บทที่ 5 เพื่อนใหม่

เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและพนักงานต้อนรับมองฉันด้วยสายตาสงสัย แต่ด้วยความประหม่าและความเจ็บปวด ฉันจึงทำได้เพียงก้มหน้าก้าวผ่านประตูอัตโนมัติออกไป

พอก้าวมาถึงหน้าคอนโด เป็นไปตามที่เขาบอก... ฝั่งตรงข้ามของคอนโดมีร้านสะดวกซื้อและร้านขายยาตั้งอยู่จริง ๆ เพียงแต่ต้องเดินข้ามถนนสี่เลนที่มีรถสัญจรไปมารวดเร็ว ฉันยืนรอสัญญาณไฟจราจรด้วยความขาก้าวแทบไม่ออก สายตามองแสงไฟสีแดงที่สลับเป็นสีเขียวอย่างพร่ามัว

“ฮึบไว้ลูกพลับ... อีกแค่นิดเดียว”

ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวขาพาตัวเองข้ามถนนไปจนถึงฝั่งตรงข้าม และเดินตรงเข้าไปในร้านขายยาขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ข้างร้านสะดวกซื้อ

กรุ๊งกริ๊ง~

เสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านดังขึ้น ฉันประคองตัวเองไปที่เคาน์เตอร์เภสัชกร สั่งยาแก้ปวดประจำเดือนและเดินไปหยิบผ้าอนามัยในร้านสะดวกซื้อติดกันอย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นภายในร้านไม่ได้ช่วยให้อาการปวดท้องเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย หลังจากชำระเงินเสร็จ ฉันก็ถือถุงยาและของใช้ก้าวออกมาหน้าร้าน พลางมองหาที่นั่งพักเพื่อบรรเทาอาการหน้ามืด

แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ม้านั่งยาวหน้าร้านสะดวกซื้อ เสียงนุ่มนวลและสดใสของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“เอ่อ... คุณคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ เห็นยืนกุมท้องหน้าซีดตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ไหวไหมคะ?”

ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไปมอง เจ้าของเสียงเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักสดใส รวบผมโพนี่เทลสูง สวมเสื้อยืดเกงเกงยีนส์สบายๆ ดวงตากลมโตของเธอฉายแววเป็นห่วงอย่างจริงใจ

“มะ... ไม่เป็นไรมากค่ะ พอดีปวดท้องประจำเดือนนิดหน่อย”

ฉันฝืนยิ้มตอบกลับไป น้ำเสียงยังคงแผ่วเบา

“หน้าซีดขนาดนี้บอกไม่เป็นไรได้ยังไงกันคะ! นั่งก่อนๆ มาค่ะ ฉันช่วย”

หญิงสาวคนนั้นไม่พูดเปล่า เธอรีบก้าวเข้ามาพยุงแขนฉันอย่างนุ่มนวล พาฉันไปนั่งลงบนม้านั่งยาว ก่อนจะกุลีกุจอหยิบบรรจุภัณฑ์น้ำอุ่นที่เธอเพิ่งซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อมายื่นให้ฉัน

“เอานี่ประคบท้องไว้ก่อนนะคะ น้ำอุ่นๆ น่าจะช่วยให้คลายเกร็งได้บ้าง”

ความใจดีอย่างไม่มีเงื่อนไขจากคนแปลกหน้า ทำเอาหัวใจที่เหี่ยวเฉาและชอกช้ำของฉันตื้นตันขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ฉันรับขวดน้ำอุ่นมาแนบไว้ที่ท้องน้อย ความอุ่นร้อนค่อยๆ ซึมผ่านเนื้อผ้า ช่วยให้อาการปวดมวนลดลงเล็กน้อยจริงๆ

“ขอบคุณมากเลยนะคะ... คุณใจดีจังเลย”

ฉันเอ่ยจากใจจริง

“เรื่องนิดหน่อยเองค่ะ เห็นคนลำบากจะไม่ช่วยได้ยังไง”

เธอส่งรอยยิ้มสดใสมาให้ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ฉัน

“อ้อ! ฉันชื่อแพรไหมนะคะ ยินดีที่ได้รู้จัก... ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอ?”

“ฉันชื่อลูกพลับ ค่ะ” ฉันแนะนำตัวเองกลับไป

“ลูกพลับ... ชื่อน่ารักจังเลย”

แพรไหมหัวเราะร่าอย่างเป็นกันเอง

“ดูจากอายุแล้ว น่าจะรุ่นๆ เดียวกันแน่เลย แพรไหมอายุ 19 ค่ะ เพิ่งเรียนจบ ม.ปลาย มาสดๆ ร้อนๆ เลย”

“จริงเหรอคะ? ลูกพลับก็อายุ 19 เหมือนกันเลยค่ะ”

ฉันเริ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้างเมื่อได้คุยกับเธอ รอยยิ้มแรกของวันค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าของฉันอย่างเป็นธรรมชาติ

“ว้าว! รุ่นเดียวกันจริงด้วย!”

แพรไหมตาโตด้วยความดีใจ

“แล้วลูกพลับพักอยู่แถวนี้เหรอคะ พอดีแพรไหมเพิ่งย้ายมาอยู่หอแถวนี้เหมือนกัน เตรียมตัวจะไปเรียนมหาลัยวันพรุ่งนี้น่ะค่ะ”

“ใช่ค่ะ ลูกพลับเพิ่งย้ายมาอยู่คอนโดฝั่งตรงข้ามนี้เอง พรุ่งนี้ก็มีปฐมนิเทศมหาลัยเหมือนกัน...”

ฉันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ

“ลูกพลับเรียนที่มหาวิทยาลัย XX ค่ะ”

“เฮ้ย! จริงดิ?!”

แพรไหมร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นจนคนเดินผ่านไปมาหันมามอง แต่เธอไม่ได้สนใจ เอื้อมมือมากุมมือฉันไว้แน่น

“มหาลัยเดียวกันเลย! แล้วลูกพลับเรียนคณะอะไรเหรอคะ”

“วิศวกรรมศาสตร์ค่ะ... สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า”

เมื่อสิ้นเสียงของฉัน แพรไหมก็เบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม เธอเอามือทาบอก แล้วอ้าปากค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

“กรี๊ดดด! ไม่จริงใช่ไหมเนี่ย โลกมันจะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง!”

แพรไหมเขย่าแขนฉันเบาๆ

“แพรไหมก็เรียนวิศวะไฟฟ้า ปี 1 มหาลัย XX เหมือนกันเลยลูกพลับ เราเป็นเพื่อนร่วมภาควิชาเดียวกันเลยนะเนี่ย!”

ความบังเอิญที่แสนวิเศษนี้ทำให้ฉันลืมความปวดท้องและความเจ็บปวดในใจไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยหมองเศร้าเริ่มมีความหวังและประกายความสุขฉายออกมา ฉันไม่เคยคิดเลยว่าในวันที่ฉันรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวที่สุด ไร้การเหลียวแหลกจากคนที่เป็นคู่หมั้นฉันจะได้มาพบกับมิตรภาพใหม่ที่แสนสดใสและจริงใจขนาดนี้

“จริงเหรอคะแพรไหม... ดีใจจังเลยที่มีเพื่อนเรียนภาคเดียวกันแล้ว”

ฉันเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

“แพรไหมก็ดีใจมากๆ เหมือนกัน ตอนแรกเกร็งมากเลย กลัวจะไม่มีเพื่อนในภาคไฟฟ้า เพราะยินมาว่าผู้หญิงเรียนน้อยมาก”

แพรไหมยิ้มร่า พลางสำรวจหน้าฉัน

“พรุ่งนี้วันปฐมนิเทศ เราไปมหาลัยพร้อมกันเลยไหมคะ แพรไหมมารับลูกพลับที่หน้าคอนโดก็ได้นะ!”

คำชวนที่แสนอบอุ่นของแพรไหมทำให้ฉันนึกถึงคำสั่งเด็ดขาดของพี่ไจโรขึ้นมาทันที...

‘อยู่ที่มหาลัย อย่าให้ใครรู้ว่าเราอยู่ด้วยกัน แล้วก็อย่าให้ใครรู้ว่าเราเป็นคู่หมั้นกันด้วย อย่าทำเป็นรู้จักกัน’

คำพูดเย็นชาของเขายังคงก้องอยู่ในหัว แต่ในเวลานี้ มันกลับไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกท้อแท้อีกต่อไปแล้ว ในเมื่อเขาไม่อยากให้ใครรู้ ไม่อยากให้ฉันยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเขา... ฉันก็ควรจะสร้างสังคมและมีชีวิตเป็นของตัวเองเสียที

“เอาสิ”

ฉันตอบรับพร้อมรอยยิ้มที่กว้างขึ้น

“พรุ่งนี้เราไปมหาลัยด้วยกันนะ”