เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 72 นี่แฟน
วันที่เผยแพร่:
2026-11-03 15:35:49
บทล่าสุด
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 73 นึกว่าเป็นแค่เด็กในปกครอง
“แนะนำให้รู้จัก...นี่ลูกพลับ...แฟนกู”ตึ้ก!ฉันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนราวกับโดนไฟช็อต ใบหน้าหวานร้อนผ่าวราวกับน้ำร้อนลวกจนชาไปหมดทั้งแถบ แฟนงั้นเหรอ?! นี่ฉันไปตกลงเป็นแฟนกับเขาตั้งแต่ตอนไหนกันวะเนี่ย!ขณะเดียวกันพี่ไซม่อนก็หลุดหัวเราะร่าออกมาเสียงดังลั่น “โอโห! เปิดตัวแรงเวอร์วังอลังการมากครับไอ้ไจโร น้องลูกพลับหน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้วมั้งนั่น!”พี่ดีโอคลี่ยิ้มมุมปาก ยกมือขึ้นตบไหล่พี่ไจโรเบาๆ “ในที่สุดก็ยอมเปิดปากพูดคำนี้ออกมาสะทีนะมึง ยินดีต้อนรับเข้าสู่สมาคมคนคลั่งรักเว้ย”ส่วนพี่คินส่งเสียงแซวแซ่ซ้องตามมาติดๆ “แบบนี้ต้องเลี้ยงฉลองใหญ่แล้วไหมวะไอ้ไจโร!”ฉันยืนอ้าปากค้าง สมองหมุนติ้วอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจระคนอับอาย แล้วหันขวับไปถลึงตาใส่เจ้าของร่างสูงข้างกายทันที ก่อนจะออกแรงบิดแขนแกร่งของเขาไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้สุดขีด“พี่ไจโร ใครเป็นแฟนพี่กันคะ อย่ามาพูดจามั่วซั่วต่อหน้าเพื่อนพี่นะ หนูยังไม่ได้ตกลงสักคำเลยนะ!” ฉันกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโห ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูทว่าพี่ไจโรกลับไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด เขายกมือขึ้นโอบไหล่บางของฉันไว้แนบชิดติดลำตัว บังค
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 72 นี่แฟน
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ฉันก็สะพายกระเป๋าเป้เดินลัดเลาะลงมายังชั้นล่างของหอลีลาวดีด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อยในอก ทว่าภาพที่ปรากฏตรงลานจอดรถด้านหน้าตึกกลับทำให้ฝีเท้าของฉันต้องชะงักทันทีเพราะรถสปอร์ตสีดำคันหรูจอดสนิทนิ่งอยู่ริมทางเดิน และร่างสูงโปร่งของประธานรุ่นพี่ก็ยืนพิงประตูรออยู่ พี่ไจโรเปลี่ยนมาอยู่ในชุดนิสิตสะอาดสะอ้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและสร้อยเงินเส้นเล็ก แถมผมสีเข้มถูกเซ็ตจัดทรงไว้อย่างเรียบร้อยซึ่งรับกับใบหน้าหล่อเหลาจนสาว ๆ ต้องเหลียวมอง วินาทีถัดมาเขาก็ละสายตาจากโทรศัพท์มือถือทันทีที่เห็นร่างของฉันก้าวเดินออกมา “ลงมาเร็วกว่าที่คิดนี่เด็กดื้อ นึกว่าจะต้องยืนรอจนรากงอกเสียอีก” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยทักทายขึ้นทันทีที่ฉันเดินเข้าไปใกล้ฉันปรายตามองเขาด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย ปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเอ่ยตอบเสียงเรียบ “หนูไม่ใช่คนต้วมเตี้ยมเสียหน่อยค่ะ...แล้วนี่ทำไมยังไม่รีบไปมหาวิทยาลัยล่ะคะ มัวมายืนทำอะไรตรงนี้”“ก็มารอรับแฟนไปเรียนด้วยกันไงครับ จะให้ทิ้งเธอเดินไปคนเดียวได้ยังไง” พี่ไจโรเอ่ยตอบหน้าตาเฉย มือหนาเอื้อมมาเปิดประตูรถฝั่งข
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 71 อันตรายต่อหัวใจ
เช้าวันต่อมาจุ๊บ จ๊วบ!สัมผัสเปียกชื้นแผ่วเบาที่ลากไล้อยู่ตามซอกคอระหงทำเอาขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่าง เพราะปลายจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากอุ่นกำลังคลอเคลียหยอกเย้าอยู่บริเวณไหปลาร้าของฉันอย่างอารมณ์ดีฉันกะพริบตาปรับโฟกัสเพื่อไล่ความง่วง ทันทีที่ภาพข้างหน้าชัดเจนขึ้นมา ฉันก็พบใบหน้าหล่อเหลาของพี่ไจโรที่กำลังโน้มตัวลงมาตักตวงความหวานจากผิวเนื้อของฉันอย่างหน้าตาเฉย“อื้อ! พี่ไจโร!”ฉันหวีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ สองมือออกแรงผลักแผงอกแกร่งเต็มแรง แต่เมื่อไม่เป็นผล ฉันจึงงัดไม้ตายสุดท้าย ยกเรียวขาขึ้นถีบเข้าที่หน้าท้องของเขาเต็มรักจนร่างสูงใหญ่หงายหลังตึงกลิ้งหลุนๆ ลงไปนอนกองอยู่กับพื้นห้องทันทีตุ้บ!“โอ๊ย!” พี่ไจโรหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความจุก เขายันศอกลุกขึ้นนั่งหน้าเหยเก มือหนาลูบหน้าท้องตัวเองป้อยๆ นัยน์ตาคมกริบกะพริบปริบๆ มองฉันที่กำลังนั่งดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงด้วยความหัวเสีย“ทำร้ายร่างกายสามีแต่เช้าเลยนะ...” เขาเอ่ยเสียงทุ้มแหบพร่า เจือแววขบขันในน้ำเสียง“ใครเป็นสามีใครกันคะ อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะ!” ฉันชะโงกหน้าออกมาจากผ้าห่ม ตะคอกใส่เขาหน้าตาตื่น “ลุกขึ้นไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลยค่ะ นี่มันกี
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 70 ขอนอนด้วยคนนะ
ติ๊ด!ฉันกดกริ่งหน้าห้อง 2804 ทันใดนั้นเองประตูบานโตก็ถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็ว โดยพี่ไซม่อนใส่ชุดลำลองยืนยิ้มแป้นต้อนรับด้วยสายตาเจ้าเล่ห์“มาไวทันใจจริงๆ เลยลูกพลับ!” ไซม่อนเอ่ยทักทาย รวบมือเชิญฉันเข้ามาข้างใน “เข้ามารูปข้างในก่อนสิ ไอ้ประธานมันนอนคอพับอยู่บนโซฟานู่นน่ะ”ฉันก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องสังสรรค์กว้างขวาง อบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และเสียงเพลงเบาๆ พี่ดีโอกับพี่คินที่กำลังนั่งจิบเครื่องดื่มอยู่ตรงโต๊ะกลาง หันมามองฉันพร้อมกับส่งรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง“สวัสดีค่ะพี่ดีโอ พี่คิน” ฉันยกมือไหว้ทักทายตามมารยาท“สวัสดีครับน้องลูกพลับ...” ดีโอเอ่ยทักน้ำเสียงนิ่งๆ แต่แฝงความเอ็นดู “ลำบากหน่อยนะ ต้องมารับไอ้คนเอาแต่ใจเวลานี้”ฉันปรายสายตามองไปยังโซฟาหนังตัวยาวกลางห้อง...ร่างสูงโปร่งของ พี่ไจโร กำลังนอนเอนหลังพิงเบาะในสภาพเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมออกสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ใบหน้าหล่อเหลาแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ปรือตามองมาที่ฉัน“ลูกพลับ...”เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อฉันออกมาเบาๆ เมื่อเห็นร่างของฉันเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างโซฟา ชายหนุ่มพยายามจะยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่กลับโงนเงนจนต้อ
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 69 ขอพิกัด
เวลาสี่ทุ่มตรงบรรยากาศภายในห้องพักชั้นบนสุดของหอลีลาวดีเงียบสงบ ลมยามค่ำคืนพัดผ่านผ้าม่านพลิ้วไหวเบาๆ ฉันใส่ชุดนอนผ้านุ่มสบายกำลังนั่งจัดเอกสารการเรียนและเตรียมอุปกรณ์สำหรับการทำงานพาร์ตไทม์ในวันพรุ่งนี้ ร่างกายที่เคยปวดระบมจากความเหนื่อยล้าเมื่อคืนเริ่มผ่อนคลายลง อีกทั้งความรู้สึกโล่งอกและความเป็นอิสระทำให้ฉันคลี่ยิ้มออกมาอย่างเบาสบายครืดดด...ครืดดด...ทันใดนั้นเองเสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือสั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฉันขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตาปรากฏอยู่บนหน้าจอฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเลื่อนหน้าจอกดรับสาย “สวัสดีค่ะ... ลูกพลับพูดค่ะ”(“ไงยัยปีหนึ่ง! ในที่สุดก็ยอมรับสายนะ”)น้ำเสียงทุ้มห้าวติดกวนประสาทที่ดังผ่านลำโพงมา ทำเอาฉันชะงักไปครู่หนึ่ง และจำได้ทันทีว่าเจ้าของเสียงนี้คือ พี่ไซม่อน รุ่นพี่ปีสามเพื่อนสนิทของพี่ไจโร“พี่ไซม่อนเหรอคะ?” ฉันขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม เอ่ยถามด้วยความงุนงง “พี่เอาเบอร์หนูมาจากไหนคะเนี่ย แล้วโทรมาตอนสี่ทุ่มมีอะไรหรือเปล่า?”(“เอามาจากไอ้ประธานมันนั่นแหละ...ฟังนะลูกพลับ ตอนนี้เธอลุกขึ้นแต่
วิศวะร้ายพ่ายรักภรรยา บทที่ 68 ว่าจะจีบใหม่
“มึง... มึงว่าไงนะไอ้ไจโร!” คินรีบใช้กระดาษทิชชู่เช็ดปาก เอ่ยถามเสียงหลง “มึงบอกว่ามึงกับน้องลูกพลับ...ได้กันแล้วเหรอวะ!” “เออ” ไจโรตอบกลับเสียงห้วน นัยน์ตานิ่งสนิท “กูข่มใจตัวเองไม่ไหว...เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้” ไซม่อนที่ตั้งสติได้เป็นคนแรก หลุดหัวเราะร่าลั่นห้องอย่างสะใจ “ฮ่าๆๆ! กูกูแล้วว่าสายตาที่มึงมองน้องเขามันไม่ธรรมดา! แล้วไงต่อวะไอ้ประธาน? ได้กันคืนเดียว เช้ามาน้องเขาก็ถือกระเป๋าเป้ย้ายหนีมึงเลยเหรอวะ มึงมันห่วยขนาดนั้นเลยหรือไง!” “กูไม่ได้ห่วยไอ้ไซม่อน!” ไจโรขมวดคิ้วมุ่น ตวาดขัดเพื่อนเสียงตึง “น้องย้ายออกไปอยู่หอพัก...เพราะน้องอยากทบทวนตัวเอง แล้วกูก็สัญญากับแม่กูไว้แล้วว่าจะยอมให้น้องย้าย” ดีโอขมวดคิ้วแน่น ปรับสีหน้ากลับมาเครียดขรึม เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มึงแน่ใจนะไจโรว่ามึงไม่ได้ไปบังคับข่มขู่หรือรังแกน้องเขา น้องลูกพลับยังอยู่แค่ปีหนึ่งเองนะมึง ถ้าคุณแม่มึงรู้เรื่องขึ้นมา มึงโดนตัดออกจากตระกูลแน่” ไจโรแค่นหัวเราะขื่นๆ ในลำคอ ยันกายลุกขึ้นเดินไปเทเหล้าใส่แก้วเพิ่ม “คุณแม่กูรู้แล้ว...เมื่อเที่ยงนี้ท่านเอาไม้ขนไก่ไล่ตีตามหลังกูรอบบ้าน จนกูยกมือไหว้ขอโทษแทบไม่ท
บางทีคุณอาจจะชอบ
เมียบังเอิญ
กาแฟหอมกรุ่น43.2K viewsอาเธอร์ พี่ชายขี้หวง | Brother Love
Chugar_Chup13.1K viewsหวงรักคนเก่า
Re-match I รีแมทช์12.1K viewsหาชู้รุมเมีย (NC20+)
สนามอารมณ์19.4K viewsTemptedLoveเกมรักอันตราย
ไรท์โส267 viewsWinz ลุ่มหลงรัก
Baby_Snow104 viewsบำบัดรัก บอดี้การ์ดหัวใจ
Siratha218 viewsกรงกาม | ไม่มีทางหนี
ยัยปลาซิว426 views
