าเริ่มมีความหวังและประกายความสุขฉายออกมา ฉันไม่เคยคิดเลยว่าในวันที่ฉันรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวที่สุด ไร้การเหลียวแหลกจากคนที่เป็นคู่หมั้นฉันจะได้มาพบกับมิตรภาพใหม่ที่แสนสดใสและจริงใจขนาดนี้ “จริงเหรอคะแพรไหม... ดีใจจังเลยที่มีเพื่อนเรียนภาคเดียวกันแล้ว” ฉันเอ่ยด้วยความตื่นเต้น “แพรไหมก็ดีใจมากๆ เหมือนกัน ตอนแรกเกร็งมากเลย กลัวจะไม่มีเพื่อนในภาคไฟฟ้า เพราะยินมาว่าผู้หญิงเรียนน้อยมาก” แพรไหมยิ้มร่า พลางสำรวจหน้าฉัน “พรุ่งนี้วันปฐมนิเทศ เราไปมหาลัยพร้อมกันเลยไหมคะ แพรไหมมารับลูกพลับที่หน้าคอนโดก็ได้นะ!” คำชวนที่แสนอบอุ่นของแพรไหมทำให้ฉันนึกถึงคำสั่งเด็ดขาดของพี่ไจโรขึ้นมาทันที... ‘อยู่ที่มหาลัย อย่าให้ใครรู้ว่าเราอยู่ด้วยกัน แล้วก็อย่าให้ใครรู้ว่าเราเป็นคู่หมั้นกันด้วย อย่าทำเป็นรู้จักกัน’ คำพูดเย็นชาของเขายังคงก้องอยู่ในหัว แต่ในเวลานี้ มันกลับไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกท้อแท้อีกต่อไปแล้ว ในเมื่อเขาไม่อยากให้ใครรู้ ไม่อยากให้ฉันยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเขา... ฉันก็ควรจะสร้างสังคมและมีชีวิตเป็นของตัวเองเสียที “เอาสิ” ฉันตอบรับพร้อมรอยยิ้มที่กว้างขึ้น “พรุ่งนี้เราไปมหาลัยด้วยกันนะ”
บทล่าสุด
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 6 เจออะไรบางอย่างที่ด้านหลังครัว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากที่ฉันได้นั่งพักและกินยาบรรเทาอาการปวดท้องตามที่เภสัชกรแนะนำ ประสิทธิภาพของยาก็เริ่มออกฤทธิ์ ความเจ็บปวดที่เคยมวนเกร็งบริเวณท้องน้อยค่อย ๆ บรรเทาลง “เป็นยังไงบ้างลูกพลับ หน้าตาดูดีขึ้นมาเยอะแล้วนี่” แพรไหมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใส ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าฉันด้วยความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง“ดีขึ้นเยอะเลยค่ะแพรไหม ขอบคุณมากๆ เลยนะ ถ้าไม่ได้แพรไหมช่วยไว้เมื่อกี้ ลูกพลับคงแย่แน่ ๆ” ฉันส่งรอยยิ้มจริงใจไปให้เธอ รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้เจอเพื่อนใหม่ที่น่ารักขนาดนี้ตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดเทอม“โอ๊ย ไม่ต้องขอบคุณแล้ว พูดขอบคุณจนแพรไหมจะลอยแล้วเนี่ย” เธอหัวเราะร่าอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา “อุ๊ย ตายแล้ว ฉันต้องรีบกลับหอไปจัดห้องต่อแล้วล่ะ ช่างเขานัดเอาตู้เย็นมาส่งช่วงบ่ายพอดีเลย”“งั้นแพรไหมรีบไปเถอะ เดี๋ยวช่างจะรอ”“โอเคจ้ะ! งั้นพรุ่งนี้เช้าเจอกันหน้าคอนโดลูกพลับเจ็ดโมงครึ่งนะ เดี๋ยวพวกเราแลกไลน์กันไว้ก่อนดีกว่า มีอะไรจะได้ทักหา”จากนั้นเราสองคนก็แลกคอนแทกต์ไลน์และเบอร์โทรศัพท์กันเรียบร้อย พร้อมกับกำชับให้ฉันดูแลตัวเองดี ๆ ก่อนจะโบกมือลาและวิ่งข้ามถ
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 5 เพื่อนใหม่
เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและพนักงานต้อนรับมองฉันด้วยสายตาสงสัย แต่ด้วยความประหม่าและความเจ็บปวด ฉันจึงทำได้เพียงก้มหน้าก้าวผ่านประตูอัตโนมัติออกไป พอก้าวมาถึงหน้าคอนโด เป็นไปตามที่เขาบอก... ฝั่งตรงข้ามของคอนโดมีร้านสะดวกซื้อและร้านขายยาตั้งอยู่จริง ๆ เพียงแต่ต้องเดินข้ามถนนสี่เลนที่มีรถสัญจรไปมารวดเร็ว ฉันยืนรอสัญญาณไฟจราจรด้วยความขาก้าวแทบไม่ออก สายตามองแสงไฟสีแดงที่สลับเป็นสีเขียวอย่างพร่ามัว “ฮึบไว้ลูกพลับ... อีกแค่นิดเดียว” ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวขาพาตัวเองข้ามถนนไปจนถึงฝั่งตรงข้าม และเดินตรงเข้าไปในร้านขายยาขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ข้างร้านสะดวกซื้อ กรุ๊งกริ๊ง~ เสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านดังขึ้น ฉันประคองตัวเองไปที่เคาน์เตอร์เภสัชกร สั่งยาแก้ปวดประจำเดือนและเดินไปหยิบผ้าอนามัยในร้านสะดวกซื้อติดกันอย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นภายในร้านไม่ได้ช่วยให้อาการปวดท้องเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย หลังจากชำระเงินเสร็จ ฉันก็ถือถุงยาและของใช้ก้าวออกมาหน้าร้าน พลางมองหาที่นั่งพักเพื่อบรรเทาอาการหน้ามืด แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ม้านั่งยาวหน้าร้านสะดวก
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 4 ปวดท้อง
ปึก! หลังจากเสียงประตูห้องปิดลง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมไปทั่วห้อง ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ที่นี่เป็นคอนโดสุดหรูที่เป็นระเบียบสมกับเป็นเขา ทุกอย่างในห้องนี้ดูมีราคาและสะท้อนตัวตนของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี เว้นเสียแต่ตะกร้าผ้าและตู้เสื้อผ้าว่างเปล่าอีกฝั่งที่ทำไว้ราวกับจำใจต้องแบ่งให้ฉันอยู่ขณะที่ฉันคิด มือบางก็นำเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวออกมาจากกระเป๋า แล้วจัดเก็บเข้าตู้ทีละชิ้น พยายามทำตัวให้เรียบร้อยที่สุด ไม่วางของเกะกะหรือสร้างความรำคาญใจให้เจ้าของห้องตามที่ได้ตั้งใจไว้ แต่ในขณะที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ พับชุดนักศึกษาเตรียมไว้สำหรับวันปฐมนิเทศในวันพรุ่งนี้ ความรู้สึกวูบโหว่งและชื้นแฉะบริเวณช่องท้องส่วนล่างก็แล่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน อ๊ะ... ฉันชะงักมือที่กำลังถือเสื้อนักศึกษา พร้อมกับความรู้สึกปวดเกร็งมวนท้องน้อยค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละนิด มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยดีจนไม่ต้องเสียเวลาเดา...ใช่ค่ะ ประจำเดือนของฉันมาแล้ว แถมยังมาผิดวันผิดเวลา และเล่นงานฉันหนักตั้งแต่ยังจัดของไม่เสร็จ ขณะนั้ฉันเอื้อมมือไปกุมท้องน้อยเอาไว้ พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นเดินไปยังตู้เสื้อผ้า
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา ตอนที่ 3 เก็บของเอง
บรืนนน... เอี๊ยด!ณ คอนโดxxใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม รถคันหรูก็ปราดแล่นเข้ามาจอดอยู่ที่บริเวณหน้าทางเข้าคอนโดมิเนียมหรูระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง“นี่กุญแจคอนโด เธอขึ้นไปเองนะ หมายเลขห้องก็ติดอยู่ที่กุญแจแล้ว”เขาเอ่ยขึ้นพลางหยิบพวงกุญแจพร้อมคีย์การ์ดส่งมาตรงหน้าฉัน โดยไม่มีท่าทีว่าจะดับเครื่องยนต์หรือก้าวลงจากรถแม้แต่น้อย“พี่คะ...” ฉันเอ่ยเรียกเขาไว้น้ำเสียงแผ่วเบา สายตามองลอดกระจกรถไปยังระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดและเจ้าหน้าที่ในชุดยูนิฟอร์มดียามยืนเฝ้าประตูทางเข้าอย่างแน่นหนา“อะไรอีกล่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำถามกลับมาเ พร้อมกับแสดงความรำคาญออกมาอย่างไม่ปิดบัง“พี่... พาหนูขึ้นไปส่งที่ห้องก่อนดีกว่าค่ะ” ฉันแย้ง ก่อนจะพยายามเอ่ยอธิบาย “คอนโดหรูและระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาขนาดนี้ ถ้าพี่ที่เป็นเจ้าของห้องไม่พาหนูเข้าไปด้วยตัวเอง รปภ. เขาจะยอมปล่อยให้หนูเข้าเหรอคะ... แถมกระเป๋าเดินทางหนูก็หนักมากด้วย”“ชิททท ยุ่งยากจริง...”เขาสบถเบา ๆ ในลำคอ คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากันแน่น จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับฉันเป็นภาระชิ้นโต แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยอมหักพวงมาลัยเลี้ยวรถ
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา ตอนที่ 2 ข้อตกลงของเรา
หลังจากขนของขึ้นรถและเอ่ยลาคุณแม่เสร็จ ฉันก็เดินตามหลังร่างสูงของพี่ไจโรออกมารับลมด้านนอก พร้อมกับมองแผ่นหลังของเขาเดินไปยังรถสปอร์ตคันหรู พอมาถึงที่รถ เขาก็ยื่นมือมาช่วยเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้ฉันเหมือนที่เคยทำเป็นประจำในอดีต “ขอบคุณค่ะ” ฉันพึมพำเบา ๆ แล้วก้าวขึ้นไปนั่ง จากนั้นเขาก็ปิดประตูให้ตามมารยาท ปึก! ทันทีที่เขาก้าวขึ้นมาประจำตำแหน่งเบาะคนขับ เสียงเครื่องยนต์ก็ดังกระหึ่มขึ้น จากนั้นพี่ไจโรก็เหยียบคันเร่งออกสู่ถนนใหญ่ รถออกตัวมาได้สักพัก ภายในรถก็เข้าสู่ความเงียบอยู่พักใหญ่ ฉันกับพี่ไจโรต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง มีเพียงเสียงแอร์ที่ดังอย่างชัดเจน จู่ ๆ น้ำเสียงราบเรียบที่ปราศจากความรู้สึกของเขาก็เอ่ยทลายความเงียบขึ้นมา “ลูกพลับ” “ค่ะพี่... ว่าไงคะ” ฉันหันไปมองใบหน้าด้านข้างของเขาด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ แอบหวังลึก ๆ ว่าเขาอาจจะมีคำหวานหรือประโยคห่วงใยให้กันบ้าง “อยู่ที่มหาลัย... อย่าให้ใครรู้ว่าเราย้ายมาอยู่ด้วยกัน” น้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ร่องรอยความขี้เล่นเหมือนที่เขาใช้กับคนอื่น ทำเอาหัวใจฉันกระตุกวูบ “ค่ะ พี่...” “แล้วก็เรื่องสำคัญอีก
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา ตอนที่ 1 สาเหตุที่หมั้น
“ลูกพลับจ้ะ หนูเรียนมหาลัยแล้ว ย้ายไปอยู่คอนโดเดียวกับไจโรนะลูก”น้ำเสียงนุ่มนวลของคุณหญิงฉัตรสุดาเอ่ยขึ้น ขัดจังหวะที่ฉันกำลังนั่งจัดเรียงเอกสารสำหรับการไปปฐมนิเทศมหาวิทยาลัยในวันพรุ่งนี้“ค่ะ คุณแม่”ฉันตอบรับคำสั้นๆ ด้วยท่าทางเรียบร้อยและว่าง่ายตามปกติ “อีกเดี๋ยวไจโรก็คงมารับแล้วล่ะ แม่โทรบอกเขาไว้ตั้งแต่เช้าแล้ว”“ค่ะ”“อยู่ที่นั่นก็ทำตัวเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียนนะลูก... แล้วก็อย่าลืมแวะมาหาแม่บ้างล่ะ”“ค่ะ”ฉันคลี่ยิ้มบางเบาตอบกลับผู้มีพระคุณ มันเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ซุกซ่อนความรู้สึกอันหลากหลายเอาไว้ใต้ท่าทีสงบเรียบหกปีเต็มแล้วสินะที่ฉันเข้ามาอาศัยอยู่ใต้ร่มเงาของตระกูลนพรัตน์เตโชหรัญ นับตั้งแต่พ่อและแม่ของฉันสละชีวิตเพื่อปกป้อง ไจโร ลูกชายคนเดียวของคุณหญิงฉัตรสุดาจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่หลังจากที่ท่านทั้งสองจากไปอย่างกะทันหัน เด็กสาวตัวเล็ก ๆ อย่างฉันก็ไม่เหลือญาติที่ไหนอีก ดังนั้นครอบครัวฝ่ายชายจึงรับเลี้ยงดูฉันด้วยความกตัญญู และชดเชยด้วยการหยิบยื่นตำแหน่งคู่หมั้นของไจโรมาให้ ซึ่งเป็นพันธะที่ฉันไม่อาจปฏิเสธได้เลยอีกอย่างตลอดหลายวันที่ผ่านมา ใจฉันจดจ่ออยู่กับการย้ายไปอยู่คอนโดเดียว
บางทีคุณอาจจะชอบ
เหนือศิรา
กาแฟหอมกรุ่น11.6K viewsMAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส
อยู่ในตะเกียงแก้ว16.4K viewsลุ้นรักพี่ชายวิศวะสุดโหด
SOEUR10.2K viewssecret love ความรักหรือแค่ความลับ
เรนเดียร์ B-52271.4K viewsDEMON GUY กับดักร้ายนายซาตาน
B.crazy’137 viewsเกียร์รักปักใจ Heart engineer
Goldberry644 viewsพันธะรักร้ายนายวิศวะจอมดุ
Duck.bell3.6K viewsOhno! โทษทีฉันไม่กินเด็ก
ไรท์โส319 views
