Masuk“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
ไม่ถึงสามวินาทีถัดมา ฮิเดโยะก็เห็นข้อความขึ้นแจ้งเตือน แล้วยิ้มกริ่มจนตาหยี รีบแคปหน้าจอสลิปเก็บไว้แน่นหนาราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ก่อนจะกดส่งสติกเกอร์หมีพุงกลมเต้นดีดดิ้นไปให้จิน แล้วพูดเสียงใสผ่านปลายสายว่า... “ครั้งหน้าถ้าจะใช้บริการโยะอีก โยะคิดค่าบริการเพิ่มอีกสองพันนะ~” ยังไม่ทันให้คนพี่ได้ด่า
บทที่ 66 “....ปกติ” “แน่ใจ?” “....” “ถ้าไม่ตอบ วางนะ” “....” “จะให้ไปหาไหม?” คำพูดนั้นทำให้เธอชะงัก ดวงตาของไอมิเอะเบิกกว้างทันที แม้ไม่ได้ส่งเสียงใดออกไป แต่ในอกกลับตื่นตระหนกปนตื่นเต้น “…แกจะมาทำไม” “ไปกอด” แค่คำสองพยางค์นั้น ไม่ดังนัก แต่มันดังพอที่จะทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าทุกคำที
“แล้วคุณปู่อยากให้หลานสาวเรียนต่อมหาวิทยาลัยด้านไหนคะ” “ก็อยากให้เรียนวิศวกรรมโยธา จะได้มาช่วยต่อยอดธุรกิจครอบครัว แต่สุดท้ายจะเรียนอะไรก็แล้วแต่หลานอีกที ไม่อยากบังคับ” “แล้วคุณพ่อคุณแม่ของไอมิเอะล่ะคะ อยากให้ลูกสาวเรียนอะไร” “พ่อก็อยากให้เรียนวิศวกรรมโยธานั่นแหละ” คุณปู่ทอดเสียงต่ำลงเล็กน้อย พร
“ผอ. สั่งมา เทอมสองผอ.จะปล่อย ม.6 ไปอ่านหนังสือสอบ หามหาวิทยาลัย ไม่อยากให้พวกเธอติดกิจกรรมช่วงนั้น” คุณครูปรายตามองเหล่านักเรียนที่ตอนนี้หน้าเปื้อนยิ้มกันถ้วนหน้า ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นจะได้ออกกำลังกาย แต่ดีใจที่จะไม่ต้องเข้าเรียนตามปกติ “แล้วหลังจากจบกีฬาสีไป ผอ.จะจ้างติวเตอร์พิเศษมาให้ ติวข้อสอบโอ







